November 16, 2009

လြမ္းတယ္ အေမ

ကၽြန္ေတာ္အသက္ အခုဆိုရင္ ၂၉ထဲကိုေရာက္ခ်င္းမလွေရာက္ေနပါျပီ။ ဒီ ၂၉ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမ်ားေျပာင္းလဲသြားလဲ၊ ဘာမ်ားတိုးတက္မႈရွိလားလဲလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္သံုးသပ္ ဆင္ျခင္မိတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သတိထားျပီး ၾကည့္မိတယ္။ အသက္သာ လူ႕သက္တမ္းရဲ႔ တဝက္ကို ေရာက္ခ်င္းမလွ ေရာက္ေနျပီ။ ပိုင္ဆိုင္မႈ ဆိုတဲ့ လက္စုပ္လက္ကိုင္ ျပနိုင္တာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေသးဘူး။


တခါတခါလည္း ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးေနမိတယ္။ စိတ္ပ်က္မိလားလို႕ေပါ့။ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ကိုျပန္ေျဖမိတယ္။ စိတ္ပ်က္တယ္တဲ့( စိတ္ပဲ ပ်က္တာေနာ္၊ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး) ။ ဟုတ္တယ္ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပဘူး။ ဘာကိုစိတ္ပ်က္မိလဲလို႕ ေမးျပန္ေတာ့ စီးပြားေရး အေျခအေနေပါ့။ ကိုယ္ သိတက္နားလည္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့့ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကက်ေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ေနျပီ။


စီးပြားေရးက်လို႕ စိတ္က မပ်က္ေသးဘူး။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အေဖဆံုးသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ အားကိုးျပီေနေနရတဲ့ ေတာင္ၾကီးတစ္လံုး ျပိဳက်သြားသလိုပဲ က်ေနာ္ခံစားခဲ့ရတယ္။ အေဖမရွိေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ က်ေနာ္ေတြးပူေနဖို႕ အခ်ိန္မရွိခဲ့ပါဘူး။ က်န္ေနေသးတဲ့ အေမဆိုတဲ့ အားေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ အေဖရဲ႕ တာဝန္ေတြကို က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး က်ေနာ္ ထမ္းေဆာင္ေနခဲ့တယ္။


ပညာေရး ၾကျပန္ေတာ့လည္း ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ျမင္ထားတာမဟုတ္ေတာ့ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လည္း မျပဳနိုင္ဘူးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေန႕ေနေတာ့ လိုအပ္လာမွာပါေလး ဆိုတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ မျဖစ္မေန ယူလိုက္မိတဲ့ ဘြဲ႕က B.A (History)။


ကဲ..ထားပါ။ ကၽြန္ေတာ့ကိုယ္ က်ေနာ္ မေက်နပ္တာက မေက်နပ္တာေပါ့။ အရွဳံးေပးလားဆိုေတာ့ အရွဳးံမေပးဘူး။ မရ ရတဲ့နည္းနဲ႕ က်ေနာ္လွဳပ္ရွားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၈ႏွစ္မွာ ၁၀တန္းေအာင္တယ္။ ၁၉ႏွစ္မွာ မိဘေတြနဲ႔ ခြဲျပီး အလုပ္စလုပ္ေနျပီ။ ၂၀၀၀ ဇန္နဝါရီလမွာ က်ေနာ္ရဲ႕လစာ (၅၀၀၀)နဲ႔ ရန္ကုန္မွာ အေဆာင္ေန အသိအိမ္မွာ ခဏတည္၊ မိဘနဲ႔ အေဝမွာေနျပီး က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘဝကုိ တစ္ေယာက္ထဲ စခဲ့တာေပါ့။


အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ မိဘနဲ႔ ေဝးရာကိုထြက္လာခဲ့ေပမယ့္ ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္တဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕စိတ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေက်နပ္ေနခဲ့မိတာအမွန္ပါ။ အေမ့အိမ္ကို မတမ္းတမိခဲ့ဘူး။ မလြမ္းဆြတ္မိခဲ့ဘူး။ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို႕ စီစဥ္ေတာ့ အေဖကေဆးရံုးမွာ။ အေဖ အိမ္မွာရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း က်ေနာ္ ရန္ကုန္သြားျပီ အလုပ္လုပ္မဲ့ အစီအစဥ္ကို လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ အေဖက က်ေနာ္ကိုသိပ္ခ်စ္တာဗ်။ အေဖေဆးရံုးေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမကို ပူဆာျပီး အလုပ္လုပ္ဖို႕ ထြက္လာခဲ့တာ။


အိမ္က မထြက္ခင္မွာ အေမကို က်ေနာ္စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာခဲ့မိတယ္။ အေမ … အေမ့သား အဆင္မေျပဘူးဆိုရင္ အေမတို႕နဲ႔ သားလံုးဝ အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘူး။ တကယ္လို႕ သားဆက္သြယ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ အေမ သားကို အဆင္ေျပလားလို႕ ေမးဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး .. လို႕ က်ေနာ္ အေမကိုေျပာခဲ့တယ္။


ရန္ကုန္က ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ဝင္ခဲ့တယ္။ ဘယ္မွ မေျပာင္းမေရႊ႕ပဲ အဲကုမၸဏီမွာပဲ က်ေနာ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္သက္ကေလး ရလာေတာ့လည္း Rank အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ က်ေနာ္ လုပ္ဖူးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွတဆင့္ ၂၀၀၄ေလာက္မွာ စင္ကာပူအလုပ္ အခြင့္အေရးတစ္ခု ရတာနဲ႔ ဝင္ျပီး အင္းတာဗ်ဴးေျဖလိုက္တယ္။ ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေလးေယာက္တစ္ဖြဲ႕ေျဖရတဲ့ အထဲမွာ သံုးေယာက္ေအာင္ျပီး က်ေနာ္က က်က်န္ေနခဲ့တယ္။


ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ ကိုယ္ ၂၀၀၄ ဇူလိုင္ေလာက္မွာ က်ေနာ္မေလးရွားကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ မေလးရွားမလာခင္ ျမန္မာျပည္က သေဌးက က်ေနာ္ကို ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့… ၁၅ရက္ေတာင္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး ျပန္ေရာက္လာမွာတဲ့..ေလ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ္လုပ္ရတဲ့ အပိုင္းက လွ်ပ္စစ္ပိုင္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ သက္သက္သာသာ နဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။


ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၇ ေမလ ေလာက္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္ခဲ့ျပန္တယ္။ မေလးရွားကိုသြားဖူးတဲ့ က်ေနာ္မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြကေျပာၾကတယ္။ မေလးရွားက မေကာင္းဘူးတဲ့..ေလ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ မေလးရွားကို မေရာက္ခင္အခ်ိန္ထိကေတာ့ ဒီစကားကို သိပ္လက္မခံခ်င္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ႏွဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ခံစားလိုက္ရမွပဲ လက္ခံမိေတာ့တယ္။ သံုးႏွစ္ဆိုတဲံ အခ်ိန္သာကုန္သြားတယ္။ ဘာသာစကားတစ္ခုကလြဲျပီး မယ္မယ္ရရ ျပစရာဘာမွမရွိခဲ့ဘူး။


စိတ္ဓာတ္က်လားလို႕ ေမးအံုး။ လံုးဝပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူသြားဖို႕ ထပ္ၾကိဳးစားတယ္။ သင္တန္းေတြတက္တယ္။ Agent အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔အပ္ျပီး အလုပ္ရွားတယ္။ အင္းတာဗ်ဴးေတြ ဝင္တယ္။ အဆင္မေျပဘူး။ က်ေနာ္ကပဲ ကံေကာင္းတာလား၊ အေၾကာင္းကပဲတိုက္ဆိုင္သြားလို႕ပဲလာေတာ့ မသိဘူး မေလးရွားမွာ တူတူလုပ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္စူပါဗိုက္ဆာ မေလးတရုတ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရျပီ စင္ကာပူ ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေလးေသးေသးေလးေပၚကို ၂၀၀၈ ေမလမွာ ေရာက္လာခဲ့ျပန္တာေပါ့။ ခုဆိုရင္ ၁ႏွစ္နဲ႔ ၇ လေလာက္ရွိျပီ။

၂၀၁၀ ဧျပီ ဆိုရင္ က်ေနာ္ရဲ႕ ပါမစ္သက္တမ္းကကုန္ေတာ့မွာ။ က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္ ျပန္နိုင္လားလို႕ က်ေနာ္ကိုယ္ က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္တယ္။ အေျဖက … ဟင္းအင္း.. တဲ့။


၁၉ႏွစ္သားထဲက မိဘနဲ႔ခြဲျပီး အေဝးမွာေနလာခဲ့တာ ခုဆိုရင္ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလၾကီးကိုေတာင္ေရာက္ေနျပီ။ ဘယ္ဘဝက ဝဋ္ေကၽြးမ်ားလဲလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေတြးမိတယ္။ မိဘနဲ႔ ခြဲေနရျပီး မိဘကို လုပ္ေကၽြးခြင့္ပဲရျပီ ျပဳစုခြင့္မရေတာ့လည္း အခုခ်ိန္မွာေပါ့ေလ က်ေနာ္ကို အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵကိုေျပာပါဆိုလွ်င္……


… အေမ့ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းတိုးဝင္ျပီး ကေလးေလး တစ္ေယာက္လိုမ်ိဳးေနခ်င္ ေနမိပါေတာ့တယ္…..


ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

19 comments:

မမသီရိ said...

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ေတြက ငွက္ကေလးေတြလိုပါပဲ
ငယ္ငယ္ ေရ

မိဘ နဲ႕ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေနျပီး ျပဳ စု လုပ္ေကၽြးခြင့္ ရတဲ့သူ ဆိုတာ အက္မတန္မွ ရွားပါတယ္

ငယ္ငယ္ ကမွ အေမ့ကို ျပန္ျပီး လုပ္ေကၽြး ႏို္ငေသးတယ္ တခ်ိဳ႕ ေတြဆို.. အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကိးၾကီး မိဘ ဆီ လက္ျဖန္႕ေတာင္းလိုက္ ေသာက္လိုက္စားလိုက္ ေလးေတြ ရွိေနေတာ့

ငယ္ငယ္ က အမ်ား ၾကီးေတာ္ပါေသးတယ္

ျဖစ္ခ်င္တာက ဆႏၵ..
ျဖစ္လာတာ က .. ဘ၀.. တဲ့..

ခ်စ္တဲ့ တီေလး

kokomaung.uk said...

ေအးဗ်ာ။
ဘ၀ဆုိတာ ရုန္းကန္မႈေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာဆုိေတာ့လဲ
ဒီလုိဘဲ အားမာန္နဲ႔ ပ်ံသန္းေနၾကရတာပါဘဲ။
ဘ၀အတြက္ မိဘႏွင့္ခြဲၿပီးေနခ်င္လဲ ေနရမယ္။ ခ်စ္သူႏွင့္လဲ ခြဲၿပီးေနရေကာင္းေနရႏုိင္တယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ပ်ံသန္းရင္းနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလုံးေၾကမြသြားေကာင္း သြားႏုိင္တယ္။

အဲဒါ ဘ၀ဘဲေပါ့။

အေမခ်စ္ခ်င္းမုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။
ဆက္လက္ၿပီး ေတာင္ပံခ်ီ ပ်ံသန္းပါ။
အဆင္ေျပတဲ့ အနာဂါတ္ဆုိတာ မိဘေမတၱာသိတတ္သူႏွင့္ ႀကိဳးစားရုန္းကန္သူအတြက္ မၾကာခင္ေရာက္လာေတာ့မွာပါ။

အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

က်ေနာ္က ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကတည္းက အိမ္ကထြက္လာခဲ့တာ။ ၁၇ႏွစ္သားဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။ ၁၈ႏွစ္မွာ အလုပ္တစ္ခု စလုပ္ခဲ့တယ္။ အခုအခ်ိန္အထိ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတုန္းပဲ။ က်ေနာ့ အေမ့ရင္ခြင္ကို ဧည့္သြား ဧည့္လာလိုပဲ သြားေနခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းမုိ႕ အေဝးေရာက္သားဆိုးတစ္ေယာက္ လို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခံယူလိုက္တယ္။ အေမလည္း က်ေနာ့ကိုလြမ္းေနမွာေလ..က်ေနာ္ကေရာ....

ဂ်ပန္ေကာင္ေလး said...

ေသခ်ာတာေပါ့..အစ္ကိုရာ.. အေမ့ရင္ခြင္ဟာ အေႏြးေထြးဆံုးပါပဲ...

မိုးစက္အိမ္ said...

ပိုစ္ေလးဖတ္ၿပီးတစ္စံုတစ္ရာေပါ့ ခံစားမိတယ္ အစ္ကို
အက်ဥ္းေလးေရးထားေပမဲ ့ အကိုၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ ့ ဘ၀
က ဒီစကားလံုးေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာခက္ခဲေန
မွာပါ . . . အေႏြးေထြးအိမ္ဟာလည္း အေမ့ရဲ ့အိမ္ဆို
တာ အၾကြင္းမရွိလက္ခံပါတယ္ အစ္ကို . . . အဆင္ေၿပ
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ . . .

စိုင္းစိုင္းလား႐ွဳိး said...

ဒီရက္ပိုင္း အေမ့ကို လြမ္းလို႔ စာေရးသူေတြ ေပါေနတယ္။
မိခင္ကို သတိရတာ ေကာင္းပါတယ္ အစစ အရာရာ ေအာင္ျမင္ပါေစ ညီေလးေရ........

Yu Ya said...

အင္း..ကိုရီႏိုေရ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟင္အင္းပါပဲဗ်ာ။

yu ya

ညီညီ said...

အစ္ကိုရီႏိုေရ. မိဘေက်းဇူးသိတတ္တဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ အရာရာ ေအာင္ျမင္ပါေစ.။ အေမ့ရင္ခြင္မွာလည္း နားစက္ႏိုင္ပါေစ.။

ခင္မင္တဲ့

ညီညီ

ေဆာင္းႏွင္းရြက္ said...

အေမ့ ရင္ခြင္ေလာက္
ဘယ္မွာမွေတာ့ မေအးခ်မ္းပါဘူးး ..
ဒါေပမယ့္ ..
ဘ၀ ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ ...
စိတ္ဓာတ္က်မသြားဖို႕သာ အဓိကပါ ...

သီဟသစ္ said...

ညီေလးရီႏုိေရ..

မိဘကုိ သိတတ္တဲ့ သားသမီး စိတ္ခ်မ္းသာမွာပါကြာ
တကယ္ေတာ့ မိဘကုိ ခြဲခ်င္လုိ႔ ခြဲခဲ့တာမွ မဟုတ္ပဲကြာ..

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ

ခင္မင္စြာျဖင့္
သီဟသစ္

Anonymous said...

လြမ္းတယ္အကုိရာ အေမ့ကုိ အရမ္းလြမ္းတယ္ ခုဆုိ ကြ်န္းေပၚက်ေနတာ ၂ႏွစ္ေတာင္ ရွိျပီ က်ေနာ္လဲ တူတူပါပဲ.. ျပန္မလားဆုိ ႏုိးပဲ တတ္ႏုိင္ေသးတယ္ဗ်ာ


ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

မိုးခါး said...

ဒီေလာက္ထိေတာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ျပီးျပီပဲ .. ေအာင္ျမင္မႈက ရလာေတာ့မွာပါ .. ဆက္ျပီး ၾကိဳးစားပါ .. အေမ့ရင္ခြင္ကိုလည္း အျမန္ျပန္ေနခြင့္ရပါေစ .. း)

ဗညားရွိန္ said...

တကယ္ပါပဲဗ်ာ အေမ့ရင္ခြင္ေလာက္ ဘယ္ဟာမွမတမ္းတမိဘူး

ေမသူ said...

ေမသူတို ့လဲႀကိဳးစားေနရတုန္းပါပဲ အစ္ကိုရိန္ႏိုေရ.. ဘာမွျဖစ္မလာေသးဘူး... း(

အေမ၊ အေဖတို ့နဲ ့ေတာ့ အတူေနခ်င္တာေပါ့...

စိတ္ဓာတ္မက်ဘူးဆိုလို ့ဝမ္းသာပါတယ္

မငံု said...

ရီႏိုေရ..မိသားစုနဲ႔ တူတူေနခ်င္တာေပါ့။ မျဖစ္ႏိုင္ေသးေတာ့လဲ ဒီလိုပဲ ေနရဆဲ။ တေန႔ အေမ႔ရင္ခြင္မွာ နားရဦးမယ္ေလ။ အားမေလ်ာ့နဲ႔ ဆက္ၾကိဳးစား။
ႏို၀င္ဘာ၁၈ရက္ေန႔ မငံုအေမ ေမြးေန႔ပိုစ္႔တင္ဦးမယ္။ လာအားေပးဦး။

kaungkinpyar said...

အတူတူ ပါပဲေလ..

ႏွင္းနဲ႔မာယာ said...

ကိုရီႏိုေရ
ဘဝကိုက ဒီလို အေဝးေရာက္ေစမယ့္
အေၾကာင္းတရားေတြကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာေလ...
အမိေျမ အေမ့အိမ္ အေမ ဆိုတဲ့အသံၾကားရံုနဲ႔တင္
ငိုခ်င္တယ္...
ဒါက အေဝးကိုေရာက္ေနတဲ့ အေမ့သား အေမ့သမီးတိုင္းရဲ႔
အားနည္းခ်က္ေတြေပါ့...

ႏွင္း

ေႏြးေနျခည္ said...

ဘ၀တူေတြပါပဲ အကိုေရ
၉၀% ျမန္မာေတြက အမိေျမနဲ႕ မိသားစုနဲ႕ မခြဲခြာခ်င္ပဲ ခြဲခြာေနၾကရတာပါ။

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ငါေတာ့ ၄ ႏွစ္ရိွေနျပီ

စိတ္ထဲမွာေတာ့ အိမ္ကို လြမ္းၾကတာ အတူတူပါပဲကြာ

မင္းလြမ္းသလို ငါတို႔ အားလံုးလည္း လြမ္းေနၾကတာပါပဲ