December 25, 2010

American Idol 2011 season

ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလထဲေရာက္ျပီးဆိုရင္ျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ျပဳလုပ္က်င္းပမဲ့ အစီအစဥ္ေလး တစ္ခုကေတာ့ စိတ္ထဲ အလိုလိုေရာက္လို႕ လာေနခဲ့ပါျပီ။ တစ္ခါတစ္ခါၾကည့္ရဖို႕ ၆လေလာက္ေစာင့္လိုက္ရသလို။ စလယ္ဆံုး ျပီးအာင္ၾကည့္ဖို႕လည္း ၆လေလာက္အခ်ိန္ေပးရ ျပန္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြကအတိုင္းပဲ ဒိုင္လူၾကီးေတြကေတာ့ သံုးေယာက္ျပန္ျဖစ္လို႕ သြားျပန္ပါျပီ။ ၂၀၀၉ နဲ႔ ၂၀၁၀မွာေတာ့ ဒိုင္လူၾကီးေတြ ေလးေယာက္နဲ႔ ပြဲစဥ္ကို က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ခု ၂၀၁၁မွာေတာ့ ဒိုင္လူၾကီး သံုးေယာက္ျပန္ျဖစ္သြားသလို၊ ဒိုင္မ်ားလည္း လူအေျပာင္းအလဲေလး ျဖစ္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိျပန္ပါတယ္။

ဒီပြဲစဥ္ကို စၾကည့္ျဖစ္တုန္းကေတာ့ ဒိုင္ေတြအျဖစ္နဲ႔ Randy ရယ္၊ Paula ရယ္၊ Simon ပဲရွိခဲ့ရာမွ ၂၀၀၉မွာေတာ့ Kara တစ္ေယာက္ ထပ္တိုးလို႕ ေလးေယာက္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၉ အကုန္မွာေတာ့ Paula ကဒိုင္အျဖစ္မွ ႏွုဳတ္ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူမႏွုတ္ထြတ္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း သူမေနရာမွာ Victoria Beckham, Mary J. Blige, Kristin Chenoweth, Neil Patrick Harris, Joe Jonas, Avril Lavigne, Katy Perry and Shania Twain တို႕က အလွည့္က် Auditions မွာ ပါဝင္ခဲ့က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး Top 24 အေရာက္မွာေတာ့ သူမရဲ႕ေနရာမွာ Ellen DeGeneres က၂ႏွစ္စာခ်ဳပ္နဲ႔ ဒိုင္အျဖစ္ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။

ပြဲစဥ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုး Final အေရာက္မွာေတာ့ Simon လည္း အားလံုးကို ႏွဳတ္ဆက္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ american idol 2011 season မွာေတာ့ ဒိုင္မ်ားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကတာကေတာ့ Steven Tyler, Jennifer Lopezႏွင့္ Randy Jackson တို႕ပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ Ryan ကေတာ့ Host အျဖစ္ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Paula ကေတာ့ ယခုႏွစ္ ျပဳလုပ္မဲ့ Live to Dance အစီအစဥ္မွာ ဒိုင္အျဖစ္ပါဝင္မွာ ျဖစ္ျပီး၊ Simon ကေတာ့ X Factor မွာပဲ ဒိုင္အျဖစ္ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Kara ကေတာ့ စာခ်ဳပ္သက္တမ္း ျပည့္သြားတဲ့အတြက္ ႏွဳတ္ထြက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ Simon ရဲ႕ေနရာမွာ Steven Tyler က အစားထိုးဝင္ေရာက္ျပီး၊ Paula ရဲ႕ေနရာမွာေတာ့ J Lo က ေဆာင္ရြက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။


ဒါကေတာ့ American Idol 2011 season ရဲ႕ ဒိုင္လူၾကီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
teven Tyler, Jennifer Lopez, Randy Jackson ႏွင့္
Ryan ( Host)
American Idol 2011 season ကို ၂၀၁၁ ဇန္နဝါရီလ ၁၉ရက္ေနာက္ပိုင္း ၾကည့္ရွဳရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။



ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

December 23, 2010

က်ေနာ္ျပန္မဲ့ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူး

အခုတစ္ေလာ ဘာဆိုဘာမွကို ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အလုပ္အလုပ္ နဲ႔ အခ်ိန္ေတြပဲ ကုန္ေနခဲ့တယ္။ အလုပ္နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ဖို႕ ဒီကုိလာခဲ့တာပဲ မဟုတ္လားလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးရျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ဒီမွာေရာက္ေနရတာပဲ။ ဘာလုပ္ခ်င္ေသးလို႕လဲ။ အလုပ္လုပ္မွ ပိုက္ဆံရမွာေပါ့။ ပိုက္ဆံရမွပဲ မိေဝးဖေဝး ျဖစ္ေနတဲ့ ဘဝကေဝးမွာ မဟုတ္လား။

တစ္ခါတစ္ခါလည္း အမိေျမကိုလြမ္းတာထက္ အိမ္ကိုလြမ္းတာက ပိုေနပါတယ္။ ဘဝေပး အေျခအေနက အိမ္ကိုလြမ္းေနပင္မဲ့လည္း အိမ္ျပန္ဖို႕ရန္အတြက္ ထင္သေလာက္မလြယ္ျပန္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ခဏခဏျပန္တာကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္လည္း အရမ္းျပန္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ သူတို႕ေတြ ျပန္လို႕ ေလဆိပ္လိုက္ပို႕ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ားဆို ေလဆိပ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳနိုင္ပင္မဲ့ ရင္ထဲက ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဖယ္လို႕မရနိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ခုလိုေျပာလို႕ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္တာပဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာေနေသးတယ္လို႕ ေျပာေနပါအံုးမယ္။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္တဲ့ အလုပ္က ကုိယ့္အတြက္ ဘာလို႕မ်ား ခဲရင္ေနရပါလိမ့္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ျပန္ေနမိတယ္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ေပါ့။ ခုေတာ့ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ျပန္မယ္လို႕ စဥ္းစားျပီး အစီအစဥ္ ဆြဲေနမိျပန္ပါတယ္။ အစီအစဥ္ကေတာ့ ကိုယ့္တြက္ကိန္းနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္ေနတာပဲ။

ဟိုးေန႕က သူေဌးက ေမးတယ္။ မင္းတို႕ ေရာက္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲတဲ့။ သံုးႏွစ္လို႕ ျပန္ေျပာေတာ့။ မျပန္ခ်င္ဘူးလားတဲ့ ။ ျပန္မယ္လို႕ တစ္ရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးၾကရင္ ျပန္မယ္လို႕ ေျပာေတာ့ ..... ဘယ္ရက္ျပန္ခ်င္တာလဲတဲ့ ..... ခြင့္တစ္လ ေပးမယ္တဲ့ ..... ခြင့္ရက္ထဲက ၁၀ရက္ေတာ့ ဖ်က္မယ္။ က်န္တဲ့ ရက္ကို လစာေပးမယ္တဲ့..... ေျပာဘယ္ေတာ့လဲ .....

ျပန္တဲ့ တစ္လကို လစာရမွာ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ျပန္မဲ့ရက္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူေဌး ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ျပံဳးျပီး ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ထမဆဲသြားတာကို ပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိျပန္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ ျပန္မဲ့ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကလဲ ၂၀၁၂ တရုတ္ ႏွစ္သစ္ကူး ဆိုေတာ့ကာ ...........


ရီနိုမာန္

December 9, 2010

ဘဝနဲ႔ဆႏၵ

အေရေလး တစ္စက္ အရက္ေလး တစ္ခြက္နဲ႕
အေဖာ္မဲ့ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ဘဝ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုနဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ဝက္
ပံုေဖာ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဆႏၵ

အတၱကို အေဖာ္ျပဳလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝ

တက္မက္မႈေတြကို စြဲလမ္းေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဆႏၵ

ဘဝနဲ႔ဆႏၵ ထပ္တူက်မဲ့ေန႔ ေဟာ့ဒီေန႕ .... ဒီေန႕


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္


December 3, 2010

လွဴၾကဦးစို႔လား....(သုခရိပ္ျမံဳ မွသည္....)

ဆရာမ အိျႏၵာဘေလာဂ့္မွ ကူးယူေဝမွ်ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကမၻာ့ ( AIDS ) ေန႔ကိုေရာက္လာခဲ့ျပန္ပါျပီ..။
မႏွစ္ကဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲသုခရိပ္ျမံဳHIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ႔ကေလးမ်ား ေဂဟာအတြက္
စုေပါင္းလွဴဒါန္းခဲ့ၾကတာလည္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ပါေတာ့မယ္.။

အဲဒီ့အလွဴေငြစုစုေပါင္း ၄၇ သိန္း ကုိ သူခရိပ္ျမံဳေဂဟာေလးမွာ အေထြေထြ ၀န္ေဆာင္မႈေတြမွာ အသံုးျပဳခဲ့ႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္.။

ဒီႏွစ္လည္း ဒီလိုပဲ မိတ္ေဆြ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္းျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္
လွဴဒါန္းႏိုင္မယ့္ အလွဴမ်ိဳးေလးနဲ႔ စုေပါင္းလွဴဒါန္းကုသိုလ္ယူၾကပါဦးစို႔လို႔ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခ်င္ပါတယ္။

အခုမႏွစ္ကလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့အလွဴေငြျဖတ္ပိုင္းဓါတ္ပံုေလးေတြကိုပါသာဓုေခၚဆိုႏိုင္ဖို႔ထပ္မံတင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္..။

အလွဴေငြေတြကို ျမန္မာျပည္မွာ စာေရးဆရာမ မေနာ္ဟရီက အစစအရာရာ ကုသိုလ္ျဖစ္ တာ၀န္ယူလွဴဒါန္းေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..။

ဒီျဖတ္ပိုင္းေလးေတြကေတာ့ အလွဴေငြလက္ခံရရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္မွတ္တမ္းေလးေတြပါ။




ဒီသတင္းေလးကို အေသးစိတ္ျပန္သိခ်င္ ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သုခရိပ္ျမံဳ ဆိုတဲ့ က႑ေလးမွာ ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္..။
ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြက ထင္တာထက္ပိုျပီး အားတက္သေရာ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကလို႔ ေက်းဇူးတင္၀မ္းသာရသလို ခုခ်ိန္အထိေတာင္ ဖုန္းဆက္ျပီး ျမန္မာျပည္ျပန္မွာမို႔ သုခရိပ္ျမံဳကိုသြားျပီးလွဴခ်င္လို႔ လိပ္စာနဲ႔ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ရွိေနတုန္းပဲမို႔ အမ်ားႀကီး ေက်နပ္ပိတိျဖစ္လို႔မဆံုးေပါ့..
ဒီႏွစ္ေတာ့ ကေလးဦးေရ ၆၀ အထိတိုးလာျပီး ကေလးေလး ၃ ေယာက္ကိုေတာ့
လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္လို႔ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ ၾကားသိရပါတယ္။

ေမတၱာေတြ ေစတနာေတြ ကြန္ယက္တစ္ခုလို ခ်ိတ္ဆက္ ေပါင္းစည္းမိလိုက္ၾကတဲ့ အလွဴပြဲေလးတစ္ပြဲပါပဲ..။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လူခ်င္းေတြေတာင္ မသိၾက မျမင္ဘူးၾကတဲ့ ဒီ(၁၁၁)ေယာက္ဟာ
ကုသိုလ္ေတြ အတူတူရရွိခဲ့ၾကျပီး သာဓုတစ္ျပိဳင္တည္းေခၚဆိုခြင့္ရရွိခဲ့ၾကပါတယ္.။

" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြလက္ထဲအေရာက္ အလွဴေငြ ထည့္အပ္ႏိုင္ခဲ့တာအတြက္ လွဴဒါန္းသူေတြေရာ ၾကားသိရတဲ့သူေတြပါ ကၽြန္မနဲ႔ထပ္တူ ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ သာဓုေခၚႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပါတယ္.။"

ဒီႏွစ္ေတာ့ သုခရိပ္ျမံဳေဂဟာကိုတင္မဟုတ္ဘဲ ေကာက္ခံရရွိတဲ့ေငြေပၚကို မူတည္ျပီး
HIV နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆးရံုေတြ ၀န္ေဆာင္မႈေတြအျပင္
အလားတူ ေစတနာ့၀န္ထမ္းလူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႕ေတြကိုပါ သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾကဖို႔ စီစဥ္ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္..။


တစ္ေဒၚလာတိုင္းဟာ ျမန္မာေငြ ၇၀၀ - ၈၀၀ နဲ႔ညီမွ်ေတာ့ တစ္ေဒၚလာပဲထည့္ရင္ေတာင္ ထမင္းတစ္နပ္စာေတာ့ ပံ့ပိုးေပးလိုက္ႏိုင္မွာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ မႏွစ္က ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က အြန္လိုင္းစာဖတ္သူေတြ စာေရးသူေတြ ေစတနာရွင္ေတြ (၁၁၁)ဦးရဲ႕ နည္းနည္းခ်င္းဆီ စုေပါင္းၾကရာကေန ၄၇သိန္းဆိုတဲ့ ေငြပမာဏျဖစ္တည္လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါ.။

ဒီႏွစ္အတြက္၂၀၁၀ဒီဇင္ဘာ(၁)ရက္ေန႔ကေန ၂၀၁၁ ဇန္န၀ါရီလကုန္အထိ
"၂လတိတိေကာက္ခံျပီး "
ေဖေဖၚ၀ါရီလထဲမွာ လွဴဒါန္းၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့

စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ

အိျႏၵာ ( ၉၁၇၉၆၅၄၂)
မိုးကုတ္သား( ဘိုဘိုဟန္ထြန္းႏိုင္) (၈၁၁၈၉၁၆၀)
မယ္ကိုး(၈၂၃၉၂၇၆၄)
ရီႏိုမာန္(၉၀၀၄၆၀၂၂)

အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ
အရွင္ကု႑လ
A Shin Kondala
Univerisy of Jammu
Nehru Hall Boys Hostel
Room- 144, Jammu-180006,Jammu&Kishmir,India,
Phone- No +91 9697510037

မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ
ခေရတြန္(၆၀ ၁၆၆၀၄၀၄၀၀)

ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ
ကိုဆန္နီ (ဖုန္းနံပါတ္ကို ထပ္မံတင္ျပေပးပါမည္။)

ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံမွာ
ျမစ္က်ိဳးအင္း (၈၈ ၆၉၅၃၇၀၅၆၂၅)

ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာ
စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ား ( ၀၁၀ ၂၂၆၉၁၇၈၈)
Yျမစ္ခ်ိဳ (၀၁၀ ၈၇၁၄၇၀၁၉)

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ

သင္းသင္းထြဋ္ (၀၈၀ ၄၁၁၃ ၁၈၇၅)

ခင္ေလးငယ္ (၀၈၀ ၂၀၃၂ ၇၁၄၈ )



တို႔ကေနတဆင့္ ပါ၀င္လွဴဒါန္းကုသိုလ္ယူႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း..

ဒီႏွစ္ေတာ့ Facebook မွာပါ တင္မွာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဖုန္းဆက္လို႔ျဖစ္ေစ Facebook မွာ message ပို႔ျပီးေတာ့ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း

အလွဴေငြေကာက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြစာရင္းေတြကို Blog နဲ႔ Facebook ေတြမွာ တင္ေပးသြာမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း..
မိတ္ေဆြ ေမာင္ႏွမ ညီအစ္မမ်ားကို ေလးစားစြာ သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ရွင္.။


အားလံုးစိတ္နဲ႔ကိုယ္တစ္ထပ္တည္းက်လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ႏိုင္ၾကပါေစ.။

အိျႏၵာ

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

November 15, 2010

တမ္းတမိတယ္ ..... အေမ့ရင္ခြင္

အသက္က ရလာလို႕လားေတာ့ မေျပာတက္။ မိသားစုနဲ႔ ေဝးေဝးမွာ ေနရတာကို အထီးက်န္သလို ခံစားေနရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အိမ္မွာမေနခ်င္လို႕ မိဘအရိပ္ကို မခိုခ်င္လို႕ ေျခစံုကန္ျပီး ထြက္လာခဲ့တာ။ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ အိမ္ျပန္ျပီး မိဘနဲ႔ အတူတူျပန္ေနမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးခဲ့ဘူး။ ေရာက္ေနတဲ့ နိုင္ငံအေနအထားနဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းေၾကာင့္ နိုင္ငံျခားဆိုတဲ့ တိုင္းတစ္ပါးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ပဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ တိုင္းတစ္ပါးကို အထင္ၾကီးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းတစ္ပါးနဲ႕ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကြာျခားမႈေၾကာင့္ လူငယ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ သာယာမႈတစ္ခုလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျပည္ေတာ္ျပန္ဖို႕အေရး တစ္ခါမွ အေရးေပး မေတြးမိခဲ့ဘူး။

တစ္ေယာက္တည္း ေနလာတာၾကာေတာ့လည္း အထီးက်န္းတဲ့ ေဝဒနာက အလိုလိုအသက္ဝင္ လာခဲ့တယ္။ ဒီလိုပဲ နိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မိဘရင္ခြင္နဲ႔ အေဝးမွာ လာေနၾကရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာလို႕ ေတြးေတြးျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးေနရေတာ့တာေပါ့။ ဘယ္သူကေကာ တိုင္းတစ္ပါးမွာ မိဘနဲ႔ေဝးျပီး ေနခ်င္မွာလဲ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ လူေတြၾကီးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ နိုင္ငံျဖစ္ေပမဲ့ လြတ္လပ္စြာကိုးကြယ္နိုင္ခြင့္ ရွိတာေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္နိုင္ငံမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ ကိုယ့္နိုင္ငံက နိုင္ငံတကာနဲ႕ ယွဥ္နိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုးလည္း မိဘရင္ခြင္၊ မိဘအရိပ္နဲ႕ အေဝးမွာ လုပ္ကိုင္ရွာေဖြ စားေသာက္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

၂၀၀၀ ဇန္နဝါရီလက စျပီး မိသားစုဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ၊ အိမ္ဆိုတဲ့ နာမနဲ႔ ေဝးကြာေနျပီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ကိုေရာက္လာျပီး ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ဆိုတဲ့ နာမ၊ မိသားစုဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတြကို ေရငတ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို တမ္းတ ေတာင္းတေနမိပါေတာ့တယ္။

ပိုက္ဆံ .... ပိုက္ဆံ ဆိုတဲ့ ေနာက္ကိုလိုက္ေနမိတာ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလသာၾကာျမင့္ခဲ့တာ။ ဘာမွမထူးျခားေသးဘူး။ ဒီေန႕လည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္ေန႕လည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္လလည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္ႏွစ္လည္း ပိုက္ဆံ ျဖစ္ေနအံုးမွာ ေသခ်ာတယ္။ လိုေနတာလည္း ပိုက္ဆံဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံေနာက္ကို လိုက္ေနရတာလည္း အရသာတစ္ခုလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တာေပါ့။ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံရတယ္.။ ပိုက္ဆံရေတာ့ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနရေတာ့တာေပါ့။

၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလသာၾကာျမင့္ခဲ့တာပါ။ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္ေနတဲ့ ကိစၥကေတာ့ ေျပာင္လဲမသြားေသးပါဘူး။ အခုေတာ့ အေတြးက တစ္မ်ိဳး။ ပိုက္ဆံရွာျပီး ရသေလာက္ အေမ့ဆီကို ပို႕ျပီး အေဝးကေထာက္ပံ့ ေနတာကို မိဘကိုရွာေကၽြးေနတယ္လို႕ စိတ္ထဲသေဘာထားခဲ့ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း သားလိမၼာ သမီးလိမၼာလို႕ ျမင္ၾကမွာပါ။ မိဘကို ရွာေကၽြးေနတဲ့ သားသမီးေတြလို႕ ခ်ီးက်ဴးေနၾကမွာ အမွန္ပါ။ အေဝးမွာ ေနျပီးေထာက္ပံ့ေနနိုင္ပင္မဲ့ ကိုယ့္ကို ၉လလြယ္ ၁၀လဖြားေပးခဲ့ အေမကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ မျပဳလုပ္ေပးနိုင္တာကိုေတြးျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္မွကင္းရဲ႕လားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ပိုက္ဆံရဖို႕ မိဘကို ရွာေကၽြးနိုင္ဖို႕ အေဝးမွာေနေနခဲ့ရတာ မွန္ေပမဲ့ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း အခုခ်ိန္မွာ အေမသာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုခြင့္မရလိုက္လို႕ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနရမဲ့ အျဖစ္ပါ။

ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္ပါေတာ့တယ္ဗ်ာ........


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

November 10, 2010

ဒီျခံ ဒီအိမ္ ( ကၽြန္ေတာ္တို႕ျခံ )

၁၉၉၆မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္မိသားစုလံုး ကိုယ္ပိုင္ျခံေလးထဲကို အေဖမပါပဲ ေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ အေဖကေတာ့ မေျပာင္းေစခ်င္ပင္မဲ့ တပ္ကထြက္ရင္ အေျခတက်ေနနိုင္ေအာင္လို႕ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕စကားအေပၚမွာေတာ့ အေဖဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါ။ အေမလည္း သူ႕ေမာင္ေတြနဲ႔အတူ စီးပြားေရးကို ရွာၾကံလုပ္ကိုင္ပင္မဲ့ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာ ဆိုသလိုမ်ိဳး ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဖိုးကလည္း စစ္သား။ ကၽြန္ေတာ္အေမကိုေမြးေတာ့လည္း စစ္တပ္ထဲမွာ။ ေယာက္်ားရျပန္ေတာ့လည္း စစ္သားနဲ႔။ စစ္တပ္ထဲမွာေနတာၾကာလာတဲ့ အေမဟာ အရပ္ေလာကထဲက စီးပြားေရးဆိုတဲ့ ပညာရပ္ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ခဲ့လို႕လည္း ျဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖည့္ေတြးေလး ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းႏွစ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ျပီး အေမနဲ႔ညီမေလးကေတာ့ အေဖတာဝန္က်တဲ့ ပင္ေလာင္းမွာ လိုက္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျခံေလးထဲမွာပဲ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နဲ႔ အတူ အေမ့ရဲ႕ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အတူတူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျခံေလးထဲမွာ မေနေတာ့ပဲ အေမနဲ႔အတူ အေဖရွိတဲ့ ပင္ေလာင္းမွာလိုက္ေနျပီး ဆယ္တန္းထပ္ေျဖခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္မွာ က်ေနာ္စာေမးပြဲေအာင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေနက ဘာမွ မက်န္ေတာ့တဲ့ အေျခအေန( ျခံနဲ႔အိမ္ကလြဲလို႕ေပါ့) ။ အေမေျပာေျပာေနက် စကားေလး တစ္ခြန္းရွိတယ္။ ရွိရင္ တန္ဆာ၊ မရွိရင္ ဝမ္းဆာ ဆိုတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျခံနဲ႔အိမ္ေလးကို ေရာင္းဖိ္ု႕ အေမစကားေခၚပါေတာ့တယ္။ ၉၈ေလာက္က အေမေခၚတဲ့ေစ်းက အိမ္ေရာျခံပါ ဆယ္သိန္းတဲ့။ ျခံေဘးအိမ္က ကရင္အမိုးၾကီးကယူခ်င္ပင္မဲ့ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း မေရာင္းထြက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေစ်းေျပာခဲ့ျပီး အေဖနဲ႔အတူလိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ျခားထဲမွာေတာ့ အိမ္နဲ႔ျခံကို လာၾကည့္ၾကတဲ့ လူေတြရွိၾကေပမဲ့ ဆယ္သိန္းဆိုတဲ့ အားေၾကာင့္ အေရာင္းအဝယ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အေရာင္းအဝယ္မျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္း ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္း သိနားလည္ခဲ့ရပါတယ္။

ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္မွ ကိုယ္ရတယ္ဆိုတာ သိပ္ကိုမွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွား သြားျပီးအလုပ္လုပ္တဲ့ သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ က်ေနာ္ရွာလို႕ရတဲ့ ေငြက မိသားစု စားနိုင္ေသာက္နိုင္ယံုေလာက္ပဲ ရတာေၾကာင့္ ျခံအက်ယ္အဝန္းျဖစ္တဲ့ ေပ၁၀၀၊ ၁၀ေပကို ေငြဆယ္သိန္းနဲ႔ ေရာင္းျပီး အေမ့လက္ထဲမွာ အပိုေငြရွိေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါပဲလားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႔အံုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမက သူ႕ေမာင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးဆီက ပိုက္ဆံခုႏွစ္ေသာင္း ေခ်းျပီး ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ အေမက သူ႕ေမာင္ကို နင္ အိမ္ေဆာက္ခ်င္ရင္ ေဘးကပိုေနတဲ့ ေျမကြက္လပ္မွာ ေဆာက္ေနလို႕ ေျပာခဲ့ပင္မဲ့ ေခ်းထားတဲ့ေငြ ျပန္ဆပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုက္ဆံမလိုခ်င္ေၾကာင္း၊ ေဘးက ပိုေနတဲ့ ေျမကြက္ကို လိုခ်င္ေၾကာင္း တရားဝင္ေျပာလာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အေမနဲ႕ဖုန္းေျပာမွ အေမက သားေရ အေျခအေန ဒီလိုရွိတယ္။ အေမဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ လို႕ေျပာလာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမ့ကို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေၾကာင့္ ေျမတိုင္စာေရး ေခၚျပီးေပးလိုက္ပါေတာ့ လို႕ပဲ ေျပာလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေလးက ျခံကို တစ္ဝက္မရလို႕ သိပ္မေက်နပ္ခ်င္ေသးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဝယ္တုန္းက ေပ ၁၀၀၊ ၂၀၀ ကို ငါးေသာင္းနဲ႔ေပးဝယ္ထားရတာကို သူသိေနလို႕ပါ။ ခု သူ႕ဆီက ခုႏွစ္ေသာင္းယူထားတာဆိ္ုေတာ့ သူတစ္ဝက္ေတာ့ ပိုင္သင့္တယ္လို႕ ထင္ေနမွာေပါေလ။

၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာေတာ့ သူ႕ကို အပိုင္ေပးလိုက္ရတဲ့ ျခံ ေပ ၃၅၊ ၁၉၀ ကို သူနဲ႔ထိုက္လို႕ သူရလိုက္နိုင္ေပမဲ့ ပိုင္ဆိုင္ေနထိုင္ခြင့္ကိုေတာ့ သူမရလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီျခံကို ၃၅သိန္းနဲ႕ သူေရာင္းခ်လိုက္လို႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမကို လက္က်န္ျခံနဲ႔ အိမ္ေလးကို ေရာင္းေစ်းေခၚလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အေမ ေငြလိုလို႕ အိမ္နဲ႕ျခံကို မ်က္ေစာင္းထိုးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျခံကို ၆၅သိန္းနဲ႔ အိမ္အတြက္ ေစ်းကိုေတာ့ အေမ အိမ္ေဆာက္တုန္းက ေရႊေစ်း တစ္က်ပ္သားကို ႏွစ္ေသာင္းေစ်းနဲ႔ ေျခာက္သိန္းကုန္ေအာင္ ေဆာက္ခဲ့ရတယ္။ အခုျပန္ေရာင္းခ်င္ရင္ေတာ့ ခုေခတ္ေရႊေပါက္ေစ်းနဲ႔ေျမာက္ျပီး ေရာင္းခ်င္ရင္ေရာင္းပါလို႕ ေျပာထားရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ မိဘအေမြအႏွစ္ျဖစ္လာမဲ့ ဒီျခံနဲ႔ဒီအိမ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္ ရွိေနေစခ်င္ေသးလို႕ပါပဲဗ်ာ.......

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

November 7, 2010

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျခံ

1993 ခုႏွစ္ေလာက္က ထင္တယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အေမ့ဘက္က အဘြားဆီကို သြားလည္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ႏွစ္တိုင္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ့ အဖြားဆီကို ေရာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဖြားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို သိပ္ေရာက္ျဖစ္ဖူး။ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ေလာက္မွ အေဖတာဝန္က်တဲ့ အရပ္ကို လိုက္လည္ေလ့ရွိတယ္။ အေဖက ဝန္ထမ္းဆိုေတာ့ သိတဲ့ အတိုင္းေပါ့။ ႏွႏွစ္ သံုးႏွစ္ တစ္ခါေလာက္ ေျပာင္းေရႊ႕ေနက်။

ဒီႏွစ္ေတာ့ အဖြားဆီကို ေရာက္ေနခိုက္ အခ်ိန္။ အာလံုးလည္း တိုက္ဆိုင္သြားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တူပါတယ္။ ျခံေလးတစ္ျခံ ဝယ္ဖို႕ အေၾကာင္းကဖန္လာတယ္။ ဝယ္ဖို႕ စကားလာစပ္တာက အေမ့ေမာင္ ဝမ္းခြဲ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလး တစ္ေယာက္။ အမွန္က သူလိုခ်င္ေနတာ။ အဲအခ်ိန္တုန္းက အမ်ိဳးေတြထဲမွာ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္ေျပဆံုး ျဖစ္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစု။ ဒါေၾကာင့္လည္း ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ နဲ႔ လာၾကံဳသြားေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။

" အမ .. နင္ ယူထားသင့္တယ္ေနာ္။ နင့္ေယာက်္ား စစ္တပ္ကထြက္ရင္ နင္တို႕ ဘယ္မွာသြားေနမွာလဲ " ဆိုတဲ့ စကားကို အေမအျပည့္အဝ ယံုၾကည္သြားဟန္တူတယ္။ ျခံကို ဝယ္ဖို႕ အေမဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျခံကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဝယ္တုန္းက ေငြငါးေသာင္း ေပးဝယ္ခဲ့ရတယ္။ ျခံရဲ႕ ဧရိယာအက်ယ္အဝန္းက အေရွ႔မ်က္ႏွာစာ ေပ ၁၀၀ ေဘးအရွည္ ေပ၂၀၀ က်ယ္တယ္။ ျခံၾကီး သက္သက္ဆိုေတာ့ ျခံထဲမွာ အပင္ၾကီး အပင္ငယ္ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့။

၁၉၉၃မွာ အဲျခံကိုဝယ္ျပီး ၁၉၉၄က်မွျခံကို ျခံသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ျပီး ျခံစည္းရိုး လာခတ္ျဖစ္တယ္။ ပထမေတာ့ ျခံဝယ္ထားယံုသပ္သပ္ေပါ့။ ၁၉၉၅ခုႏွစ္က်ေတာ့ အေမ့စိတ္ထဲ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိေနေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ္အေဖရဲ႕ အရက္ေသာက္ႏွဳန္းကလည္း တစ္ေန႕ထပ္တစ္ေန႕ တိုးတိုးလာခဲ့တယ္။ အေဖ့ကိုၾကည့္ျပီး အေမေတြးမိတယ္ နဲ႕တူပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာမ်ား ငါ့ေယာက်ာ္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ငါတို႕ ဘယ္မွာသြားေနမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေပါ့။ အေဖကေတာ့ ျခံထဲမွာ အိမ္ျပန္ေဆာက္မွာကို သိပ္သေဘာမေတြ႕ပင္မဲ့၊ ရွင္ ပင္စင္ယူရင္ က်မတို႕ ဘယ္မွာသြားေနမွာလဲ ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕ စကားကိုျပန္ မေခ်ပနိုင္တာေၾကာင့္ အေမ့ရဲ႕ အစီအစဥ္ကို လက္ခံလိုက္ရပံုပါ။

အေဖ့ရဲ႕ အေတြးထဲမွာလည္း ငါ မေသမခ်င္း မင္းတို႕ မိသားစုကို မငတ္ေအာင္ထားနိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးကလည္း ရွိေနေသးတာကိုး။ ဟုတ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း အေဖရဲ႕ လစာက နည္းပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုအတြက္ ပူပန္စရာမရွိခဲ့ပါဘူး။ အေဖ့အေတြးထဲမွာ စစ္တပ္က သူ႕ကို တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္သြားလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ေနတယ္နဲ႕ တူပါတယ္။ တပ္က အရာရွိေတြအတြက္ ေျမကြပ္ခ်ေပး တာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မလိုဘူးလို႕ ေျပာျပီး မယူပဲ ျပန္လာခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးေလ။ အေဖနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲ အခ်ိန္ေပးျပီး ေျပာျပပါေတာ့မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ၇တန္းႏွစ္မွာ အေမဝယ္ထားတဲ့ ျခံထဲမွာပဲ အိမ္ေဆာက္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ မသြားခင္ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ကိုေျပာပါေသးတယ္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးေဆာက္ပါ အေမလို႕ေျပာေတာ့ အေမတို႕က အသက္ၾကီးျပီသားရယ္။ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ အဆင္မေျပပါဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အေမက သူစိတ္ၾကိဳက္ ဒီဇိုင္းကို ပရံဆရာ၊ လက္သမားဆရာေတြကို ႏွဳတ္ကေျပာျပီး သူလိုခ်င္တဲ့ တစ္ထပ္တိုက္ကို ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာ ၂၅ေပနဲ႕ ေဘးအရွည္ ၅၅ေပရွိတဲ့ သြပ္မိုးအုပ္ကာ အိမ္ေလးကို အဲအခ်ိန္တုန္းက ေငြေျခာက္သိန္းနဲ႔ ရေအာင္ေဆာက္လိုက္နိုင္ခဲ့တယ္။ အေမ့ရဲ႕ အတြင္းပစၥည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါသြားတာ က်ေနာ္သိတယ္။ အဲတုန္းက ေရႊေစ်းက တစ္က်ပ္သားကို ေငြ ႏွစ္ေသာင္းက်ပ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္ေလ။ အေမ့မွာ ရွိတဲ့ ေရႊေတြေရာင္းျပီး အဲအိမ္ကို ေဆာက္ခဲ့ရတာ။ ေရႊေတြျပန္ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ရွာလို႕မရနိုင္ခဲ့ေသးေပမဲ့ ေရႊေတြေရာင္းလို႕ရတဲ့ ေငြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေလးကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုေလးကို အေျခအေနမပ်က္ေအာင္ အမ်ားၾကီး အကူအညီ ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဆက္ပါအံုးမယ္......

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

October 31, 2010

စီစဥ္သူရဲ႕ အမွာစကား

ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းရဲ႕ သက္တမ္း ၂၁ျပည့္ခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ကလည္း ၆၅ ႏွစ္ထဲကို ေရာက္ရွိလို႕ ေနျပီျဖစ္လို႕ ေရႊအျမဳေတသက္တမ္း ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ပရိသတ္မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခြဲၾကရမယ့္အခ်ိန္လည္း နီးသထက္နီးလာျပီလို႕ ခံယူမိပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔ အမွ် ေန႕စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ား စကားသံမ်ားအေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစားျဖစ္တာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ျမန္မာစကားမွာ " စကားစကား ေျပာဖန္မ်ား စကားထဲက ဇာတိျပ " လို႕ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားဆိုတာ လိုအပ္သေလာက္ပဲ ေျပာသင့္ပါတယ္။ ေျပာဖန္မ်ားလာရင္ ကိုယ့္စကားေတြထဲကပဲ ကိုယ့္အေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနတယ္ဆိုတာကို ငယ္ရြယ္သူမ်ားအေနနဲ႔ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခုတစ္ေလာမွာ " စကားကၽြံ " လာသူမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကားရဖတ္ရေနပါတယ္။ သူတို႕စကားေတြထဲကပဲ သူတို႕ဇာတိေတြ ျပေနတာကို ျမင္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္စကားတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ " ႏွုတ္ထြက္ၾကမ္းရင္ အမိယုတ္ညံ့ျပီး ကိုယ္အမႈအရာၾကမ္းတမ္းရင္ေတာ့ အဖယုတ္ညံ့တယ္" လို႕ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္အေနမတတ္၊ အထိုင္မတတ္မႈေၾကာင့္ အိမ္မွာရွိေနတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးပါ ယုတ္ညံ့တဲ့ဘဝကို အလိုလိုေရာက္သြားေစတဲ့အတြက္ ကိုယ္စကားတစ္ခြန္းေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမ့ကို သတိရသင့္သလို အျပဳအမႈတစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း အေဖ့ကို သတိရသင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္ေၾကာင့္ မိဘႏွစ္ပါးထိခိုက္တာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ သားသမီးမ်ားက ေရွာင္ရွားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္မိဘထိခိုက္မွာကို ဂရုမမူတဲ့ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲ ဝင္လာတာေလးကို ေရႊအျမဳေတ ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ၂၁ႏွစ္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေျပာျပခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အစဥ္တစိုက္ အားေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ပရိသတ္မ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မိဘေက်းဇူးကို သိ၊ နားလည္တတ္တဲ့ သားသမီးမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္ (ဝင္းျငိမ္း)

ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႕အလုပ္နားရက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္လမွာ တစ္ခါေလာက္သာ သြားျဖစ္တဲ့ စီတီေဟာ ကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ မထင္မွတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႕ျပီး ဟိုဝင္ဒီဝင္လုပ္ေနတုန္း အသက္ဝင္လွတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ အျပံဳးကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အခိုက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြကို ညိဳ႕ယူသြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အိတ္ထဲက စင္ကာပူ ၆ ေဒၚလာ အကုန္ခံျပီး အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ယူလာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွပဲ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း ရဲ႕ ၂၁ႏွစ္ျပည့္ ျဖစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္လုံးမက်န္ အကုန္ဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ထဲေတြးျပီး စာရြက္တစ္မ်က္ႏွာခ်င္း ဖတ္ေနရာမွ စာမ်က္ႏွာ ၆ အေရာက္မွာေတာ့ ဆရာဦးဝင္းျငိမ္းရဲ႕ အမွာစကားကို ဖတ္ျပီး အရမ္းသေဘာက်မိတာေၾကာင့္ ဆရာ့ဆီကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ္။

မိဘေက်းဇူးသိတတ္ နားလည္ေသာ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အားလံုးေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ဆုေတာင္းေပးလိုက္ ရပါတယ္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

October 30, 2010

မတူညီတဲ့ သူ႕အရပ္ ကိုယ့္ အရပ္

ဒီေန႕ မနက္ပဲ အမနိုင္းနိုင္းစေနဘေလာဂ့္က ၾကံဳရဆံုရ ဒီဘေလာ့ဂါဘဝ ဆိုတာေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာဂ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္တုန္းက အကိုတစ္ေယာက္ အမွတ္တရေရးေပးခဲ့တဲ့ စာေလးကို သတိရမိသြားလို႕ ျပန္လည္ ဆားခ်က္လိုက္ရပါတယ္။

နာမည္ေက်ာ္ အကြ်ႏ္ုပ္ ဘေလာ္ဂါ၏ လူမသိသူမသိ အင္တာဗ်ဴး အစီအစဥ္

တေန႕သ၌ အကြ်ႏ္ုပ္သည္ မိမိ၏ ေမြးရပ္ဌာေနဆီသို႕ ျပန္ခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါအကြ်ႏ္ုပ္၏ ဘၾကီးျဖစ္သူ ဘၾကီးထြန္းႏွင့္ စကားလက္ဆံု ေဆြးေႏြးခဲ့ပံုမ်ားကို စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္စိမ့္ေသာငွာ ျပန္လည္ ေ၀မွ်လိုက္ပါသည္။

အကြ်ႏု္ပ္။ ဘၾကီးထြန္းမာရဲ့ ခ်ာရဲ့ေနာ္ဗ်ာ။ အရင္လို လမ္းေတြဘာေတြေလွ်ာက္ သတင္းပုလင္းေတြ နားေထာင္ေသးလားဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ ေဟ ေမာင္ေမာင္ပါလားကြ ဘယ္တုန္းက ေရာက္သတုန္း။ ေရာက္တုန္း အခါးေရေလး ေသာက္ပါဦးဟ။ မင့္မလည္း ထြက္သြားလိုက္တာ ရြာနားေတာင္ အေ၀းေျပးေျခာက္လမ္းသြား ေဖာက္ျပီးတာေတာင္ ျပန္ေရာက္မလာႏုိင္ဘူး။

အကြ်ႏု္ပ္။ ဟုတ္ပ ဘၾကီးရာ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါေပသိ က်ဳပ္ရပ္ရြာေတာ့ တေန႕မွ ေမ့မရတာအမွန္ပါ။ မဲဇာေတာင္ေျခရတုေတာင္ အခြင့္သင့္တိုင္း ႏွုတ္က ရြတ္ေနမိတာဗ်။ စာေရးတဲ့အထဲလည္း မၾကာမၾကာေရးမိပါတယ္။ ဒီေရႊျပည္ၾကီးရယ္ ခရီးက ေ၀းသဟာမို႕လုိ႕။

ဘၾကီးထြန္း။ အိမ္း မင္းက စာေရးသကိုး။ ဘယ္မွာတုန္းေမာင္ရာ။ ငတုိ႕လည္း ဖတ္ရွဳၾကည့္ရတာပ။ မင္းတုိ႕ေခတ္လူငယ္ေတြ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ယဥ္ပါးေနသလဲဆိုတာ။

အကြ်ႏ္ုပ္။ ဟာ နည္းပညာေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့ ဘၾကီးေရ။ က်ဳပ္တုိ႕အခ်င္းခ်င္း စကားတီးတိုးေျပာလုိ႕ရေအာင္ ဆီေဗာက္ဆိုတာေလးပါထည့္ထားသဗ်။ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ၾကည့္ခ်င္သလား ျမင္ကြင္းက်ဥ္းၾကည့္ခ်င္သလား။ စာလံုးၾကီးၾကီး ၾကည့္ခ်င္သလား စာလံုးေသးေသးၾကည့္ခ်င္သလား။ ေနာက္ခံကို အျဖဴနဲ႕ၾကိဳက္သလား အမည္းနဲ႕ၾကိဴက္သလား စာလံုးကို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ပံုစံနဲ႕ကို ၾကည့္လို႕ရတာဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ ေဟ တယ္လည္း ေနရာက်ပါလား ေမာင္ရာ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္သူေတြကမ်ား အကဲျဖတ္တင္သတဲ့တုန္း။

အကြ်ႏု္ပ္။ ဟာ ဘၾကီးကလည္း အခုေခတ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေခတ္ဗ်။ ခဏခဏ ရြတ္ေနရတဲ့စကားလံုးလုိပဲ။ အားလံုးက ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ကိုယ့္ဖန္တီးမွုခ်ည္းေပါ့ဗ်။ ေဘာင္ေတြ ကုလားနားေတြနဲ႕ဆုိ ၾကည့္မေကာင္းပါဘူးဘၾကီးရာ။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္းေပါ့။

ဘၾကီးထြန္း။ အိမ္း မင္းေျပာေတာ့လည္း မွန္တာပါပဲေလ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဖတ္ရွဳၾကတာတုန္းကြ။

အကြ်ႏု္ပ္။ ဒါေတာ့ သိပ္လြယ္သဗ်။ က်ဳပ္စာေရးျပီးရင္ ေရးျပီးတဲ့ အေၾကာင္းေလး အခ်င္းခ်င္းလက္တို႕ သတင္းေပးလုိက္တာပဲ။ အခ်င္းခ်င္းဆိုတာက သူတင္ရင္ ကုိယ္ဖတ္ ကိုယ္တင္ရင္ သူဖတ္ေပါ့ဗ်ာ။ လာမဖတ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ခံုေအာက္က လက္တို႕ျပီး လာလကြာ ျမန္ျမန္လကြာ မင္းပဲက်န္ေတာ့တာတုိ႕ ဘာတို႕ လုပ္ေပးရတာေပါ့။ အခုကာလက မာကတ္တင္းဆုိတာ ျဖစ္ေနျပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ မာကတ္တင္းေကာင္းေကာင္းဆင္းႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မွာေပါ့ဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ ေခတ္ၾကီးကိုေတာ့ တို႕လိုက္မမွီေတာ့ပါဘူးကြာ။ ဒါနဲ႕ မင္းက ဘာအေၾကာင္းမ်ား ေရးသတုန္း။

အကြ်ႏု္ပ္။ အင္….အယ္……အာ ဒါေတာ့ ေျပာရသိပ္ခက္တယ္ဗ်

ဘၾကီးထြန္း။ ဟင္….မင္းေရးတာေလးေတာ့ မင္းသိသင့္သေပါ့ေမာင္။

အကြ်ႏ္ုပ္။ ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ ဘၾကီးရ။ က်ဳပ္ေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက တယ္မ်ားတာဗ်။ ဗဟုသုတ ျဖစ္ဖို႕ အတြက္ ဟိုအရပ္က ဟုိသတင္းေတြ။ တေန႕တေန႕ ရံုးသြားရံုးျပန္ ကားေတြၾကပ္လာတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြ။ တုိးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြ။ ဘ၀ေပးဇာတ္လမ္းေတြ။ ပညာေပးေဆာင္းပါးေတြ။ ရုပ္ရွင္ရိုက္သူေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ။ က်ဳပ္ရဲ့ ေန႕စဥ္ေအာင္ျမင္မွုေတြ မ်ားမွ မ်ားသိပ္ကုိမ်ားသဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ ေအးကြ တယ္လည္း ေရးစရာမ်ားတာပါပဲလား။ ဒီေလာက္ျပည့္စံုေအာင္ မင္းလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ့လာရမွာေနာ္ ေဟ့ေကာင္။

အကြ်ႏ္ုပ္။ ကမာၻၾကီးက ရြာၾကီးျဖစ္ေနျပီေလ ဘၾကီးရ။ အပ္က်တာေတာင္ သိေနမင့္ဟာပဲ။

ဘၾကီးထြန္း။ ဒါနဲ႕မ်ား မင့္ေဒြးေလးဆံုးတာ မင့္ဆီက ၀မ္းနည္းစာေလး ဘာေလးေတာင္ မလာပါပဲေကာ။

အကြ်ႏု္ပ္။ အာ…အင္… အီး ဒါေတာ့ ခြင့္လႊတ္ဗ်ာ။ ေဒြးေလး သတင္းကို က်ဳပ္ အင္တာနက္မွာ မရွာလိုက္မိဖူးဗ်။ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ စာေတြေရးဖို႕ က်ဳပ္ကို က်ဳပ္တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရေသးတာဗ်။ ဟိုစာေလးၾကိဳက္ရင္ ကူး ဒီစာေလးသေဘာက်ရင္ မ,လာနဲ႕ အခ်ိန္မေလာက္ဖူးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ အခုေတာင္ ရြာကုိခ်စ္လြန္လြန္းလုိ႕ ျပန္လာတာ။ က်ဳပ္ အေတြးထဲက စာေတြ ေပ်ာက္သြားမွာေတာင္ စိုးေနမိတယ္။

ဘၾကီးထြန္း။ မင္းရဲ့ စာတစ္ပုဒ္နဲ႕ ဘယ္အရာကို အက်ိဳးေက်းဇူးျပဳျပီးျပီလဲ ငေမာင္။

အကြ်ႏု္ပ္။ အက်ိဳးျပဳသေပါ့ဘၾကီးရာ။ တေလာက က်ဳပ္ေရးလုိက္တဲ့ ရထားေပၚမွာ အမိွုက္မခ်ရ ပို႕စ္ေၾကာင့္ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီးေတြ ေနာင္ရထားေပၚမွာ အမွိုက္မခ်ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိတရား ရသြားသဗ်။ နာမည္အၾကီးဆံုးပို႕စ္ျဖစ္တဲ့ မိဘကိုေက်းဇူးဆပ္ဆုိတဲ့ ပို႕စ္ဆိုရင္ ၾကိဳက္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုျပီး ဟိုလူကလည္း သူ႕ဘေလာ့မွာ တင္ပါရေစ။ ဒီလူကလည္း သူ႕ဆုိဒ္မွာ တင္ခြင့္ျပဳပါနဲ႕ကို ျဖစ္ေနတာဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ အိမ္း ေကာင္းသကြ။ ဒါနဲ႕ မင့္အေမ မႏွစ္ကတည္းက ေလျဖတ္သြားတာ မင့္ကုိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႕ေမာင္။ သူ႕သတင္းၾကားရင္ သူသားက ေျပးလာမွာတဲ့ဗ်။ သူ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့သားဆုိျပီး ျခံစည္းရိုးကိုင္မိတုိင္း ငိုင္ျပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း ၀ါမထြက္ခင္ သူအသက္ထြက္သြားတာပါပဲကြာ။

အကြ်ႏု္ပ္။ တရားနဲ႕ေျဖမွေပါ့ ဘၾကီးရာ။ က်ဳပ္ျဖင့္ အြန္လိုင္းက တရားေတြနာတာနဲ႕တင္ အေတာ္ေလး တရားက်ေနျဖင့္ပဲ။

ဘၾကီးထြန္း။ အင္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာေပါ့ေမာင္ရာ။ ဒါနဲ႕မင္းက တုိ႕ရပ္ရြာကုိ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲကြ။ မင့္အေမရွိတုန္းက သူ႕သားကို ေက်ာင္းမွာ ဆရာျပန္လုပ္ေစခ်င္တာခ်ည္း ေျပာေနတာ။ မင္းကလည္း မင္းဘ၀တိုးတက္ေရး ထြက္သြား သူ႕ခမ်ာလည္းမတားသာဘူး။

အကြ်ႏု္ပ္။ ျပန္လာမွာေပါ့ ဘၾကီးရာ။ က်ဳပ္တုိ႕ရပ္ရြာအေရး က်ဳပ္က တတပ္တအား ပါ၀င္မေပါ့။ အခုလည္း ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ တေဒါင့္တေနရာကေန က်ဳပ္ပါ၀င္ေနတာပါဗ်။ ဟိုးတေလာက ေတာင္ေပၚေဒသမိဘမဲ့ကေလးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ အလွဴခံေပးတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းဘၾကီးဖတ္လုိက္ရမယ္ထင္တယ္။ ဒါ က်ဳပ္လုပ္တာဗ်။ အဲ့ဒီသတင္းကို က်ဳပ္ အသိသတင္းေထာက္မေလးက ေရးေပးျပီး က်ဳပ္နဲ႕ခင္တဲ့ အယ္ဒီတာက အေရွ႕မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေဖာ္ျပေပးတာဗ်။ ဒါ့အျပင္ နာဂစ္တုန္းကလည္း က်ဳပ္က စြမ္းစြမ္းတမံပါခဲ့ေသးတာ။ ကိုယ့္ရပ္ရြာအေရးေတာ့ လက္ေႏွးေနလို႕ ဘယ္ျဖစ္လိမ့္မလဲ။ ဘၾကီးလည္း ဂ်ာနယ္မ်ားမ်ားသာဖတ္ ငေမာင့္ နာမည္ ပါကို ပါေစရမယ္ဗ်ာ။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျပန္မလာႏိုင္ေသးဘူးဗ်ာ။

ဘၾကီးထြန္း။ ေအးေလ လူတိုင္းေတာ့ သူ႕အခက္အခဲနဲ႕သူေပါ့။ ဒါနဲ႕ မင့္စာေတြကို ငတို႕ဘယ္လိုမ်ား ဖတ္ရမလဲ။

အကြ်ႏ္ုပ္။ အင္း ဒါေတာ့ အင္တာနက္ဆုိတာလိုသဗ်။ ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ ဘၾကီးတို႕က ရြာကို မီးရေအာင္ အရင္လုပ္။ ျပီးေတာ့မွ အင္တာနက္ဆိုတာခ်ည္းကို တတ္ေပါ့။ အ့ဲဒီအခ်ိန္ က်ဳပ္ရြာျပန္ေရာက္ေနျပီဆို တစ္ရြာလံုးကို အင္တာနက္ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးမယ္ဗ်ာ။ ရြာနဲ႕ ကမာၻၾကီးကို တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။

ဘၾကီးထြန္း။ ဟမ္……ေအးေအး ေမွ်ာ္ေပါ့ ေမာင္ရာ။ ေမွ်ာ္ေပါ့။

အကြ်ႏ္ုပ္။ စကားေတာ့ ေျပာေကာင္းပါေပ့ ဘၾကီးေရ။ က်ဳပ္လည္း ျပန္ရဦးမဗ်။

ဘၾကီးထြန္း။ ေအးလကြာ ျပန္ဟ ေနျဖင့္ အေတာ္ျမင့္ေနျပီပဲ. မင့္မလဲ ဒီေရာဂါက တယ္ရင့္ေနျပီပဲေလ…………………..


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေတာ္ေတာ္ေလး တရားက်ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္

လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ရီနိုတစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္ေနခဲ့ရာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အႏွယ္မထိုင္ အရွိန္မေသျဖစ္ေနခဲ့ရာမွ ဒီရက္ပိုင္းေလာက္ကပဲ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကံေပးေနထိုင္နည္းေၾကာင့္ ရီနို ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္လို႕ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ရီနိုက ေအးေအးေဆးေဆး ပဲေနတက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲလိုေနတက္တဲ့ လူကိုမွ ေလာကၾကီးက ခ်မ္းသာမေပးျပန္ပါဘူး။ (ပ်င္းေနမွာ ဆိုးလို႕နဲ႔တူပါတယ္) သူ႕ဟာသူ ေနတဲ့ လူဆီကို ျပႆနာတစ္ခ်ိဳ႕က မေခၚပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ျပႆနာဆိုတဲ့ အရာက အမွန္ေတာ့ ရီနိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေေလး အလွမ္းေဝးတဲ့ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ေရာက္မဲ့ေရာက္လာေတာ့လည္း ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ၾကီး။

အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိပဲ ရီနို ျပႆနာ တစ္ခုကို ေျဖရွင္းေလ့မရွိပါဘူး။ ေျဖရွင္းဖို႕လည္း ဝါသနာ မပါပါဘူး။ ရီနို႔ မိတ္ေဆြအားလံုးက ထမင္းစားၾကတဲ့ လူေတြၾကီးပါပဲ။ ထမင္းစားၾကတာခ်င္းတူတူ ရီနိုက ပိုစားတယ္လို႕ အေျပာခံရတဲ့ ဇာတာကေတာ့ ရီနိုမွာ ပါလာခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။

ျပႆနာဆိုတာ စိတ္ထဲထားရင္ ပိုၾကီးတယ္။ မထားရင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတက္တယ္လို႕ စိတ္ထဲယူဆထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲ လံုးမထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ရီနိုရဲ႕ဇာတာမွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ႏွစ္ခါၾကံဳေတြ႕ရတက္တဲ့ ကံပါလာတက္စျမဲမို႕ အေၾကာင္းအရာတူတဲ့ ေနာက္ျပႆနာ တစ္ခုက မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လို႕လာျပန္ပါတယ္။

အခုတစ္ေလာ ကံမေကာင္းဘူး ဆိုျပီး အလုပ္ကိုသာ အဓိကထား စိတ္ႏွစ္ျပီး အလုပ္ၾကီးပဲ လုပ္ေနခဲ့တာပါ။ အိုတီ ဆင္းမလာလို႕ လာမေမးနဲ႔ ဆင္းျပီးသားပါ။ အိုတီဆင္းမွလည္း ရီနိုရပ္တည္ေနတဲ့ ဘဝေလးက ေအးခ်မ္းမွာကိုးဗ်။ အိုတီ ဆင္းရလြန္းလို႕ ညဆို ၁၁ေလာက္မွ အိမ္ျပန္ရတဲ့ ရက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားခဲ့ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျပႆနာက ရီနိုနဲ႔ အသက္တူပင္မဲ့ ဝါ မတူတဲ့ ရီနိုရဲ႕ SV နဲ႔ျဖစ္တာပါ။ SV ဆိုပင္မဲ့ ရီနိုနဲ႔ ရြယ္တူျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ ျဖစ္ေနတာေပ့ါ။ ဟာသတစ္ခုေျပာမိတိုင္း ခြက္ခြက္လန္းေအာင္ ရယ္တက္တဲ့ သူနဲ႔ ရယ္ျပီးရင္း ရပ္လို႕မရတဲ့ ရီနိုနဲ႕ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း ရီေနက်ပါ။ ဒီလိုတူညီမႈေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္လည္း မေလးရွား တရုတ္ျဖစ္တဲ့ သူနဲ႔ မေလးစကားကို ထမင္းမငတ္ေအာင္ေလာက္ ေျပာတဲ့တက္ ရီနိုနဲ႕ အဖြဲ႕က်လို႕ေနခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႕ သူ နဲ႔ ရီနုိ ရီေနရင္းနဲ႕ သူ႕ရင္ဘတ္အရမ္းေအာင့္လာျပီး စကားမေျပာနိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေန႕ ရီနိုနဲ႕ သူ အလုပ္အတူတူ တြဲလုပ္ေနရင္း ရီနိုကို အျပစ္ေျပာလာပါေတာ့တယ္။ မင္း ရီလို႕ ငါလိုက္ရယ္တာ။ မင္းေၾကာင့္ ငါ ကံေကာင္းလို႕ ေဆးရံုးမေရာက္တာ။ ေနာက္ဆို ငါ့ကို လာမရယ္ျပနဲ႔ ....တဲ့။

အထက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လို႕ စကားတစ္ခြန္း မေျပာပဲ၊ အျပစ္ေတြ အကုန္လံုး ရီနိုအေပၚ ပုန္ခ်လိုက္တာကို ၾကည့္ျပီး ရီနို စိတ္ထဲက စကားေလး တစ္ခြန္းေတာ့ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။

ဪ .... ေတာ္ေတာ္ေလး တရားက်ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

October 26, 2010

အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္း

အသက္ ၃၀ေက်ာ္လာတာနဲ႔အမွ် ဒီေခါင္းစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ကိုမ်ား တိုက္ရိုက္ ပတ္သက္ေနသလားလို႕ ထင္ေနမိတယ္။ အသက္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီး စရင္းကို မသြင္းရပဲ အလိုလိုဝင္ေနျပီပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သက္တူ ရြယ္တူေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အားလံုးက ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေထာင္ေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားေနၾကျပီ။ ကိုယ့္မွာေတာ့ျဖင့္........။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေခါက္ျပန္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဲမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အထက္တန္းတုန္းက အတူတူ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး လိုလို အိမ္ေထာင္က်ကုန္ၾကျပီ။ ကၽြန္ေတာ္သူတို႕နဲ႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လိုက္မေတြ႕နိုင္ပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူတို႕ရဲ႕ အဆင္မေျပတဲ့ စီးပြားေရးအေျခအေန ရွိေနပင္မဲ့ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုအေၾကာင္းကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေျပာျပေနတာမ်ား အားက်ခ်င္စရာပါ။

ဒါပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အားမက်ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝက ျပည့္စံုတဲ့ ဘဝက လာတာမဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ မျပည့္စံုတဲ့ ဘဝနဲ႔ ေနရမွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနတယ္။ ျပည့္စံုမွ အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ္ဆိုျပန္ရင္လည္း အသက္သံုးဆယ္ ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။ ခုထိ ျပည့္စံုတယ္ဆိုတာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေသးဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္စံုမယ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။

၂၀၀၇ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၂၇ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ငယ္ေသးတယ္လို႕ပဲ ထင္ေနတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတာကို ၾကည့္ျပီး ေစာလိုက္တာလို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတယ္။ အခု ၂၀၁၀ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ကေလးကိုယ္စီ ရကုန္ျပီ။ မေျပာင္းလဲ ေသးတာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ျပီးခဲ့တဲ့လက ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ အထက္တန္းတုန္းက တြဲခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၁၁ ေယာက္ရွိတဲ့ အနက္မွ ၅ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကို သူတို႕ေမးတဲ့ အဓိကေမးခြန္းကေတာ့ မင္းဘာလုပ္မွာလဲတဲ့ .. သူတို႕ဘာကိုေမးတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ .... ေအးငါတို႕ အဖြဲ႔ထဲမွာ မင္းနဲ႔ ရုရွားေရာက္ေနတဲ့ ဟုိးေကာင္ပဲ က်န္ေတာ့တာေနာ္ ... ငါတို႕ အဖြဲ႕ထဲမွာလည္း နိုင္ငံျခားထြက္တာ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးတာလည္ မင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါတို႕ အရြယ္ေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနျပီေလ။ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုေလးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးေနနိုင္ရမဲ့ အေျခအေန ျဖစ္သင့္ေနျပီကြ။ ခု ... မင္းကိုၾကည့္ .. ပိုက္ဆံသာ မင္း လြတ္ရွာေနတာ .. ဘယ္မွာလဲ မင္းပိုင္တဲ့ အရာ ဘာရွိလဲ..... သူတို႕ေတြက ဒီလိုေျပာလာေတာ့လည္း အခုပဲ ထျပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေကာက္ယူလိုက္ရေတာ့မလို။ ခုပဲ ကေလးေတြရ ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ပဲ ေနရေတာ့မလိုနဲ႔ ေတြးမိလ်က္သားေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ဒီျပန္ေရာက္ျပီတစ္ေန႕ အလုပ္ဆိုဒ္ထဲသြားေတာ့ ျမန္မာေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ၾကျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္အသက္ကိုေမးျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လူလြတ္လားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္တယ္ လို႕ ဆိုျပန္ေတာ့ သူက ဘာျပန္ေမးတယ္မွတ္လဲ။ တကယ္တစ္ခါမွ မယူဖူးေသးဘူးလား..တဲ့ေလ။ သူ႕ေမးးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်လို႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလိုက္မိတယ္။ အင္းေပါ့ ... ဘယ္ယံုနိုင္ပါမလဲ.. ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ေနျပီကိုး။

ကၽြန္ေတာ္ဘဝက ျပည့္စံုတဲ့ မိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့တာ မဟုတ္ေတာ့ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ျပည့္စံုတဲ့ ဘဝကုိ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေနမိတာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အတၱတစ္ခုလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ မျပည့္စံုပင္မဲ့ ေပ်ာ္စရာမ်ားနဲ႔ ေမတၱာအိမ္ေလးေတြကို ေတြ႕ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အားက်မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္တည့္စမ္းဖို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ လံုေလာက္တဲ့ အင္အား ရွိမေနခဲ့ဘူး။

အိမ္ေထာင္ျပဳတာ၊ မျပဳတာဟာ ကၽြန္ေတာ္ဘဝအတြက္ေတာ့ အေရးၾကီးတဲ့ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ အဓိက ျဖစ္မလာရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ကၽြန္ေတာ္မွာ အခိုင္အမာ ရွိေနခဲ့လို႕ပဲ။
နံပါတ္ ( ၁ ) မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ မခ်မ္းသာခဲ့ၾကလို႕၊
နံပါတ္ ( ၂ ) အေဖ မရွိေတာ့လို႕ ၊

ဘာဆိုင္လို႕လဲလို႕ ေမးေကာင္းေမးနိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အဓိက ျဖစ္ေနခဲ့လို႕ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္းက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဓိက မဟုတ္ရျခင္းရဲ႕ အေျခခံေတြပဲေပါ့။

မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ မခ်မ္းသာခဲ့ၾကလို႕

ဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လံုေလာက္တဲ့ ပိုက္ဆံသာ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုနက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ယူျပီးသြားေလာက္ျပီ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး ပူပင္စရာမွ မလိုတာ။

အေဖ မရွိေတာ့လို႕

ကၽြန္ေတာ္အေဖ့ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္ရဲ႕တာဝန္ေတြ ကၽြန္ေတာ္အေပၚကို ေရာက္မွန္းမသိေ၇ာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အေမရွိတယ္။ ညီမေလး ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး တူေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူတို႕ေတြ အားလံုးက ကၽြန္ေတာ္ကိုမွီျပီး ေနေနၾကရတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္လို႕ စဥ္းစားလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုမွီခိုေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မိသားစုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ သြားထားရမွာလဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ မရွိေတာ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ အေဖသာရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ လက္ရွိေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္းဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဓိက မဟုတ္တဲ့ အရာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဓိက ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားနိုင္လိမ့္အံုးမယ္။ ခုေတာ့ မိသားစုေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ေက်းဇူးတင္ရင္း အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္း ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ အေဝးဆံုးေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနရပါအံုးမယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္



October 25, 2010

တိုက္ပံုအကၤ် ီ

အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္ပံု ဝတ္ရမွာကို မႏွစ္သက္ခဲ့ပါ။ မၾကိဳက္ဖူးလို႕ ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါလွ်က္ ျမန္မာဝတ္စံု ျဖစ္တဲ့ တိုက္ပံုအကၤ် ီ ကၽြန္ေတာ္မႏွစ္သက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္မွာ ေျပာစရာဆင္ေျခ မရွိခဲ့။ စိတ္ထဲ၌ မလြတ္လပ္ဘူးလို႕ေတာ့ က်ေနာ္ခံစားရသည္။ ခု အရြယ္ေရာက္မွ တိုက္ပံုကို မဝတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ မဟုတ္။ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ မဝတ္ခ်င္ခဲ့ပါ။

အတန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္တိုင္းဆုရခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္တိုင္း ဆုမယူခဲ့သည္မွာ အလယ္တန္းအဆင့္ မွစ၍ ေက်ာင္းဆုေပးပြဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မိဘမ်ားက ကၽြန္ေတာ္ကို ဆုတက္ယူေစခ်င္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ တိုက္ပံုးမဝတ္ရဘူး ဆိုရင္ သားဆုတက္ယူမယ္ လို႕ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ေျခေပးခဲ့ဖူးသည္။

၁၀တန္းေအာင္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ေရွ႕ေနအလုပ္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္မယ္လို႕ ေျပာေနခဲ့ပင္မဲ့ တိုက္ပံုဝတ္မွ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္လုပ္ခြင့္ရမွာ ဆိုတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္မႈကို လက္လြတ္ခဲ့ရျပန္သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို သြားဖို႕ရန္ တြန္႕ဆုတ္ေနခဲ့ မိျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ... သူငယ္ခ်င္း မင္းလာဖို႕ပဲ လိုတယ္။ မင္းဝတ္ခ်င္တာ ဝတ္ခဲ့ရတယ္။ မင္းေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါ.... ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လို႕ မထင္မိပါ။

ဘြဲ႕ယူတဲ့ ႏွစ္မွာေတာ့ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတိုက္ပံုေၾကာင့္ စကားမ်ားခဲ့ရဖူးသည္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္မာဝတ္စံုႏွင့္ ဘြဲ႕ယူေစခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တိုက္ပံုဝတ္မွ ဘြဲ႔ယူရမယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘြဲ႔ကို သြားမယူေတာ့ဘူးလို႕ ေမေမကိုေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို ေမေမ စိတ္ဆိုးျပီး စကားမေျပာခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုက္ပံုးကို မဝတ္ခ်င္တာလဲေပါ့။ ဝတ္ေနက် မဟုတ္လို႕မ်ား မဝတ္ရဲတာလား။ ဒါလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဝတ္ဖို႕ကိုလည္း အေတြးထဲမွာ တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့။ ေမေမ က ကၽြန္ေတာ္ကို ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ သား .... မင္းတိုက္ပံုမဝတ္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ မင္းမိန္းမယူရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ။ .... အေနာက္တိုင္းလိုပဲ ေဆာင္မွာေပါ့ ေမေမရဲ႕ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။

တိုက္ပံုဝတ္ရျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္ေတာ္။ တိုက္ပံုဝတ္မွ လုပ္ရမဲ့အလုပ္ေတြကို ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ ျမန္မာဆန္ျပီး ျမန္မာမႈ႕ကိုမွ ႏွစ္သက္ျမတ္နိုးတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ဦးထဲေသာ ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူေလးႏွင့္ မေတြ႕ခင္ အခ်ိန္အထိ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတူ ရွိေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သူေလးႏွင့္ လက္ထပ္ဖို႕ရန္ တိုင္ပင္ေသာ အခါတြင္ေတာ့ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္း ေလးေလးနက္နက္ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒါကေတာ့.......

ေမေမ ..... သား တိုက္ပံု ဝတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ..... ေမေမ.....


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

October 22, 2010

နိုဝင္ဘာ အမုန္း

ဒီရာသီ ဒီအခ်ိန္ဟာ သူတို႕ သူတို႕အတြက္

ရွိျပီးသာ ဗိမာန္ကို ထပ္တိုးခ်ဲ႕လို႕

လူတိုင္းရဲ႕ ပခံုးေျခနင္းလို႕ သူတို႕အဖို႕

ရပ္ရန္မဟုတ္ ဆက္ရန္အတြက္ အက်ၤာီအေရာင္ေတြ ေျပာင္းကုန္ျပီ.....

ရွိပါေစ .... လုပ္ၾကပါေစ..... သူတို႕ေခတ္ သူတို႕အခါ

ေနာင္ဘဝမရွိ လွပေက်ာ့ရွင္း ေျခဆင္း ဝဋ္ေတြ

ေနာက္က ထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ေနပါလိမ့္မယ္...

လုပ္နိုင္သူေတြ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္....

မလုပ္နိုင္လည္း ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔ ..... အခ်ိန္ကိုသာေစာင့္

မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ဖို႕ေတာ့ မေမ့နဲ႔...

ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ စုန္ဆန္ေမာင္းလို႕

ေရခပ္မၾကံဳ ၊ ထင္းေခြၾကံဳပါ့လိမ့္အံုးမယ္

ေျပာေနလည္း ဘာမွမထူး၊ ေမးေနလည္း ဘာမွ မသိ

ရင္ငံုႏွဳတ္ပိတ္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္အံုးေပါ့

ေနာက္ထပ္ ေလးႏွစ္...................။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

September 27, 2010

စက္တင္ဘာမွာ ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ခဲ့ရသည္ .... သို႕ေသာ္ စက္တင္ဘာကို ခ်စ္သည္

၂၀၁၀ စက္တင္ဘာလ

၁၉၈၁ ခုႏွစ္ကတည္းက လို႕ေျပာရမယ္။ စက္တင္ဘာလ ေရာက္တိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသလို၊ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲျခင္းေတြနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္းရဲ႕ စက္တင္ဘာလ ေရာက္မွာကို က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ စက္တင္ဘာလ ေရာက္မွာကို ေၾကာက္ေနမိသလို ေရာက္လာဖို႕ကိုလည္း က်ေနာ္ မသိစိတ္က ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္ေလ.........။


မွတ္မိေနတာကေတာ့ စက္တင္ဘာလထဲမွာပဲ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က
ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္လို႕ ေဆးရံုးတက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္မွတ္မွတ္ရရ စက္တင္ဘာထဲမွာပဲ က်ေနာ္ ဆိုက္ကယ္ေမွာက္လို႕ ေဆးရံုးတက္ခဲ့ရ ဖူးျပန္တယ္။ စက္တင္ဘာမွာ မိသားစုဘဝေလး ျပိဳကြဲေတာ့မဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ သို႕ေသာ္ စက္တင္ဘာကို က်ေနာ္ မမုန္းမိခဲ့ပါ။

စက္တင္ဘာမွာ က်ေနာ္ရဲ႕အိမ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ ေဖၚနိုင္ခဲ့တယ္။ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ စိတ္ဆင္းရဲ ခဲ့ရပင္မဲ့ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမႈေတြ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးသလို၊ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ဘဝမွာ မ်က္ရည္က်မတက္ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ သို႕ေသာ္ က်ေနာ္ စက္တင္ဘာကို ခ်စ္ေနျမဲ။

ျပီးခဲ့တာေတြကို စိတ္မဝင္းစားတက္ေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ စက္တင္ဘာကိုပဲ မွတ္တမ္းတင္လိုက္မိျပန္တယ္။ ၂၀၁၀ စက္တင္ဘာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္စရာ ခရီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခရီးက ျပန္ေရာက္ေတာ့ သတင္းထူးၾကားခဲ့ရျပန္တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာပဲ အလုပ္က မေလးကုလားက က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာေတြနဲ႔ အိႏိၵယ ကုလားေတြကို ရန္တိုက္ေပးျပန္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ ရန္တိုက္ေပးမႈေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႕ အတြက္ အခြင့္အေရးတစ္ခု ပိုရခဲ့တယ္။ အဲဒီ မေလးကုလားကို မသိစိတ္ထဲက ေက်းဇူးတင္ေနလိုက္တယ္။

သိပ္မၾကာပါဘူး။ လစာ တိုးတဲ့ အေၾကာင္းၾကားရျပန္တယ္။ သူေဌးက က်ေနာ္ကိုေခၚျပီး လစာတိုးေၾကာင့္ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားခဲ့ရျပန္တယ္။ ထင္မွတ္ထားတာထပ္ ႏွစ္ဆေလာက္ပိုေနခဲ့တာကိုး။ တန္ရာတန္ေၾကးေပးျပီး ခိုင္းတယ္ဆိုတာ ကိုက်ေနာ္ေနာက္ရက္မွာ ကိုယ္တိုင္နားလည္ လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

က်ေနာ္ရဲ႕ နာမည္ကို အသံနက္ၾကီးနဲ႕ေအာ္ေခၚျပီး ေပးထားတဲ့ လစာနဲ႔ တန္ေအာင္ ပိုဆိုးပက္စက္ အဆဲခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ကို လက္ခံယူလိုက္ပါတယ္။ ျပန္ေျပာေနရင္းလည္း ျမန္မာျပည္ကို ဗီဇာ မလိုပဲ ျပန္ေရာက္သြားမွာကို က်ေနာ္ေၾကာက္ေနမိတာကိုး။

ဒီလိုနဲ႔ အဆိုးနဲ႔အေကာင္း ဒြန္တြဲေနတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳေနရပင္မဲ့ ေက်နပ္စရာေတြလည္း လက္ဝယ္ပိုင္ဆိုင္ရျပန္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ေလာက္ကတည္းက က်ေနာ္ညီ ဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ကုိ စင္ကာပူေခၚဖို႕ လုပ္ေနတာ။ ေရာက္မဲ့ ေရာက္လာေတာ့လည္း စက္တင္ဘာ ထဲမွာပဲေရာက္လာပါတယ္။

က်ေနာ္အတြက္ ပထမဆံုးလုပ္ျဖစ္တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူး မသြားဖူးတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လည္း ဒီစက္တင္ဘာ ထဲမွာပဲ က်ေနာ္ သြားေရာက္နားေထာင္ခဲ့ရျပန္တယ္။ မထင္မွတ္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စက္တင္ဘာထဲမွာ က်ေနာ္ၾကံဳေတြ႕ရပင္မဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း စက္တင္ဘာ ထဲမွာျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့တယ္။

စက္တင္ဘာမွာ က်ေနာ္ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ ျဖစ္ေနပါေစ။ က်ေနာ္ စက္တင္ဘာကို ခ်စ္တယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေက်းဇူးေတြအမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္အတြက္ နတ္ဆိုး တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ အေဖာ္မြန္ေကာင္း တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ အသက္ဆက္ေနခဲ့တယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္ကို ဆုတ္ပ်က္သတ္သြားေအာင္ လုပ္ေနခဲ့ပင္မဲ့လည္း က်ေနာ္ ခ်စ္ေနစဲပါ......

ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ျဖစ္လာဖို႕ က်ေနာ္ကို စက္တင္ဘာက ေမြးဖြားေပးခဲ့လို႔ပါပဲ.....။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

September 18, 2010

ခရီးသြားမွတ္တမ္း

စာလည္း မေရးျဖစ္တာၾကာသြားျပီ။ ေရးဖို႕ လုပ္လိုက္ ၊ကြန္ပ်ဳတာေရွ႕ထိုင္လိုက္ ၊ေဖ့ဘြတ္ေလးၾကည့္လိုက္၊ ဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္လိုက္နဲ႕ အလုပ္ကို မရွဳပ္ခ်င္ပဲ ရွဳပ္ေနေတာ့တယ္။ ဒီ ၉လပိုင္းထဲမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ေမြးေန႕ဆိုေတာ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ မရွိခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ေမြးေန႕ကို လုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ကူးမရွိပင္မဲ့ အသိအမွတ္ေတာ့ အျပဳခံခ်င္ခဲ့တာ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ၇င္ထဲက ခံစားခ်က္ေပါ့။ ေမြးေန႕မေရာက္ခင္ ရက္ပိုင္းေလာက္မွာ ေဖ့ဘြတ္ကို ေတာ္ေတာ္ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။ FB ထဲမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ေမြးေန႕ကို အမွန္အတိုင္း ထည့္ထားေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ကိုယ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေမြးေန႕ေရာက္ရင္ေတာ့ ေတြ႕ျပီ ကိုယ္ကိုေတာ့ Wish လုပ္ၾကမွာပဲ လို႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးထားျပီးသားပါ။ ထင္တဲ့ အတိုင္းလည္း FB မွာ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္လည္း ေက်နပ္မိပါတယ္။ ဆုေတာင္းေပးသြားၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေက်နပ္ဘူး ျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္။ က်ေနာ္လိုခ်င္မိတဲ့ ဆုေတာင္းက FBေပးတဲ့ ဆုေတာင္းကို မေတာင္းတမိဘူး။ FB ဆိုတာလူတိုင္းသံုးေနတဲ့ အရာ။ ေတြ႕မွေတာ့ အျဖစ္သေဘာနဲ႕ Happy Birthday ပါလို႕ ေျပာတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္းလည္း အဲလိုလုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ေပါ့။

က်ေနာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာဂ့္ေလးမွာ လာျပီးဆုေတာင္းေပးသြားၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကုိေတာ့ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဝမ္းလည္းသာတယ္။ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြကို လည္းအထူးေက်းဇူးထပ္တင္ပါတယ္။

ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေအာင္လို႕ လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေမြးေန႕နဲ႔ရံုးပိတ္ရက္ တိုင္ဆိုင္တာေၾကာင့္ ေမြးေန႕မွာ ခရီးထြက္ဖို႕ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္သြားတယ္။ ၂၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ၊ ၂၀၀၆ တုန္းကလည္း မေလးမွာေနခဲ့ပင္မဲ့ ေကအယ္ကို တစ္ခါမွ မေရာက္ခဲ့ဖူးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ခ်စ္လွစြာေသာ ညီငယ္ တစ္ေယာက္ရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အမတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဟိုေန႕ေတြ႕မယ္ ဒီေန႕ေတြ႕မယ္နဲ႕ ဟိုေရႊ႕ဒီေရႊ႕လုပ္လာလိုက္တာ ၉လပိုင္းထဲမွာပဲ မိန္းမကို လြမ္းလို႕ ျမန္မာျပည္ကို အျပီျပန္ေတာ့မယ္လို႕ ေျပာလာတဲ့ ညီငယ္တစ္ေယာက္ကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကလည္း ေျခမွာ ေဗြပါတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ပဲ ေမြးေန႕မွာ ခရီးထြက္ဖို႕ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

မသြားခင္တုန္းကေတာ့ အရမ္းသြားခ်င္ခဲ့တယ္။ သြားခါနီးေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။ မသြားခ်င္လို႕လဲ မရေတာ့ဘူး။ လက္မွတ္က ဝယ္ျပီးသြားျပီ။ သြားရမဲ့ရက္အထိ အလုပ္က အ၇မ္းကို မ်ားတာ။ ခရီးသြားဖို႕ေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ လထဲက ၾကိဳေျပာထားလို႕ မဟုတ္ရင္ ခရီးသြားဖို႕ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး။ စလံုးကေန သြားတာ သံုးေယာက္။ မေလးရွားေရာက္ေတာ့ လာၾကိဳတဲ့ လူက ေျခာက္ေယာက္။ အားလံုး ( ၉ ) ေယာက္။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲ။

က်ေနာ္နဲ႔ သြားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က က်ေနာ္ေမြးေန႕မွန္း မသိဘူး။ သူမသိေတာ့ ကိုယ္ကပဲေျပာလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားေနာက္က်ေနတာနဲ႔ ကားေပၚတက္ခါနီးမွ ပဲ ေမြးေန႕အတြက္ဆုေတာင္းေပးနိုင္ေတာ့တယ္။ ဘယ္ရမလဲ မေလးရွားကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့လည္း လာၾကိဳတဲ့ ေျခာက္ေယာက္ကို ရစ္တာေပါ့။ လာၾကိဳတဲ့ ေျခာက္ေယာက္လံုး ကိုလံုးဝ မေက်နပ္ဘူးလို႕လဲ ေျပာလိုက္ေရာ အားလံုးက အံ့ၾသသြားၾကတယ္။ သူ႕တို႕ဘာမ်ား လုပ္လို႕လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း လံုးဝမေျပာဘူး။ အားလံုးထဲမွ ညီငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ စစ္တေကာင္း မင္းသား စစ္မင္းညိဳက ထျပီးက်ေနာ္ကို ေမြးေန႕ဆုေတာင္း ျပဳပါေတာ့တယ္။ အားလံုးရဲ႕ ဆုေတာင္းကိုရျပီးမွပဲ အုပ္စုကလည္း ေတာင့္ေတာ့ TAXI နဲ႔ဆို အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ ရထားနဲ႕ သြားၾကတယ္။ ရထားေပၚမွာလဲ ေဟးေဟးဟားဟား နဲ႕ မနည္းအရွိန္ထိန္းထား၇တယ္။ လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာကိုး။ ရထားေပၚမွာလည္း ေခါင္းကိုက္တက္တဲ့ ညီမငယ္က ထိန္းသြားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဟိုတယ္ေရာက္ ျပင္စရာရွိတာျပင္ျပီး မထင္မွတ္ပဲ က်ေနာ္နာမည္နဲ႔ ဆင္တူသြားတဲ့ လ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ရီႏို ပိုစ့္ကိုေရးခဲ့တဲ့ ကိုေသာမက္တ္ တို႕အိမ္မွာ ေန႕လည္စာ မုန္႕ဟင္းခါး သြားစားခဲ့ပါတယ္။ မုန္႕ဟင္းခါး စားရံုနဲ႕ မေက်နပ္နိုင္ေသးပဲ၊ အမခ်စ္ၾကည္ေအး ဘေလာဂ့္မွာတင္ထားတဲ့ ဘဲဥအခ်ဥ္ဟင္းနဲ႕လည္း စားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကိုေသာမတ္က္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ သူခ်က္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္ က်ေနာ္တို႕ကလည္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ အမခ်စ္ၾကည္ေအး ကိုျပန္မေျပာပါဘူးလို႕။ စားျပီးေသာက္ျပီေတာ့လည္း ဧည့္သည္က ဧည့္သည္လိုမေနျပန္ပါဘူး။ ဂီတာတီးျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုေနၾကျပန္တာေပါ့။ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အမက ေမြးေန႕ကိတ္ယူလာျပီး ကိုေသာမက္တ္ အိမ္မွာပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ေမြးေန႕ေလးကို တစ္ခါမွ မက်င္းပဖူးတဲ့ က်ေနာ္ က်င္းပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲေန႕မွာပဲ ညေနစာ သြားစားက်ရင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႕ စိတ္ကူးနဲ႕အတူ အေကာင္အထည္ ေဖၚျဖစ္ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ျပန္ေတာ့လည္း ဟိုတယ္နဲ႔ နီးတယ္ဆိုျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ၂နာရီေက်ာ္ေနလို႕ ေနာက္ေန႕လာမယ္ဆိုတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ဖုန္းမက္ေဆ့လ္ ပို႕ရပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာမလာဖို႕ေပါ့။ စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ေျပာတဲ့ အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်မွ ေရာက္လာၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ၂၉ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕ေလးကို ေရခဲမုန္႕ တစ္ေယာက္တစ္ခုစီ စားျပီး အားလံုးလမ္းေလွ်ာက္ ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္.........

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

September 10, 2010

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္...

သူက သူ႔ေမေမ့ကို သိပ္ခ်စ္သူေလး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္... ေလာကႀကီးထဲက ႀကိဳတင္ထြက္ခြာသြားတဲ႔ သူ႔ေဖေဖကို လြမ္းဆြတ္ေနတတ္သူ... သူ႔ေဖေဖ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ႐ွိသမွ်ခြန္အားေလးနဲ႔ ဘဝကို ႐ုန္းရင္းကန္ရင္း သူ႔ေမေမနဲ႔ ညီမေလးကို ၾကည့္႐ႈ႕ေစာင့္ေရွာက္ေနသူ.. မေမွ်ာ္လင့္ပါပဲ ဆံုးပါးသြားခဲ့တဲ့ အကိုအႀကီးရဲ႕ေသြးေလးျဖစ္တဲ႔ တူေလးကိုလည္း ခ်စ္ခင္ယုယ ၾကင္နာတတ္သူ... တခါတေလ အားငယ္စိတ္ေလး ဝင္တတ္ဟန္႐ွိတဲ႔ သိပ္ကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သူ.. ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သည့္ မ်က္ႏွာေလးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ခ်စ္စဖြယ္ေလး အၿမဲၿပံဳးေနတတ္သူ ေကာင္ေလးပါပဲ..။

လြန္ခဲ့တဲ့ရက္အနည္းငယ္ေလးထဲမွာပဲ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ဘုရားစင္ေလးနဲ႔ အိပ္ခန္းေလးကို ႐ွင္းလင္းလို႔ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး ေဖ့စ္ဘု႔ခ္မွာ တင္ျပခဲ့တာကို ေတြ႕မိေတာ့... ေကာင္ေလးဟာ ဘာသာတရားကို ႐ိုေသကိုင္း႐ွိဳင္းတတ္သလို အအိပ္လည္း ပုတ္သူေလးပါလို႔ ကၽြန္မ ေျပာမျပေတာ့ပါဘူး..။ ေရကူးျခင္းကို ျမတ္ႏိုးသလို.. ျမန္မာမင္းသား အကကို ကၾကည့္ဖို႔ ႏွစ္ၿခိဳက္သည္ဟု ေျပာျပန္ေသးသူ...။ အေပါင္းအသင္းခံုမင္ၿပီး အနစ္နာခံတတ္သူျဖစ္သလို ေကာင္မေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ ရွိၿပီး ခ်စ္သူရည္းစားထားဖို႔ ဘဝက မေပးေသးဘူးဟု တိုးဖြဖြနဲ႔ ေျပာတတ္သူေလးေပါ့...။

ခရီးထြက္ရျခင္းကို ဝါသနာတစ္ခုလို ႏွစ္သက္သလို အေၾကြးရွိတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကိုလည္း တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ေနတတ္ျပန္ေသးသူ...။ ျမဴးၾကြၾကြ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္း ေခါင္းလႈပ္ ေျခလႈပ္နဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္လြတ္လပ္ေနခ်င္သူ... ေကာ္ဖီ သိပ္ႀကိဳက္သူ ေကာင္ေလးက... အေရာင္ေတြထဲမွာ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ အဝါေရာင္ကို ခ်စ္လြန္းျပန္ေသးသတဲ့ေလ..။ အဲ့ဒီေကာင္ေလးက အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ကို က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနသူပဲ ျဖစ္လို႔ေနျပန္ရဲ႕..။ သူ.. ဘာလို႔ ခ်စ္သူမရွိလဲဆိုတာကို အစ္မျဖစ္သူ ကၽြန္မက တစ္ခါတစ္ေလ စပ္စုမိတတ္ေသး၏..။

“အို... ဒီေလာက္ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားတာ တစ္ေယာက္ကိုမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား..” လို႔ ခ်စ္ခင္စိတ္ေတြနဲ႔ ေမးၾကည့္မိတိုင္း ၿပံဳးကာ ေခါင္းခါျပတတ္သူေပါ့..။
“ဒါဆို... သိၿပီ ေကာင္မေလးသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ အူဝဲလို ခၽြတ္စြပ္တူတာ မပါလို႔မွလား...” ဟု ေျပာမိျပန္ေတာ့ တဟားဟားနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအာ္ရယ္တတ္သူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္..။
“မိန္းမ မယူခ်င္ပါဘူး... ေမေမနဲ႔ပဲ ေနခ်င္တာ..” လို႔ ေကာင္ကေလးငယ္ငယ္ တစ္ေယာက္လို ဆိုတတ္ေသးသူပင္..။ ေဟာ.. ၾကည့္..!! အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔လည္း ေနခ်င္ျပန္ေသးသတဲ့။
“ဟင္... မိန္းမ မယူပဲ ဘယ္က ကေလး............” ကၽြန္မေမးခြန္း မဆံုးခင္ တဝက္တပ်က္မွာပဲ သူက ကမန္းကတမ္းနဲ႔...
“ႏိုး.. ႏိုးး.. ဘရက္ပစ္ထ္နဲ႔ ဂ်ိဳလီတို႔လို ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေမြးစားခ်င္တာ ေျပာတာေနာ္...” ဟု ရယ္က်ဲက်ဲေလးနဲ႔ ေျဖတတ္သူေလးပါပဲ..။
ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ကေလးေလး တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး..။ ဒီေန႔ေလးဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါ..။ အစ္မေတြ အမ်ားႀကီးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ဂ်ီအလြန္က်တတ္တဲ့ လူႀကီးေပါက္စ ေမာင္ဆိုးေလး တစ္ေယာက္ဟာ သူပဲေပါ့..။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးလို႔ ခ်ေရးမိရင္း... တခါတည္းပဲ အစ္မတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေၾကာ္ျငာေလး တစ္ခုဝင္သြားပါရေစ...။
အူဝဲနဲ႔ အင္မတန္တူတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ဒီစာေလးကို ဖတ္မိတယ္ ဆိုရင္................... ဆိုခဲ့ရင္............... ေပါ့ေလ...။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာ့ရင္း ကစားရင္း ခဏခဏေအာ္ဖူးတဲ့ ေကာက္စိုက္ေတးသြား စာသားေလးကို ဒီမွာပဲ ဒီလိုေလး အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္..။
ေယာင္းမေရ... သူငယ္ခ်င္း လယ္ဆင္းၾကစို႔လား................!!!!! ဝါးးးးးးး))))))))))))))))))) :P


ကဲ... ဒီလိုနဲ႔ ေမြးေန႔ ဖေယာင္းတိုင္ မီးေလးေတြ မႈတ္ၿငိမ္းလိုက္ဖို႔ အခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္လာေနၿပီ...!!!
Happy Birthday To You..... ပါ ကေလးေလး မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေမာင္ေလးေရ.... အမွတ္တရေပါ့.... း)
(ခင္ေလးငယ္)



ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

happy birthday ပါ


ဘာလိုလိုနဲ႔ ၂၉ႏွစ္ ျပည့္သြားခဲ့ျပီဗ်ာ။
အခ်ိန္ေတြက ျမန္လိုက္တာလို႕ေတာ့ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။
လူ႕ အလိုလည္း နတ္မလိုက္နိုင္သလို
က်ေနာ့္ အလိုက်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မလိုက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။
ခုခ်ိန္ထိ ၂၅ႏွစ္ကေနကို မတက္နိုင္ေသးတာ ခက္တယ္။
ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ေသဖို႕နီးေနျပီ။

ေမြးေန႕ ကိတ္ေလးနဲ႔ အတူ လာလည္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

September 5, 2010

(၃၅)ႏွစ္ျပည့္ ေရႊရတုအခ်စ္ႏွစ္ပတ္လည္

ကမာၻၾကီးႏွင့္ယွဥ္လွ်င္

မန္မာျပည္ကိုခ်စ္တယ္။


မန္မာျပည္နဲ႔ယွဥ္လွ်င္

ကိုယ့္ျမဳိ႕ေလးကိုခ်စ္တယ္။


မဳိ႕ေလးနဲ႔ယွဥ္လွ်င္

ကုိယ့္လူမ်ဳိးကိုခ်စ္တယ္။


လူမ်ဳိးနဲ႔ယွဥ္လွ်င္

ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးကိုခ်စ္တယ္။


ဆြးမ်ိဳးေတြနဲ႔ယွဥ္လွ်င္

ကိုယ့္မိသားစုကိုခ်စ္တယ္။


မိသားစုနဲ႕ယွဥ္လွ်င္

ကိုယ့္ကိုကုိယ္ခ်စ္တယ္။


ကုိယ္နဲ႔ယွဥ္လွ်င္

"သူ႕" ကိုခ်စ္တယ္။


"သူ" နဲ႔ယွဥ္စရာ ကမာၻမွာမရွိ

တခါတခါ သတိရတတ္တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ေမ့လို႕။


""

၂၀၄၁၊ စက္တင္ဘာလ ၃၀ရက္

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

September 1, 2010

အေမးအေျဖ လုပ္ျခင္း

  1. အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္ - အျပာ
  2. အၾကိုက္ဆံုး ျမန္မာ အစားအစာ - မုန္႕ဟင္းခါး
  3. အၾကိဳက္ဆံုးေရေမႊး - C K
  4. အၾကိုက္ဆံုး ဖက္ရွင္ပစၥည္း - Converse Bags
  5. အၾကိုက္ဆံုး ဖိနပ္ - puma
  6. အၾကိုက္ဆံုး အဝတ္အစားဒီးဇိုင္း- G2000
  7. ဘေလာဂ့္စတင္ျခင္းႏွစ္ - 2009
  8. ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း- စာေရးတာဖတ္တာ ၀ါသနာပါလို႕. စာဖတ္တာကို ပိုျပီး ႏွစ္ျခိဳက္လို႕
  9. ကိုယ္ပိုင္ ဝါသနာ - ဂစ္တာတီးျခင္း၊ စာဖတ္ျခင္း၊ မိုးေအးလွ်င္ အိပ္ျခင္း :)
  10. ခရီးသြားရင္ အျမဲယူသြားျဖစ္တဲ့ပစၥည္း - A Portable Music Player
  11. စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုစံ - အြန္ေစာ ႏွင့္ ခၽြတ္စြတ္ တူေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလး :D
  12. အျမဲတမ္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ - ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ ေမာ္ေတာ္ေန ေရထဲ

အနာဂတ္သံစဥ္က ညီေလး ညီညီေက်ာ္နဲ႔ အေမးအေျဖ လုပ္ထားတာပါ။ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 20, 2010

တစ္ခါတစ္ခါ ..... ..... .....


တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို သတိရတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို လြမ္းတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ နင္နဲ႔ တူတူရွိခဲ့တဲ့
အခ်ိန္ေတြကို ျပန္တမ္းတမိတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့လက္ကိုတြဲျပီး
စကားေတြ ေျပာေနတဲ့ နင့္ကို
ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတြက္
ငါ့ကိုငါ မုန္းမိတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို ငါ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ
ဆိုတာ ေျပာေျပာေနမိတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲနင္မရွိေတာ့တာ...။

တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကိုလြမ္းလို႕ ငါငိုေနခဲ့မိတာ....။

တစ္ခါတစ္ခါ ...... ...... ..... ...... .....။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 17, 2010

ဘဝ ဆိုတာ အမွတ္တရ တစ္ခုပါ

ပင္ေလာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ္က ၆တန္းပဲရွိေသးတယ္။ ကိုယ္ ၆တန္း၊ ရတန္း ႏွင့္ ၈တန္းကို ကိုယ္တို႕တပ္နဲ႕ နီးတဲ့ ရင္းမွီး (အလက) မွာပဲေနခဲ့တယ္။ ျမိဳ႕ထဲမွာေတာ့ အထက ရွိတယ္။ အေမက စိတ္မခ်လို႕ ျမိဳ႕ထဲေက်ာင္းမွာ သြားမေနရဘူး။ ကိုယ့္ကံကိုက မေကာင္းတာပါ။ တပ္ေတြတိုင္းမွာေတာ့ မူလတန္းေလာက္ထိေတာ့ ရွိတာမ်ားတယ္။ ေလးတန္းေအာင္သြားရင္ေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ျမိဳ႕ထဲေက်ာင္းေလာက္ေတာ့ ေနရေတာ့မယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးပဲျဖစ္ခဲ့တာ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အထိ အိမ္နဲ႔နီးတဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာပဲ ေနခဲ့ရတာမ်ားတယ္။

ေလးတန္းေအာင္လို႕ ငါးတန္းတက္ရင္ေတာ့ ျမိဳ႕ထဲေက်ာင္းေတာ့ ေနရေတာ့မွာပဲ လို႕စိတ္ထဲေတြးကာရွိေသးတယ္။ ကိုယ္တို႕ေျပာင္းတဲ့တပ္မွာ အလက ထိရွိေနျပန္ေရာ။ ခုလည္း ကိုယ္သေဘာအရဆို ျမိဳ႕ထဲေက်ာင္းပဲေနမယ္လို႕ အေမကိုပူဆာလို႕ရတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာမဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးရဲ႕ အေမက ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ေနေတာ့ သူေရာက္တဲ့ ေက်ာင္းပဲ လိုက္တက္ရမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ တပ္နဲ႔နီးတဲ့ ရင္းမွီၤးမွာပဲ ေနခဲ့ရတယ္။

ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း နာမည္က ေမမြန္တဲ့ အျပည္အစံုကေတာ့ ေလးလံုးေပါ့။ ေနာက္မွာ သူ႕အေဖရဲ႕နာမည္ပါတယ္။ ညီအစ္မ သံုးေရာက္ရွိတယ္။ သံုးေယာက္လံုးေခ်ာေခ်ာ ေလးေတြ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းမို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အားလံုးထဲမွာ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက အေခ်ာဆံုးပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ ေမမြန္နဲ႔က ၆ တန္းစတက္ကတည္းက တူတူ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အထိပဲ ဆိုပါေတာ့။ ေမမြန္က စာေတာ္တယ္။ သံုးႏွစ္လံုး အတန္းထဲမွာ ပထမပဲ။ စာက်က္အားနည္းတယ္။ စာအလြတ္ ရလြယ္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဦးေႏွာက္ သူေလာက္မေကာင္းဘူး။

ကိုယ္တို႕ ၆တန္းႏွစ္မွာ အတန္းတိုင္းမွာ ပထမရလာတဲ့ ပအိုဝ္ေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ေမမြန္ေရာက္လာေတာ့ သူက အဆင့္ ႏွစ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ထပ္ေရာက္လာေတာ့ ပအိုဝ္ေလးက သံုး ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ ဆရာမေတြက သူကိုေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ၾကိဳးစားပဲ ရမွမရတာတဲ့ ေလ။

ကိုယ္တို႕ သံုးႏွစ္လံုးလံုး ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ အတူတူ၊ ထမင္းစား အတူတူ၊ စာက်က္လည္း အတူတူဆိုပင္မဲ့ တကယ့္ကို ေမာင္ႏွမေတြလိုပါပဲ။ အျမဲတမ္း အဆင္ေျပေနတယ္ ဆိုတာေတာ့ မရွိဘူးေပါ့။ တစ္ခါခါလည္း ရန္ျဖစ္ၾကတာရွိတာပဲ။ ၈တန္းေအာင္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ကြဲသြားၾကတာ ခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။

ကိုယ္ ၇တန္းႏွစ္မွာ မွတ္မွတ္ရရ အလုပ္ႏွစ္ခုကို လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမ အလုပ္ကို အခုခ်ိန္ျပန္ေတြးရင္ ရွက္စရာလို႕ထင္ပင္မဲ့ အမွတ္တရေတာ့ ျဖစ္ခဲ့တာအမွန္။ ဆိုင္းသံၾကားရင္မေနနိုင္တာ ကိုယ့္ရဲ႕ အက်င့္ဘဲလို႕ ေျပာရမလားပဲ။ အေမနဲ႔ တူလို႕လာေတာ့ မေျပာတက္ဘူး ( အေမ့ကို အျပစ္ေတြ ပံုခ်မိလိုက္ျပီ)။ က တာကို အရမ္းဝါသနာပါခဲ့တာ။ ကိုယ့္အေဖ မူးလာရင္ ကိုယ္က အေဖကို အျမဲ ကျပရတာ။

ဒီလိုနဲ႔ သၾကၤန္တစ္ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အေဖ တပ္ခြဲက ယိမ္းတစ္ဖြဲ႕ထြက္ရမယ္။ ယိမ္းတစ္ဖြဲ႕ကို အနည္းဆံုး၈ေယာက္ျဖစ္ရမယ္။ ရဲေဘာ္ကေတာ္ေတြထဲက ကတက္တဲ့ လူေတြကို စုလိုက္ေတာ့ ၆ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ ပထမေတာ့ ရွိသေလာက္နဲ႔ ထြက္မယ္ေပါ့။ ၆ေယာက္နဲ႔ ယိမ္းစတိုက္ၾကတယ္။ ယိမ္းတိုက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႕လည္း အေဖနဲ႕ လိုက္ျပီးသြားၾကည့္တာေပါ့။

သြားၾကည့္ဖို႕လိုက္သြားရာကေန ေနာက္ဆံုး စင္ေပၚေရာက္တဲ့ အထိပါပဲ။ (ဓါတ္ပံုေတြ႕ဖူးသူမ်ားလည္း ေတြ႕ဖူးပါသည္။ ) ဒါက မွတ္မွတ္ရရ တစ္သက္တစ္ကိုယ္ တစ္ခါပဲ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ စင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ တပ္ရင္းမွဴးကေတာ္က ရပ္ေစာင့္ေနျပီးကိုယ္ကို ဆူလိုက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္းေပါ့။ အမွန္တကယ္လည္း သူမသိလိုက္ပါဘူး။ သိလိုက္ရင္လည္း ခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က ယိမ္းတိုက္ေနတာေတာ့ တပ္ကလူေတြ ၾကားတယ္။ ကူညီတယ္လို႕ပဲ ထင္ၾကတာေပါ့။ စင္ေပၚလည္းေရာက္ေရာ ေအာက္က လူေတြက ဟား ကနဲ ... ဟင္ ကနဲ႔ေပါ့။

ဒိုင္းလူၾကီးလုပ္တဲ့ ျမိဳ႕ထဲက လူၾကီးေတြေတာင္ ဒါက ဘယ္သူ ့သမီးေလးလဲလို႕ ေမးၾကတဲ့ အျဖစ္ေပါ့။ (ဟားဟား ဘယ္အခ်ိန္ေတြးေတြး ရယ္ခ်င္စရာပါပဲ ) မွတ္မွတ္ရရ အမွတ္တရပါပဲ။ သၾကၤန္ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းေတြ ျပန္မဖြင့္ခင္မွာ တပ္တြင္း စုေပါင္းရွင္ျပဳအလွဴမွာ ကိုယ္ ကိုရင္ ဝတ္ျဖစ္တယ္။ ဒါကဒုတိယ အမွတ္တရေပါ့။ ကိုယ္ကိုရင္လူထြက္ေတာ့ ကိုယ့္နာမည္က တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားျပန္တယ္။ ၾကားၾကားခ်င္ေတာ့ စိတ္ဆိုးမိေပမဲ့ ကိုယ္ကိုခ်စ္လို႕ ေခၚတာပဲလို႕ မွတ္ျပီး ဘာမွကို မေျပာေတာ့တာ။ ေခၚပံုကိုလည္း ၾကည့္အံုးေလ ..... မယ္သီလ ...တဲ့။

သံုးႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုၾကာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဆိုတာကလည္း ဆရာနဲ႔တပည့္ ဆိုတာထက္ ေမာင္ႏွမသားအမိလိုပါပဲ။ ကိုယ္တို႕ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ဆရာမတစ္ေယာက္က အိမ္ေဆာက္ျပီးေနတယ္။ ဒုတိယေက်ာင္းအုပ္ေပါ့။ တစ္ေန႕ ကိုယ္နဲ႔ ထမင္းတူတူစားတဲ့ကုိယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားလို႕ ထမင္းဘယ္မွာ သြားစားရမွန္း မသိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ အရဲစြန္႕ျပီး ဆရာမတို႕အိမ္မွာ လိုက္စားမယ္လို႕ေျပာလိုက္ရကာအစ ဆရာမရဲ႕အိမ္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕စားအိမ္ေသာက္အိမ္ ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။

ကိုယ္ဟာ သူတစ္ပါးကို ရိုင္းရိုင္းျပျပ မဆက္ဆံတက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ ဆရာမေတြရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈကိုလည္း ကိုယ္ရခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက မိဘမပါပဲ ခရီးမသြားခဲ့ဖူးပင္မဲ့ ဆရာမနဲ႔ ခင္မင္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဆရာမတို႕ အမ်ိဴးေတြရွိတဲ့ ကေလာကို ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ေရာက္တိုင္း လိုက္လည္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ဆရာမက ခရစ္ယာန္ဘာသာ ကိုးကြယ္ေတာ့ ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ အျမဲျပန္တယ္။ ကေလာကို နာမည္သာ ၾကားဖူးေနပင္မဲ့ မေရာက္ဖူးတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အရမ္းကို စြဲလမ္းေစတဲ့ ျမိဳ႕ေလးေပါ့။ ေအးခ်မ္းျပီး ေနလို႕အရမ္းေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။

ဆရာမတို႕ေနတဲ့ အိမ္ေလးက ႏွစ္ထပ္အိမ္။ ျခံထဲမွာ အိမ္ႏွစ္လံုးရွိတယ္။ ေတာင္ေဇာင္းမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အိမ္ထဲကို ဝင္လိုက္တာနဲ႔ အေပၚထပ္ကို အရင္ဝင္ရတယ္။ ေနာက္မွ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းရတာ။ ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ရာသီ ဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္အိမ္လံုးလည္း အိပ္ဖို႕မေလာက္တဲ့ အထိပါပဲ။ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြ အကုန္စုံတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ စပ္စပ္စုစုနိုင္တဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ဒါကိုစိတ္ဝင္စားျပီး တစ္ေန႕ ဆန္ဘယ္ေလာက္ခ်က္ရလဲ လို႕ ေမးမိလိုက္ေတာ့ တစ္ေန႔ ငါးျပည္ ခ်က္ရတယ္တဲ့။

အဲ့အခ်ိန္ကေန စျပီး ကိုယ္ရဲ႕ဇာတာက မိသားစုနဲ႔ အေဝးမွာေနရမဲ့ ကံက အစျပဳလာတာကို သတိမထားမိေသးဘူး။ ကိုယ္ ၈တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ အေမဆီမွာ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕လည္းေ၇ာက္ေနခဲ့ျပီ။ ဒါဟာ ဘာလည္းဆိုေတာ့။ ကိုယ့္အေဖက အရက္ကို ေန႕ေရာ ညပါ ေသာက္ေနတာကို သတိထားမိတဲ့ကိုယ့္ အေမက မေတာ္တဆ ကိုယ့္အေဖ တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဟန္မပ်က္ ေနနိုင္ေအာင္ အိမ္ေလးေတာ့ရွိမွ ျဖစ္မယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႕ အဖြား ( အေမ့ဘက္) တို႕ ရွိတဲ့ ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံျမိဳ႕၊ ျမဳိင္ကေလးမွာ ေပတစ္ရာ ႏွစ္ရာ ပတ္လည္ရွိတဲ့ ျခံကို ဝယ္ျပီး အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ျဖစ္သြားတယ္။

အိမ္ေဆာက္ျပီးေတာ့ ကိုယ္က ၈တန္းေအာင္ျပီ။ ဒါနဲ႔ အေမလည္း အရပ္ထဲမွာ အေနက်ေအာင္ အရင္သြားေနမယ္ဆိုျပီး ကိုယ္က ၉တန္း မတက္ခင္မွာ ပင္ေလာင္းကေန ကားစင္းလံုးငွားျပီ ေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္တို႕ အျမင္ေတာ့ ရိုးရိုးေလး အိမ္ေျပာင္းတယ္လို႕ပဲ မွတ္လိုက္တာေပါ့။ အမွန္တကယ္က...............။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 13, 2010

ပင္ေလာင္းသို႕ တစ္ေခါက္

ဘဝေပး ကံၾကမၼာက သိပ္ထူးဆန္းတယ္။ ေလာကရဲ႕ လွည့္ကြက္ဆိုတာလည္း သိပ္ျမန္တယ္။ ကိုယ္ရဲ႕ကံက ေကာင္းမယ္မွ မၾကံေသးဘူး ၾကမၼာဆိုးက ကိုယ္တို႕ရဲ႕ ဘဝေလးထဲကို မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လိုတိုင္းတ ရနိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ဒါမ်ိဳးအေႏွာက္မယွက္ ဆိုတာရွိစျမဲပါ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တက္လို႕ သတိနဲ႔ေနခဲ့ပင္မဲ့့ အလွည့္ေရာက္ေတာ့ မႏြဲ႕စတန္ ဆိုသလိုေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္ အထူးမခံစားရပင္မဲ့ ကိုယ့္အေဖအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ဆိုးဆိုးရြားရြား အေျခအေနေပါ့။ ကိုယ့္ တစ္သက္ ကိုယ့္အေဖရဲ႕ မ်က္ရည္ကို ကိုယ္ အဲဒီတစ္ခါပဲ ျမင္ဖူးခဲ့တာ။

ကိုယ္အေဖက ကရင္ေသြးမို႕ စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္ေပမဲ့ ဆုတ္လည္းဆူး စားလည္းရူး ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ကိုယ့္အေဖၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့။ အဆူးခံျပီး ေနာက္ဆုတ္လိုက္တဲ့ ကိုယ့္အေဖ။ မ်က္ရည္က်မယ္ ဆိုလည္း က်ေလာက္တာေပါ့။ ရာထူးတိုးနဲ႔ ခႏၱီးကိုေျပာင္းလာခဲ့တယ္။ အပြင့္ေတာ့ မတင္ရေသးဘူး။ အပြင့္တင္ဖို႕ ႏွစ္ပတ္အလိုမွာ ျပႆနာ စတက္ေတာ့တာေပါ့။ အေျခအေန အက်ိဳးအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း မသိပင္မဲ့ အေဖ့ရဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားကို ငဲ့ညွာတက္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ကုိယ့္သားတပည့္လို ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ေအာက္အရာရွိငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတက္မဲ့ လမ္းကို ရိုက္ခ်ိဳးခံလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ၾကံဳလိုက္ရတယ္။ သူျပန္မၾကည့္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္လည္း မိသားစုလိုျဖစ္ေနတဲ့ အရာရွိႏွစ္ေယာက္ ဘဝပ်က္မဲ့ကိန္းေပါ့။

သူတစ္ပါးကို ၾကည့္တက္တဲ့ ကိုယ့္အေဖအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းေတြ ရွိခဲ့ေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရာထူးမမက္ေတာ့ပဲ မိသားစုနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရတဲ့ လကရ(၄) ပင္ေလာင္းကို ေျပာင္းေရႊ႕မဲ့ လမ္းကိုပဲေရြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါပင္မဲ့ ကိုယ္အေဖရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အနာတစ္ခုေတာ့ ပါလာခဲ့တာ ကိုယ္တို႕ မိသားစုေတြ သတိထားမိၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္အေဖက အရက္ကို ပိုေသာက္လာခဲ့လို႕ပါ။

ဒီလိုနဲ႕ ခႏၱီးကေန ခ်မ္းေအးလွတဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ပင္းေလာင္းျမိဳ႕ကိုေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္တို႕ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ည ၇ နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ ေမွာင္မည္းျပီး ေအးလိုက္တာမွ ေျပာမျပတက္ေအာင္ပါပဲ။ အေမွာင္ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႕ ကိုယ့္အေဖက တပ္ထဲကို သြားျပီး ကားေတာင္းတယ္။ ပစၥည္းေတြ သယ္ဖို႕ေပါ့။ လိုက္ပို႕တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ က်န္တဲ့မိသားစုကေတာ့ ဘူတာမွာ ေစာင့္ေနရတာေပါ့။ ဘယ္သြားလို႕ ဘယ္လာရမွန္းလည္း မသိဘူးေလ။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အေဖေတာင္ ေမးေမးျပီးလာခဲ့ရတာ။

မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္ ပင္ေလာင္းကိုေရာက္မွ အသီးအရြက္ဆိုတာ စားေကာင္းမွန္းကိုယ္သိသြားတာ။ ဟင္းမရွိရင္ ဆီနဲ႔ဆားနဲ႔ ႏွယ္ျပီး ထမင္းစားလို႕ရတယ္။ အသီးအရြက္ဆို လံုးဝမစားတာ။ ပင္ေလာင္းကိုေရာက္မွပဲ ေစ်းလည္းဝယ္ခ်င္တိုင္း ဝယ္လို႕မရတာ ကိုယ္သိေတာ့တယ္။ ရွမ္းျပည္ဘက္က ငါးရက္တစ္ေစ်းပဲ ရွိတာ။ ကိုယ္တို႕ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ေစ်းလြန္သံုးရက္ဆိုေတာ့ ေစ်းဝယ္ဖို႕ မလြဲဘူးေလ။ ခ်က္စရာဘာမွ မရွိဘူးေပါ့။ အသားငါးဆို ပိုဆိုး။

ေဘးအိမ္က အရာရွိကေတာ္ရဲ႕ အၾကံေပးခ်က္ေၾကာင့္ ပင္ေလာင္းမွာ အိမ္တိုင္းလိုလို စိုက္ထားတက္တဲ့ ေဂၚရခါးသီး ( တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဆူစကာသီးလို႕ ေခၚတယ္) နဲ႔ အညႊန္႕ကို ေၾကာ္ေတာ့တာေပါ့။ အဲမွာ ကိုယ္နဲ႔စေတြ႕တာပဲ။ ကိုယ့္အေမကေတာ့ အသီးမစားရင္ မစားနဲ႕ အရြက္ေၾကာ္ေတာ့ စားၾကည့္ေကာင္းတယ္ ဆိုလို႕ ကိုယ္ျမည္းၾကည့္ရင္းကေန ၾကိဳက္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ အသီးအရြက္ကို စားလို႕ရတာ အကုန္စားတဲ့ လူျဖစ္ေနပါျပီ။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ လို႕ ေခါင္းစဥ္ကို ေျပာင္းလဲေရးသားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ လာေရာက္အားေပးသြားေသာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း.........

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 10, 2010

သူ႕တို႕ တိုင္းျပည္ အလည္တစ္ေခါက္

စကားမစပ္ က်ဳပ္က စကားနည္းနည္း ေျပာခ်င္မိတယ္။ က်ဳပ္ေျပာမဲ့ စကားက ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မယ္။ မဟုတ္ခ်င္လည္းမဟုတ္ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္ေျပာမွာက ၾကားဖူးနားဝ အေၾကာင္းေတြေပါ့။

က်ဳပ္တို႕ ဘိုးေဘ ေတြ လက္ထပ္တုန္းက က်ဳပ္တို႕ေငြစကၠဴ တစ္က်ပ္က အခုသူတို႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ေနတဲ့ ေငြၾကီးနဲ႔ နင္လာငါလာ ဆုိပဲ။ ခုေတာ့ က်ဳပ္တို႕ေငြက သူတို႕ ေငြၾကီးနဲ႔ အဆ တစ္ေထာင္ေလာက္ေတာင္ ကြာသြားတာ က်ဳပ္ျဖင့္ ေတြးလို႕ကို မထိေတာ့တဲ့ အျဖစ္ပါ။

ေနာက္ျပီး က်ဳပ္ၾကားမိပါေသးတယ္။ က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္က တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြကို အတုယူျပီး သူတို႕ တိုင္းျပည္မွာ ျပန္ျပဳျပင္တယ္ ဆိုလားပဲ။ ခုေတာ့ သူတို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးလွလို႕။ က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးေတာ့ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ ေရငတ္သလိုမ်ိဳးေပါ့။ စုတ္ျပတ္ကို သက္လို႕။ က်ဳပ္ေျပာတာက က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္ရဲ႕အားလံုး မေျပာေပါင္ဗ်ာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာလည္း လွလိုက္တာမွ မွဳံလို႕ပါပဲ။

သူတို႕ တိုင္းျပည္နဲ႕ က်ဳပ္တို႕တိုင္းျပည္ ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း အဆ တစ္ေထာက္ေလာက္ ( အက်ယ္အဝန္း) ကြာျခားပါတယ္။ သူတို႕ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ေငြဝယ္ကၽြန္ေတြကို တိုက္နဲ႕တာနဲ႕ ထားနိုင္ပင္မဲ့ က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ က်ုဳပ္တို႕ကိုယ္တိုင္ တိုက္နဲ႕ မေနနိုင္တာ အံ့ၾသမိသဗ်။

သူ႕ုတို႕ တိုင္းျပည္မွာ ေရဆိုေရ ေျမဆိုေျမ အရာရာဝယ္သံုးေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ က်ဳပ္တို႕တိုင္းျပည္မွာက သယံဇာတ ေပါၾကြယ္ဝေနပါလွ်က္ သူတို႕တိုင္းျပည္နဲ႔ မယွဥ္နိုင္တာ စဥ္းစားစရာေပါ့။

သူတို႕ တိုင္းျပည္မွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စားစရိတ္၊ ေနစရိတ္ အားလံုးဟာ အလကားမရသလို႕ ကားရွိလို႕ ကားေလွ်ာက္ေမာင္းရင္ေတာင္း လမ္းသံုးခ ဆိုျပီးေပးရတာ။ ဘယ္သြားသြားပိုက္ဆံမရွိရင္ ေနလို႕မရတဲ့ သူတို႕ တိုင္းျပည္မွာ အခြန္အခ သိပ္မ်ားသလို အျပင္အဆင္ေတြလည္း သိပ္လုပ္သကိုးဗ်။

က်ုပ္တို႕ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ဗ်ာ အခြန္အခေတြ သိပ္မ်ားပင္မဲ့ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းတာေတာ့ သိပ္နည္းတာ သိသားသဗ်ာ။ တစ္ခ်ိ္န္တုန္းက က်ဳပ္တို႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဟာ လယ္ဂတံုး ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ၾကည့္ေတာ့ ေမာင္ရာ။

ကဲ .. ကဲ က်ဳပ္ကေျပာရင္ ကိုယ္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းေနသလို ျဖစ္အံုးမယ္။ ေနာက္ဆံုး က်ဳပ္ရဲ႕ခံစားခ်က္ေလးေတာ့ ေျပာခ်င္သားဗ်ာ။ က်ဳပ္မေန႕က သူတို႕တိုင္းျပည္ကိုေရာက္တယ္။ က်ဳပ္ေရာက္တဲ့ေန႕မွာပဲ သူတို႕ တိုင္းျပည္ရဲ႕ National Day ဆိုတာၾကီးနဲ႔ ၾကံဳံလို႕ က်ဳပ္က သြားၾကည့္ပါတယ္။ က်ဳပ္တို႕တိုင္းျပည္နဲ႔ ဘာမ်ားထူးျခားလဲေပါ့။

က်န္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို က်ဳပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ က်ဳပ္မ်က္ရည္ဝဲ ရေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားတဲ့ ျမင္ကြင္းကေတာ့ က်ဳပ္ရင္ထဲ မခ်ိတင္ခဲ ျဖစ္က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူတို႕ တိုင္းျပည္ကလူေတြေတာ့ ဘယ္လိုေနမွန္း က်ဳပ္မသိဘူး။ က်ဳပ္ကေတာ့ ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြား ျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္။ ေလယာဥ္ၾကီးနဲ႔ သူတို႕တိုင္းျပည္ရဲ႕ အလံကို ေခၚေဆာင္လာတာ က်ဳပ္ျဖင့္ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္က်မတက္ပဲ။ က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အလံကိုလည္း ဘယ္ေသာ္အခါမ်ားမွ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားနိုင္ခြင့္ ၾကံဳရပါ့မလဲလို႕ ေတြးရင္း........


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 4, 2010

အခ်ိန္ရွိတိုင္း အခ်ိန္ရတိုင္း

က်ေနာ္ နာမည္ မင္းမင္းလို႕ ေခၚပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုမင္း။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မင္းမင္း။ မ်ားေသာအားျဖင့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ နိုင္ငံျခား သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ္ကို မင္း လို႕ပဲေခၚၾကတာမ်ားတယ္။ မင္း ဘာလုပ္ေနလဲ။ မင္း ဘာစားေနလဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ နာမည္တူေတြ အလြန္မ်ားမွန္း သိေပမဲ့ အေမေပးခဲ့တဲ့ နာမည္မို႕ က်ေနာ္ အရမ္းျမတ္နိုးပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ေလာကလံုးမွာ မင္းမင္း ဆိုတာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ရွိတယ္လို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိပါေသးတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲ ေခၚပါေစ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အေမေပးတဲ့ ဒီနာမည္ေလး ကို အရမ္းတန္ဖိုးထားပါတယ္။

က်ေနာ္ကို ခ်စ္တဲ့ အမတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း က်ေနာ္ကို မင္း လို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္။ နာမည္သာ အားလံုးအတြက္ မင္း ျဖစ္ေနေပမဲ့ က်ေနာ္အတြက္ကေတာ့ လူတကာအတြက္ မင္း မျဖစ္နိုင္ေသးပါဘူး။ အခြင့္သာလို႕ နိုင္ငံျခား အလုပ္လုပ္ခြင့္ရလို႕ နိုင္ငံျခားကိုေရာက္လာတယ္။ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မဟုတ္ေပမဲ့ မေတာင္းမတ မေၾကာင္းမၾကေတာ့ ေနခဲ့ရတာေပါ့။ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေနရာနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ရံုးနဲ႔ က ၁၅ မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း က်ေနာ္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုေပါ့။ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ က်ေနာ္အတြက္ ကံမေကာင္းတဲ့ ေန႕လိုေတာင္ သတ္မွတ္နိုင္တဲ့ အျဖစ္ပါ။

က်ေနာ္က ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦးျဖစ္ေပမဲ့ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ ထိုင္ျပီး ရွိခိုးေနမွ ဘုရားရွိခိုးရာ အရာေျမာက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဘုရားလည္း ရွိခိုးျဖစ္္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထိုင္ျပီး ရွိခိုးေနမွ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္လည္း ဗုဒၶဘာသာျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ဘုရားထိုင္ရွိခိုးရမွာ အလြန္ပ်င္းတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။

ဒါပင္မဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ႏွုတ္ကေနေတာ့ ရြတ္ဆိုေနက် ဘုရားစာေလးကေတာ့ တကယ္ကို အၾကိဳးေပးတယ္လို႕ ေျပာရမွာပါ။ သတိရတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ က်ေနာ္ႏွဳတ္က ရြတ္ဆိုေနၾကပါ။ က်ေနာ္ နိုင္ငံျခား မထြက္ခင္ အလုပ္ရွာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ဒါေလးကို ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ ခဲ့လို႕ အလြယ္တကူနဲ႔ နိုင္ငံျခားကို အခက္အခဲေတြ ၾကားကေနေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့လည္း ေနတိုင္းလိုလို ပူေဇာ္တဲ့ အတြက္ အခက္အခဲ မရွိပဲ နိုင္ငံျခားမွာ ၂ႏွစ္တိတိ ေနနိုင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ထူးျခားတာ တစ္ခုကေတာ့ က်ေနာ္တို႕ သူေဌးက အရမ္းကို ျပႆနာရွာတဲ့ သူေဌးပါ။

သူက ျပႆနာကို မီးထိုးရွာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လူေတြ သတိမထားမိတဲ့ အရာကိုသူက ရွာတာ။ safety နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥဆို သူကလံုးဝခြင့္မလြတ္တာပါ။ စက္ရံုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ နဖူးေပၚမွာ Safety မ်က္မွန္၊ လည္ပင္မွာေတာ့ နားကိုကာကြယ္တဲ့ ပစၥည္းကို အလုပ္ခ်ိန္မွာ အျမဲဝတ္ဆင္ထားရတာပါ။ မနက္တိုင္းမွာ အျပစ္ရွာတက္တဲ့ သူနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခါက ေတာ္ေတာ္ကိုရွားပါတယ္။

တစ္ေန႕ က်ေနာ္ အလုပ္ဆိုဒ္ထဲက ျပန္လာတဲ့ အခါမွာ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္ မင္းမင္း ဆိုတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ နာမည္ကို ေအာ္ေခၚလိုက္တာ တစ္စက္ရံုလံုး ဝိုင္းၾကည့္ၾကတဲ့ အျဖစ္ေပါ့။ ေဒါသေတြနဲ႔ က်ေနာ္ကို ေျပာေနရင္းနဲ႔ တစ္ျခား အလုပ္ကိစၥေပၚလာလို႕ ဆူေနတာကို ခဏရပ္ျပီး က်ေနာ္တို႕ကို ေစာင့္ထားခိုင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ေတြးၾကည့္လိုက္တယ္။ ငါ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနတဲ့ ဘုရားစာကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္မ်ား ပူေဇာ္ရြတ္ဆိုျခင္း မျပဳလိုမ်ားလား။ ငါ ယံုၾကည္လို႕ ငါရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္တာပဲ ဘယ္ေနရာမွာရြတ္ရြတ္ ထိေရာက္ပါတယ္။ အခုလည္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနရင္းနဲ႔ အဆူခံရတယ္။ ဆူပါေစ ရြတ္ဆိုပူေဇာ္လို႕သာ အဆူခံရမယ္ဆိုရင္ အဆတစ္ရာ အဆူခံလိုက္မယ္ ဆိုျပီး သူ က်ေနာ္ကို ထိုင္ေစာင့္ခိုင္းတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ မျပတ္မနားရြတ္ဆို ပူေဇာ္ခဲ့တယ္။

အဆူခံရတာက ႏွစ္ေယာက္။ တစ္ေယာက္က အိႏိၵယ ကုလား။ သူျပန္ေခၚတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ အေတာ္ေလးကုိ အံ့ၾသမိသြားတယ္။ ခဏက ေအာ္ေခၚတာ က်ေနာ္နာမည္။ ခုျပန္အဆူခံ၇ေတာ့ ကုလားပဲ အဆူခံရတယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဆိုတာ သူ႕ေရွ႕မွာ မရွိတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ကို တစ္ခြန္းမွ မေျပာေတာ့တာ။ အဲလိုပဲ က်ေနာ္ရံုးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ပူေဇာ္ရြတ္ဆိုတဲ့ အတြက္ မနက္တိုင္း အဆူခံရတဲ့ လူေတြထဲမွာ က်ေနာ္မပါဝင္ခဲ့တာ အသိအသာ ျဖစ္လို႕ ေနျပန္ပါတယ္။

ဒါေတာင္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ရံုေလးပဲ ရွိေသးတာေနာ္။ တစ္စိုက္မတ္မတ္ နဲ႕ ဂရုတစိုက္ လုပ္မ်ားလုပ္နိုင္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အၾကိဳးေပးလိုက္မဲ့ ျဖစ္ျခင္းလို႕ ေတြးေနမိပါတယ္။ တစ္စိုက္မတ္မတ္ နဲ႕ ဂရုတစိုက္ လုပ္မ်ားလုပ္နိုင္လို႕လား လို႕ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း မလုပ္နိုင္ပါဘူး။ လုပ္နိုင္သေလာက္ေလးပဲ လုပ္ရင္း ရသေလာက္ ကုသိုလ္ယူနိုင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵမြန္ျဖင့္ …….

က်ေနာ္ ရြတ္ဆိုပူေဇာ္ေနတဲ့ ဘုရားစာကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းလိုလို သိၾကတဲ့ ဘုရားရွိခိုးထဲမွာပါတဲ့ ဘုရားစာေလးပါပဲ။

နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။
နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။
နေမာ တႆ ဘဂဝေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ။

ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ။

ဒုတိယမၸိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
ဒုတိယမၸိ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
ဒုတိယမၸိ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ။

တတိယမၸိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
တတိယမၸိ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ။
တတိယမၸိ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ။

အာမ ဘေႏၲပါ အရွင္ဘုရား။

အခ်ိန္ရွိတိုင္း အခ်ိန္ရတိုင္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္နိုင္ပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

August 3, 2010

မငိုပါနဲ႔ အေမရယ္

အေမ .. သား က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားသြားဖူးခ်င္တယ္ အေမ


သားက ငယ္ပါေသးတယ္ သားရယ္။ သားက ေတာင္လည္း တက္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္မွ အေမ လိုက္ပို႕ေပးမယ္။


က်ေနာ္ ၁၀ႏွစ္သားေလာက္က အေမကို ဘုရားဖူးသြားဖို႕ ပူဆာခဲ့ဖူးသည္။ ငယ္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပန္ခ်က္နဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ပူဆာမႈမေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ္ ၁၀တန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သြားဖို႕ အခြင့္ၾကံဳလို႕ အေမ့ဆီက ခြင့္ေတာင္းျပန္ေတာ့လည္း….


သားရယ္ မသြားပါနဲ႔အံုး… သားသြားရင္ အေမတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ ေနခဲ့ရမွာ… ေနာက္တစ္ေခါက္မွပဲ သြားပါသားရယ္…


ဆိုလို႕ အေမ့ကိုစိတ္မခ်တာနဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး ခရီးအား လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရျပန္သည္။ ၁၀တန္းေအာင္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ ဦေလးက မင္းလိုက္မလား။ မင္းလိုက္ရင္ မင္းအေမရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကိုေတာင္းလို႕ ေျပာေတာ့။ အေမ့ကို ေမးၾကည့္ လိုက္ေတာ့ လံုးဝမလိုက္ရဘူး ဆိုတဲ့ အမိန္႕ဆန္တဲ့ အေမရဲ႕ အေျဖကို က်ေနာ္ရလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ လို႕ က်ေနာ္ ျပန္မေမးလိုက္မိဘူး။ မလိုက္ရဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဘာမွကို မေျပာခ်င္ေတာ့တာ လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ကိစၥမရွိဘူး။ အေမမသြားခိုင္းလည္း ငါ့ဟာငါ သြားလို႕ရတာပဲ လို႕စိတ္ထဲေတြးလိုက္မိျပန္ေတာ့ မိဘစကားနားမေထာင္ရင္ ကံၾကီးထိုက္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို နားထဲမွာ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။


ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ဘြဲ႕ရ အလုပ္ဝင္ျပန္ေတာ့ အလုပ္ထဲ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ိဳက္ထီရိုးဘုရားဖူး သြားမယ္ဆိုေတာ့ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ က်ေနာ္ အတြက္ အခြင့္သာ ျပီထင္ပါရဲ႕လို႕ ေတြးခါရွိေသးတယ္ သူေဌးက အလုပ္ကိစၥ မပ်က္လို႕ ဆိုျပီး ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့ဖို႕ ေျပာလားတယ္။ ေနာက္ကလည္း မလိုက္ဘူး ဘယ္ေတာ့မွလဲ မသြားဘူးလို႕ စိတ္ထဲ ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ ေျပာေနမိသည္။


အခုေတာ့ ကံစပ္ျပီးနဲ႔ တူပါတယ္။ ဘယ္သူကိုမွ အေဖၚမေခၚရပဲ က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ကို ေရာက္လို႕ေနခဲ့ျပီ။ အရင္တုန္းက ၾကက္မတစ္ဝတ္စာ လြတ္တယ္လို႕ ၾကားဖူးထားေပမဲ့ ခုေတာ့ အပ္ခ်ည္မ်င္ တစ္မ်င္စာေလာက္ပဲလြတ္ေတာ့ တယ္တဲ့။ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဘုရားေတြလိုက္ဖူးေနလိုက္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းလိုက္တာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ ေလာက္ကတည္းက အေရာက္လာခဲ့ရမွာ ခုမွပဲ ေရာက္လာတာ ငါ့ အတြက္ ေနာက္က်ေနသလိုပဲ။ ေနာက္အားတိုင္း ခဏခဏလာျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။


က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဟာ ငါနဲ႔ တနည္းနည္းနဲ႔ ေတာ့ ပတ္သက္မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီခရီးကို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္လာတာကိုပဲ ၾကည့္ေတာ့ေလ။ ရံုးကလူေတြလဲ ငါဘယ္ေပ်ာက္လို႕ ဘယ္လိုက္ရွာရမွန္း မသိျဖစ္ေတာ့မယ္။ အေမကလည္း ငါ့ကို ဖုန္းဆက္လို႕ မရလို႕ စိတ္ပူေနေတာ့မယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ျပန္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ခုလည္း ေရာက္ဖူးေနျပီပဲ။ ေနာက္လည္း ခဏခဏ လာလို႕ ရတာပဲ။ ရတဲ့ လိုင္းကားနဲ႔ ျပန္မယ္ကြာ……


ဟာ… ေရွ႕မွာ ကားေမွာက္တာပါလား။ ဘာေတြမ်ားလိုအပ္မလဲ မသိဘူး။ ကူညီလို႕ ရတာ ကူညီအံုးမွ။ ဟိုနားက လူေတြက ဘာကိုဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာလဲ။ စကားသံေတြလဲ ၾကားေနရတယ္။


အံ့ၾသစရာပဲ… တစ္ကားလံုးေမွာက္တာ ဒီေကာင္ေလးတစ္ယာက္ပဲ အသက္ဆံုးရတယ္လို႕ တစ္ေယာက္မွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ဘာမွဒါဏ္ရာ မရ ၾကဘူး။ သူတစ္ေယာက္တည္း …. သနားပါတယ္ ဟယ္….. အေဖာ္လည္း တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး ……


ဘာေၾကာင့္လူေတြက တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာေနၾကတာလဲ။ ငါလည္း သြားၾကည့္လိုက္အံုးမွ……..


ဟာာာ….. . ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ .. ငါနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ တူတာပဲ .. မဟုတ္ေသးပါဘူး အေမကိုျပန္ေမးရမယ္။ ငါ့မွာ အမႊာေတြမ်ားရွိေနလာ မသိဘူး။ ဟုတ္တယ္ အေမကို ျမန္ျမန္ျပန္ေမးရမယ္။


………………………..။။။။။။။။။။………………………………………….


အိမ္မွာလည္း လူေတြက မ်ားလွၾကီးလား။ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ။ ငါရယ္ျပ ေနတာကိုေတာင္ ျပန္မရယ္နိုင္ဘူးလား။ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ အေမေရာ …. အေမဘယ္မွာ ….. အေမ တစ္ခုခု မ်ားျဖစ္ေနလို႕မ်ားလား။ ဘု၇ား… ဘုရား အေမဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေဟာ ့ ေတြ႕ျပီ ဘုရာစင္ေအာက္မွာ အေမထိုင္ေနတယ္။ အေမ့မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား။ ငိုထားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕။ အေမ အေမ ဘာျဖစ္လို႕လဲ အေမ။ သားကိုေျပာျပပါ။ အေမဘာလို႕ ငိုေနတာလဲ။ အေမငိုေတာ့ သားလည္း ငိုခ်င္တယ္ အေမ။ အေမ မငိုပါနဲ႕ ေနာ္။ သားျပန္လာျပီေလ အေမရဲ႕။ ေနာက္ဆို အေမကို မေျပာပဲ သားဘယ္မွ မသြားေတာ့ဘူးေနာ္။ အေမ မငိုပါနဲ႔ အေမရယ္။ အေမသားကိုစိတ္ဆိုးေနတာလား။ ဘာတစ္ခြန္းမွလဲ ျပန္မေျပာဘူး။


ေျပာရင္းဆိုရင္ အေမ ငိုေနျပန္ျပီ။ အေမမငိုနဲ႔ေနာ္ သား မ်က္ႏွာသုပ္ပဝါ သြားယူေပးမယ္။ က်ေနာ္ ထျပီး အေမသံုးေနက် မ်က္ႏွာသုပ္ပဝါေလးကို သြားယူဖို႕ ထမယ္အျပင္……..


အေမ ဒါမ်ိဳးေတြ ၾကိဳသိလို႕ မင္းကို မသြားပါနဲ႔လို႕ အတန္တန္ တားထားရက္နဲ႕ သားရယ္… အခုေတာ့ အေမ့သားေလး ေရတိမ္နစ္ရျပီ…… အေမကိုထားသြားျပီလားသားရယ္…….


အေမ … သားဘာျဖစ္လို႕လဲ။ သားဘာမွ မျဖစ္ဘူးေလ အေမရဲ႕။ အေမ့နားမွာ သားေရာက္ေနျပီေလ အေမ. အေမ မငိုပါနဲ႔ အေမရယ္။ သားေနာက္ ဘယ္မွ မသြားေတာ့ဘူး ေနာ္ ။ အေမ့နားမွာပဲ ေနမယ္ေနာ္။ အေမ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္…. အေမ ငိုရင္ သားလည္း ငိုခ်င္လို႕ပါ ဗ်ာ………


ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

July 25, 2010

ရီနိုမာန္ ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ - ၂

"သားေတာ္ၾကီး ရာဇေရတမာ ရဲ႕ နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြေရး အစီအစဥ္ေတာ္ၾကီးကိုလည္း ဖခမည္းေတာ္ သိလိုလွတယ္ သားေတာ္"

" မွန္လွပါ ဖခမည္းေတာ္ .... သားေတာ္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြေရး အစီအစဥ္ေတာ္ၾကီးကို ထာဝရဗိမာန္ စီမံကိန္းလို႕ ေခၚတြင္ေစပါတယ္ ခမည္းေတာ္ "

" အက်ယ္တဝင့္ ေလွ်ာက္တင္ေစ .... သားေတာ္"

" သားေတာ္ရဲ႕ ထာဝရဗိမာန္မွာ အမေတာ္ မိုးခါးနဲ႔ အမေတာ္ ေမသူတို႕က ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါဝင္ကူညီေပးၾကပါတယ္။ အခုဆိုရင္ သားေတာ္ရဲ႕ ထာဝရဗိမာန္ကို အဓိကပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ သူမ်ားကေတာ့ အေရွ႕ပိုင္း မယ္ေတာ္ မကီး ၊ အေနာက္ပိုင္း မယ္ေတာ္ မငံု၊ ေတာင္ပိုင္း မယ္ေတာ္ ျမေရလ်ဥ္ ႏွင့္ ေျမာက္ပိုင္း မယ္ေတာ္ မက္မက္ တို႕က သားေတာ္ရဲ႕ ထာဝရဗိမာန္ မွာ အထူးအေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္ ဖခမည္းေတာ္ "

" အိမ္ .... ေကာင္းလွေပတယ္ သားေတာ္...... သားေတာ္ရဲ႕ ထာဝရဗိမာန္ပိုမို အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစရန္ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ ၾကီးမာလွတဲ့ သုခမိန္ၾကီး ဦးလူေထြး က ထပ္ေလာင္း ပါဝင္ ကူညီေစ..... "

သုခမိန္ၾကီးလည္း မဆိုင္မတြ " အမိန္႕ေတာ္ ျမတ္ အတိုင္းပါ အရွင္မင္းၾကီး "

မင္းၾကီးက " သုခမိန္ၾကီး ရြာသားေလး ( ဝိုင္တီယူ ) " ........... " ဘုရား "

" အဘယ့္အေရးေၾကာင့္ ညီလာခံ ဝင္ေရာက္ခစားဖို႕ ပ်က္ကြက္ ေနရတာပါသလဲ ေမာင္မင္း "

" မွန္လွပါ .... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး က်န္းမာေရး မေကာင္း ေသာေၾကာင့္ နန္းတြင္း သမာေတာ္ၾကီး ဇူလိုင္ဒရင္း ရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္ အရ ျပည္ေတာ္ျပန္၍ အနားယူေနျခင္းေၾကာင့္ ညီလာခံသို႕ ဝင္ေ၇ာက္ရန္ပ်က္ကြက္ ေနရျခင္းပါ အရွင္မင္းၾကီး "

" အေျခအေန ဘယ္နွယ့္ရွိစ သုခမိန္ၾကီး "

" နန္းတြင္း သမာေတာ္ၾကီး ဇူလိုင္ဒရင္း ရဲ႕ ေဆးစြမ္းေၾကာင့္ ေသာ၎၊ အရွင္မင္းၾကီးရဲ႕ ဘုန္းတန္ခိုး ေၾကာင့္ေသာ၎ အကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးၾကီး သက္သာလို႕ ေနပါျပီ အရွင္မင္းၾကီး "

" ေကာင္းေလစြ.... ေကာင္းေလစြ .... "

ရုတ္တရက္ ညီလာခံ ျပဳလုပ္ရာ နန္းေဆာင္သို႕ တံခါးေစာင့္ လမင္းတာရာ ဝင္ေရာက္ခစားလာျပီး......

" မွန္လွပါ အရွင္မင္းၾကီး .... အရွင္မင္းၾကီးအား ဖူးေျမာ္ခစားရန္ အရွင္မင္းၾကီးရဲ႕ အေဆြေတာ္ တရုတ္ျပည္မင္း ျမစ္က်ိဳးအင္း ေရာက္ရွိေနေၾကာင္းပါ ဘုရား"

" ဟဲ့ ... ငမိုက္သား အဘယ့္အေရးေၾကာင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနရတာလဲ ....... ငါကိုယ္ေတာ္ ေရွ႔ေမွာက္ အျမန္ဝင္ေရာက္ ခစားေစ "

" မွန္လွပါ ဘုရား "

ဤတြင္ ကၽြနု္ပ္၏ တစ္ခန္းရပ္ ပံုျပင္အား ေခတၱ ရပ္နားလိုက္သည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ အမည္နာမမ်ားအား မေျပာမဆိုပဲ နားလည္မႈျဖင့္ ယူသံုးထားေသာေၾကာင့္ ဒီေနရာကေန ေတာင္းပန္လိုက္ရပါ။

July 24, 2010

သူငယ္ခ်င္းမ်ား သို႕ ေပးစာ - ၅

အရွိကို အရွိအတိုင္းသာ ေရးတက္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ကိုယ္ရဲ႕ ဘဝမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အရိပ္ေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ကို္ယ္ပိုင္စာသားေတြ ျဖစ္လို႕ေနခဲ့ျပန္တာေပါ့။ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးဖို႕ ၾကိဳးစားလိုက္တိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္တဲ့လူ အျဖစ္လိုပါပဲ။ အေတြးတစ္ဝက္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆံုးသြားတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာၾကပါေစေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းပဲ ကိုယ္ေရးေနမိေတာ့တယ္။

ကိုယ္တို႕ တပ္ေျပာင္းရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာင္းပစ္ခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္အေမကေတာ့ မိန္းမဆိုေတာ့ ဘယ္ေရာင္းခ်င္ပါမလဲ။ ကိုယ့္အေဖက ခရီးကေဝးတယ္။ ဟိုးေရာက္ေအာင္ သယ္ဖို႕က သိပ္မလြယ္ဘူး ဆိုတာေၾကာင့္ ကၽြန္းေသတၱာ အလံုးသံုးဆယ္ေလာက္ရွိတာကို ထပ္ဝက္ေလာက္ ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္တို႕ ေနခဲ့တဲ့ ပုသိမ္ကေန စစ္ကိုင္းတိုင္း အထက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ ခႏၱီးကို ေျပာင္းရမွာေလ။

ပုသိမ္ကေန မံုရြာကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္းနဲ႔ ေရာက္လာမွန္းေတာ့ ကိုယ္လည္း မမွတ္မိေတာ့တာ အမွန္။ တပ္ေျပာင္းတဲ့ အခ်ိန္က ေက်ာင္းေတြ စဖြင့္တဲ့ ဇြန္လမွာေပါ့။ ခႏီၱးကို သြားဖို႕ ကိုယ္တို႕ေတြ မံုရြာက ေထာက္ပို႕တပ္မွာ တစ္ပတ္ေလာက္ ေသာင္တင္သြားခဲ့ရတယ္။ ခႏီၱးက ဆင္းလာတဲ့ သေဘာၤကိုေစာင့္ေနရတာေလ။ ကိုယ္တို႕ မံုရြာကေန စထြက္ေတာ့ သေဘာၤေပၚမွာ ကိုယ္တို႕လိုပဲ ခႏီၱးကို တပ္ေျပာင္းလာတဲ့ အရာရွိ လင္းမယားႏွစ္ေယာက္လည္းပါခဲ့တယ္။

တပ္ေျပာင္းလိုက္ပို႕တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလည္းပါတယ္။ ကိုယ္တို႕ကေတာ့ အိပ္ခန္းရေတာ့ သေဘၤာရဲ႕ အေပၚထပ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆးနဲဲ႔ ခႏီၱးကိုေရာက္ဖို႕ လမ္းမွာ ၉ ညအိပ္ ၁၀ ရက္ၾကာခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ဖို႕ေတာ့ ေကာင္းသား။ တစ္ျမိဳ႕ေရာက္ တစ္ခါရပ္နားနဲ႔ မိုးတြင္းလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္တို႕ သေဘၤာက ခႏီၱးအထိ ေရာက္ေအာင္သြားနိုင္ခဲ့တယ္။ လမ္းမွာလည္း ေရတိမ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ခဏခဏ ေသာင္တင္ေနခဲ့တာေပါ့။ မိုးတြင္းမဟုတ္ပဲ ေႏြအခါဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႕ အျဖစ္ကလြယ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သေဘၤာက ဟုမၼလင္းထိပဲ ေရာက္တာတဲ့ေလ။ ကိုယ္လည္း စပ္စပ္စုစုေမးၾကည့္ လိုက္မိပါတယ္။ အဲလိုဆို သားတို႕ ဘယ္လို႕ ခရီးဆက္သြားရမွာလို႕။ ဟုမၼလင္းကေန ခႏီၱးကို စက္ေလွနဲ႕ ခရီးစက္ရမွာေပ့ါတဲ့။

ခႏီၱး သေဘာၤဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ တပ္ကအရာရွိေတြက လာၾကိဳေနၾကတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ္တို႕ ေျပာင္းရမဲ့တပ္မွာ ရွိွွႏွင့္ေနျပီ။ ကိုယ္အတြက္လို႕ ေျပာရင္းပိုမွန္လိမ့္မယ္။ အဲတပ္ကိုေရာက္မွပဲ အရာရွိေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ေနရေတာ့တယ္။ တပ္က တပ္ေဟာင္းဆိုေတာ့ အိမ္ေတြကလည္း ေဟာင္းေနတာေပါ့။ ဒါပင္မဲ့ အိမ္ၾကီးေတြကေတာ့ အၾကီးၾကီးေတြပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္နားေရာက္ေရာက္ ေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။

ဒီတပ္ကိုေရာက္လာတာ ကိုယ္တို႕အတြက္ ဘဝေပး အေျခအေန တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲေပးလိမ့္မယ္လို႕ ကိုယ္မေတြးထားခဲ့ဘူး။ ကိုယ္ေနခဲ့တဲ့ အရပ္ေဒသေတြ ထဲက ဒီအရပ္က ရာသီဥတုအရမ္းကို ေအးခ်မ္းတယ္လို႕ ထင္ထားလိုက္မိတယ္။ ကိုယ္ အဲမွာ ေလးတန္းစတက္တယ္။ ကိုယ္အစ္ကိုက ရွစ္တန္းေပါ့။ ကိုယ္တို႕နဲ႔ အတူတူပါလာတဲ့ ကိုယ္တို႕ရဲ႕ေမြးစားအစ္ကိုလည္း ရွစ္တန္းေပါ့။ သူ႕ကိုေတာ့ ေက်ာင္းႏွစ္ဝက္ေလာက္မွာပဲ သူ႕အေမကျပန္လာေခၚလို႕ ျပန္သြားခဲ့တယ္။

ကုိယ့္အစ္ကိုရဲ႕ ပါရမီလို႕ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ေက်ာင္းထားနိုင္တဲ့ မိဘေတြရွိပါလွ်က္ ရွစ္တန္းနဲ႔ ေက်ာင္းထြက္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းထြက္ျပီး အလုပ္လုပ္လား ဆုိျပန္ေတာ့ လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ မိဘေတြ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ သူလုပ္လို႕ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္သင့္တာကို မလုပ္ပဲ မလုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္မိေတာ့ သူ႕ဘဝအတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိကို သယ္ေဆာင္သြားခဲ့တယ္ေလ။

ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အေမကေတာ့ စိတ္ခ်င္းစပ္ေနတယ္လို႕ ထင္တယ္။ ခႏီၱးမွာေနတုန္းက ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ရလိုက္တယ္။ ကိုယ္ဖ်ားရင္ ကိုယ့္အေမပါ လိုက္ဖ်ားတယ္။ အေမဖ်ားခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္ပါလိုက္ဖ်ားတယ္။ ကိုယ့္အေမကေတာ့ ငွက္ဖ်ား ေနာက္ဆံုးေဆးလို႕ေျပာတဲ့ အာတီမီတာ နဲ႔ ေကာင္းသြားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ အာတီဆူနိပ္ နဲ႕ ရပ္ေနတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ ထထျဖစ္မလဲဆိုတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။

ကိုယ္မွတ္မိေသးတယ္။ ကိုယ္က ေဆးထိုးရမွာ အေသေၾကာက္တာ။ ေဆးေသာက္ဆို ဘယ္ႏွလံုးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေသာက္နိုင္တယ္။ ကိုယ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့ ေဆးမွဴးက ေဆးထိုးဖို႕ေျပာေတာ့ ကိုယ္အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခဲ့တယ္။ ေဆးပဲေသာက္မယ္ေပါ့။ ေဆးထိုးရင္ တစ္ရက္နဲ႔ေပ်ာက္မွာကို ေၾကာက္လို႕ မထိုးပဲ ေပးသမွ်ေဆးကို ေသာက္တာ ေနာက္ဆံုး ေသာက္သမွ်ေဆးေတြ အကုန္လံုး ျပန္အမ္ထြက္လာေတာ့မွ ကိုယ္ေဆးထိုးဖို႕ လက္ခံခဲ့တာ။ သူငယ္ခ်င္းတို႕ ၾကားဖူးမလာေတာ့ မသိဘူး။ လိပ္ျပာေတာင္ အပ္ဆိုတာေလ။ အေသးဆံုးျဖစ္တဲ့ လိပ္ျပာေတာင္အပ္နဲ႔ပဲ ေဆးအထိုးခံခဲ့တာ။ ေဆးထိုးတဲ့ လူကိုလည္း မွတ္ထားေသးတယ္။ ေသြးေၾကာႏွစ္ခါ ေဖါက္လို႕ကေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ အလွည့္မက်ေစရဘူး။

ကိုယ့္အစ္ကို လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒါဟာ ကိုယ့္အတြက္ အခြင့္အေရး တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တာ ခုမွ နားလည္ေနမိေတာ့တယ္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္