December 30, 2009

မအိမ္ကံ ( for Jan အပိုင္း - ၁ )

ယခင္လမွအဆက္.....
မအိမ္ကံ ၀င္းတံခါးႀကီး လွပ္လိုက္သည့္ အခါ ေတာပုန္းရည္သည္ ဆိုသူကို ညစ္ေထးေထး ေပစုတ္စုတ္ အ၀တ္အစားျဖင့္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။

သူက မအိမ္ကံကို တစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး လြယ္ထားေသာ လြယ္အိတ္ႀကီးကို ပုတ္ျပသည္။ ေရႏွင့္ မိုးႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေ၀းေနသည္ မသိ။ ခ်ဥ္တူးတူး ေခြ်းနံ႔က ေထာင္းေထာင္းပင္ ထေနခဲ့သည္။ မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္မ်ား ရိတ္မထားတာကလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ မုတ္ဆိတ္ေတြက ရေသ့ မုတ္ဆိတ္လို အမွ်င္လိုက္ က်ေနၾက၏။ မအိမ္ကံက ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္ၿပီးမွ ၀င္ခဲ့ပါဟု တစ္ခြန္းေျပာရင္း လူတစ္ကိုယ္စာ ငဲ့ေပးလိုက္သည္။ မအိမ္ကံက ၀င္းတံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္ၿပီး ေတာပုန္းရည္သည္ ေရွ႕က ေက်ာ္ကာ ပဲေမွာင္ တိုက္ဘက္ဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေတာပုန္းရည္သည္လည္း လိုက္လာခဲ့သည္။ ေတာပုန္းရည္..။

သည္စကားလံုးက လွ်ိဳ႕၀ွက္စကားလံုး ျဖစ္သည္။ ကိုေျပသိမ္း ေတာခိုခဲ့ၿပီး ဆိုသည့္ ေနာက္ပိုင္း ေတာပုန္းရည္သည္ အျဖစ္ ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည့္ အခါတိုင္း အဆက္အသြယ္ လုပ္ရန္ ပထမ တစ္ေခါက္ပို႔လိုက္သည့္ စာမွာ ပါခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကိုေျပသိမ္း၏ ရက္စက္မႈက မအိမ္ကံ အတြက္ သည္းႀကီးအူျပတ္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္တုန္းက မေျပာမဆို စစ္ထြက္ခဲ့ဖူးသည္။


အေနာက္တန္း ရြာေတြကို သြားရင္းက ျမစ္နားတန္းမွ တစ္ဆင့္ ေတာ္လွန္ေရးထဲ ပါသြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သည္တုန္းကလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘာအသိမွ ေပးခဲ့တာ မရွိ။ မယားရယ္၊ သားရယ္လို႔ မွာ ေႁခြစကား တစ္လံုး တစ္ပါဒ ဖြင့္ဟခဲ့တာ မရွိ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ႏူးညံ့စြာ ေနထုိင္ခဲ့ရာက ေကာက္ကာငင္ကာ ပစ္ထားရက္ ခဲ့ေသာ ကိုေျပသိမ္း၏ စိတ္ကိုလည္း နားလည္ရ ခက္ခဲ့သည္။ လိုအပ္လာလွ်င္ သူ႔မွာ သံေယာဇဥ္ မရွိ။ ေလးစားမႈ မရွိသူပါလားလို႔ ထိုစဥ္ကတည္းက မအိမ္ကံ သေဘာ ပိုက္ခဲ့မိပါ၏။ အေမ ပန္း႐ံုတို႔၊ မလွအံုတို႔ကပင္ အံ့ၾသခဲ့ၾကသည္။ မယား ေတာသူကို ပစ္ရက္ခဲ့တာထား၊ ရင္ေသြး ကေလးကိုပင္ ပစ္ပယ္ရက္ႏုိင္ေသာ ႏွလံုးသားကို အံ့ၾသၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ လိုအပ္လွ်င္ ဒါမ်ဳိး ေနာက္တစ္ခါလည္း ရွိဦးမွာပဲလို႔ မအိမ္ကံ ႀကိဳေတြးထားခဲ့တာ မမွားပါလား။

ဂ်ပန္ေခတ္ ေတာ္လွန္ေရးထဲ လိုက္သြားတုန္းကလည္း သူတကာ ျပန္လာလို႔ မျပန္ခဲ့။ စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ အေတာ္ႀကီးၾကာမွ ျပန္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေသေလသလား၊ ရွင္ေလသလား မသိ။ အိမ္သူအိမ္သားေတြ စိတ္ပူ ေနေရာ့မလား မရွိ။ စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖဲြ႔ မေျပာႏွင့္ သတင္း အစအနကေလးေသာ္မွ မၾကားခဲ့ရ။ အိမ္လည္ လြန္ရာက ျပန္ေရာက္ လာသလို မထီတရီ ေရာက္လာျခင္းမ်ဳိးပင္။ သည္တုန္းကလည္း မအိမ္ကံ စိတ္ကို ယတိျပတ္ ျဖတ္ႏုိင္ခဲ့ပါ၏။ ဇေ၀ဇ၀ါ မရွိ။ မျပတ္မသား မရွိ။ သူကမွ မၾကင္တာ ကိုယ္က မင္စရာ မရွိေလလို႔သာ ေအာက္ေမ့ခဲ့သည္။ ခ်င္းစိမ္းႏွင့္ မိႆလင္ သေဘာ ထားခဲ့သည္။ ျပန္လာေတာ့လည္း အေကာင္းပင္။ တန္ခုိးရွင္ တစ္ေယာက္က ေဆးႏွင့္တို႔ကာ ၫိႈ႔ေခၚ သြားသလိုလိုႏွင့္ ၿပီးခဲ့ရသည္။

အခုတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ အရက္စက္ႀကီး ရက္စက္ လြန္းလွသည္။ ၁၃၁၉ ခုႏွစ္ ၀ါေခါင္ လထဲမွာ အေမပန္း႐ံု ဆံုးသည္။ ၁၃၂၀ အေမ ပန္း႐ံုဆံုးတာ အခါမလည္ခင္ တစ္လအလို ၀ါဆိုလထဲမွာ မလွအံု ဆံုးပါးျပန္သည္။ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ႀကီး တစ္အိမ္လံုး ေျခာက္ခန္းသြားရသည္ အထိ၊ အထိ နာခဲ့သည္။ အေမႏွင့္ အစ္မ ႏွစ္ပါးစလံုး ဆံုးရွာၾကလို႔ မအိမ္ကံ တစ္အား ေလ်ာ့ခဲ့ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ အေမ ေနရာေရာက္ၿပီ၊ အစ္မ ေနရာေရာက္ၿပီပဲ၊ ငါ့ဘ၀ ငါပဲ႐ုန္းရမွာ၊ ငါ၀မ္းနည္း ပူေဆြး ေနလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုသည့္ စိတ္ျဖင့္ မိမိကိုယ္ မိမိ ထူမတ္ထားခဲ့ရသည္။ အနားမွာ လင္သားရွိသည္။ အရြယ္ ေရာက္ၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ သားသမီးႏွစ္ေယာက္ ရွိသည္။ ကိုဖိုးေငြတို႔ သားအဖ တစ္ေတြရွိၾကေသးသည္။ ေက်းဥ ရွိသည္။ ေနာက္ဆံုး ရြာႏွင့္ ရပ္ႏွင့္ရွိၾကပါေသး၏။ သည္စိတ္ျဖင့္ မလဲမၿပိဳရပ္တည္ ေနႏိုင္ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။

“ေက်းဥရယ္ ညည္းတို႔ သားအမိ သားအဖ တစ္ေတြ ရွိခဲ့သာ ငါ့ဘ၀မွာ သိပ္ကို အက်ဳိးရွိခဲ့ပါသယ္။ လူေတြ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ႀကီးက တစ္ဦးစီ ပဲ့ေတာ့မွ သည္ေက်းဇူးတရား ေတြကို မအိမ္ကံ ပိုသိလာသယ္။ အထူးသျဖင့္ ညည္းေပါ့ေအ။ ညီအစ္မ အရင္းနဲ႔ မျခား ငါ့အႏြံအတာ ခံခဲ့သာ အေျပာအဆို ခံခဲ့ သာ၊ အစီးအပိုး ခံခဲ့သာေတြ ငါ နားလည္ပါသယ္။ ငါ့အမွား ရွိခဲ့ရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ပါေအ။ငါနဲ႔လည္း တစ္သက္လံုးသာ ေနပါ။ ၿမိဳင္တို႔၊ ခိုင္တို႔ကိုလည္း သမီးေတြလို ေစာင့္ေရွာက္ပါ။ အေမတို႔၊ မလွအံုတို႔ မရွိေတာ့ သာ၊ အရီးၾကာညႊန္႔ မရွိေတာ့သာ မအိမ္ကံမွာ လက္ႏွစ္ဖက္ ျပဳတ္ရသလိုပါပဲ။ ကိုေျပသိမ္း ဆိုသာကေတာ့ လင္သားေပါ့ေအ။ အိမ္ဦး နတ္ဆိုရင္လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ ႏို႔ေပသိ ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားဆိုသာ တစ္ခ်ိန္လံုး ရာဇပလႅင္ခ်ည္း ထိုင္ေနၾကရသာ မဟုတ္ဘူး။

ဘုရင္ကလည္း ဘုရင့္ အလုပ္၊ မိဖုရားကလည္း မိဖုရား အလုပ္ ဆိုသာလိုပဲ။ မအိမ္ကံခ်ည္း လုပ္ရသဲ့ အလုပ္ ေတြရွိသယ္။ ကိုေျပသိမ္း မပါရမယ့္ အလုပ္ေတြ ရွိသယ္။ အဲသာမ်ဳိးမွာ အားကိုးရသဲ့ အေဖာ္ဆိုသာ သိပ္ကို အေရးႀကီးသာ မဟုတ္လား။ သည့္အတြက္ ညည္းေက်းဇူးေတြ ရွိသယ္လို႔ ေျပာသာ”
ႀကီးေခါင္ႀကီးမားအရြယ္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည့္ သမီးခုိင့္ ကို ထမင္းခြံ႔ေနေသာ ေက်းဥကိုၾကည့္ရင္း မအိမ္ကံ ၀မ္းပန္း တနည္း ေျပာမိခဲ့သည္။ ေက်းဥက သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ကိုပင္ အဲသည္ေလာက္ ဂ႐ုတစုိက္မရွိ။ ေတာသူေတာင္သား သားသမီးပီပီ လွည္းေပၚလိုလို၊ သစ္ပင္ရိပ္လိုလို၊ တလင္းျပန္႔ ေပၚမွာလိုလို ပစ္ထားခဲ့တာမ်ားသည္။ ၿမိဳင္ႏွင့္ ခုိင္တို႔ကိုေတာ့ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ရွိခဲ့ရွာသည္။ သည္သမီး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေက်းေက်းခ်င္း ထပ္ကာ မေအ့ထက္ပင္ သံေယာဇဥ္ပို ၾကေသးသည္။ မအိမ္ကံထက္ ေက်းဥကို ပိုကပ္ၾကသည္။ တစ္အိမ္လံုးကိစၥကို က်ဳံးက်ဳံး႐ုန္း႐ုန္းရွိရသူ မအိမ္ကံကိုယ္ တိုင္ကေတာ့ သမီးေတြႏွင့္ အဟပ္ကြာခဲ့ရတာေတြ ရွိသည္။ လွည့္မၾကည့္ႏုိင္တာေတြ ရွိခဲ့သည္။ သည္တာ၀န္ကို ေက်းဥ ယူခဲ့ပါ၏။ ၀တ္ေက်တန္းေက် မဟုတ္။ မ်က္ႏွာျပလွ႐ံု မဟုတ္။ ရင္ႏွင့္အမွ် ေသြးမျခား သားမျခား ရွိလြန္းရွာသူ ျဖစ္သည္။

“ငါ့ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေအ။ ညည္းနဲ႔ ငါ အပ်ဳိမေပါက္ တစ္ေပါက္ကတည္းက ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကသူေတြပဲဟာ၊ ညည္းအေၾကာင္း ညည္းအေမေတာင္ ငါ့ေလာက္ မသိပါဘူး။ အတူ အိပ္၊ အတူစား၊ အတူသြားခဲ့ၾကသာ သည္အရြယ္ေတြေတာင္ ေရာက္ၾကေပါ့ဟာ။ သည္အိမ္ႀကီးကို ဘယ္တုန္းကမွ ငါ့အိမ္မွ မဟုတ္သာလို႔ ငါမေတြးမိခဲ့ေပါင္ေအ။ ညည္း ေက်းဇူးသာ ငါတို႔ မိသားစုမွာ ပံုေအာတႀကီး ရွိခဲ့သာပါ။ အေမကဆိုရင္ အျမဲဆံုးမတယ္။ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျငဴစူ မိေစနဲ႔တဲ့။ သည္ၾကားထဲ ညည္းတူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ့ ေဆြမ်ဳိးေတာင္ ေတာ္ရပါေသးသယ္။ ညည္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာ ေအာင္ေနပါေအ။ ငါ ညည္းမ်က္ႏွာကိုၾကည့္သာနဲ႔ ညည္း ေပ်ာ္ေနသလား၊ ၀မ္းနည္းေနသလား သိပါ့။ သည္ရက္ထဲ ညည္းစိတ္ဆင္းရဲေနသာ ငါသိတယ္”

ေက်းဥေျပာသလိုပင္ မအိမ္ကံ စိတ္ဆင္းရဲ ေနခဲ့တာ လည္းအမွန္။ မ်က္ႏွာကို ခ်ီထားေသာ္လည္း စိတ္ႏွလံုးက ညိႇဳးငိုက္ ေနခဲ့ရသည့္ ရက္ေတြ မ်ားလွၿပီ။ ေက်းဥက မအိမ္ကံ ခံစားမႈကို သိေနသည့္ အတြက္ အံ့ေတာ့လည္း မၾသမိ။ ေက်းဥက အစင္းသိ အတြင္းသိ မဟုတ္လား။ မအိမ္က့ံ စိတ္ကို သိသည္။ မအိမ္ကံ့ ခံစားမႈကို သိသည္။ မအိမ္က့ံ ရင္ထဲက စကားေတြကို ႏႈတ္က ထုတ္မေျပာသည့္တုိင္ “ၾကား”ႏုိင္သူ ျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံ ကိုယ္တိုင္က စျမင္းေဒါသ မေက်ႏိုင္ေသာ ေ၀ဒနာသည္လို ျဖစ္ေနရခ်ိန္မွာ ေက်းဥ တစ္ေယာက္သာ မိန္းမ ေဖာ္ရယ္လို႔ ရွိေတာ့တာကို ေတြးမိရာက ေက်းဥကိုသာ တြယ္မိ တြယ္ရာ တြယ္ရေတာ့၏။ ေက်းဥကလည္း မအိမ္ကံ အတြက္ဆို ေခါင္းကဆံပင္ ရင္က အသည္းပင္ ေပး၀ံ့ရဲသူ။

၁၃၂၁ ခုႏွစ္မွာ ၿမိဳင္ဆယ့္ငါးႏွစ္ ျပည့္ၿပီ။ ခုႏွစ္တန္း ေက်ာင္းသူႀကီး ျဖစ္ေနၿပီ။ မလွအံုက ျမင္းျခံေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ မအိမ္ၿမိဳင္ အလွဆံုးလို႔ ဆိုခဲ့သည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေက်းဥကို အေဖာ္ေခၚရင္း ျမင္းျခံကို လိုက္သြား ေလတုိင္း သမီးႀကီးၿမိဳင္ႏွင့္ အတူ ေက်ာင္း၀ကို ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့သည္။ ၀ါကဆုန္၊ ႏွမ္းနယုန္။ သူ႔အခါႏွင့္ သူ႔ရာသီ “မ်ဳိးေစ့ေျမက်” ရွိၾကရသည္။ စိုက္ပ်ဳိးမိပါၿပီ ဆိုကတည္းက အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ရွိၾကရသည္။ အပင္ေတြသန္ အဖူးေတြစီ ေတာ့လည္း ၀မ္းသာရသည္။ ရိတ္ခ်ိန္ သိမ္းခ်ိန္ ဆင္ရာတိမ္မိုး လြတ္ေအာင္ ဖိဖိစီးစီး ရွိၾကရသည္။ ပုတ္ထဲ က်ီထဲ ေရာက္ေအာင္ သြင္းၾကရသည္။ သမီး မိန္းကေလးမ်ားကေကာ ဘာထူး လို႔လဲ။

ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
ေရႊအျမဳေတမွ ေဖၚျပပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

December 29, 2009

ရီနိုမာန္ႏွင့္ အင္းတာဗ်ဴးျခင္း (အပိုင္း - ၃ )

ကၽြန္ေတာ္လည္း အလွဴကိစၥ အိ္ပ္ေရးပ်က္တဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ လံုလဲခ်ာလဲ လိုက္ေနလို႕ အင္းတာဗ်ဴး အစီအစဥ္ေလးကို ခဏရပ္ထားရပါတယ္။ ခုေတာ့ နည္းနည္းေလး အားသလိုလိုရွိလို႕ ခုတေလာ စင္ကာပူမွာ လာျပီးေသာင္းက်န္ေနတဲ့ (ေမ်ာက္) အဲမွားလို႕ က်ေနာ္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းၾကီး ( က်ေနာ္ အေခၚ)ဖိုးခ်စ္ ေခၚ ဖိုးစိန္နဲ႔ အင္းတာဗ်ဴးဖို႕ အတြက္ စတားဘက္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာတစ္ရက္ခ်ိန္ျပီး ခုလိုမ်ိဳး ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။

1. သယ္ရင္း ဖိုးစိန္ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္ ကိုေျပာျပေပးပါအံုးသယ္ရင္း
- မိုးၿပာေရာင္ (မိုးခါးေရာင္ မဟုတ္ပါ)

2. အၾကိုက္ဆံုး ျမန္မာ အစားအစာ ေတြထဲမွာေကာ
- အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ (အုန္းႏို႔ ကိုႀကိဳက္တယ္) အႀကိဳက္ဆံုးက ေခါက္ဆြဲမို႔

3. အၾကိဳက္ဆံုးေရေမႊးက ဘာလဲ သယ္ရင္း
- Diesel

4. သယ္ရင္း အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳဝတ္ဆင္တဲ့ အၾကိုက္ဆံုး ဖက္ရွင္ပစၥည္း က
- ဖန္စီက်တဲ့ ေရာင္စံု လက္ပတ္ ႀကိဳးေတြကို မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ဝတ္တာ

5. ဖိနပ္ထဲမွာဆိုရင္ အၾကိုက္ဆံုး ဖိနပ္ က
- Nike ( airmax)

6. အၾကိုက္ဆံုး အဝတ္အစားဒီဇိုင္း-
ရွပ္ tအက်ီ လက္ရွည္ကို လက္ေခါက္ၿပီး ဝတ္ (သို႔) မဟုတ္ စပိုစ့္ရွပ္ တစ္ထည္ကို ေကာ္လံ ေထာင္ၿပီးဝတ္မယ္... အဖာအေထး ေတြနဲ႔ ဂ်င္းပန္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးကို ဝတ္ၿပီး nike ဖိနိပ္ကို အက်ီနဲ႔ လိုက္ေအာင္ဝတ္မယ္.. ၿပီးရင္ အက်ီနဲ႕လိုက္မယ့္ လက္ပတ္ေရာင္စံုႀကိဳးေတြကို ဝတ္မယ္... ( အေရာင္ကို ေရြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အၿပာနဲ႔ အၿဖဴထဲက မထြက္ပါဘူး)

7. ဘယ္အခ်ိန္က ဘေလာဂ့္ကို ေရးခဲ့တာလဲ
- 2008 july 22 ( ေမြးေန႔)

8.ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း ေကာရွိလား
- သူငယ္ခ်င္းက ေၿမွာက္ေပးလို႔ ( ေရးတတ္လို႔ေရးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေရးခ်င္လို႔ ေရးတာပါ) ေရးေတာ့ေရာ ဘာၿဖစ္လဲ

9. သယ္ရင္းရဲ႕ ပင္ကို ဝါသနာက ဘာလဲ
- စပ္စုတာ က အဓိက ဝါသနာ..... စူးစမ္းတာက ပင္ကိုဝါသနာ..... ေမ်ာက္ရွံဳးေအာင္ ေဆာ့တာ စတာက ေမြးရာပါ

10. ခရီးသြားရင္ အျမဲယူသြားျဖစ္တဲ့ပစၥည္း
- အမ်ားႀကီးပဲ... ပိုက္ဆံအိတ္ပါရမယ္.. မန္မိုရီစတစ္ ပါရမယ္... ဖုန္းပါရမယ္... မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါ ေသးေသးတထည္... လက္ေဆးတဲ့ ဂ်ယ္ဘူး... ေဘာပင္ တစ္ေခ်ာင္းက မၿဖစ္မေန... တခါတေလ မ်က္ႏွာသစ္ေဆးနဲ႕ ဘီးလဲ ပါေသးတယ္.... ၿပီးေတာ့ မပါမေန ေရသန္႕ တဗူး... ဆက္ေၿပာရင္ အိမ္ေၿပာင္းလို႔ ရတယ္

11. စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုစံ
- ႏွဳတ္ခမ္းပါးပါးေလး.... ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္... မ်က္ခံုးထူထူ... ဆံပင္က စပလိန္ လို အေခြေလးေတြ.. နားသံသီးေလးဝတ္ထားၿပီး မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္း နက္နက္နဲ႔ လည္တံရွည္ ေကာင္မေလး... မဝမပိန္ ... အရပ္က က်ေနာ့္ ပံုခံုးကို လွမ္းမွီ လို႔ရတဲ့ ေကာင္မေလး... စကားေၿပာရင္ ပါးခ်ိဳင့္ကေလး ခြက္ေနေအာင္ အသံေအးေအးေလးနဲ႔ ေၿပာတတ္ၿပီး အရမ္းရွက္တတ္တဲ့ေကာင္မေလး... ခ်စ္သူကို ႀကည္ႏူးတဲ့ အႀကည့္ေတြနဲ႔ အၿမဲ ႀကည့္ၿပီး ဂရုစိုက္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ စကားေၿပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလး... အထူးသၿဖင့္ က်ေနာ့္ ကို “ေမာင္.....” လို႔ ညင္ညင္သာသာေလး ေခၚတတ္တဲ့ ေကာင္မေလး ေပါ့..

(ခုလက္ရွိကေတာ့ အဲဒါေတြနဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္မို႔ ရွာေနတုန္းပါ)

12. အျမဲတမ္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္
- ေကာင္းတယ္ထင္တာကိုလုပ္တယ္... မွန္တယ္မွားတယ္ဆိုေပမယ့္ ေနာင္တ မရေႀကး... ဒါပါပဲ..

ေမးျမန္းမႈမ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေျဖၾကားေပးခဲ့တဲ့ သယ္ရင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စကားခ်ပ္ ( သူလည္း ဆိုက္ပရစ္ပ္ ကိုျပန္ ဒီမွာက်န္ခဲ့တဲ့ ေမာင္ႏွမေတြေတာ့ မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ အရိုးေခါက္ဂက္၊ အသက္ေတာင္ ဖလက္ဖလက္ ျဖစ္က်န္ခဲ့မွာ ျမင္ေယာင္ပါေသးတယ္)။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

အေျဖအားလံုး ဖိုးစိန္ကိုယ္တိုင္ ေျဖၾကားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

December 27, 2009

ေက်းဇူးတင္လႊာ

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစဗ်ာ.....

၂၅ရက္ေန႕က ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားရဲ႕ စုေပါင္းလွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴတစ္ခု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ျပီေျမာက္သြားပါေၾကာင္း အရင္ဆံုးေျပာၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ အလွဴေငြထည့္ဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ဘေလာဂ့္ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း................။

ဒုတိယအေနနဲ႔ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းပြဲအတြက္ အစစအရာရာ လိုအပ္ခ်က္မရွိပဲ ခ်က္ျပဳတ္ေပးခဲ့ ၾကတဲ့ ညီမငယ္ ျမ၊ ညီမငယ္မိုးခါး ႏွင့္ ညီမငယ္ေမသူ တို႕အားလည္း ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း.........။

တတိယအေနနဲ႔ အလွဴ၇က္၌ေစာေစာထလာၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအား၎၊ ဝိုင္းဝန္းကူညီ ဧည့္ခံေပးၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအား၎၊ အလွဴသို႕ လာေရာက္ၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း............။

က်ေနာ္ဘေလာဂ့္ေပၚမွ အလွဴဖိတ္ၾကားလႊာကို ဖတ္ျပီး လာခ်င္ၾကေပမယ့္ မလာနိုင္ပဲ သာဓုေခၚေပးသြားၾကေသာ အေဝးမွဘေလာဂ့္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း......။

မျဖစ္ျဖစ္တဲ့ နည္းနဲ႔အလွဴေငြထည့္ဝင္ခဲ့ျပီး အလွဴရက္မွာလည္း ဘေလာဂ့္ေပၚ၌ ပိုစ့္တင္ျပီး ဖိတ္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္မွ မမဝါကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း..........။

အလွဴေငြမ်ားမွာ ထင္မွတ္ထားသည္ထက္ ပိုမိုရရွိလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ၾကည္နူးပီတိျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ လက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြထဲမွ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ လိုအပ္ေနတဲ့ အလွဴေငြကိုလည္း လွဴဒါန္းနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴေငြထည့္ဝင္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးသည္ ဘုရားဒါယကာ၊ ဘုရားဒါယိကာမ မ်ားအျဖစ္ ခံယူနိုင္ၾကပါသည္။

ခုလိုမ်ိဳး မထင္မွတ္ပဲ အလွဴတစ္ခုျဖစ္ေျမာက္လာရတဲ့အတြက္ေရာ၊ ထင္မွတ္မထားပဲ လွဴလိုက္ရတဲ့ အလွဴအတြက္ေရာ၊ မထင္မွတ္ပဲ အျပင္မွာတစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ေတြ႕လိုက္ခင္လိုက္ရတဲ့ အတြက္ေရာ၊ စီစဥ္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးထဲမွ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိတ္ကြက္ျခင္းမရွိၾကပဲ နားလည္မႈေလးေတြနဲ႔ အရာရာကို အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ အတြက္ေရာ က်ေနာ္ရီနိုမာန္မွ ဒီေနရာဒီပိုစ့္ကေလးကေန အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းေျပာၾကားရင္.......... ဓါတ္ပံု တစ္ခ်ိဳ႕ကို တင္ေပးလိုက္ရပါတယ္ဗ်ာ။



(၇.၁၂.၂၀၀၉)ျမန္မာျပည္မွ ပင့္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႕ လွဴဒါန္းခြင့္ရလိုက္တဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ပါသည္။

မူလဘုရား ဆင္းတုေတာ္ ႏွင့္ ဘုရားခန္း

အေစာဆံုး ေရာက္လာၾကသူမ်ား ( ကိုဘိုႏွင့္ ကိုသစ္ လည္းပါပါသည္၊)

တရားနားေနခိုက္





ေထာပတ္ထမင္းႏွင့္ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေနခ်ိန္



ဒီသံုးပံုကေတာ့ ဘုန္းၾကီးပြဲ အက်ကို ထိုင္စားေနၾကတာပါ။ ( က်ေနာ္မစားလိုက္ရလို႕ပါ)


ေလးစားစြားျဖင့္
ရီနိုမာန္


December 24, 2009

အလွဴ အစီအစဥ္

အလွဴ

က်ေနာ္၊က်မ တို႔ စုေပါင္းအလွဴမဂၤလာ တြင္ က်ေနာ္၊က်မတို႔ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ား ႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ား ပါဝင္ လွဴဒါန္းႀကသည္မွာ စကာၤပူေဒၚလာ (၁၇၀၀)နီးပါးခန္႔ ရရွိထားၿပီး ၿဖစ္ပါသည္။ ခန္႔မွန္းပမာဏထက္ အလွဴေငြမ်ား ပိုမိုရရွိတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေပ်ာ္မဆံုး တၿပံဳးၿပံဳးၿဖစ္ရပါသည္။ ဆက္လက္လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား အေႀကာင္းႀကား ဆက္သြယ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ေအာင္ မနက္ဖန္ ႀကာသာပေတးေန႔ ညေန (၂၄.၁၂.၂၀၀၉)ထိ လက္ခံသြားမွာၿဖစ္ပါသည္။


ရရွိလာေသာ အလွဴေငြမ်ားထဲမွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတြင္းထားရန္ ဘုရားတစ္ဆူ တြင္ အလွဴေငြ ထည့္ဝင္ထားပါတယ္။ အလွဴေန႔တြင္ ဘုရား အေနကဇာတင္မွာ ၿဖစ္ၿပီး ဘုရားရွင္အား ရည္မွန္း၍သကၤန္း၊ ထီး၊ဖိနပ္ ႏွင့္ အေနကထိုင္ တစ္စံုကို ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းမွာ ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရား ဒါယိကာ၊ ဒါယိကာမ မ်ားအၿဖစ္ ခံယူႏိုင္မွာ ၿဖစ္ပါသည္။


ထိုၿပင္ ေက်ာင္းေနဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို လက္ခံရရွိထားေသာ ဝတၳဳေငြသားမ်ား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းမွာ ၿဖစ္ပါသည္။


အစီအစဥ္



မနက္(၉) နာရီ တိတိ တြင္ အလွဴေငြမ်ားၿဖင့္ စုေပါင္းလွဴဒါန္းမည့္ ဘုရားအား အေနကဇာ တင္ပါမည္။


မနက္(၁၀း၃၀) နာရီ တြင္ လွဴဒါန္းထားေသာ ဗုဒၵဆင္းထုေတာ္အားရည္စူးၿပီး သကၤန္း ၊ ထီး ၊ ဖိနပ္ ႏွင့္ အေနကထိုင္ ကိုကပ္လွဴ ပူေဇာ္ၿပီး ေက်ာင္းေန ဘုန္းႀကီး (၆)ပါးကို ဝတၳဳေငြ ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းမွာ ၿဖစ္ပါသည္။


ထိုေနာက္ပရိတ္တရားေတာ္ နာယူၿပီး လွဴဒါန္းမွဳ အစုစုတို႔ အတြက္ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝ ပါမည္။

တရားနာၿပီးလွ်င္ ဘုန္းႀကီး(၆)ပါးကို ေမာင္ႏွမမ်ားကိုယ္တိုင္ ခ်က္ၿပဳတ္ထားေသာ ဆြမ္းထမင္း၊ ဆြမ္းဟင္းမ်ား ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းမွာ ၿဖစ္ပါသည္။


မနက္(၁၁း၀၀)နာရီမွ မြန္းလြဲ (၁း၃၀)နာရီ ထိ တရားနာႀကြလာသူမ်ားႏွင့္ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားကို ေထာပတ္ထမင္းႏွင့္ ႀကက္သားဟင္း ၿဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးသြားမွာ ၿဖစ္ပါသည္။


စကာၤပူႏိုင္ငံတြင္ ရွိႀကေသာ ဘေလာဂါမ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ား၊ အလွဴရွင္မ်ား မည္သူမဆို အလွဴသို႔ တရားနာႀကြေရာက္ဖို႔ ေလးစားစြာ ဖိတ္ႀကားအပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ာ...။



အလွဴက်င္းပမည့္ေနရာ - NO.2, Jalan Kerayong,Sembawang Straits Estate, Singapore 759300.
Sembawang MRT ေရာက္ရင္ ဘတ္စ္ကား (882) ကို (၇)မွတ္တိုင္ စီးၿပီး (၁၀၀)မီတာေလာက္လမ္း ၿပန္
ေလွ်ာက္လွ်င္ Jalan Kerayong ကုိၿမင္ရမွာၿဖစ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား။


ဖုန္းၿဖင့္ ဆက္သြယ္ေမးၿမန္လိုပါက ၈၁၁၈၉၁၆၀ (ကိုမိုးကုတ္သား) ၊၉၀၆၂၃၂၃၉ (ဖိုးစိန္) ၊ ၉၆၆၉၂၉၄၆ (မက္မက္)



ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္
ရီနိုမာန္

ဖိုးစိန္ဘေလာဂ့္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

December 22, 2009

ခရစၥမတ္ ကေလာခရီး

ဒီရာသီကို ေရာက္ပီဆို ရီနိုအျမဲအမွတ္တရျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရစၥမတ္ရာသီ ကေလာခရီးစဥ္ေလးကို ေျပးျပီသတိရမိတယ္။ ရီနို အရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ့သလို ဒီလို ဒီဇင္ဘာလ ခရစၥမတ္ဆိုရင္ ကေလာျမိဳ႕ကို အရမ္းကိုသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ထဲမွာ စြဲမွတ္ခဲ့တာ။ အခ်ိန္ေတြကိုျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း ဟိုး.... လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ၾကာခဲ့ျပီေလ...

ဒီဇင္ဘာလဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြအတြက္ လထူးလျမတ္ျဖစ္သလို၊ လူငယ္အမ်ားစုကလည္း ခရစ္ေတာ္ဘုရား ေယရႈရဲ႕ေမြးေန႕ကို ၾကိဳဆိုၾကဖို႕ အုပ္စုလိုက္ အုပ္စုလိုက္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာဘုရားေက်ာင္းဆီကို သြားျပီး ဓမၼေတးေတြက်င့္ၾက၊ တီးၾက၊ မွဳတ္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေပါ့။ အေပ်ာ္ေတြကူးစက္ခံရတဲ့အထဲမွာ ရီနို မ်ားပါသလာလို႕ေတာ့ မေမးနဲ႔။ ဂီတသံကို ႏွစ္သက္တဲ့ရီနို၊ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မိသားစု အတြင္းမွာ ဒီလိုခရစ္စမတ္အခ်ိန္ ၁၀ရက္ဆိုတဲ့ေန႕ေလးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ျခင္းမက ေပ်ာ္ေနခဲ့တာေပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ ရီနို(၁၀)တန္း ဒုတိယႏွစ္ကေပါ့။ ကေလာကိုအလည္လိုက္ဖို႕ေခၚတဲ့ဆရာမနဲ႔ အလြယ္တကူ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ကေလာကိုေရာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ရက္မွာ ေတာင္ၾကီးကိုသြားျပီး ဓမၼေတးသြားဆိုၾကမယ္လိုက္မလားဆိုေတာ့ ဆရာမကခြင့္ျပဳတယ္လိုက္သြား ဆိုေတာ့ ေတာင္ၾကီးသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရေတာ့တာေပါ့။ ေန႕လည္(၂)နာရီမွာကေလာကေနကား စထြက္မယ္။ ေတာင္ၾကီးကို ည(၇)ေလာက္ေရာက္မယ္။ ဖိတ္ထားတဲ့ အိမ္ေတြမွာ သီခ်င္းဆိုမယ္။ ေနာက္ေန႕မနက္မွ ကေလာကိုျပန္မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို ဆရာမဆီကေန အၾကမ္းသိလိုက္ရတယ္။

ဒီေနရာမွာ ရီနိုရဲ႕ အဝတ္အစားဝတ္ပံုကိုနည္းနည္းေတာ့ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ဆရာမကလည္းရီနိုကို တတြတ္တြတ္နဲ႔ မွာေနေတာ့တာေပါ့။( ခ်မ္းလြန္လို႕ပါ) စြပ္က်ယ္ကိုအရင္ဝတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လက္တိုရွပ္တစ္ထည္ ထပ္ဝတ္ပါတယ္။ သိုးေမြဆြယ္တာ တစ္ထည္ထပ္ဝတ္ပါတယ္။ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ ဖိနပ္စီး ေခါင္းစြတ္ေဆာင္ျပီး ေတာ့ ဂ်ာကင္တစ္ထည္ထပ္ဝတ္ပါတယ္။ ဒါကေလာျမိဳ႕ရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္က ေန႕ခင္း (၂) နာရီအေအးပါ။ ဆရာမက (ပအိုဝ္း သဘတ္)တစ္ထည္ထပ္လွမ္းေပးပါတယ္။ ပုဝါတို႕ သဘတ္တို႕ဆိုတာ မိန္းကေလးေတြ အမ်ားဆံုးသံုးတဲ့ ပစၥည္းလို႕ သိထားတဲ့ ရီနို ဆရာမေပးတာမို႕ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ယူလာခဲ့တာပါ။ လက္ဆြဲအိတ္ထဲမွာ အေႏြထည္ တစ္ထည္က်န္ေနပါေသးတယ္။ (ဒါကေတာ့ ေတာင္ၾကီးေရာက္မွ ဝတ္ဖို႕ပါ။ ရီနိုေျပာတာ ပိုတယ္လို႕ထင္ရင္ ပင္ေလာင္းသူျဖစ္တဲ့ မငံုကိုသာ လွမ္းေမးၾကည့္ပါ)။

ေတာင္ၾကီးကိုလိုက္မဲ့ လူဦးေရက စုစုေပါင္းအေယာက္(၃၀)ေလာက္ရွိတယ္။ သြားရမယ့္ကားကလည္း မွန္လံုကားလို႕မထင္နဲ႔အံုး။ ေက်ာက္သယ္တဲ့ကားနဲ႔ သြားရမွာ။ လူမ်ားေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပါ့ေလ..။ ကားမထြက္ခင္ သင္းအုပ္ဆရာေတာ္က ဆုေတာင္ေပးတယ္။ တလမ္းလံုလည္း သီခ်င္းေတြဆိုသြားၾကတယ္။ သူတို႕ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြကို မရေသးတဲ့ရီနိုက စာအုပ္ၾကည့္ျပီး လိုက္ဆိုခဲ့တာ... ေတာင္ၾကီးေရာက္လို႕ စဆိုၾကေတာ့ ရီနို အလြတ္ရေနျပီ။

ဟဲဟိုးကိုေရာက္ေတာ့ ညေနငါးနာရီေက်ာ္ေနျပီ။ အသိအိမ္မွာ ပါလာတဲ့ ထမင္းထုပ္ေတြကို ညေနစားအျဖစ္ စားၾကတယ္။ ပုဂံေတြမေလာက္တာနဲ႔ ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြခူးျပီး ထမင္းစားခဲ့ရတယ္။ အမွတ္တရေပါ့။ ဂီတာသံုးလက္၊ ေဘ့ဗံုးတစ္ခု၊ ဘာဂ်ာတစ္ခုနဲ႔ သီခ်င္းေတြစဆိုခဲ့ၾကတယ္။

ေတာင္ၾကီးကိုေရာက္ေတာ့ ည ၈ နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ အရမ္းအရမ္းကိုေအးေနျပီ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အသိအိမ္ကိုအရင္းဝင္ျပီး အဝတ္အစားေတြ ထပ္ဝတ္၊ ပါလာတဲ့ ေစာင္ေတြ သဘက္ေတြထုပ္က်နဲ႔ေပါ့။ ခုႏွက ဆရာမေပးလိုက္တဲ့ သဘက္က ဘာေၾကာင့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုတာကို ရီနိုတစ္ေယာက္ခုမွ နားလည္နိုင္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကလြဲရင္း မ်က္လံုးႏွစ္လံုးပဲေပၚနိုင္ပါေတာ့တယ္။

တစ္ညလံုးသီခ်င္းေတြဆိုလုိက္ၾကတာ ေနာက္ေန႕ မနက္ငါးနာရီေလာက္မွ ျပီတယ္။ သံုးနာရီေလာက္ပဲ အိပ္ျပီး ေနာက္ေန႕မွာကေလာကိုျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။

တကယ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ညပါ။ လူေတြအားလံုးေအးလြန္လို႕ လွဳပ္လွဳပ္ရြရြနဲ႔ အျငိမ္ကိုေနလို႕မရခဲ့ပါဘူး။ ရီနိုတစ္ေယာက္ထဲလို႕မထင္ပါနဲ႔ ။ အေအးၾကိဳက္တဲ့ ရီနိုေတာင္ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနရင္ တစ္ျခားလူေတြကိုေတာ့ ေတြးၾကည့္လိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ.......

လမ္းမွာ တစ္ဖြဲ႕နဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ေတြ႕ၾကရင္းလည္း ဦးတဲ့လူက .....

.....................MERRY CHRISTMAS..............

.....................Same To You.................

တဖက္ကလည္း ျပန္ေအာ္ရင္း ခရစၥမတ္ကိုေရာက္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလက ကေလာျမိဳ႕ကို အလည္သြားရင္း အမွတ္တရျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဒီခရီးကို သတိယလြမ္းေနစဲပါ.......


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

December 20, 2009

အလွဴမဂၤလာဖိတ္ၾကားလႊာ


အားလံုးေသာ ဘေလာဂ့္ဂါ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား....
အားလံုးရဲ႕ကိုယ္စား က်ေနာ္ရီနိုမာန္မွ (၂၅.၁၂.၂၀၀၉) အလွဴအား တက္ေရာက္ၾကပါရန္ ဖိတ္စာႏွင့္တကြ ဖိတ္ၾကားအပ္တယ္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေၾကြပါေစ လမ္းဆံု

video


video



ရီနိုမာန္ သီခ်င္းေလးအတိုင္း ခံစားၾကည့္လိုက္တယ္.......

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

December 19, 2009

မအိမ္ကံ ( For Dec အပိုင္း - ၅)

တစ္ရြာလံုး လိုလိုကလည္း အံ့ၾသၾကေလ၏။
“မပန္း႐ံုနဲ႔ လွအံုက တူအရီး ဆိုေပသိ အင္မတန္ ခ်စ္ၾက ရွာသာကိုး။ တစ္သက္လံုး မပန္း႐ံု အနား ေနသြားခဲ့သာ ၾကည့္ပါလား။ အခုလည္း လြမ္းလို႔ လိုက္သြားသာ ေနမွာေပါ့။ တို႔ မသိၾကလို႔သာကိုး။ သူ႔ခမ်ာ ရင္ထဲ ဘယ္ေလာက္ မီးေတာက္ေအာင္ လြမ္းေနမွန္းမွ မသိသာ”

ရြာက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ ေျပာၾကသည့္ စကားမ်ားျဖစ္ ၏။ မအိမ္ကံကေတာ...။ လက္ေခ်ာင္းေတြ တစ္ေခ်ာင္းၿပီး တစ္ေခ်ာင္း ျပဳတ္သြားခဲ့ေသာ ကင္းေျခမ်ား တစ္ေကာင္လို ေျခေထာက္ေတြ ရွိေသးတာပဲေလလို႔သာ ေျဖရေတာ့၏။

“မအိမ္ကံတုိ႔အိမ္ကို စုန္းတုိက္၊ နတ္တိုက္၊ ဓာတ္တိုက္၊ သိုက္တိုက္ေတြမ်ား လုပ္ထားၾကသလား အစ္ကိုရယ္။ သည္ေလာက္ေတာင္ ဆိုေတာ့လည္း မလြန္လြန္းဘူးလား။ မအိမ္ကံ ကေတာ့ အိမ္ကုိ ရြတ္ဖတ္ၿပီး သန္႔ပစ္ခ်င္သယ္”

“မဟုတ္ပါဘူး အိမ္ကေလးရယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့လည္း ျဖစ္တာပါပဲ။ လူတိုင္းမွာ ဇာတိဒုကၡ၊ ဗ်ာဓိဒုကၡ၊ မရဏဒုကၡ ေတြရွိၾကသာခ်ည္းပါ။ အိမ္ကေလး စိတ္သန္႔ေအာင္ လုပ္ခ်င္လည္း လုပ္ပါေလ။ လုပ္ေကာင္းတဲ့ ကိစၥပဲ”

မလွအံုဆံုးၿပီး တစ္လေလာက္မွာ မအိမ္ကံႏွင့္ ကိုေျပသိမ္း တုိ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္ စကားမ်ား ျဖစ္ပါ၏။
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း သူတို႔ ဘ၀ေတြထဲက ေက်းဇူး ႀကီးလွ သူေတြကို မအိမ္ကံ သတိထားမိသည္။ ဆိုပါေတာ့ ကိုဖိုးေငြ။ မလွအံုႏွင့္ ပတ္သက္ရေသာ္လည္း တစ္သက္လံုး ခ်ဳိသည္၊ ခါးသည္ မေျပာဘဲ မအိမ္ကံတုိ႔ ယာခင္း၊ ကိုင္းခင္း ေတြထဲမွာ ႏွစ္ေပါက္ ရွိရရွာသူ ျဖစ္သည္။ အေဖဘက္က အမ်ဳိး ဆိုေသာ္လည္း အေမ ပန္း႐ံုကို ခ်စ္ရွာသူလည္း ျဖစ္သည္။ သည္အိမ္ႀကီးမွာ တကယ္တမ္း ေျပာၾကေၾကး ဆိုလွ်င္ ကိုဖိုးေငြ တို႔သားအဖ တစ္ေတြ၏ ေက်းဇူးက ပို၍ပင္ ႀကီးၾကရွာပါ၏။ လွည္းႏွင့္ႏြားႏွင့္ သစ္စူး၀ါးစူး ေနပူေဆာင္းခ်မ္း တကုပ္ကုပ္ ရွိၾကသူေတြပင္။


အခ်ိန္တန္လို႔ ယာသီး ယာႏွံေတြ ထြက္ျပန္ေတာ့ အေခါက္ေခါက္ အခါအခါ သူတို႔ပဲ ပင္ပန္းတႀကီး သယ္ရတိုက္ရ သီးႏွံ သိမ္းၾကရတာေတြကို ျမင္ေနရသည္။ ေျပးပါဦးဟဲ့၊ လႊားပါဦးဟဲ့၊ ၀ိုင္းပါဦးဟဲ့ ဆိုေတာ့လည္း သူတို႔ပင္။ ဖိုးတုတ္ကေကာ ေက်းဥႏွင့္ အိမ္ေထာင္ က်တာပဲ ရွိသည္။ ေယာကၡမ အရီးၾကာၫြန္႔တို႔ ဆင္းရဲေသာ္လည္း က်ဳပ္သြားလုပ္ေကြၽး ေခ်ဦးမည္ မရွိ။ ေက်းဥႏွင့္ အတူ သူတို႔ အမိုးေအာက္မွာ ဥမကြဲ သိုက္မပ်က္ ေနခဲ့ၾကသည္သာ။ သည္လို ဆိုေတာ့လည္း အရီးၾကာၫြန္႔ မပူမပင္ ရေအာင္ မအိမ္ကံက ေစာင့္ေရွာက္ရျပန္ပါ၏။

“အစ္မအံု ဆံုးရွာေတာ့ ကိုဖိုးေငြႀကီးတုိ႔ သားအဖ တစ္ေတြ တစ္မ်ဳိး ေတြးေနၾကပါဦးမယ္ အိမ္ကေလးရယ္။ ေျပာခ်င္တာ က အရီးလွအံုနဲ႔စပ္မွ ေတာ္ရသူလို႔ ျမင္သြားမွာ စိုးလို႔ပါ။ သည္အိမ္မွာ ကြၽန္မတို႔နဲ႔ တစ္သက္လံုး ေနၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ ပါလို႔ အိမ္ကေလး ေျပာရမယ္။ သူတို႔ကလည္း ေနမယ့္ သူေတြ ပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏႈတ္နဲ႔ ထုတ္ေျပာမွ လိပ္ျပာသန္႔ ရွာၾကမွာပဲ”

“မွန္သယ္ အစ္ကို။ မအိမ္ကံလည္း စဥ္းစားထားၿပီး သားပါ။ ေက်းဥ အပါအ၀င္ အားလံုးကို မအိမ္ကံ တစ္ည ေခၚေျပာပါဦးမယ္။ ၀ိုင္းထဲက အိမ္ကေလးထဲ မေနခိုင္းေတာ့ဘူး။ သည္အိမ္ႀကီးေပၚမွာပဲ အကုန္ အတူ ေနၾကသာေပါ့”

တစ္ညမွာေတာ့ မအိမ္ကံ ေခၚေျပာခဲ့သည္။ ၀မ္းသာၾက ရွာပါ၏။ ကိုဖိုးေငြက မလွအံုကို သတိ ရပံုေပၚသည္။ ငိုရွာ ၏။ သားေတြ၊ ေခြၽးမေတြကလည္း ငိုၾကသည္။ ကိုဖိုးေငြက မ်က္ရည္ေတြ ပုဆိုးခါးပံုႏွင့္ သုတ္ရာက ေျပာသည္။
“ေအးပါ ငါ့ႏွမရာ၊ တို႔ကလည္း မခြဲပါဘူး။ ညည္းတို႔ ကိုင္းေတြ၊ ယာေတြ သူမ်ားလည္း အလုပ္မခံပါဘူး။ တုိ႔ေနရ သာလည္း မသိမ္ငယ္ပါဘူး။ တစ္သက္လံုး သည္လိုေနလာခဲ့ ၾကသာပဲဟာ။ ၾကာပင္ေအာက္ကဖား ေမာ့ရသာမ်ဳိးမွ မဟုတ္ သာပဲ”

မအိမ္ကံ ေခါင္းထဲမွာ အေၾကာင္းအရာေတြ ေျပးလႊား ေနသည္။ ခါတိုင္းလည္း စိတ္မေရာက္တာေတာ့ မဟုတ္။ တစ္ေၾကာင္း မဟုတ္တစ္ေၾကာင္းေတာ့ စိတ္ေရာက္ရသည္ ခ်ည္း။ အေမ ပန္း႐ံုတို႔၊ မလွအံုတို႔ မရွိေတာ့ သတိလက္လြတ္ ငွက္ေတာင္ ကြၽတ္ေနခ်င္လို႔ မရေတာ့။ အစစအရာရာ မအိမ္ကံ ေခါင္းေပၚမွာ အိမ့္၀န္ထုပ္ႀကီးရြက္ထားရၿပီ။ စစ္ႀကီးၿပီးစ ေခတ္ကာလမေကာင္းတုန္းက ရြာမွာ အလွဴအတန္းေတြ ရပ္ ဆိုင္းသြားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေတာ့လည္း ဆူဆူပူပူ ဆိုေတာ့ သားႀကီး ရွင္ျဖစ္ေတြသာ မ်ားခဲ့ပါ၏။ သည္ဘက္ႏွစ္ ေတြမွာေတာ့ ရြာျပန္စည္လာခဲ့သည္။ အလွဴသံ၊ ဆုိင္းသံေတြ ၾကားရျပန္ၿပီ။ ရြာ့ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ကေလးေတြပင္ ရွိလာခဲ့ၿပီ။

အစ္ကိုေလး ကိုစံေကာင္း မိန္းမဘက္က တူမတစ္ေယာက္ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ အေရြး ခံရေတာ့ အလွဴရွိလွ်င္ မအိမ္ကံကပဲ ၫႊတ္ေနေအာင္ ဆင္တာေတြ အထိပါခဲ့ရသည္။ ေရႊမႈံ႕သမီး မႈံနံ႔သာေတာင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ထဲ ေရာက္ၿပီ။ မိဘက ေသာင္သာသည့္တိုင္ မႈံနံ႔သာက ခါးက်ဳိးေအာင္ အလုပ္လုပ္သည့္ အသံေတြေတာ့ ၾကားရပါ၏။

မအိမ္ကံ အိပ္ရာက ထလာခဲ့ကာ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့သည္။ အိပ္ရာထဲ လွဲေနေတာ့ စိတ္ေတြက ဟိုေရာက္ သည္ေရာက္ႏွင့္ မလန္းခ်င္။ အသက္ေလးဆယ္ျပည့္သည့္ ေန႔တစ္ေန႔ေတာ့ မအိမ္ကံ ေအးေအးလူလူေနခ်င္သည္။ ေအာက္ထပ္မွာ သမီးငယ္ခိုင္က ေက်ာင္းစာေတြ လုပ္ေနသည္။ ခိုင္ ေတာင္မွ သည္ႏွစ္ၿပီးလွ်င္ ရြာေက်ာင္းက အတန္း ကုန္ၿပီ။ ခိုင့္ကို ၿမိဳ႕ပို႔ၿပီး ပညာသင္ေရး၊ မသင္ေရး မအိမ္ကံ မဆံုးျဖတ္ ႏိုင္ေသး။
ေက်းဥက မီးဖိုေခ်ာင္မွာ။ မအိမ္ကံ ၀င္လာေတာ့ ေက်းဥက ထမင္းစားေတာ့မလား ေမးသည္။

“ကေန႔ မအိမ္ကံ အလွဴ လုပ္လိုက္ရသာ ၀မ္းသာလိုက္သာ ေက်းဥရယ္။ ညည္းတို႔ သားအဖတစ္ေတြေတာ့ ညေနက် လူစံုတက္စံု ငါေပးစရာရွိသာ ေပးမယ္။ ကိုဖုိးေငြႀကီးကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဒုလႅဘ ခုနစ္ရက္ေလာက္ ၀တ္ခိုင္းလိုက္ ခ်င္ေသးသယ္။ မလွအံုလည္း ကုသိုလ္ ရသာေပါ့”

“ေကာင္းသာေပါ့ေအ။ တုိ႔ေတာ့ေအ ေပးစရာ မလိုပါဘူး။ တို႔မိသားစုက အိမ္သားေတြပဲဟာ။ ညည္းေပးကာမွ စိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ရပါဦးမယ္ေအ”

“မဟုတ္ေပါင္ေအ။ သည္သေဘာ မပါပါဘူး။ ၀ယ္ခ်င္ သာ၀ယ္ၾက လွဴခ်င္သာ လွဴၾကရသာေပါ့ ငါပိုင္းျဖတ္ၿပီး သားပါ”

သည္လိုဆိုေတာ့လည္း ေက်းဥဘာမွ မေျပာေတာ့ပါ။ ေက်းဥက လက္ႏွီးစကို ကိုင္ရင္း ဟင္းအိုးခ်သည္။ ေရေႏြးအိုး ပူလက္စကို ဆက္တင္သည္။ ေက်းဥလက္ရာက မလွအံု လက္ရာကိုမီလို႔ စားေရးေသာက္တာ အဆင္ေျပပါ၏။ ေက်းဥ က မအိမ္ခိုင္ ထမင္းစားဖို႔ ဟင္းေႏႊးျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္ႏွီးစကို အသာခ်လိုက္ေတာ့ မအိမ္ကံ က်င္ခနဲ ခံစားလိုက္ရပါ၏။ ကိုေျပသိမ္း၏ ပုဆိုးပိုင္း အေဟာင္းကို လက္ႏွီး လုပ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုေျပသိမ္း ၀တ္ေနက် ပခုကၠဴေက်း တစ္ရာ ပုဆိုးေဟာင္း။

“ညည္း အဲသည္ လက္ႏွီးစုတ္ လႊင့္ပစ္ပါ ေက်းဥရယ္။ ညည္းငါေျပာထားသားနဲ႔”

“မအိမ္ကံရယ္ မဟုတ္သာေအ။ အဲသေလာက္အထိ ညည္းမပါပါနဲ႔ေအ။ ငါမပစ္ရက္ပါဘူး။ ဆရာေလး ပုဆိုးဟဲ့”

“ညည္းမပစ္ရက္ရင္ ငါပစ္သယ္ေအ”

မအိမ္ကံက ပုဆိုးေဟာင္း လက္ႏွီးစကို မီးဖိုထဲ ပစ္သြင္း လုိက္သည္။ ေညႇာ္နံ႔ေတြ ေထာင္းခနဲထကာ တဖ်စ္ဖ်စ္ေတာက္ ေလာင္ေနတာကို မအိမ္ကံ စိုက္ၾကည့္ ေနခဲ့ပါ၏။ ေက်းဥက တစ္ဖက္ လွည့္ရင္း မ်က္ရည္၀ဲ ေနခဲ့သည္။ ထုိစဥ္မွာပင္ အိမ္၀ိုင္း၀ဆီက ေအာ္သံၾကားလိုက္ရသည္။

“ေတာပုန္းရည္ေလး အားေပးၾကပါဦးဗ်ာ။ ေတာသည္ပါ အိမ္ရွင္တို႔”

မအိမ္ကံ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားခဲ့သည္။ ေတာပုန္းရည္။ မအိမ္ကံ ျခံ၀ကို ရင္တလွပ္လွပ္ျဖင့္ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။
ကိုေျပသိမ္း ပုဆိုးေဟာင္းက တဖ်စ္ဖ်စ္ ေတာက္ေလာင္ ေနဆဲ...။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ ေရႊအျမဳေတမွ ေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

December 15, 2009

ရီနိုမာန္ႏွင့္ အင္းတာဗ်ဴးျခင္း (အပိုင္း - ၂ )

ဒီေန႕ေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ အင္းတာဗ်ဴးျခင္း အစီအစဥ္ကို ညရဲ႕ေကာင္းကင္ ညီေလးအေမွာင္နဲ႔ အင္းတာဗ်ဴးျဖစ္ပါတယ္။

၁) ညီေလး ရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္ က
- အနက္ေရာင္ (pure color ျဖစ္လို႔)

၂) ျမန္မာ အစားအစာ ေတြထဲမွာေရာ ညီေလးရဲ႕ အၾကိဳက္ဆံုးက
- ပဲျပဳပ္နဲ႔ ဆီစမ္းထားတဲ႔ ထမင္း

၃) အၾကိဳက္ဆံုးေရေမႊး က ဘာလဲ။
- မသံုးျဖစ္တာမ်ားေတာ႔ ၾကိဳက္တာမရိွဘူး

၄) ညီေလးရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုး ဖက္ရွင္ပစၥည္း
- ပိုက္ဆံအိတ္

၅)အၾကိဳက္ဆံုး ဖိနပ္ ရွိလား။
- ေအာကတၱီပါ ဆိုအကုန္ၾကိဳက္

၆) အၾကိဳက္ဆံုး အဝတ္အစားဒီဇိုင္း
- ကခ်င္ပုဆိုးကြက္နဲ႔ အက်ၤီေကာ္လံ လက္ရွည္ (လက္ရွည္ေပမယ္႔ လက္ေခါက္၀တ္တယ္)

၇)ဘေလာဂ့္စေရးျဖစ္တဲ့ႏွစ္
- ၂၀၀၉ ဧပရယ္

၈) ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း က
- ရင္တြင္းခံစားခ်က္ေတြကို ဒိုင္ယာရီစာအုပ္မွာေရးေနရာမွ ဘေလာ႔ဂ္ေလးတခုမွာ ေျပာင္းေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားလို႔ (အဓိက ကေတာ႔ အသည္းကြဲ ကဗ်ာေတြတင္ခ်င္လို႔)

၉)ကိုယ္ပိုင္ ဝါသနာ ကဘာျဖစ္မယ္လို႕ထင္လဲ။
- ကဗ်ာေရးခ်င္တာ ဘယ္ကပါလာမွန္းမသိတဲ႔ ၀ါသနာ

၁၀) ခရီးသြားရင္ အျမဲယူသြားျဖစ္တဲ့ပစၥည္း က
- ပိုက္ဆံအိတ္ေလ (သူကမပါလုိ႔မရဘူး မပါရင္ ဂြိသြားမယ္)

၁၁) စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုစံ ေျပာျပပါလား။
- အျပင္မွာတကယ္ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ပံုစံပါပဲ (ကံမပါလို႔လားမသိဘူး စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ျပန္သိမ္းထားလိုက္ရတယ္)

၁၂)အျမဲတမ္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ က
- ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္မယ္ (အဲဒီေတာ႔ လူတိုင္းကုိ စိတ္ရင္းအမွန္နဲ႔ ဆက္ဆံမယ္၊ ကူညီမယ္ေပါ႔)

ခုလိုေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီေလး အေမွာင္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ အေျဖအားလံုးကို ညရဲ႕ေကာင္းကင္ ညီေလးအေမွာင္ ကိုယ္တိုင္ ေျဖေပးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

December 14, 2009

ရီနိုမာန္ႏွင့္ အင္းတာဗ်ဴးျခင္း (အပိုင္း - ၁ )

ခုတေလာ အလုပ္ကနည္း ပိုက္ဆံကမရွိဆိုေတာ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္မယ္ဆိုျပီး အလုပ္လိုက္ရွာပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တစ္ခုရလိုက္တယ္။သေဌးနဲ႔ေတြ႕ဖို႕ က်ေနာ္သြားလိုက္တယ္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္ သေဌးက က်ေနာ္ကိုၾကည့္ျပီး .... မင္း ဘာအလုပ္လုပ္လဲတဲ့...
က်ေနာ္ကလည္း ဘေလာဂ့္မွာ စာေရးပါတယ္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ က်ေနာ္ကို အလုပ္ခန္႕လိုက္တယ္။ ...မင္းအားတဲ့အခ်ိန္ ၾကိုက္တဲ့ အခ်ိန္အလုပ္ဆင္းလို႕ရတယ္..တဲ့။
...ဘာအလုပ္မ်ား လုပ္ရမွာလဲ..လို႕ေမးလိုက္ေတာ့ အင္းတာဗ်ဴးရမွာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ မင္းဒီေန႕ကေနစျပီး ဘေလာဂ့္မွာရွိတဲ့ မင္းရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြကို အရင္ဆံုး အင္းတာဗ်ဴး လုပ္ေပးရမယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ ရီနိုမာန္နဲ႔ အင္းတာဗ်ဴး အစီအစဥ္ေလးကို စတင္လိုက္ရပါျပီ။

ပထမဆံုး အင္းတာဗ်ဴးျဖစ္တဲ့ ညီမေလးကေတာ့ ထာဝရၾကယ္စင္ရဲ႕ ပိုင္ရွင္ ညီမေလးမိုးခါး ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ ညီမေလးေရ အင္းတာဗ်ဴးေလး စလိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္.......

(၁) မိုးခါးရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္က ဘာေရာင္လဲ

- မ်က္စိထဲ လွတယ္ထင္တဲ့အေရာင္

(၂) ဒါဆို အၾကိုက္ဆံုး ျမန္မာ အစားအစာဘာရွိလဲ

- မရွိ

(၃) အၾကိဳက္ဆံုးေရေမႊးေကာ။

- မရွိ

(၄) အၾကိုက္ဆံုး ဖက္ရွင္ပစၥည္း ေတြထဲက ဘာမ်ားရွိလဲ။

-
အိတ္

(၅) အၾကိုက္ဆံုး ဖိနပ္

- ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သြားလို႕လာလို႕ လြယ္တဲ့ ဖိနပ္

(၆) အဝတ္အစား ေတြထဲက အၾကိုက္ဆံုး အဝတ္အစားဒီးဇိုင္း ကဘာလဲ။

- ရွပ္နဲ႕ ဂ်င္း

(ရ) ဘေလာဂ့္ကို ဘယ္တုန္းက စေရးခဲ့တာလဲ။

- ၂၀၀၈

(၈) ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက

- သူက ကိုယ္ေပးတာ အကုန္ယူတယ္ .. ႏႈတ္လံုတယ္ .. :D

(၉) ကိုယ္ပိုင္ ဝါသနာ

- စိတ္ကူးတည့္ရာ လုပ္ျခင္း :D

(၁၀) ခရီးသြားရင္ အျမဲယူသြားျဖစ္တဲ့ပစၥည္း က။

- ကင္မရာ

(၁၁) စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူေကာင္ေလးပံုစံ ေျပာျပလို႕ရမလား။

- ႏွာေခါင္း ခၽြန္ခၽြန္ ေမးေစ့ ခၽြန္ခၽြန္နဲ႕ ဂ်ပန္ကာတြန္းရုပ္ :P

(၁၂) ေနာက္ဆံုးတစ္ခု အေနနဲ႔ အျမဲတမ္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ မိုးခါးရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ ေလးသိပါရေစ။

- ကိုယ္မွန္မယ္ ထင္ရင္ လုပ္ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ :D

ဟုတ္ကဲ့ ခုလို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေျဖေပးတဲ့ ညီမေလးမိုးခါးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္မ်ားလည္း လိုအပ္တာရွိရင္ ကူညီေပးပါအံုး ေျပာရင္ ရီနိုမာန္နဲ႔ အင္းတာဗ်ဴးျခင္း အပိုင္း(၁) ကို ဒီမွာပဲ ရပ္လိုက္ရပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ အေျဖအားလံုးကို ထာဝရၾကယ္စင္မွ မိုးခါး ကိုယ္တိုင္ေျဖထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

December 13, 2009

အႏွိုင္းမဲ့ ေမတၱာရွင္္ သို႕မဟုတ္ အေမ


သားတို႕ရုပ္ရည္
သီတာမည္သား
ေရၾကည့္ခ်မ္းျမ
တစ္ေပါက္ကေလးက်ရံုမွ်ႏွင့္
မိဘတို႕ဝမ္း ျငိမ္းစတမ္းတည္း။
(ေရွ႕ရိုးဆိုစကား)

အေမ….
စင္စစ္အေမက အႏွိဳင္းမဲ့ေမတၱာရွင္လည္းျဖစ္၏။
အနႏၱဂိုဏ္းဝင္ ေက်းဇူးရွင္လည္းျဖစ္၏။
အေမ့ေမတၱာ၊ အေမ့ေက်းဇူးအေၾကာင္းေျပာလွ်င္ ကုန္နိုင္ဖြယ္မရွိ။
တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္ပင္ မီွမည္မဟုတ္ပါ။

သို႕ေသာ္ အခ်ိဳ႕က အေမ၏ေမတၱာကို မသိ။

မွန္ရာကိုဝန္ခံရလွ်င္ ဘဝအက်ိဳးေပးမေကာင္းသျဖင့္ ငယ္စဥ္က မိဘ၏အရိပ္ႏွင့္ ေဝးခဲ့သျဖင့္ ႏွလံုးသားၾကမ္းၾကမ္းႏွင့္ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ျငိဳျငင္ခဲ့ဖူး၏။ သည္ေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးေတဇနိယက -“ ဟဲ့..ဒကာရဲ႕၊ အေမဆိုတာ မျငိဳျငင္ရဘူး၊ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အေမတိုင္းဟာ သားသမီးကို ခ်စ္ၾကတာခ်ည္းပဲ၊ ဘယ္သူ႕အေပၚ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး ဘယ္ေလာက္ယုတ္မာ ယုတ္မာ၊ သားသမီးေအေပၚကိုေတာ့ ၾကင္နာခ်စ္ခင္ၾကတာခ်ည္းပဲ “ ဟု ေျပာျပီး အေမႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားအား ကၽြတ္ေတာ္ကို ညႊန္ျပ၏။ သည္အခါ အေမ့ေမတၱာ၊ အေမ့အၾကင္နာက စံျပဳစရာဟု သိရသည္။


(က) သုဝဏၰသာမရဲ႕အေမ

မိဘကိုလုပ္ေကၽြးျပဳစုေနသည့္ ဘုရားအေလာင္း သုဝဏၰသာမ ျမားဆိပ္သင့္ျပီး ေမ့ေမ်ာေနသည့္အခါတြင္ သားအတြက္ ရတက္မေအး ျဖစ္ကာ မိခင္ၾကီးပါရိကာ သစၥာျပဳခဲ့သည္။ ထိုသစၥာစကားထဲ၌
... အေမဟာ သားကို အေမ့အသက္ထက္ေတာင္ခ်စ္ပါတယ္။ ဒီသစၥာစကားေၾကာင့္ ျမားဆိပ္ျပယ္ပါေစသတည္း ...ဟု ပါရွိသည္။

စင္စစ္ အေမတို႕သည္ သားသမီးတို႕အား မိမိအသက္ထက္ပင္ ပိုခ်စ္ခဲ့ၾက၏။ အမွန္မူ အေမဆိုသည္က ဒီဘဝသာမဟုတ္။ ေရွ႕ဘဝက အေမသည္လည္း သားကိုခ်စ္၏။ သုဝဏၰသာမ ျမားဆိပ္မႊန္လွ်င္ သုဝဏၰသာမ၏ ေရွ႕ဘဝက မိခင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ “ ဗဟုသုႏၵရီ “ နတ္သမီးဟာ သားအတြက္ သစၥာျပဳခဲ့၏။

...ငါ့သားထက္ ပိုခ်စ္ရတဲ့သူ၊ ငါ့သားေလာက္တန္းတူထားျပီး ခ်စ္ရမည့္သူ တစ္ေယာက္မွမရွိ၊ ဤသစၥာစကားေၾကာင့္ ျမားဆိပ္ေျပပါေစသတည္း .... ဟု ဆိုခဲ့၏။

အေမ၏အခ်စ္က သားသမီးအေပၚတြင္စု၏။ သားသမီးထက္ ပိုခ်စ္ရမယ့္သူမရွိတဲ့ အေမပင္တည္း။

(ခ) သားသမီးကို အျပစ္မယူရက္တဲ့ အေမ

အေမ၏ေမတၱာ အေမ၏ၾကင္နာမႈမ်ားက ထူးကဲလွသည္ဟု ဆိုရမည္ပင္။ မိခင္၏ ထူးျခားသည့္ေမတၱာ၊ အၾကင္နာႏွင့္ ပတ္သက္၍ မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္၌ ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္သမီ၏ ပုစၦာမ်ားအနက္ ထူးျခားမႈမ်ားကို ျမင္ေတြ႕ရ၏။
ပုစၦာ (၁)
.....ကိုယ့္ကို လက္ေတြေျခေတြနဲ႔ ရိုက္ႏွက္ပုတ္ခတ္၊ ကန္ေက်ာက္၊ ပါးစပ္နဲ႔လည္း ကိုက္ေနပါရက္နဲ႔ အဲဒီလူကို မမုန္းတဲ့လူ၊ ခ်စ္ေနတဲ့လူဟာ ဘယ္သူလဲ......

မေဟာသဓာဇာတ္ေတာ္မွာ ဤအေမးအား သိန္း၊ ေဒဝိန္း၊ ကာမိန္း၊ မ႑ဳတ္အမတ္ေတြ မေျဖနိုင္သည့္ပုစၦာ။ မေဟာသဓာ ျပခဲ့သည့္ ပုစၦာျဖစ္သည္။

အေမ့ရင္ခြင္မွာ ခ်ီေပြ႕ထားတဲ့ သားငယ္ကေလးက အေမရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ကန္တယ္၊ လက္သီးနဲ႔ထိုးခ်င္ရင္လည္း ထိုးတယ္၊ မ်က္ႏွာကိုလည္း လက္နဲ႔ကုတ္တယ္၊ ဆံပင္ကိုလည္း ဆြဲခ်င္ဆြဲပစ္တယ္

အေမဆိုသည္က အျပံဳးမပ်က္သူ။
......ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ကေလး......
......လူဆိုးကေလး......
သည္ေလာက္ပဲေျပာသည့္ အေမ။ တဟဲဟဲ သေဘာက်ျပီး နမ္းလိုက္ေမႊးလိုက္တဲ့ အေမ

ပုစၦာ (၂)

......ပါးစပ္က ထင္တိုင္ဆဲ။ ထင္တိုင္းက်ိန္းေနေပမယ့္ စိတ္ထဲက ခ်မ္းသာခ်င္၊ ၾကီးပြားခ်င္စိတ္မ်ားေနသူက ဘယ္သူလဲ.....
အေျဖက အေမလို႕ ေျဖရမည္။
အေမသည္ ကိုယ္သားသမီးအား အလုပ္တစ္ခုခုခိုင္းလို႕ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနရင္း တုတ္နဲ႔ ရိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္ရိုက္ေတာ့ ေငါက္ေနဆူေနရက္ကေန မုန္႕ေကၽြးတာ။
သားကဒီထက္ဆိုးျပီး ထြက္ေျပးရင္ စိတ္ဆိုးျပီ

......ေျမြကိုက္ပါေစ ကားတုိက္ပါေစ.....

လို႕ ကိ်န္ဆိုတက္ေသာလည္း စိတ္ထဲမွာပါသည္မဟုတ္။ .

....ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ၊ဖယ္ပါေစ......
လို႕ သားေလ(သမီးေလး) က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ ခလုတ္မထိ ဆူးမျငိပါေစနဲ႔လို႕ ဆုေတာင္းေနတာ အေမ

(ဂ) ထူးျခားတဲ့ အေမ့စိတ္

အေမ့စိတ္ဓာတ္သည္ ထူးျခားသည့္ စိတ္ဓာတ္ဟု ဆိုရမည္။ အေမ့စိတ္ဓာတ္က ၾကင္နာမႈ၊ ယုယမႈ ထံုလႊမ္းေသာ ထူးကဲျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ဟု ဆိုရမည္။
ေပးဆပ္ျခင္း သည္ အေမ့စိတ္ဓာတ္ပင္။ မေဟာသဓာဇာတ္ေတာ္မွ သားတရားစီရင္ခန္းကို ၾကည့္လွ်င္ သိသာေလသည္။ မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္မွ သားတရားစီရင္ခန္းသည္ ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္ေသာ အေမ့စိတ္ဓာတ္ကို ညႊန္ျပသည့္ဇာတ္ဟု ဆိုရခ်ိမ့္မည္။

ဇာတ္လမ္းက ဤသို႕ျဖစ္သည္။

တစ္ခုေသာ ေရခ်ိဳးဆိပ္
မိခင္တစ္ဦးသည္ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ သားအား ေခ်ာင္းကမ္းနံေဘးတြင္ ခ်သိပ္ထား၏။ေရဆင္းခ်ိဳး၏။
ထိုစဥ္ ဘီးလူးမသည္ လူေယာင္ေဆာင္ျပီး ကေလးနားသို႕ လာ၏။

......အစ္မၾကီး ကေလးကို ခတၱခ်ီပါရေစ........

ဟုဆို၏။ မိခင္ကခြင့္ျပဳ၏။လူေယာင္ေဆာင္ေသာ ဘီလူးမသည္ ကေလးကို ျပန္မေပးေတာ့ဘဲ သူ႕ကေလးဟု ဆို၏။ကေလးအတြက္ အခ်င္းမ်ားၾကျပီး ထိုကိစၥ မေဟာ္သဓာထံသို႕ ေရာက္သြားသည္။

ေကာင္းျပီ.. ဤအမူကို ကၽြနု္ပ္ ဆံုးျဖတ္ေပးမည္…. ဟု မေဟာသဓာသုခမိန္က ဆို၏။

ထို႕ေနာက္ စည္းတစ္ခုတား၏။ ကေလးကိုစည္းေပၚတြင္ တင္ထားျပီး တစ္ဖက္မွ မိခင္၊ တစ္ဖက္မွ ဘီလူးမကိုထားကာ ဟိုဖက္သည္ဖက္ ဆြဲေစ၏။

ဤသို႕ျဖင့္ ဆြဲၾကရင္း ကေလးမွာ နာ၍ငိုလွ်င္ မိခင္က လႊတ္လိုက္၏။ ကေလးကို ဘီလူးမ ရသြား၏။ ဘီလူးမက နိုင္ျပီဟုဆို၏။ ထိုအခါ မေဟာ္သဓာက

… ဟယ္… မိန္းမယုတ္၊ သင္က ကေလး၏ မိခင္မဟုတ္၊ သင္ ဘီလူးမျဖစ္သည္ကို ကၽြနု္ပ္သိ၏။ မိခင္ဟူသည္ ၾကင္နာသည့္ႏွလံုးသားရွိ၏။ အေမသည္ သားသမီးအား နာက်င္ေအာင္ ျပဳသူမဟုတ္။ သင့္တြင္ ထိုႏွလံုးသားမရွိ။ ကေလး၏ ေျခရင္းမွဆြဲေသာ သူသည္သာ အေမရင္းျဖစ္သည္…. ဟုဆို၏။

မွန္သည္။

မိခင္ဟူသည္ကား ကိုယ့္သားသမီး နာက်င္မည္ကို မၾကည့္ရက္သူလည္း ျဖစ္၏။

ဤတြင္ ဆရာေအာင္ျမင္ဦး ေရးသားေသာ အႏွိဳင္းမဲ့ေမတၱာရွင္ သို႕မဟုတ္ အေမ အေၾကာင္း အဆံုးသတ္သည္။

၈ရက္ေန႕တြင္ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ (၅၃)ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕အတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး အမွတ္တရ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖၚျပပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္


December 12, 2009

အလွဴဖိတ္ၾကားျခင္း

ခ်စ္ခင္ေလးစားရပါေသာ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ာ ...

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ညိွႏွိဳင္းတုိင္ပင္ျပီး အလုပ္ပိတ္ရက္ေလးမွာ အားလံုးစုေပါင္းၿပီး အလွဴေလး တစ္ခုျပဳလုပ္ဖုိ႔ တိုင္ပင္စီစဥ္ ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေတြ႕ၾကမယ္ဆံုၾကမယ္လို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ဖုန္းႏွစ္ခါမဆက္ရ၊ လက္ႏွစ္ခါမတို႕ရပါပဲ စည္းစည္းရံုးရံုးေလး ရွိတတ္တာေၾကာင့္ အခုလို က်ေနာ္တို႕ ေမာင္ႏွမေတြစုေပါင္းျပီ ျပဳလုပ္မယ့္အလွဴမွာလည္း အားလံုးေသာ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအား လာေရာက္ပါ၀င္ကုသုိလ္ယူႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာ25 ရက္ေန႔တြင္ Sembawang ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ျပဳလုပ္မည့္
ဘုရားအမွဴျပဳျပီး သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားအား ေန႔ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္း မွာျဖစ္ပါေသာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားအား ပါ၀င္ကုသိုလ္ ယူႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ားကိုလဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ သံဃာေတာ္မ်ားအား ေန႔ဆြမ္းကပ္ အလွဴသုိ႔လည္း တက္ေရာက္ၾကပါရန္ ေလးစားစြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာမွ ထပ္မံဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။

အေကၽြးအေမြး ကိစၥတြင္ တိတိက်က် ေခ်ာေမြ႕လြယ္ကူစြာ စီစဥ္ႏုိင္ရန္အတြက္ လာေရာက္ၾကမည့္ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ့ လူစာရင္းအား တိတိက်က်ေလး သိခ်င္ပါေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ reenoe1981@gmail.com ကုိ ၂၂ရက္ေန႔ မတိုင္ခင္ ဆက္သြယ္ေျပာၾကား ေပးေစလုိပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ဘေလာ့ဂ္ပါ ေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ား စုေပါင္းျပီး ျပဳလုပ္မယ့္ အလွဴပြဲေလးကို တက္ေရာက္ဖုိ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။ အားလံုးေသာ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔တကြ ဘေလာ့ဂ္ါေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုး စံုစံုညီညီ လာေရာက္နိုင္ ၾကလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

အလွဴေငြ နည္းမ်ားမဆို ပါဝင္လွဴဒါန္းၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကိုလည္း ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးအထူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါတယ္။

ဆက္သြယ္ရန္ေမးလ္ - reenoe1981@gmail.com

အလွဴအစီအစဥ္

ေနရာ - Sembawang ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း
အခ်ိန္ - ၉ နာရီခြဲ မွ ၁၂နာရီ ထိ
ေန႕ရက္ - ၂၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉ ( ခရစၥမတ္ေန႕)

အားလံုးေသာေမာင္ႏွမမ်ားအား ဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

December 10, 2009

မအိမ္ကံ ( For Dec အပိုင္း - ၄)

“အဆင္ေျပရဲ႕လား အစ္ကို။ မအိမ္ကံေတာ့ ၀မ္းလည္း သာပါရဲ႕၊ စိတ္ထဲလည္း မေကာင္းဘူး။ သမီး ေနေပ်ာ္ရဲ႕လား အစ္ကိုရယ္။ အစ္ကို႔ သမီးက ႐ိုးပါေအးပါ ဘိသနဲ႔ရွင္။ ထမင္း ဆာလို႔လည္း ဆာတယ္ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ထမင္း မ၀လို႔ လည္း မ၀ေသးဘူး ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ညဘက္ ညေရး ညတာ ေနာက္ေဖး ေနာက္ဖီ”

“အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္ အိမ္ကေလးရယ္။ ေမာင္သက္မင္း မိန္းမဘက္က မိန္းကေလး တစ္ေယာက္လည္း ရွိတယ္။ အတန္းတူပဲ။ အေပၚထပ္မွာ တစ္ခန္းတည္း ေနၾကတယ္။ စားအတူ၊ အိပ္အတူ၊ ေရခ်ဳိး အတူပါဗ်ာ”

“အစ္ကို မုန္႔ဖိုး ေပးခဲ့ရဲ႕လား”

“ေပးခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုျပန္မယ္ လုပ္ေတာ့ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းကို လြမ္းလို႔တဲ့ ငိုေသးတာေလ။ ဘြားေအႀကီး လြမ္းတာလား၊ မေအ လြမ္းတာလား၊ သူ႔ညီမ လြမ္းတာလားေတာ့ မသိ ဘူး။ ငိုတာေတာ့ ငိုတယ္”

“ငိုသယ္ ဟုတ္လား။ ဒါဆို ေတာ္ေတာ္ ဟုတ္လာၿပီ ေကာ”

မအိမ္ကံက သူ႔သမီး ငိုတယ္ဆိုလို႔ တစ္ဖက္က ၀မ္းသာ ရေသးသည္။ ခံစားတတ္ ရွာပါလားလို႔ ေတြးမိ၍ ျဖစ္ပါ၏။ ကိုေျပသိမ္းကေတာ့ သူ႔အရြယ္ႏွင့္ သူ႔ခံစားမႈက ဗီဇအရ ရွိၾကတာခ်ည္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုတ္ေဖာ္ျပသျခင္း၊ မျပသျခင္းသာ ကြာေၾကာင္း၊ သိပ္ႀကီး စိုးရိမ္ရန္ မလိုေၾကာင္းေတြ ေျပာျပသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိခင္ဆိုေတာ့ ပူရသား။ အေဖာ္ရွိတာ ေတာ့ေကာင္းပါရဲ႕။ အေဖာ္ကေကာ။ လွည္းထက္ ဘီးႀကီးေန မွာစုိးရေသးသည္။ မိန္းကေလးခ်င္းေပသိ အတုဆိုး ကူးမွာ စုိးရသည္။ တစ္ရက္ေတာ့ သမီးႀကီး ၿမိဳင္ရွိရာ ျမင္းျခံကို မအိမ္ကံ လိုက္သြားရမည္။ တစ္ပတ္တန္သည္၊ ႏွစ္ပတ္တန္သည္ ေနလိုက္ဦးမည္။ ခြဲရေတာ့လည္း လြမ္းသား သမီးရယ္။

မလွအံုကေတာ့ သူ႔ဘြားေအကို အေသးစိတ္ ေျပာျပ ေနရပါ၏။ ဘြားေအႀကီးကလည္း ေမးလိုက္တာ စံုလုိ႔။
“အရီးေျမးမ ၀မ္းေပ်ာ့သလား၊ မာသလားေတာင္ က်ဳပ္ ၾကည့္ခဲ့ပါ့ေတာ္ ကိုင္း”

မလွအံုက ရြဲ႕ေျပာေတာ့မွ အေမ ပန္း႐ံု အေမး ရပ္ေတာ့သည္။ အေမပန္း႐ံု အလွည့္ၿပီးေတာ့ မအိမ္ကံက ေမးရျပန္သည္။ ကိုေျပသိမ္း ေျပာတာလည္း ေျပာတာေပါ့။ မိန္းမသားခ်င္း ေမးစရာေတြ ရွိသား မဟုတ္လား။ မလွအံုက ျမင္းျခံ ေက်ာင္းပို႔သာ ေကာင္းသာေပါ့ေအ့ဆုိလုိ႔ မအိမ္ကံ ၀မ္းသာရ သည္။ မလွအံု စိတ္ေျပာင္း သြားေလာက္ေအာင္ ဘာေတြမ်ား ေတြ႕ခဲ့လို႔ပါလိမ့္။

“သမီးကငိုဆို မလွအံု”

“ငိုပါ့ေအ။ ဘယ္သူ႔လြမ္းလို႔တုံးလို႔ ေမးေတာ့ ညည္း သမီးက ဘာေျပာမွတ္သလဲ”

“ေျပာပါဦး”

“ေက်းေက်းကိုသဲ့ေသာ္၊ ေက်းေက်းကိုသဲ့”

မအိမ္ကံ ရယ္လိုက္ရတာ။ ဘယ္သူ႔ လြမ္းလြမ္းပါေအ။ လြမ္းရ ေကာင္းမွန္းသိဖို႔ လိုသာပါ သမီးရယ္။
“ဘယ္သူ႔ကို သတိရရပါ မလွအံုရယ္။ လြမ္းတတ္စိတ္ ကေလး ရွိသာကိုပဲ ၀မ္းသာရေသး။ ပညာတတ္သာနဲ႔ အမွ် မအိမ္ကံတို႔နဲ႔ ေ၀းေ၀း သြားရေတာ့မွာ မဟုတ္လား။ ပညာေတြ တတ္ေလ၊ အတန္းေတြႀကီးေလ မန္းေလးတို႔၊ ရန္ကုန္တို႔မွာမွ ရွိတဲ့ သကၠသိုလ္ ဆိုတာကို ပို႔ရမယ့္ ကေလးဆိုေတာ့ မအိမ္ကံ ကလည္း လြမ္းလက္စ သိမ္းတတ္ေအာင္ ေနေနရပါသယ္ေလ။ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္”

“ဘာပါလိမ့္”

“ေၾသာ္ မအိမ္ကံ သမီးကို ရြာစိတ္၊ ေတာစိတ္ ကေလးေတာ့ မေပ်ာက္ေစခ်င္ဘူး။ ေတာသူေတာင္သား မိဘမ်ဳိး႐ိုးက ေမြးသာဆိုေတာ့ ပဲၾကဲႏွမ္းၾကဲ၊ တလင္းနယ္တလင္းေခါက္၊ ေမာင္းေထာင္းဆန္ဖြပ္၊ ရက္ကန္း၊ ထင္းေခြတတ္ေစခ်င္သယ္။ လုပ္မစားေပသိလို႔ မိဘမ်ား သည္လို ဘ၀နဲ႔ ေနခဲ့ၾကသယ္ဆိုသာ ရင္ထဲ ေရာက္ေစခ်င္သာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔႐ုပ္သူ႔ရည္နဲ႔ ကြမ္းေတာင္ ကိုင္ရသယ္ ဆိုဦးေတာ့ မက္မက္စက္စက္ ရွိေစခ်င္သယ္။ ၿမိဳ႕သူပညာ တတ္ျဖစ္လို႔ မကိုင္ခ်င္ပါဘူး။ ရွက္စရာႀကီးပါ အေမရယ္ ျဖစ္မွာမ်ား မအိမ္ကံ အင္မတန္ စိုးရိမ္သယ္”

မလွအံု ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါ။ မအိမ္ကံ ရင္ထဲက အစိုင္အခဲကို ေက်ေအာင္ ေခ်ခ်င္လွေသာ္လည္း မေခ်ရက္ေတာ့။ ကမၼသကာလု႔ိသာ သေဘာပိုက္လိုက္ပါ၏။ ကံပါေတာ့လည္း ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။ ကံမပါေတာ့လည္း လြဲ႐ံုပ။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူ ကမွ မန္က်ည္းေစ့ တြင္းခ် မေျပာႏိုင္သည့္ ကိစၥကို မလွအံုကလည္း မပူခ်င္ေတာ့တာပါသည္။ ေခတ္ေတြကလည္း ေျပာင္းခဲ့ၿပီ။ မလွအံု ကိုယ္တိုင္ျမင္းျခံမွာ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ ေနခဲ့ဖူးၿပီ ဆိုေတာ့ ေခတ္ကာလ ၀တ္ပံုစားပံု၊ ေျပာပံုဆိုပံုေတြ မ်က္စိထဲ မေတြ႕ခဲ့။ သို႔ေသာ္ ေခတ္က ျဖစ္လာတာကို တားဆီးဖို႔ခက္ သားပင္။ မအိမ္ကံ ဘ၀မွာ ကြမ္းေတာင္ မကိုင္ခဲ့ရေတာ့ သမီးကို ကိုင္ေစခ်င္တာကိုလည္း အျပစ္ မျမင္ခ်င္ေတာ့ပါ။ သည္စိတ္ရိွလို႔လည္း ဘယ္သူ႔မွ ထိခိုက္တာ မဟုတ္ေတာ့ ျဖစ္ပါေစ လို႔သာ ဆုေတာင္း႐ံု ရွိေတာ့သည္။

“ရြာစိတ္ရပ္ စိတ္ေတာ့ မေပ်ာက္ပါဘူးေအ။ ေပ်ာက္ခဲ သာပဲ။ ေတာထမင္း ေတာဟင္းနဲ႔ လူျဖစ္ရသဲ့ ကေလးပါေအ။ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ေတာ့ သိၾကားမင္း ဖ်က္ေတာင္ ပ်က္ႏိုင္ေပါင္ပါ ရွင္အိမ္ကံရယ္။ ငါ့ညီမ မပူပါနဲ႔ ဟုိမွာလည္း စိတ္ခ်ရပါ့ ေတာ္။ ေက်ာင္းကို ငါကိုယ္တိုင္ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္လိုက္ပို႔ သယ္၊ ႀကိဳသယ္။ ငါျဖင့္ ျမင္းျခံ တစ္ေက်ာင္းလံုး ၿမိဳင္ကေလး အလွဆံုး ထင္မိသယ္။ ဘုရား စူးရေစ့ရဲ႕”

သည္စကားေတြ ၾကားျပန္ေတာ့ မအိမ္ကံ ၀မ္းသာပီတိ ျဖစ္ရပါ၏။ သမီးႀကီး မရွိေတာ့ ၀မ္းထဲဟာ သလိုလို၊ လြမ္း သလိုလိုေတာ့ ရွိသား။ သမီးငယ္ခိုင္က ၾကံဳရာက်ရာ လူႏွင့္ ေနတတ္ ထိုင္တတ္သည္။ ဖေအ့ ေက်ာင္းမွာလည္း ေက်ာင္းမွာ မို႔၊ အိမ္မွာလည္း အိမ္မွာမို႔ သူငယ္ခ်င္း အေဖာ္ေတြႏွင့္ တ႐ုန္း ႐ုန္း၊ ခ်က္ခ်က္ခ်ာခ်ာကလည္း ရွိလိုက္ပါဘိသနဲ႔။

သည္လိုႏွင့္ ရက္ကေလး ေညာင္းလာေတာ့ မအိမ္ကံႏွင့္ ေက်းဥတုိ႔ ျမင္းျခံကို လိုက္သြားခဲ့ၾကသည္။ ဖိုးကူးက လွည္းေမာင္း။ သမီးခိုင္ႏွင့္ ေက်းဥသား ႏွစ္ေယာက္ပါပါေတာ့ မေအ လိုက္လာတာကို မအိမ္ၿမိဳင္ ၀မ္းသာအားရ ရွိခဲ့ရွာပါ၏။ေမာင္သက္မင္းတုိ႔ ၀ိုင္းကၿမိဳ႕ႏွင့္ လွမ္းေတာ့ လွမ္းသည္။ ေက်ာင္းကို စက္ဘီးႏွင့္ သြားတာေတာင္ နာရီ တစ္မတ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာပါ၏။ အတူေနသည္ဆိုေသာ ကေလးမကေလးက လိမ္လိမ္မာမာ ယဥ္ယဥ္ေက်းက်းႏွင့္ ပတ္တီးခ်ားလည္ ရွိလို႔ ေတာ္ေသးရဲ႕ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ေမာင္ေတြ၊ ညီမေတြ တ႐ုန္း႐ုန္းႏွင့္ ဆိုေတာ့ မအိမ္ၿမိဳင္ ကိုယ္တိုင္က ရြာမွာထက္ ပိုသြက္ လာသလား ထင္ရသည္။ တစ္ရက္ေနပါဦး၊ ႏွစ္ရက္ ေနပါဦး တားေနလို႔ ရက္ေတြ ပိုၾကာခဲ့ရပါ၏။ သမီး မ်က္ႏွာ ေတြ႕ရေတာ့လည္း မအိမ္ကံ ရင္ထဲ ၀သြားခဲ့ရသည္။ သမီး အတြက္ ယူသြားေသာ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ၊ ထဘီ အက်ႌေတြ ေပးခဲ့သည္။ အတူေနကေလးမအတြက္ပါ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ေသးသည္။

“အေမတို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ၿမိဳင္ကေလး။ လွည္းက အခင္းအလုပ္သံုးရဦးမွာဆိုေတာ့ ျပန္မွျဖစ္မွာ။ အေမတို႔ အလုပ္ ေတြကလည္း တန္းစီေနသာေလ သမီးရဲ႕။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေက်းဥနဲ႔ အေခၚလႊတ္လိုက္မယ္ ျပန္လိုက္ခဲ့ေနာ္။ စာေတြ လည္း ႀကိဳးစား၊ အတန္းေတြရလာရင္ ဖေအနဲ႔သမီး အဂၤလိပ္ လို ေျပာၾကစမ္းပါေအ။ အေမ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔”

မအိမ္ကံက တတြတ္တြတ္ မွာသည္။ မအိမ္ၿမိဳင္က ေျမႀကီးေပၚ ပံု႔ပံု႔ကေလးထိုင္ၿပီး မေအကို ကန္ေတာ့ေတာ့ မအိမ္ကံ မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး မနည္းႀကီး သိမ္းရသည္။ သမီးႀကီးၿမိဳင္က ျမင္းျခံေရာက္မွ မ်က္ႏွာ ကေလးပိုလုိ႔ေတာင္ ပြင့္လာသလားပဲ။ ေမာင္သက္မင္း လင္မယားက သမီးႀကီးကို ဂ႐ုတစိုက္ ရွိၾကတာေတြ႕ေတာ့ မအိမ္ကံ စိတ္ခ်ရပါ၏။ ေက်းဥကလည္း မွာစရာ ရွိတာေတြ မွာသည္။ ေက်းေက်းမုန္႔ေတြ ပို႔ေပးမယ္ဆိုတာက လြဲလို႔ ဘာမွ လည္းမေျပာတတ္။ သည္လိုႏွင့္ ၿမိဳင့္ဆီက ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ျမင္းျခံ သမီးဆီ ေရာက္တဲ့ရက္ ဆိုၿပီး မအိမ္ကံ စာအုပ္ႏွင့္ မွတ္ထားသည္။

၁၃၁၉ ခု ၀ါဆိုလဆန္း ၁၃ ရက္။
ရြာေရာက္ေတာ့ အေမပန္း႐ံုက ေျမးအေၾကာင္း ေမးလို႔ အပိုေတြပါ ထည့္ေျပာရပါ၏။
“ေဆာင္း၀င္ရင္ ရာသီ ေအးပါၿပီေအ။ အေမပါ လိုက္ခဲ့ ပါဦးမယ္”
အေမပန္း႐ံုက ေျမးဆီလိုက္ခ်င္လို႔ ေျပာခဲ့သည့္စကား။ သို႔ေသာ္ အေမခမ်ာ ၿမိဳင့္ဆီ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ရွာေတာ့ပါ။

ေမြးေန႔ဆိုေတာ့ မအိမ္ကံ ေခါင္းေလွ်ာ္ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ကတည္းက သန္႔သန္႔စင္စင္ ၀တ္ဆင္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းခ်ဳိင့္ ပို႔လွဴသည္။ တရားနာ၊ ေရစက္ခ်၊ အမွ်အတန္းေပး ေ၀ခဲ့သည္။ ရက္ကန္း သမေတြကို မနက္ဆြမ္းခံျပန္ခ်ိန္ေခၚ ထားသျဖင့္ လူစံုတက္စံု ေရာက္လာၾကသည္။ ထမင္းေကြၽး သည္။ ထဘီ တစ္ကြင္းစီႏွင့္ ေငြတစ္ရာစီ ေပးခဲ့သည္။ ေမြးေန႔ ကုသိုလ္ပင္။ အရီးၾကာၫြန္႔ မရွိသည့္ ေနာက္ပိုင္း ရက္ကန္း ေခါင္းျဖစ္လာေသာ အရီး ညိဳညက္ကို ပိုကန္ေတာ့ခဲ့ပါ၏။ အရီးၾကာၫြန္႔ေလာက္ မဟုတ္လွေသာ္လည္း ေတာ္သင့္သ ေလာက္ေတာ့ ေတာ္ရွာပါသည္။ ရက္ကန္း ေခါင္းမထားလို႔ မရ။ အနားမွာ ရက္ကန္းေခါင္း ရွိမွ အလုပ္တြင္သည္။ ဆူတန္တာဆူ၊ ေငါက္တန္တာေငါက္၊ ေခါက္တန္တာေခါက္ရသူ ဆိုေတာ့ ကေလးမေတြကလည္း ေၾကာက္ၾကပါသည္။

“မၾကာၫြန္႔ေတာ့ မေျပာတတ္ေပါင္ေအ။ ငါျဖင့္သည္ ေကာင္မေတြကို ေန၀င္႐ိုးရီ နအုပ္ ျပန္သိမ္းရသာ က်လို႔။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ကိုးေအရဲ႕။ ေျပာသာ ေျပာေနသာ လိမၼာၾကရွာပါသယ္”

အရီးညိဳညက္ စကားကို မအိမ္ကံ ရယ္မိခဲ့ရေသးသည္။ ေန႔လယ္ဘက္မွာေတာ့ မအိမ္ကံ တစ္ေယာက္တည္း။ သမီးခိုင္ႏွင့္ ေက်းဥတို႔က ေအာက္ထပ္မွာ။ မနက္က ေစာေစာ ဆြမ္းထခ်က္ရသျဖင့္ မ်က္ေတာင္ေတြက စင္းခ်င္ လာခဲ့ၿပီ။ အိပ္ရာေပၚ အသာ လွဲလိုက္ေပသိ အိပ္လို႔မေပ်ာ္။ အေတြးေတြသာ အေျပးအလႊား ေရာက္လာျပန္ပါ၏။ အလွဴႏွင့္ လက္ႏွင့္ မျပတ္ခဲ့ ေသာ အေမ။ လူတကာကို နင့္နင့္ပိုးပိုး ေပးလိုက္ရမွ အေန ေျဖာင့္ရွာေသာ အေမ။ အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္ကာမွ သမီး မအိမ္ကံကို ေမြးၿပီး အသက္ ခုနစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ဆယ္ အထိ သည္သမီးကို ရင္အုပ္မကြာ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရွာေသာ အေမ။ မအိမ္ကံ အေမ့ကို စိတ္ေရာက္ရျပန္ပါ၏။

အေမပန္း႐ံုဆံုးေတာ့ ၁၃၁၉ ခုႏွစ္၊ ၀ါေခါင္လဆုတ္ရက္ ထဲမွာျဖစ္၏။ ေရာဂါႀကီးရယ္လို႔ မ၀င္ခဲ့ေသာ္လည္း ေကာက္ကာငင္ကာ အဖ်ား ၀င္ရာက ဆံုးခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာ ေဆာင္ကိုပင့္ၿပီး ေဆးကုေသာ္လည္း ဆရာေဆာင္က စမ္းသပ္ လိုက္ကတည္းက ပထ၀ီ ပ်က္ၿပီဟု ဆိုခဲ့ပါ၏။ ကိုေျပသိမ္း ကေတာ့ ျမင္းျခံကို ခ်က္ခ်င္းပို႔ၿပီးကုသရန္ စီစဥ္ခဲ့ရွာသည္။ မအိမ္ကံ ကိုယ္တိုင္က အေမ သည္လို ျဖစ္လိမ့္မည္ မထင္ခဲ့။ အာဂႏၲဳေရာဂါပါေလေလာက္သာ ထင္ခဲ့ရာက ေဆးဆရာက အားမရေၾကာင္း ေျပာမွ ထိတ္လန္႔ခဲ့ရပါ၏။ ၀ါေခါင္လဆုတ္ ၆ ရက္ေန႔၊ ၾကာသပေတးေန႔ မိုးမခ်ဳပ္ တခ်ဳပ္မွာပဲ အေမပန္း႐ံု သည္အိမ္ႀကီးက ထြက္ခြာ သြားခဲ့ရွာသည္။ မအိမ္ကံ ယူက်ဳံး မရစြာ ငိုေႂကြးခဲ့ရသည္။ သမီးႀကီးၿမိဳင့္ဆီကို သြားခ်င္လွခ်ည့္ တဖြဖြ ေျပာရာက ဆံုးရွာခဲ့တာကို မအိမ္ကံ မေျဖႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဘြားေအႏွင့္ ေျမးဦးမ ရွင္ကြဲပင္မက ေသကြဲကြဲ ခဲ့ၾကရရွာၿပီ။ တစ္ခုေတာ့ ေျဖစရာ ရွိပါ၏။ အေမ ပန္း႐ံုခမ်ာ ေ၀ဒနာမရွိ။ အိပ္ေနရင္းက ပ်က္စီးခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

“အရီးေရ။ က်ဳပ္နဲ႔ လႊဲသြားခဲ့သာေပါ့ ဟုတ္လား။ သား သမီးေတြ၊ ေျမးေတြကို က်ဳပ္နဲ႔ စိတ္ခ်သယ္ေပါ့ေလ။ သူေတာ္ ေကာင္းမႀကီးေရ။ အားကိုးခဲ့သလား။ ဘယ္သူက ဘာေျပာေျပာ ဘယ္သူက ဘယ္လိုဆိုဆို သူႀကီး ကေတာ္ရယ္လို႔ အဆိပ္ မရွိတဲ့ ဘုရားအစ္မ၊ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးေရ”

မလွအံု ဟစ္ဟစ ္ငိုေတာ့မွ အေမ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကို မအိမ္ကံ ထင္းထင္းႀကီး ျမင္ခြင့္ရပါ၏။ ဟုတ္သားပဲ။ အေမ ဘယ္သူကိုမွ စိတ္မဆင္းရဲေစခဲ့တာ အမွန္ပင္။ အာဏာရွိလို႔၊ ေငြရွိလို႔၊ တတ္ႏိုင္လို႔ စကားအရာႏွင့္ပင္ မစီးပိုးခဲ့ရွာ။ ဘယ္သူနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ သူက အ႐ႈံးခံလိုက္ဖို႔ ၀န္မေလး။ ခြင့္လႊတ္သည္းခံ လိုက္ဖို႔ ၀န္မေလး။ လွဴခဲ့ တန္းခဲ့တာေတြလည္း မနည္းပါ။ ရွိသမွ် စည္းစိမ္ထက္၀က္ေလာက္ကို သူတစ္ပါး အတြက္ ဖဲ့ေပး ခဲ့သူျဖစ္သည္။ အေမ ဆံုးေတာ့မွ အိမ္ႀကီးမွာ လူေတြ ေလ်ာ့သြားခဲ့တာ မအိမ္ကံ သတိထားမိလိုက္သည္။ အေဖႏွင့္ အေမ ၿပီးေတာ့ အေ၀း တစ္ေနရာဆီ ေရာက္ေနၾကေသာ အစ္ကို ေမာင္ျမတ္သာႏွင့္ သမီးႀကီးၿမိဳင္။ မိသားစုေတြဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ား တစ္မိုးေအာက္မွာ ရာသက္ပန္ အတူေနခြင့္ မရၾကရတာပါလိမ့္။

ဘြားေအႀကီး နာေရးမွာ မအိမ္ၿမိဳင္ကို ေက်ာင္းကခြင့္က ေလးခံကာ ေလး၊ ငါးရက္ျပန္ေခၚထားခဲ့ရၿပီး ျပန္သြားခဲ့ရ သည္။ ၿမိဳင္ကသတိရတိုင္း ငိုရွာပါ၏။ အစ္ကိုေမာင္ျမတ္ သာကေတာ့ ေျမခ်ကို မမီ။ ရက္လည္ ဆြမ္းသြတ္ အမီေတာ့ ေရာက္လာခဲ့သည္။ အစ္ကိုက ရာထူးတစ္ဆင့္ တက္ၿပီး ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီေကာ။ တာ၀န္ေတြ ရွိေသးေတာ့ ရက္ၾကာၾကာ မေနႏိုင္ခဲ့။ ႏွစ္ညအိပ္ႏွင့္ပင္ ရန္ကုန္ ျပန္သြားခဲ့ ေလသည္။ မအိမ္ကံကေတာ့ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ဖက္ရင္း မ်က္ရည္ေတြေတြက်ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပင္။

“အေမလည္း အသက္ရရွာပါၿပီ အိမ္ကေလးရယ္။ အိမ္ကေလးေတာင္ အရြယ္ရၿပီပဲ။ တစ္ေန႔လူတိုင္း ၾကံဳၾကရမွာ ပါကြယ္။ စိတ္ကို ေျဖပါ”

ကိုေျပသိမ္းက အားေပးခဲ့ပါသည္။ အေမ့အတြက္ ရည္ စူးကာ မအိမ္ကံစိတ္ရွိသေလာက္ လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ သည္အိမ္ႀကီးမွာ ေနာက္ထပ္ၾကံဳရတာေတြကလည္း ေျပာလို႔ပင္ ယံုစရာ မရွိ။ မေတာ္တဆ တိုက္ဆိုင္မႈပဲလား၊ တစ္စံုတစ္ရာေသာ ပေယာဂေပပဲလား။ မအိမ္ကံမသိ။ အေမပန္း႐ံုဆံုးၿပီး ဆယ့္တစ္လ အၾကာမွာ မလွအံု ဆံုးျပန္သည္။

၁၃၂၀ ခုႏွစ္၊ ဒုတိယ ၀ါဆိုလဆုတ္ ၃ ရက္။
ထိုေန႔က မလွအံုကပင္ “ေနာက္လ ညည္းအေမ ဆံုးသာ အခါလည္ျပည့္ၿပီေတာ္။ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီး မေန႔တစ္ေန႔ ကလိုပါပဲေအ” လို႔ ေျပာခဲ့ေသးသည္။ မလွအံုက ဖ်ားခဲ နာခဲသည္။ ဖ်ားတယ္၊ နာတယ္ရယ္လို႔လည္း မရွိ။ သူ႔ေဆးႏွင့္ သူေတာင္စမ္းစမ္း၊ ေျမာက္စမ္းစမ္း ေပ်ာက္သြားရတာ မ်ားသည္။ အေမဆံုးေတာ့ တစ္အိမ္လံုး မလွအံု ေခါင္းေပၚ အထုပ္ က်လာခဲ့သည္။ သူပဲ အေဖ၊ သူပဲ အေမဆိုသလို အေမ အရာထားကာ ေနရာ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ကိုေျပသိမ္းကပင္ မေလးမစား မရွိ။ ညေနဘက္ ထမင္း စားေသာက္ၿပီး အိပ္ရာ အ၀င္မွာ မူးသည္ဆိုကာ ေသြးေဆးလ်က္တာ ျမင္လိုက္ရေသးသည္။ ည ရွစ္နာရီေလာက္မွာ ေခြၽးေစးေတြ ျပန္လာကာ ဆံုးပါးခဲ့ရ ျခင္းျဖစ္၏။ မအိမ္ကံတို႔မွာ ေဆးဆရာေတာင္ ေျပးပင့္ခ်ိန္ မရလိုက္ၾက။

ေသျခင္းတရားကို မအိမ္ကံ ထိတ္လန္႔သြားခဲ့သည္။ ဘယ္လို ျဖစ္ရတာလဲ။ မျမင္ႏိုင္သည့္ စြမ္းအား တစ္ခုကမ်ား ေရႊမႈံ ေျပာခဲ့ဖူးသလို ျမားတစ္စင္းရွဥ့္ တစ္ေကာင္ပစ္သလို ပစ္ခ် ေနတာမ်ားလား။ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ႀကီးကိုပဲ ခလုတ္တုိက္ေန ၾကေရာ့သလား။ ကိုဖိုးေငြ၊ ဖိုးတုတ္၊ ဖုိးကူး၊ ေက်းဥ။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကရွာသည္။ မ်က္ရည္ မက်ၾကဘဲ အံ့ၾသလြန္းစြာ ေၾကာင္ေနၾကတာကို မအိမ္ကံ ရင္နာ ရသည္။


ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ ေရႊအျမဳေတမွ ေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

December 5, 2009

မအိမ္ကံ ( For Dec အပိုင္း - ၃)

“ရွင္အိမ္ကံ့ႏွယ္ ညည္းငယ္ငယ္က ဖေအ ဆုရလာလို႔ ပြဲခင္းသဲ့ ဟာကို အၿငိမ့္မင္းသမီး အနားက မခြာဘူး။ အက သင္ခ်င္လို႔သဲ့။ ကတဲ အဲသည္ ရက္က အိမ္မွာ ဟင္းေတြ ပြဲထိုး ထားသလို ေဗာင္းလန္ ေနသာကို မစားဘူး။ ပြဲၾကည့္ လွည္းေတြ ထမင္းအိုးေတာင္း ဟင္းအိုးေတာင္း သြားေမွ်ာ္သာေလ။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ဒလိမ္းထိုး ခ်က္စားခ်င္ လွဆိုလုိ႔ က်ဳပ္ခ်က္ေကြၽးရ ပါေကာလား”


“ငယ္ငယ္က အင္တန္ အေနေအးသာ။ ရြာထဲ သူတကာ့ ကေလးေတြနဲ႔ ကစားေခ်ပါဟဲ့ ဆိုလည္း မကစားဘူး။ အားအားရွိ အိမ္အေပၚထပ္ က္ထိုင္ေနေတာ့သာ။ မႈိ႕စၾကာကေလး ေတြလြင့္လာသာကို လိုက္ေငးတတ္သယ္။ မလွအံုအဲသာေလး ေတြက ဘာေတြလဲ၊ ဘယ္ကလြင့္လာၾကသာလဲ၊ ဘယ္ကိုသြား ၾကမွာလဲနဲ႔ ေမးတတ္လုိ႔ ငါျဖင့္ မဟုတ္ကေရာ၊ ဟုတ္ကေရာ ေျဖရသာပါေအ”

“တစ္ခါမ်ား အစ္ကိုလုပ္သဲ့ သူကို ပုန္းညက္ပန္း ခူးေပးပါ ဆိုေတာ့ အစ္ကိုက အပင္ေပၚ မတက္ဘဲ အပင္ေျခက လွဲခ် ပစ္လိုက္သာေတာ္။ ကိုင္း ငါ့ႏွမ ႀကိဳက္သေလာက္ခူး စမ္းတဲ့။ တို႔ျဖင့္ အပင္ကေလး ႏွေျမာလြန္းလို႔ ရယ္ရခက္၊ ငိုရခက္”

မအိမ္ကံ အရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကို မလွအံုက သူမွတ္မိသမွ် စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပေလ့ ရွိခဲ့သည္။
သည္အသက္ သည္အရြယ္ အထိ မအိမ္ကံ ကိုယ္တုိင္ မေမ့ႏိုင္ေသာ ပံုရိပ္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ မအိမ္ကံ ငယ္ငယ္ကပါပဲ။ ဘယ္အရြယ္ေလာက္ ရွိမလဲ မအိမ္ကံ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ထိုေနရာတြင္ ထီးၾကက္ေတာ္ ေခၚၾကသည့္ ထီးျဖဴႀကီး ရွိသည္။ ေက်ာက္ထီးႀကီးေတြ ၾကားက ထီးျဖဴတစ္လက္။ သည္ထီးေတြၾကားမွာ မမ ဂြမ္းျဖဴ။ ေစာေစာတုန္းက သည္ေနရာမွာ လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ေနာက္ေတာ့ မအိမ္ကံႏွင့္ မမ ဂြမ္းျဖဴသာ ရွိေတာ့သည္။


“မမဂြမ္းျဖဴရယ္၊ မအိမ္ကံျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းရယ္ လို႔ စိတ္အားငယ္လိုက္ရသာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ လူေတြလည္း ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကမွန္း မသိပါဘူးေတာ္”

“လူေတြက ထီးျဖဴေတာ္ လာကပ္ လွဴၾကသာေကာ မအိမ္ကံရဲ႕၊ ျပန္ကုန္ၾကၿပီ”

“မမဂြမ္းျဖဴက ဘာလာ လုပ္သာလဲဟင္”

“ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္လာပို႔သာေလ။ သည္ေစတီရင္ျပင္ေပၚမွာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္ လႊဲေပးရမွာ မအိမ္ကံရဲ႕”

“ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္က ဘယ္မွာလဲ”

“ဟိုမွာေလ ေက်ာက္ထီးရိပ္ေအာက္မွာ”

ဟုတ္သားပဲ။ ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္က ဖူးဖူးႂကြႂကြ၊ ရြရြ စိမ္းစိမ္းကေလး။ မအိမ္ကံက ဖက္စိမ္း ကြမ္းေတာင္ကို သြားယူလိုက္ဖို႔ ျပင္သည္။
“မထိနဲ႔ေနာ္ မအိမ္ကံ။ ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္ဆိုသာ လႊဲအပ္ၿပီးမွ ကိုင္ခြင့္ရွိသာ။ မမက လႊဲမေပးမခ်င္း မကိုင္ရဘူး။ မီးထ ေတာက္တတ္သယ္”

“အို မအိမ္ကံ ကိုင္ခ်င္လို႔ပါေနာ္၊ မအိမ္ကံကို လႊဲေပးပါေနာ္”

“မေလာပါနဲ႔ေအ။ အဲသေလာက္ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ”

“အို မရလို႔ကို မျဖစ္ပါဘူး၊ ဖယ္ပါ”

မအိမ္ကံ ကဇြတ္၀င္လုေတာ့ လက္ထဲမွာ ဖက္စိမ္းကြမ္းေတာင္ ထိပ္က ငွက္ေပ်ာဖက္ ၾကက္တူေရြး ႐ုပ္ကေလးသာ ပါလာခဲ့သည္။
မအိမ္ကံ ဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့သည္။ ငယ္ငယ္က မက္ခဲ့သည့္ အိပ္မက္။ သည္အိပ္မက္ၿပီး ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာအထိ မၾကာခဏ မက္ခဲ့ရသည့္ အိပ္မက္။ တစ္ခါေတာ့ အစ္ကို ေမာင္ျမတ္သာက ၀ါးကေလးေတြ သံုးၿပီး ဖက္စိမ္း ကြမ္းေတာင္ ႐ုပ္ခ်ဳိးေပးသည္။ အဖ်ားမွာ ၾကက္တူ ေရြးကေလး ပင္ပါေသးသည္။ မအိမ္ကံ ကြမ္းေတာင္႐ုပ္ကို ေပြ႕ရင္း အပ်ဳိ တစ္ေယာက္လို ဟန္ျဖင့္ ေျခဖ်ားကေလးေထာက္၊ လည္တိုင္ ကေလးေမာ့ၿပီး ေလွ်ာက္သည္။ သည္အခ်ိန္မွာပဲ အေမ ပန္း႐ံု၏ ေအာ္သံ၊ ေခ်ာက္ခ်ား စရာပင္ေကာင္းလွပါ၏။

“မအိမ္ကံ ညည္းလက္ထဲက ကြမ္းေတာင္႐ုပ္ကို အခု ခ်ထားလိုက္စမ္း”

အႏွစ္ ေလးဆယ္ေလာက္က အေမ့ ေအာ္သံကို အခုပဲ ၾကားလုိက္ရသလိုပင္။ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ျဖစ္ဖုိ႔ ႐ူးသြပ္ခဲ့ ရေသာ မအိမ္ကံကို ရက္ရက္စက္စက္ လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ ထုိးကာ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္း ျဖစ္ေစခဲ့ရေသာ ႀကီးေတာ္ စံေရႊ၏ နင့္နင့္သီးသီး စကားလံုးမ်ား။
“ညည္းက ငါ့စီးပြားလည္း ၿပိဳင္ေသး ငါ့သားလည္း ခ်ဳိင္ေသး။ ငါ့သားက ကြမ္းေတာင္ကိုင္နဲ႔ ယူမွာေအ့။ ညည္း႐ုပ္က ပပ၀တီေလာက္ ေခ်ာသယ္ေျပာေျပာ နဂါးဘံု ဂဠဳန္မကူး ႏိုင္သလိုပဲ ညည္းသည္တစ္သက္ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ မျဖစ္ဘူး”

အိုး...။ သည္ကေန႔က်မွ မအိမ္ကံ ဘာျဖစ္တယ္ မသိ။ ေရွးျဖစ္ ေနာက္ေၾကာင္းေတြက အပ္ခ်ည္မွ်င္ အစ ဆြဲမိလိုက္ သလို အတန္းလိုက္ အမွ်င္လိုက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ပါလာေလရာ ဆံုးပဲ မဆံုးႏုိင္ေတာ့။ အာ႐ံုေတြကို ဇြတ္မွိတ္ ျဖတ္ေသာ္လည္း မျပတ္။ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေပၚလာ ေနေတာ့၏။

မအိမ္ကံ အာ႐ံုေတြက သမီးႀကီး ၿမိဳင္ကို ျမင္းျခံ သြားပို႔စက ရက္ေတြဆီ ေရာက္သြားခဲ့ျပန္သည္။ ထိုေန႔က ကိုေျပသိမ္း၊ ဖိုးကူး၊ ကိုဖုိးေငြႏွင့္ မလွအံုတို႔ ျမင္းျခံကို လုိက္သြားခဲ့ၾကသည္။ အိမ္မွာ ဖိုးတုတ္က လြဲလွ်င္ မိန္းမသားေတြခ်ည္း က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ အစ္ကိုေလး ကိုစံေကာင္းက လာေစာင့္ အိပ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုညက အေၾကာင္းေတြကိုလည္း မအိမ္ကံ မေမ့ႏိုင္ပါ။ ဘယ္သူက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ခဲ့သည္ ဆိုတာေတာ့ အခုထိလည္း မေျပာႏိုင္။ သို႔ေသာ္ တိုက္ဆုိင္တာပဲလားေတာ့ မသိ။ သည္ကိစၥျဖစ္ၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း အေမဆံုးသည္။ မလွအံု ဆံုးသည္။

ထိုညက လကေလးျပက္ျပက္သာ ေနခဲ့၏။ မလင္းမႈန္မႈန္ လင္းမႈန္မႈန္။ ထိုညကအျဖစ္ကို မအိမ္ကံ ထင္းထင္းႀကီး ျမင္ေယာင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ေတြးမိတိုင္းလည္း ေၾကာစိမ့္ ေနမိရဆဲ။ အဲသည္ညက မအိမ္ကံ အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ႏိုးေနခဲ့ေလသည္။ မအိမ္ကံတို႔ ၀ိုင္းႀကီး က်ယ္က်ယ္ထဲမွာ အေနာက္ ေတာင္ေထာင့္ကို အိမ္သားေတြ ေရာက္ခဲၾကသည္။ ေျမလပ္ မထားခ်င္သျဖင့္ ဖိုးတုတ္က ပဲစင္းငံုၾကဲ ထားခဲ့ရာ ရိတ္ျဖတ္ ထားေသာ ပဲစင္းငံု ငုတ္ေတြက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ရွိေနၾကသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ထိုေနရာ အထိ ေရာက္ရန္ အျခား အေၾကာင္း မရွိသည္က တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္ေနလုိ႔ တစ္ေခါက္ မေရာက္ၾကသည့္ ေနရာ ျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္၀ိုင္း တိုက္ေတြကလည္း ေတာပင္၊ ေတာထင္းေတြ ပံုၾကတာမ်ဳိး၊ အိမ့္အတိုအစ ျဗဳတ္စဗ်င္းေတာင္းေတြ ထားၾကတာမ်ဳိးျဖင့္ ထိုေနရာ ထိုေထာင့္မွာ လူသူ အေရာက္အေပါက္ နည္းသလို ျဖစ္ေနသည္။


သည္ၾကားထဲက တစ္ဖက္ႏွစ္၀ိုင္း စပ္ရာေထာင့္မွာ ေရမရွိသည့္ တြင္းေျခာက္ႀကီး ရွိသျဖင့္ အမႈိက္သ႐ိုက္မ်ား ပစ္ၾကရာက ေႁမြပါး ကင္းပါး ခိုႏိုင္သလိုျဖစ္ေနတာလည္း ပါပါ၏။ မည္သူမဆို လာေရာက္ ခိုေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အဆက္ ေ၀းသျဖင့္လည္း ၀ိုင္းရွင္ေတြ မသိဘဲ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သူ တစ္ေယာက္က မအိမ္ကံတို႔ ၀ိုင္းတိုက္ထဲကို အခ်ိန္မေတာ္ အညစ္အေၾကးေတြ ပစ္သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ေတာင္ဘက္၀ိုင္းႏွင့္ အေနာက္ဘက္ ၀ိုင္းေတြက သည္လို အလုပ္မ်ဳိး လုပ္မွာ မဟုတ္တာကို မအိမ္ကံ ယံုသည္။ အျပင္သူစိမ္း တစ္ေယာက္က သည္ေနရာကို အေၾကာင္းတစ္ခုျဖင့္ ခိုကာ ၾကံစည္ခဲ့ပံု ရသည္။ ကိုစံေကာင္းႏွင့္ မအိမ္ကံတို႔ ဓားတစ္လက္စီျဖင့္ ေရာက္သြား ၾကသည့္ အခါ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေတာင့္သြားခဲ့ၾကသည္။ မအိမ္ကံ ထိုးလိုက္ေသာ ဓာတ္မီးေရာင္ ေအာက္တြင္ အရာသံုးမ်ဳိး တစ္ေနရာစီ ျပန္႔ၾကဲေနပါ၏။

တစ္ခုက ႏွီးေခါပေတာင္း တစ္လံုးျဖစ္၍ အျခားတစ္ခု ကေတာ့ ေသြးေတြ တပြက္ပြက္ ေပပြေနေသာ ပိတ္အႏွီးစ တစ္စ ျဖစ္သည္။ အထဲမွာ တစ္စံုတစ္ရာ ပါသလို ရွိသျဖင့္ ကိုစံေကာင္းက ဓားဦးျဖင့္ ထိုးခြဲၾကည့္သည္။ အမဲသားေတြ၊ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ ရွိေသး႐ံုမက အနည္းဆံုး ငါးဆယ္သားေလာက္ ရွိလိမ့္မည္။ ပိတ္အႏွီးစ ေဟာင္းမွာေတာ့ ေဆးမည္းျဖင့္ အင္းေတြလို အကြက္ေတြ ေရးထားသည္။ ကိုစံေကာင္းက မအိမ္ကံ ကို တစ္ခ်က္ အကဲခတ္ လိုက္သည္။ မအိမ္ကံကေတာ့ ဓာတ္မီး တစ္ဖက္ ထုိးထားရင္း ဓားရွည္ကိုပင္ မ မႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ငိုင္ငိုင္ႀကီး ရပ္ေနေလသည္။

“အမဲသားေတြ ငါ့ႏွမ။ အင္းထုိးထားတဲ့ အႏွီးစနဲ႔ ထုပ္ၿပီး ေခါပေတာင္းနဲ႔ ဘာနဲ႔ တစ္ခုခုစီရင္ဖို႔ လုပ္သာေနမွာ။ ခက္သာက လူကို မမိလုိက္ဘူး။ တို႔ေမာင္ႏွမ ေျပးလာသာကို ေတြ႔သြား ပံုရသယ္။ ညေနေလာက္ကတည္းက တြင္းေျခာက္ႀကီးထဲ ခိုေနေလသလား။ ခုမွ အသာ၀င္ လာသလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေနဦး ဒါဘာပါလိမ့္”။ ခပ္ေ၀းေ၀း တစ္ေနရာမွ ေျမအိုးျခမ္းကြဲ။ ႏွစ္စိတ္ ကြဲသြားၿပီ ဆိုေသာ္လည္း ဆက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ နဂိုက တစ္ခ်ပ္တည္း ျဖစ္ပံုရသည္။ ကိုစံေကာင္းက ႏွစ္ခ်ပ္ စလံုးကို ဓားဦးႏွင့္ ထိုးလွန္ၾကည့္သည္။ သံခြၽန္ႏွင့္ ျခစ္ထားသည့္ ေနရာေတြ မြမြၾကဲလ်က္ ရွိ၏။ ကိုစံေကာင္းက ျခံေထာင့္ ငွက္ေပ်ာပင္က အရြက္ဖားဖား ႏွစ္လက္ ခုတ္ၿပီး ခါးက ပိုင္းသည္။ ႏွီးေခါပေတာင္းကို လွန္ကာ ခင္းသည္။ ေနာက္ထပ္ ဖက္ရြက္ေတြထဲကို အမဲသားထုပ ္ေသြးရႊြဲရႊဲကို အထုပ္လိုက္ မကိုင္ကာ ေခါပေတာင္းထဲ ထည့္သည္။ ေသြးစြန္း ေနသည့္ ေျမႀကီးေတြကိုပါ ဓားႏွင့္ျခစ္ကာ မက်န္ေအာင္ ႏႈိက္သည္။ အိုးျခမ္းပဲ့ ႏွစ္ခ်ပ္ပါ ထည့္ၿပီး အသာပိုက္ လာခဲ့သည္။ မအိမ္ကံက ေရွ႕က။ ကိုစံေကာင္းက ေနာက္က။ ကိုစံေကာင္းက ျခံတံခါးႀကီးကို ဖြင့္ၿပီး တာလမ္းႏွင့္ ေ၀းေ၀းက ေခ်ာက္ႀကီးထဲ သြားပစ္သည္။ ျပန္လာၿပီး ေျခလက္ေဆးသည္။ ေဆးလိပ္ တစ္လိပ္ ထိုင္ဖြာသည္ အထိ မအိမ္ကံပါ အတူ ရွိေနခဲ့ပါ၏။

“အစ္ကိုေလး၊ ဘာေတြလဲ။ အဲဒါေတြက ဘာလုပ္ၾကတာလဲ။ ဘယ္သူက လုပ္တာလဲ။ မေကာင္းသာ လုပ္မွန္းေတာ့ သိပါရဲ႕”

မအိမ္ကံက ေမးခြန္းေတြ ဆက္တုိက္ ေမးလိုက္လို႔လား ေတာ့မသိ။ ကိုစံေကာင္းက ဘာေျဖရမွန္း မသိဘဲ ေတာ္ေတာ ႏွင့္ အသံမထြက္။ သူလည္း စဥ္းစားေနပံုရသည္။ မအိမ္ကံတို႔ ရြာေတြမွာ ဒါမ်ဳိးေတြ ၾကားဖူးပါ၏။ တစ္ဖက္ကို အတိဒုကၡ ေရာက္ေအာင္၊ အစြဲအေမွာင့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတာမ်ဳိး ဆိုတာ ေလာက္ေတာ့ မအိမ္ကံ ခပ္စမ္းစမ္း သိထားသည္။ ကိုစံေကာင္းကေတာ့ ၾကားဖူးနား၀ ရွိႏိုင္ေလာက္သည္ ထင္လုိ႔ အေလာတႀကီး ေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“အစိမ္း တိုက္သာေပါ့ဟာ ႐ုပ္ျမႇဳပ္သာတို႔၊ နတ္တိုက္၊ ဓာတ္တုိက္၊ အစိမ္းတုိက္ စသည္ျဖင့္ ရွိသယ္။ အစ္ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းေတာ့ နားမလည္ဘူး။ ဒါေတြက ျခံထဲပစ္ခ် ႐ံုေလာက္နဲ႔ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ ၀ိုင္းထဲျခံထဲ ေျမႀကီးထဲ ျမႇဳပ္မွျဖစ္သာ။ လုပ္တဲ့ ေကာင္က ျမႇဳပ္ခ်ိန္ မရလိုက္ ဘူးနဲ႔တူပါရဲ႕။ သည္ေကာင္ ေျမာင္းက်င္းႀကီးထဲကေန အထုပ္ကို အရင္ ပစ္လုိက္ၿပီး ေနာက္မွ လူ၀င္မွာ ေနမွာ”

“ရက္စက္လွခ်ည္လား အစ္ကိုေလးရယ္။ မအိမ္ကံတို႔မွာ သည္ဘက္ႏွစ္ပိုင္းေတြထဲ အေတာ္ အတိုက္အခိုက္ လုပ္ၾကသယ္။ သာေအာင္တို႔ ေနမွာပဲ”

“ဥပါဒ္ မစြဲပါနဲ႔ ႏွမရာ။ သာေအာင္တို႔ကေတာ့ လုပ္မထင္ပါဘူး။ သည္ေကာင္က ေသြးေျမာက္ ေနသာ ရွိသာပါ။ ကိုယ့္ ရြာသူ ရြာသားခ်င္းသည္ေလာက္ မလုပ္ဘူးလို႔ ထင္သာပဲေလ”

“ရြာသူရြာသားခ်င္း မလုပ္လို႔ တစ္ရြာက ဘယ့္ႏွယ့္လာ လုပ္ပါ့မလဲ အစ္ကိုေလးရယ္။ အသြား မေတာ္ရင္ ဒုကၡေရာက္ ရမယ့္ ကိစၥ။ တစ္ရြာတစ္ရြာ ၀င္ျဖစ္ မွတ္လို႔”

“ဒါလည္း ဟုတ္သယ္။ ေနပါဦးဟာ။ ဒါမ်ဳိး နားလည္သဲ့ ကိုဘဆင္ကို အစ္ကို ေမးၾကည့္ပါဦးမယ္။ အရီးတို႔ကို မေျပာနဲ႔ဟ။ လူႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ ေၾကာက္ၾကလိမ့္မယ္။ လက္သည္ ေပၚလို႔ကေတာ့ ငါလုပ္သြားပါ့မယ္ဟာ။ နင္အသာ ေနပါ”

မအိမ္ကံ အိပ္ရာထဲ ေရာက္သည္ အထိ အမဲသား နံ႔ႀကီးစြဲ ေနခဲ့သျဖင့္ ေသြးေဆးတစ္တို႔ လ်က္ရေသးသည္။ ေရထ ေသာက္ၿပီးမွ အိပ္ရာ ၀င္ခဲ့သည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ တစ္အိမ္လံုး ႐ူးေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ေအာက္လမ္းနည္းကို သံုးၾကၿပီ။ အမိုက္တြင္းဆံုး လုပ္ၾကပါေပါ့လား။ ဒါေတြကို အယံုအၾကည္ ရွိတာ မရွိတာထက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုျဖင့္ ျခံထဲ၀င္းထဲ အေရာက္ က်ဴးေက်ာ္ၾကတာကိုေတာ့ မအိမ္ကံ သည္းမခံႏိုင္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ညတြင္းခ်င္းပင္ ရွင္းလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေနမွ ကိုစံေကာင္း မေယာင္မလည္ ေရာက္လာသည္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ သရက္ပင္ေအာက္ သြားထိုင္ၾက၏။

“ကိုဘဆင္ကို ငါေမးၾကည့္သယ္။ မအိမ္ကံတုိ႔ ၀ိုင္းထဲမွာ ေတြ႕သာလို႔ မေျပာပါဘူး။ ငါ့မိန္းမ ရြာမယ္ အဲသလို ပစ္ သြားသယ္ ၾကားသယ္လို႔ ဆိုၿပီးေမးသာ”

“ဘာတဲ့တုံး”

“ေျမဘုတ္တြင္းစား ခ်သာလို႔ ေျပာသာပဲ။ အင္းပါပါရင္ လူကို ဥပဒ္ႏိုင္သတဲ့။ မေကာင္းဘူးေပါ့ဟာ။ ေျမထဲ မျမႇဳပ္ သာခံသာသာတဲ့”

ကိုစံေကာင္းက ဆက္မေျပာေတာ့။ မအိမ္ကံကလည္း မၾကားခ်င္ေတာ့ပါ။ မအိမ္ကံက ေတာင္ဘက္၀ိုင္း၊ အေနာက္ ဘက္၀ိုင္းက အိမ္ရွင္ေတြကို ညဘက္ လူကပ္ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ ျခံကို လံုေအာင္ ကာၾကသည္။ ေျမာင္းက်င္းႀကီးထဲ ဆူးခက္ေတြ ေမာက္ေနေအာင္ ခ်လိုက္ၾကသည္။ သည္ကိစၥက သည္မွာတင္ တစ္စခန္း ရပ္သြားခဲ့ပါ၏။ လက္သည္ကို အလိုလို သိေနမွေတာ့ သည္ကိစၥ စံုစမ္းစရာလည္း မလိုေတာ့။ မအိမ္ကံ သတိႏွင့္ေန သတိႏွင့္ သြားဖို႔ရာသာ ရွိေတာ့၏။ ကိုစံေကာင္းကေတာ့ ကိုေျပသိမ္းတို႔ ျမင္းျခံက ျပန္မလာမခ်င္း လာေစာင့္ ေပးရွာသည္။ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္အထိ ျမင္းျခံကို ပို႔လုိက္ရေသာ သမီး အတြက္ပင္ မပူပန္မိရေလာက္ေအာင္ မအိမ္ကံ စိတ္ေတြ ေထြေနခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ရွိမွ ကိုေျပသိမ္းတို႔၊ မလွအံုတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ ေရႊအျမဳေတမွ ေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

November 30, 2009

မအိမ္ကံ ( For Dec အပိုင္း - ၂)

မအိမ္ၿမိဳင္ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ျဖစ္ရမည့္ အေရး ေျပာၾကဆို ၾကတုန္းကမ်ား ေက်းဥပင္ အံ့ၾသခဲ့ရသည္။ ကိုယ္တိုင္မျဖစ္ လိုက္ရသည့္ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ဘ၀၊ သမီးက်ရင္ ျဖစ္ေစရမည္ ဆိုတာကို ေက်းဥအျပစ္ မေျပာခ်င္ပါ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကႀကီး လြန္းလွတာကိုေတာ့ ေက်းဥ လက္မခံခ်င္။ မျဖစ္ရေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္တုံး ဆိုတာမ်ဳိး မရွိ။ ကြမ္းေတာင္ မကိုင္ရတာနဲ႔ပဲ လူျဖစ္ ႐ႈံးရေရာလား။ ရြာထဲမွာ ကြမ္းေတာင္ ကိုင္ရတဲ့ အပ်ဳိေခ်ာက တစ္ေယာက္တည္း။ မကိုင္ရတာေတြက တစ္အုပ္ တစ္မ။ ဘယ္သူမွ ခံစား မေနၾက။ ဘယ္သူမွ ပူေဆြး မေနၾက။ ရြာထဲက သူငယ္ခ်င္းမ ေအးဆံု ေျပာသလို “ကြမ္းေတာင္ မကိုင္ရလည္း လင္ေတာ့ ရသာပါ ပဲေအ။ ငါျဖင့္ ကေလး ေျခာက္ေယာက္နဲ႔ ဖတ္သီကို လုိက္လုိ႔” ဆိုသည့္ စကားကိုပင္ သတိရမိေသးသည္။ ေက်းဥႏွင့္ မအိမ္ကံ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ကိစၥ အိမ္ႀကီးေပၚမွာ ေျပာၾကေတာ့ မလွအံု အနားတြင္ အိပ္ေနခဲ့သည္။ မလွအုံက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျပာတာကို အကုန္ၾကားသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ေခြၽးမ ျဖစ္သူ ေက်းဥကို ေမးေတာ့သည္။ ေက်းဥကလည္း မွန္ရာကို ေျပာလိုက္သည္သာ။ ထိုစဥ္က အေမ လွအံုကပင္ ေျပာခဲ့ေသးသည္။

“ငါလည္း နားၾကား ဆိုေတာ့ အံ့လည္း အံ့ၾသမိသယ္။ ငန္းဖြဲ႕ေတာ့မွ လယ္က်ယ္မွန္း သိရသာကိုးေအ့။ တမာလည္းႏု ေက်းလည္းဥ၊ တမာလည္းသီး ေက်းလည္းႀကီး၊ တမာလည္းရင့္ ေက်းလည္း လြင့္ရမယ့္ဟာ သူ႔မွာ မလြင့္ႏုိင္ဘူး။ ပထမေတာ့ ရီးပန္း႐ံုကို ေျပာဦးမလို႔ပဲ။ ခမ်ာ စိတ္ဆင္းရဲ သြားရွာမွာ စိုးသာနဲ႔ပဲ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ကိုယ္ပဲ ထားလိုက္ ပါေတာ့မယ္။ ေနာင္မ်ား မအိမ္ကံကို ညည္းမေျပာနဲ႔ သမီး။ အေမ ေျပာမယ္။ မအိမ္ကံကို ညည္းမတိုးႏိုင္ဘူး”


အေမ လွအံုလည္း ဆံုးရွာၿပီ။ မအိမ္ကံကို ေျပာသြားႏိုင္ခဲ့ပံု မရ။ ေျပာလို႔လည္း ရမည္ မထင္။ မအိမ္ကံကို ညည္းမတိုး ႏိုင္ဘူး ဆိုေပသိ အေမလွအံု ကိုယ္တုိင္လည္း မတိုးႏိုင္တာ ေက်းဥ သိပါ၏။ သမီး စိတၱဇက ႀကီးသည့္ၾကားထဲ ေသကြဲေတြ ႏွင့္ ၾကံဳရသည္။ ရွင္ကြဲေတြႏွင့္ ၾကံဳရသည္။ သည္ေတာ့လည္း မအိမ္ကံ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရွာတာ အျပစ္ မတင္ခ်င္။ ခင္ပုပ္လည္းပ်ံ ဘုတ္လည္းပ်ံ ဘ၀ေတြ ဆိုေတာ့ ငယ္က ေပါင္းခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာက္မကို ကပ္ဖဲ့ မတုိက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔သာ ေက်းဥ ခံယူခဲ့သည္။

အခုေတာ့ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ႀကီး ဆူဆူေ၀ေ၀ မရွိေတာ့။ အိမ္ဦးခန္းမွာ ထိုင္ၿပီး အေၾကာင္း အက်ဳိးအေကာင္း အဆိုးကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား ေပးတတ္သည့္ အေမ ပန္း႐ံုလည္း ငုတ္တုတ္ မည္းတည္း မရွိရွာေတာ့ၿပီ။ အေမ့ ေဆးေတာင္းကေလးကို ျမင္တိုင္း ရင္လႈိက္ရ လြန္းသျဖင့္ အိမ္ အေပၚထပ္က အခန္းထဲ သိမ္းထားခဲ့ရသည္။ မလွအံု မရွိေတာ့သျဖင့္ ခါတိုင္းလို အိမ္မွာ ေသာေသာညံညံ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ မရွိတာကပင္ ေျခာက္ကပ္ သြားသလို ခံစားရသည္။ မုဆိုးဖို ကိုဖိုးေငြကေတာ့ လူေအးသေလာက္ ႐ိုးရွာ လြန္းသျဖင့္ သနားရပါ၏။ ရက္ကန္း ႐ံုကေလးဘက္ေရာက္ေတာ့လည္း အရီးၾကာၫြန္႔ကို သတိရ မိရျပန္သည္။ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ကာ ရက္ကန္း အဆင္ ဆန္းကေလးေတြ အကြက္အေသြး ေဖာ္ခဲ့ၾကပံု ေတြ။ သည္လူသည္ လူေတြရဲ႕ ေနရာမွာ မအိမ္ကံ ကိုယ္တုိင္ ထဘီ ခါးေစာင္း တင္ခဲ့ရၿပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ကိို ေက်းဥ ၀င္ရၿပီ။

ေတာက္တို မယ္ရကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ရက္ကန္းသမထဲ က ေအးၿငိမ္ကို ေခၚထားလိုက္သည္။ ေအးၿငိမ္က ရက္ကန္း႐ံုလည္း ၀င္ႏိုင္သည္။ အိမ့္ဗာဟီရမွာလည္း မ်က္ႏွာလႊဲရသူ ကေလးဆိုေတာ့ အားကိုးရပါ၏။ ေတာအလုပ္၊ အခင္း အလုပ္ေတြကို ဖိုးတုတ္ႏွင့္ ေက်းဥတို႔ လင္မယားက တက္ကစီးရွိ ၾကသည္။ ဖိုးကူးကေတာ့ အိမ္မွာ ဂ်ဳိကာ႐ုပ္ ျဖစ္ရပါၿပီ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မအိမ္ကံ၏ လက္က သံုးေတာင္ေ၀ွး ပီပီ မအိမ္ကံ အထူး အားကိုးရသူလည္း ျဖစ္လာသည္။ လူပ်ဳိသိုးႀကီး ပီပီ အပူမရွိ အပင္မရွိ ေနာက္ဆံ ငင္စရာလည္း မရွိ။ မအိမ္ကံကိုလည္း အင္မတန္ ခ်စ္ရွာသည္။
မအိမ္ကံ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ သည္အိမ္ႀကီးမွာ ေသြးသား ရင္းခ်ာရယ္လို႔ မအိမ္ကံႏွင့္ သမီးငယ္ခိုင္သာ ရွိေတာ့သည္။ သည္လို အေတြး ေရာက္သြားေလတိုင္း မအိမ္ကံ အူခ်ာ ေပါက္ေအာင္ ႐ူးခ်င္လာမိခဲ့၏။ သူႀကီးမင္း ဦးသာထန္ႏွင့္ အေမ ပန္း႐ံုတို႔ သမီး ခင္ပြန္းက မအိမ္ကံ တစ္ေယာက္တည္း ေမြးခဲ့သည္။ အသက္ႀကီးမွ ပြားစီးရေသာသမီးမို႔ တုန္ေနေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္။ သမီးကလည္း သမီး ဆိုရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာေမာလွသူမို႔ တစ္ရြာလံုး၊ တစ္နယ္လံုးက သူႀကီး သမီး ႐ုပ္ကလည္း ေခ်ာသဟဲ့၊ အသံကလည္း လြင္သဟ့ဲ၊ လက္ကလည္း ပါသဟဲ့၊ စိတ္ကလည္း ႏူးညံ့သဟဲ့ ဆိုၾကသည္ အထိ မ်က္ႏွာ ပန္းပြင့္ခဲ့သည္။

“ေက်းဥရယ္ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ ဆိုသာ ခဏကေလး လိုပဲေနာ္။ ကေန႔ မအိမ္ကံ အသက္ ေလးဆယ္ျပည့္သယ္။ သည္အႏွစ္ ေလးဆယ္ထဲမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြက မ်ားလိုက္သာ ၀မ္းသာစရာေတြလည္း ပါရဲ႕၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြလည္း ပါရဲ႕၊ ေၾကာက္စရာေတြလည္း ပါရဲ႕၊ ရင္ေမာစရာေတြလည္း ပါရဲ႕ ဘ၀ေတြမ်ား ေတြးၾကည့္ရင္ အံ့ၾသစရာ။ သည္မိသည္ဘနဲ႔ တစ္သက္လံုး ေနခဲ့ရမယ္လို႔ ထင္ခဲ့သယ္။

သည္အရြယ္ ေရာက္မွ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ေရၾကည္လည္း ေသာက္ရ၊ ေရ ေနာက္လည္း ေသာက္ခဲ့ရသလိုပါပဲေအ”

သည္မနက္ပဲ ေက်းဥကို ေျပာမိေသးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ သည္လိုရက္မွာ မအိမ္ကံကို အေမ ေမြးခဲ့သည္။ တပို႔တြဲ လႀကီး ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး။ မအိမ္ကံ အိမ္ေပၚတက္ကာ ဇာတာျခင္းထဲက ဇာတာကို သြားယူသည္။ မအိမ္ကံ ငယ္ငယ္ကတည္းက ထုိင္ေနက် ၀ရန္တာ ကေလးဘက္ ထြက္ၿပီး ဇာတာကို ျပန္ဖတ္သည္။ သည္ဇာတာကလည္း မအိမ္ကံ ႏွင့္ အတူ ရွိလာတာဆိုေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေပါ့။ ဇာတာ ေပရြက္ကေလးပင္ ေရနံေခ်းေရာင္ ေပါက္ေနခဲ့ၿပီ။

“ေဇယ်တု ၅၀၂၁ သကရဇ္ ဒီဃ ၁၂၈၂ ခုႏွစ္ <ကင္ ၁၉၄ သူရိယကံ ေ၀ါဟာရမာသ တပိုတြဲလၦဳတ္ ၁၂ ရက္ ၁ ေန ညစက္ ၉ ၿႏီာ၊ ျမမၼာ ၄ ခ်တီၱးအခ်ိန္ၿႏီာ ပတ္ၿပိ ၉ ဗီဇနာ ရျပံ ၉ ခရာ ကံလဂ္မိန္စမ္း သေႏြၤ ေဟာရက္ ၅ ၾတင္ ၅ န၀င္လကီၥ နကၡတ္ ၁၂ လံု ၃ ပတ္ ၅၂ လိတၱာ တက္ လကၥီ လ်က္ ထိုၿႏီာ၏ တိသမရနကၡတ္ကား မိကသီ ဒုတိယပတ္ တိမတ္ေသာအခါ ရတနာသံုးပါး ဦးထိတၱင္၍ သမီးရတနာ ဖြားသည္ နာမံ မအိမ္ကံ အသက္ ၁၂၀ ရွည္ေစ၍ ၿပိေစေသာ္” ရြာဦး ဆရာေတာ္ႀကီး ဖြဲ႕ေပးခဲ့သည္ဆိုေသာ ဇာတာကို တစ္လံုးခ်င္း ဖတ္ေနမိသည္။ အသက္ ၁၂၀ ရွည္ေစ၍ ၿပိေစေသာ္ (ျပည့္ေစေသာ္)တဲ့။ အသက္ တစ္ရာ့ ႏွစ္ဆယ္သာ ေနရမည္ဆိုလွ်င္ ေနာက္ထပ္ အသက္ ရွစ္ဆယ္ေနရဦးမွာတဲ့ လား။ လူေတြအသက္ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ အထိ ရွည္ၾကလို႔လား။ အသက္ ေလးဆယ္မွာပင္ မအိမ္ကံ အတြက္ ၀န္ေတြ ပိလွၿပီ။ အပူေတြ ရြက္ခဲ့ရၿပီ။ ကိုယ့္ကိစၥ ပါသလို သူတစ္ပါး ကိစၥမွာလည္း ေရာေယာင္ ပါေနခဲ့ရသည္။ အႏွစ္ေလးဆယ္စာ ၾကံဳေတြ႕ ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္အႏွစ္ ရွစ္ဆယ္လည္း ထပ္ၿပီး အသက္မရွည္ လိုေတာ့ၿပီ။ တစ္ဖက္က ေတြးျပန္ေတာ့ မအိမ္ကံ အဖို႔ရာ ကံေကာင္းသည္လို႔ ဆိုရမည္ ထင္၏။ မ်ဳိးႀကီး ႐ုိးႀကီးထဲမွာ ၀င္စားခဲ့သည္။ မိေကာင္း ဖေကာင္းတို႔၏ သမီး ျဖစ္ရသည္။ အိမ့္၀မ္းစာမ ေၾကာင့္ၾကရသည့္ အရိပ္မွာ ခိုခြင့္ရခဲ့သည္။ မိဘကို ခ်စ္သည့္ အခ်စ္၊ လင္သားကို ခ်စ္ရသည့္ အခ်စ္၊ သားသမီးကို ခ်စ္ရသည့္ အခ်စ္။ အခ်စ္ သံုးမ်ဳိးစလံုး မအိမ္ကံ ရယူ ခံစားႏိုင္ခြင့္ ရွိခဲ့သည္။ မအိမ္ကံကို ေမြးဖြား ေပးခဲ့ေသာ လက္သည္ အေမ ႀကီး႐ိုးပံုကပင္ မေအက ဥပဓိသမၸတိၱျဖစ္မွ ေမြးမယ့္ ကေလးက ဥပဓိသမၸတၲိ ျဖစ္ရတယ္ဟု ေျပာေၾကာင္း အေမပန္း႐ံုက ေျပာဖူးသည္။ မအိမ္ကံကို ကိုယ္၀န္ ေဆာင္စဥ္က အေမ့ခမ်ာ ငွက္ေပ်ာအူ ႏုႏုကေလးေတြ တဂြၽမ္းဂြၽမ္း ကိုက္စားခ်င္ခဲ့သတဲ့။ လျပည့္ေက်ာ္ ၁၄ ရက္ဖြားဆိုရင္ေတာ့ အဆင္းေရာ အခ်င္းပါ လွမတဲ့။ အစ္ကို ေမာင္ျမတ္သာက ႏွမကေလး လိုခ်င္တာ ျမန္ျမန္ေမြးၾကေတာ့ဗ်ာလို႔ ေျပာသတဲ့။ တကယ္ ေမြးေတာ့ တပို႔တြဲလျပည့္ေက်ာ္ ၁၂ ရက္ေန႔။ “ညည္းတို႔ သမီးက တနဂၤေႏြ သမီးဆိုေတာ့ က်က္သေရ ဦးေခါင္းမွာ တည္သယ္။ ေခါင္းကို သန္႔ေအာင္ထား။ မင္း မိဖုရားၿဂိဳဟ္နဲ႔ ယွဥ္ေမြးသဲ့ မိန္းမဟဲ့။ လျပည့္ေက်ာ္ဆယ့္ႏွစ္ ရက္ဖြားဆိုေတာ့ ႂကြယ္ပိုးႂကြယ္၀ ရွိလိမ့္မယ္။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဇာတာ ညည္းတို႔ ေစာင့္ၾကည့္ပါေအ။ မင္းကေတာ္ မျဖစ္ေတာ့ေျပာ” အေမႀကီး ႐ုိးပံု ေျပာခဲ့သည့္ စကားေတြ မွန္ေၾကာင္း မလွအံုက မၾကာခဏ ေျပာတတ္လို႔ မအိမ္ကံ အလြတ္ ရေနခဲ့သည္။ မအိမ္ကံ ေမြးသည့္ညက ထူးထူးျခားျခား အေနာက္ရမ္း ေလႀကီး တိုက္ခဲ့သည္။ ၀င္းခနဲ ျပက္လိုက္ေသာ လွ်ပ္စစ္မိုးႀကိဳး တစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ပဲေမွာ္ တိုက္ႀကီးေတာင္ သိမ့္ခနဲ ခါသြားခဲ့သည္။ အိမ္ေခါင္းရင္းမွာ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီကာ အပြင့္ ျမံဳေနေသာ ဆပ္သြားဖူး႐ုံ ႀကီးကလည္း မအိမ္ကံ ေမြးသည့္ ရက္မွ အဖူးေတြ ထုိးခဲ့သည္။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းရိပ္က ေရကန္ႀကီးပင္ ျပည့္သြားေအာင္ မိုးႀကီး တစ္မရြာခဲ့သည္။ မအိမ္ကံ အာ႐ံုေတြထဲမွာ မအိမ္ကံ ေမြးခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဖ်န္းခနဲ ဖ်န္းခနဲ ေပၚေနခဲ့ေလ၏။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။ ။ ေရႊအျမဳေတမွ ေဖၚျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။



November 28, 2009

စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက်

ဒီေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သင့္ဘယ္လိုမ်ား အဓိပၸာယ္ဖြင့္မလဲေတာ့ ကၽြနု္ပ္သိနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြနု္ပ္နားလည္မိသေလာက္ေတာ့ ေျပာခ်င္မိတယ္။ လူရယ္လိုျဖစ္လာရင္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနရမွာပါ။ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ေနရာႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ပထမက ခြန္အားကိုသံုးျပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ဦးေႏွာက္ကို အသံုးျပဳျပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ဆိုျပီး ကၽြနု္ပ္နားလည္ထားပါတယ္။

အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူတိုင္းမွာ အခက္အခဲ ဒုကၡမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ရမွာပါ။ ဒီလိုၾကံဳေတြ႕ လာရျပီဆိုရင္ေတာ့ ပုထုဇဥ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြနု္ပ္တို႕ဟာ ခံနိုင္ရည္ရွိဖို႕ လိုအပ္လာပါျပီ။ ခံနိုင္ရည္ရွိဖို႕ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အဓိက ကၽြနု္ပ္ကေတာ့ စိတ္ကိုပဲေျပာခ်င္ပါတယ္။ စိတ္ဆိုတဲ့ အရာက ဦးေဆာင္ေနလို႕လဲ ခုကၽြနု္ပ္တို႕ ဟာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေနရတာပါပဲ။ အကယ္၍မ်ား စိတ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးသာ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြနု္ပ္ဆိုတာ ျဖစ္လာနိုင္ စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။


စိတ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ကၽြနု္ပ္ေတြးမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ စကားလံုးေလး တစ္လံုးကိုလည္း တျပိဳင္နက္တည္း စဥ္းစားလိုက္မိတယ္။ စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက် ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ.............
ဒီေနရာမွာ ကၽြနု္ပ္တစ္ခုေတာ့ ေျပာခ်င္မိတယ္။ သိလို႕ တက္လို႕ ေျပာေနေရးေနတာ မဟုတ္ဘူး။ စဥ္းစားမိတာေလးကို နားလည္သလို႕ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ နားလည္ေအာင္ ေရးေနမိခ်င္ျဖစ္တယ္။ စာဖတ္သူ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္ထင္ျမင္ခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ခြင့္ရွိပါတယ္။

သိတက္စ ကေလး ( ၅ႏွစ္အရြယ္)ကို အရင္ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္။ ေက်ာင္းစတက္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ သူ႕လိုခ်င္တာကို မိဘဆီမွာ ပူဆာမယ္။ ပူဆာလို႕မွ မရရင္ ငိုမယ္။ အဲဒီႏွစ္ခုကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကေလးငယ္က သူ႕ရဲ႕ မသိစိတ္နဲ႔ စိတ္ကိုေစခိုင္းေစတယ္။ စိတ္ကိုေစခိုင္းလို႕ မေအာင္ျမင္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ခြန္အားျဖစ္တဲ့ ငိုေၾကြးျခင္းကို ျပဳလုပ္ျပီးထပ္ခိုင္းတယ္။ ဒါကိုနားလည္တဲ့ မိဘက သေဘာေပါက္ရင္ ကေလးငယ္အတြက္ စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက် ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို မေရာက္နိုင္ေတာ့ဘူး။

ေနာက္တစ္ခုက အိမ္ေထာင္သည္ဘဝကို ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း တူတူပါပဲ။ အိမ္ေထာင္ဦးစီျဖစ္တဲ့ လင္ေယာက္်ားက ပင္ပင္ပန္းပန္း ( ပိုက္ဆံကို ခြန္အားနဲ႔ ရွာေနရတဲ့ လူ) အလုပ္လုပ္ျပီး အိမ္ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ မိန္းမျဖစ္တဲ့ မယားက ပြစိပြစိနဲ႔ စိတ္ညစ္ေအာင္ ထပ္ျပီးျပဳလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီအိမ္ေထာင္ေရးမွာ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္သလို မယားလုပ္တဲ့ မိန္းမကလည္း မယားဝတၱရားငါးပါး မပ်က္မကြက္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနပါလွ်က္ ေယာက္်ားလုပ္တဲ့ သူကလည္း လင့္ဝတၱရားအတိုင္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မထားနိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး ျဖစ္လာနိုင္စရာမရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ နားလည္မႈဟာ အလြန္႕ကိုအေရးၾကီးတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ ေျဖရွင္းနည္း တစ္ခုပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက HIV ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္( ဥပမာ - က်ေနာ္ဆိုပါစို႕) ဒီေရာဂါရွိေနျပီလို႕ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲခဲ့ရတယ္။ ဟာ... ငါေသရေတာ့မွာပါလားဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မစားနိုင္ မေသာက္နိုင္၊ ဟိုလူနဲ႕ မေတြ႕ရဲ ၊ ဒီလူနဲ႔ မေတြ႕ရဲ ဘဝမွာ ငါဘာလုပ္သင့္သလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ဝင္လာတယ္။ အသက္ရွင္ဖို႕ရက္က ရည္တြက္လို႕ရေနျပီ။ စိတ္ဓာတ္ေတြက် မလုပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္ ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ကို ငါစိတ္ဆင္းရဲေနမယ့္အစား ဒီေရာဂါကိုေမ့ထားျပီ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြက္ို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ဆိုတဲ့ စိတ္ကို Control ေကာင္းေကာင္းေပးနိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက် ဆိုတဲ့ စကားကို ဂရုစိုက္စရာ မလိုပါဘူး။ လူ႕ဘဝသက္တမ္းကုိလည္း ျပည့္ျပည့္ဝဝ ခံစားေနထိုင္သြားရမွာပါ။

ခုလိုတိုင္းတစ္ပါးမွာ လာျပီးအလုပ္လုပ္ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့ ညီငယ္၊ ညီမငယ္၊ ညီအကို ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးလည္း စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက်မျဖစ္ဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္။ ခြန္အားႏွင့္ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတြက စိတ္ကို ပင္ပန္းေအာင္ မလုပ္မိေစဖို႕နဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတြကလည္း ခြန္အားေတြ မဆံုးရွံဳးသြားေစရန္ ဂရုျပဳသင့္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးကၽြနု္ပ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လူေကာစိတ္ေကာ ျပိဳင္တူ အပင္ပန္းမခံမိေစဖို႕ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ အကယ္၍မ်ား သင္သည္ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ျဖစ္ေနခဲ့မယ္ဆိုလွ်င္ ကၽြနု္ပ္ခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ နားလည္မႈေလးကို ယူသံုးျပီ တစ္ခုခုေတာ့ ေရွာ့လုိက္ပါက စိတ္ေထာင္း ကိုယ္ေက်ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သင့္ႏွင့္ ခက္ေဝးေဝးမွာ ရွိေနမွာပါပဲ.......


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

November 25, 2009

လြမ္းခ်င္း

ရင္ထဲမွာ ငိုခ်င္သလို႕ ခံစားေနရတယ္
ဘာမ်ားျဖစ္တာပါလိမ့္
ေကာ္ဖီေသာက္တာ မ်ားသြားလို႕လာေပါ့
ငါ့ရင္ထဲမွာလဲ ဘာမွ မခံစားရပါဘူး

ဘာမ်ားပါလိမ့္ လို႕စဥ္းစားေနရင္း
အေမ့ကို သတိရသြားတယ္
အေမ ေနမွ ေကာင္းပါစ
အေမ ငါ့ကိုမ်ား လြမ္းလို႕ တမ္းတေနတာမ်ားလား

ဘာေတြလဲကြာ ငိုခ်င္လိုက္တာ......
ေျပာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္က်လာျပီ
မ်က္ရည္က်ရင္းနဲ႔ စကားေတြေျပာေနမိတယ္

အေမ့ကို လြမ္းလို႕က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတြပါ
အေမ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ အသက္ရွင္ေနရတာပါ
အေမ့ ဆီ သားတစ္ေန႕ ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္
အေမနဲ႔ သား အတူတူ ေနမယ္ေနာ္ . အေမ...

ေလးစားလွ်က္
ရီနိုမာန္

မအိမ္ကံ ( For Dec အပိုင္း - ၁)


ယခင္လမွ အဆက္
၃၂။
“ဗုေဒၶါစ မဂၤလာ ေလာေက ဗုေဒၶမဂၤလ မာဂမၼသဗၺ အႏၲရာယာ ၀ိနသႏၲဳ။ ဓေမၼာစ မဂၤေလာေလာေက ဓမၼ မဂၤလ မာဂမၼ သဗၺအႏၲရာယာ ၀ိနသႏၲဳ။ သံေဃာစ မဂၤေလာ ေလာေက သံဃမဂၤလ မာဂမၼ သဗၺအႏၲရာေယာ ၀ိနသႏၲဳ။ ေလာေက ေလာက၌ ဗုေဒၶါစ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဂၤေလာ မဂၤလာရွိပါ ေပ၏။ ေလာေက ေလာက၌ ဓေမၼာ တရားေတာ္ျမတ္သည္ မဂၤေလာ မဂၤလာ ရွိပါေပ၏။ေလာေက ေလာက၌ သံေဃာစ သံဃာေတာ္ျမတ္သည္ မဂၤေလာ မဂၤလာ ရွိပါေပ၏။ သည္ မဂၤလာသံုးပါးကို အာဂမၼအေၾကာင္း ျပဳ၍ သဗၥအႏၲရာယာ အလံုးစံုေသာ အႏၲရာယ္တို႔သည္ (၀ါ) အလံုးစံုေသာ မေကာင္းမႈတို႔သည္ ၀ိနႆႏၲဳ ကင္းစင္ပေပ်ာက္ၾကရတယ္။ အဲသလို မႈတ္လား ဒကာမႀကီး”

“တင္ပါ့ ဘုရား”

“တစ္ခါမွ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာေတာ္မူသယ္။ သတၱ၀ါေတြဟာ အလိုမရွိအပ္၊ မႏွစ္သက္အပ္ မျမတ္ႏိုးအပ္တဲ့ တရားေတြ ဆုတ္ယုတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ အလိုရွိအပ္၊ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးအပ္တဲ့ တရားေတြခ်ည္းရွိေနရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးၾကတယ္တဲ့။ ေကာင္းတာေတြခ်ည္း အလိုမရွိဘူးဘား ဒကာမႀကီး”

“အလိုရွိပါတယ္ ဘုရား”

မေကာင္းေတြခ်ည္း က်ေတာ့ေကာလိုခ်င္ရဲ႕လား”

“မလိုခ်င္ပါ ဘုရား”




“တစ္ခါက မလႅတိုင္း ဥ႐ုေ၀လ ကပၸရြာႀကီးမွာ ျမတ္စြာ ဘုရား သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူခိုက္ ဘျဒက ရြာသူႀကီးက ဆင္းရဲျခင္း အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဟာေတာ္မူပါဘုရား လို႔ေလွ်ာက္သယ္။ သည္ေတာ့ ဘုရားက အတိတ္ကို ေဆာင္ၿပီး ေဟာရင္လည္း သင္ယံုမွာ မဟုတ္။ အနာဂတ္ကို ေဆာင္ၿပီးေတာ့ ေဟာရင္လည္း သင္ယံုမွာ မဟုတ္။ လက္ငင္း ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ေနသာကို ေမးမယ္တဲ့။ ဥ႐ုေ၀လ ကပၸရြာႀကီးမွာ လူေတြ ဆင္းရဲ ၾကသယ္၊ ေသၾကသယ္၊ ဆံုး႐ႈံးၾကသယ္၊ အကဲ့ရဲ႕ခံၾက ရသယ္၊ စိုးရိမ္ ပူေဆြး ေနၾကရသယ္။ အဲသည့္ လူေတြနဲ႔ သင္နဲ႔ ပတ္သက္ သလားတဲ့ ေမးသယ္”

“တင္ပါ့ဘုရား”

“ဘျဒက သူႀကီးက မပတ္သက္ပါ ဘုရားေပါ့။ မပတ္သက္ေတာ့ သင္ပူပန္ ေသာက ေရာက္ရသလား၊ ဆင္းရဲဒုကၡလို႔ ထင္သလား။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးဆင္းရဲေလျခင္းလို႔ ခံစား ရသလားလို႔ ေမးျပန္သယ္။ သည္ေတာ့ ဘျဒကသူႀကီးက တပည့္ေတာ္နဲ႔ မပတ္သက္လို႔ အဲသလိုလည္း မခံစားရပါဘူး ဘုရားတဲ့။ အဲသည္အထဲမွာ ကိုယ့္မိကုိယ့္ဘကုိယ့္ေဆြကိုယ့္ မ်ဳိးေတြ ပါေနၿပီဆိုပါေတာ့ ဘယ္လို ခံစားရမလဲတဲ့။ ပူေဆြး ေသာက ေရာက္ရမွာပါဘုရားလို႔ ဘျဒကသူႀကီးက ျပန္ ေလွ်ာက္တယ္။ ရွင္းတယ္ေနာ္ ဒကာမႀကီး”

“ရွင္းပါတယ္ ဘုရား”

“ဒါနဲ႔ ဘုရားရွင္က ဘျဒက သူႀကီး သင္ပဲေျဖပါ။ အဲဒါ ဘာျပဳလို႔လဲတဲ့။ သည္ေတာ့ ဘျဒက သူႀကီးက ခ်စ္ခင္ တြယ္တာလို႔ပါ ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္သယ္။ သည္ေတာ့မွ ဘုရားရွင္က အဲဒါ အေၾကာင္းရင္းပဲတဲ့။ ခ်စ္ခင္ျခင္းတည္း ဟူေသာ ဆႏၵသည္ ဒုကၡဆင္းရဲ၏ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူသယ္”

“တင့္ပါဘုရား”

“ဒါကို ဒကာမႀကီး မအိမ္ကံ ႏွလံုးသြင္းပါ။ ပုထုဇဥ္ေတြ ျဖစ္လို႔ ဘုရား ရဟႏၲာမ်ားလို မက်င့္ၾကံႏိုင္ေသာ္လည္းပဲ ႏွလံုး သြင္းၿပီး စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္းကို တည္ေဆာက္ရမယ္။ သည္ကေန႔ ေမြးေန႔၊ ေမြးရက္က စၿပီး ေနာင္ေမြးေန႔၊ ေမြးရက္ ေတြတိုင္းမွာ တရားနဲ႔ ျပည့္စံုေသာ ဘ၀ကို ရယူပြားမ်ား ႏိုင္ဖို႔လိုတယ္။ ဟုတ္ကဲ့လား ဒကာမႀကီး”

“တင္ပါ့ ဘုရား”

“ကိုင္း ေရစက္ ခ်ရေအာင္။ သည္အခ်ိန္ ကေလးဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးသယ္။ တစ္မွ်င္ခ်င္း လြင့္သြားတဲ့ ဆံပင္မ်ားကို တစ္စုတည္း ျဖစ္ေအာင္ က်စ္ထားေသာ ဆံစုကဲ့သို႔ ဟုတ္ၿပီလား။ အာ႐ံု ကေလးမွာ တည္ၿပီး အကုသိုလ္ အဖို႔ဘာဂ ကိုေအာက္ေမ့၊ ေမတၱာ စိတ္ကေလးျပဳၿပီး ၫႊတ္ထားမယ္။ တတ္စြမ္းသမွ် လွဴဒါန္းရေသာ ဒါန ကုသိုလ္ကို ရည္မွတ္ၿပီး ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ကို ရည္မွတ္ၿပီးလွ်င္ ဘ၀တစ္ပါး ျခားၾက ကုန္ၿပီျဖစ္ေသာ မိဘဘိုးဘြား မ်ားကအစ မိမိ မ်က္ေမွာက္၌ ရွိၾကကုန္ေသာ ပုဂၢိဳလ္စသည္ ျဖင့္ အာ႐ံုၫႊတ္ထားရမယ္။ ဟုတ္ၿပီလား၊ ကိုင္း လိုက္ဆို ဒကာမႀကီး”

“ဘေႏၲ ဘုရား”

“ဘေႏၲ ဘုရား”

“နိဗၺာနႆ...နိဗၺာန္ကို ရည္မွတ္၍”

“နိဗၺာနႆ...နိဗၺာန္ကို ရည္မွတ္၍”

“သစိၦကရဏတၳာယစ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္တို႔ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ ျပဳရပါလိုျခင္း အက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“သစိၦကရဏတၳာယစ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္တို႔ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳရပါ လိုျခင္း အက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“သုခတၱာယစ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာ ခ်မ္းသာေစ ျခင္းအက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“သုခတၱာယစ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာ ခ်မ္းသာေစ ျခင္းအက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“အႏၲရာယ ၀ိဂမၼနတၳာယစ အႏၲရာယ္ ကင္းျခင္း၊ ေဘးကင္းျခင္းအက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“အႏၲရာယ ၀ိဂမၼနတၳာယစ အႏၲရာယ္ ကင္းျခင္း၊ ေဘးကင္းျခင္း အက်ဳိးငွာ လည္းေကာင္း”

“၀ိဇာယနကာေလ မအိမ္ကံ၏ ေမြးေန႔၊ ေမြးလ၊ ေမြးရက္ က်ေရာက္ရာ အခါသမယ၌”

“၀ိဇာယနကာေလ မအိမ္ကံ၏ ေမြးေန႔၊ ေမြးလ၊ ေမြးရက္ က်ေရာက္ရာ အခါသမယ၌”

“တိသရေဏႏုသဟ သရဏဂံု သံုးပါး၌ တည္ပါကုန္၍”

“တိသရေဏႏုသဟ သရဏဂံု သံုးပါး၌ တည္ပါကုန္၍”

ငံု႔ထားေသာ မ်က္ႏွာတြင္ မ်က္ရည္ေတြ တာက်ဳိးအံ့ ဆဲဆဲ ရွိေသာ္လည္း မအိမ္ကံ စိတ္ကို စိတ္ႏွင့္ပင္ တုပ္ေႏွာင္ ထားခဲ့သည္။ ေရစက္ခ် ကရားမွ ကႏုတ္ ပန္းခက္ကေလးေတြကို ျမင္ေနရသည္။ ကရားထိပ္မွ တစ္ေပါက္ခ်င္း ခ်လႊတ္ေသာ ေရစက္ကို သတိႏွင့္ ထိန္းရင္း စိတ္ကို မပ်ံ႕လြင့္ေအာင္ ႀကိဳးစား ထားပါ၏။ ထိန္းထားသည့္ ၾကားက အေဖ့ကို ျမင္ေယာင္သည္။ အေမ့ကို ျမင္ေယာင္သည္။ မလွအံုကို ျမင္ေယာင္သည္။ ဦးပဥၥင္းက မိမိ မ်က္ေမွာက္၌ ရွိၾကကုန္ေသာ မိမိ မ်က္ေမွာက္၌ မရွိၾကကုန္ေသာတဲ့။ ရွိၾကကုန္ ေသာက ဘယ္သူေတြလဲ၊ မရွိၾကကုန္ ေသာက ဘယ္သူေတြလဲ။ သည္စိတ္က ေခါင္းထဲ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ေရစက္ ကရားက တသြင္သြင္ က်ေနေသာ ေရစက္ တစ္ေပါက္ခ်င္းကို မျမင္ရျပန္။ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျဖစ္ရျပန္ပါ၏။ သတိတရား ၀င္လာ ျပန္ေတာ့ မ်က္ရည္ကို ထိန္းသည္။ လိုက္ဆို ေနရသည့္ ေရစက္ခ်ကို ကတုန္ကယင္ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းရသည္။ စိတ္ကို မလြင့္ မပ်ံ႕ေအာင္ ထိန္းရသည္။

“သမာနစၦႏၵာ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ဆႏၵ တူညီၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍”

“သမာနစၦႏၵာ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ဆႏၵ တူညီၾကကုန္သည္ ျဖစ္၍”

“သေမၼာဒမာနာ ၾကည္သာရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္ၾကကုန္ သည္ျဖစ္၍”

“သေမၼာဒမာနာ ၾကည္သာရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္ၾကကုန္ သည္ျဖစ္၍”

ျဖစ္၍...ျဖစ္၍...ျဖစ္၍။ မအိမ္ကံ ညည္းစိတ္ကို ၿငိမ္ေနေအာင္ တည္ထားစမ္း။ ေရစက္ ခ်တုန္း ခ်သခိုက္ အခ်ိန္ ကေလးမွာ မပ်ံ႕လြင့္ေစနဲ႔။ ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ ကုသိုလ္အဖို႔ကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ရၾကစမ္းပါေစ။ ငါ့အသက္ ေလးဆယ္ ျပည့္ၿပီပဲ။ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ ဆိုတဲ့ လူ႔ဘ၀ သက္တမ္းမွာ ညည္း ကုသိုလ္ေတြ ျပဳခဲ့ၿပီပဲ။ ေပးခဲ့၊ ကမ္းခဲ့၊ လွဴခဲ့၊ တန္းခဲ့ၿပီပဲ။ ျဖည့္ဟဲ့၊ ဖို႔ဟဲ့၊ ေကြၽးဟဲ့၊ ေမြးဟဲ့ ရွိခဲ့ၿပီပဲ။ သံသရာႀကီး ရွည္သေရြ႕ ၀ဋ္ဆင္းရဲႀကီး ရွည္မွာပဲ။ ဇာတိဒုကၡ၊ ဇရာဒုကၡ၊ ဗ်ာဓိဒုကၡ၊ မရဏ ဒုကၡေတြ ရွိေနမွာပဲ။ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ေကြကြင္း ရျခင္း ဆင္းရဲ၊ မခ်စ္ မႏွစ္သက္ဘဲ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံရျခင္း ဆင္းရဲ။ ဘ၀တူမွ် အေျခတက် ရွိခ်င္ေသာ္လည္း ရွင္ကြဲကြဲ ရတဲ့ ဒုကၡဆင္းရဲ...ဒါေတြလည္း ရွိမွာပဲ။ အို သတိလြတ္ရ ျပန္ပါပေကာ။ သတိ၊ သတိ။

“ဣစိၦတပတၱိတ ေဗာဓိဥာဏ္ဏံ အလိုရွိအပ္ ေတာင့္တအပ္ေသာ ေဗာဓိဥာဏ္ဏ္ကို”

“ဣစိၦတပတၱိတ ေဗာဓိဥာဏ္ဏံ အလိုရွိအပ္ ေတာင့္တအပ္ေသာ ေဗာဓိဥာဏ္ဏ္ကို”

“လဘိတြာ ရၾကကုန္၍”

“လဘိတြာ ရၾကကုန္၍”

“နိဗၺာနံ နိဗၺာန္သို႔ ပါပုဏိသာမ ေရာက္ရပါလို၏”

“နိဗၺာနံ နိဗၺာန္သို႔ ပါပုဏိသာမ ေရာက္ရပါလို၏”

ေရစက္ခ်အၿပီးမွာေတာ့ မအိမ္ကံ လႈိက္ခနဲ ခံစားလိုက္ ရသည္။ တစ္ခ်က္႐ႈိက္ျခင္းႏွင့္ အတူ မ်က္ရည္ေတြ သြန္က် လာခဲ့ပါ၏။

၁၃၂၂ ခု၊ တပို႔တြဲလ။
မအိမ္ကံ အသက္ ေလးဆယ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ၿပီ။ မနက္ကပင္ ရြာဦး ဆရာေတာ္ ဦးေခမိႏၵထံတြင္ လြန္ေလၿပီးၾကသူ တို႔အတြက္ ေမြးေန႔ ကုသိုလ္ျပဳခဲ့သည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို အ၀င္နတ္ လမ္းရွည္ၿပီး တစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္ေတာ့ ကိုေျပသိမ္းကို သတိရသည္။ နတ္လမ္းထဲမွာပဲ မအိမ္ကံကို ေမတၱာ ရွိေၾကာင္း သူေျပာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ သည္တစ္ခါေတာ့ ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကို လက္က ဆြဲရင္း မအိမ္ကံ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းကို လာခဲ့ရၿပီ။ ေက်းဥႏွင့္ သမီးငယ္ ခိုင္က အိမ္မွာ ေနခဲ့ၾကပါ၏။ ဆရာေတာ္ ဆံုးမလိုက္ေသာ ေရစက္ခ် တရားကို နာယူရေတာ့လည္း အပူကေလး ၿငိမ္းရသလိုလို ရွိခဲ့သည္။ ရႊံ႕ႏွင့္လုပ္ေသာ နားေတာင္းလို၊ ေရႊရည္ ပြတ္ထားေသာ ႏွစ္ျပားတန္ ေၾကးနားေတာင္းလို အေပၚယံလွ႐ံု ဟန္ေဆာင္ မထားနဲ႔လို႔လည္း ဆရာေတာ္က မွာလိုက္ေသးသည္။ ဆရာေတာ္က မအိမ္ကံ အေၾကာင္းကို သိေနလို႔မ်ားလား။ အတြင္းစိတ္က မၿငိမ္းႏိုင္ဘဲ ဟန္မေဆာင္နဲ႔လို႔ မိန္႔ခ်င္ပံု ရပါ၏။

အခုေတာ့လည္း သည္အိမ္ႀကီးမွာ မအိမ္ကံပဲ ရွိေတာ့သည္။ အေဖ မရွိေတာ့။ အေမ ပန္း႐ံု ကြယ္လြန္ရွာခဲ့ၿပီ။ မလွအံုလည္း ဆံုးပါးခဲ့ရၿပီ။ သမီးႀကီးၿမိဳင္ကို ျမင္းျခံ ပို႔ခဲ့သည့္ ၁၃၁၉ ခုႏွစ္က ေရတြက္လွ်င္ ေလးနယုန္ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ သည္ေလး ငါးႏွစ္ အတြင္းမွာ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ႀကီးထဲက လူသံုးေယာက္ကို ဖဲ့ယူ သြားခဲ့ၿပီ။ အသက္ေလးဆယ္ ဆိုသည့္ အရြယ္က ဘ၀မွာ အားအရွိဆံုး အခ်ိန္ပင္။ ရင့္က်က္ေသာ ဘ၀ျဖင့္ ေရွ႕ခရီးကို လွမ္းရန္ ေျခလွမ္းျပင္ ခိုက္မွာပင္ တစ္စံု တစ္ေယာက္က တြန္းလွဲပစ္ လုိက္သလို ပံုလ်က္သား လဲခဲ့ရသည္။

“ေက်းဥရယ္၊ ျဖစ္ရပံုမ်ားေတာ့ေအ အေမဆံုးသယ္၊ မလွအံု ဆံုးသယ္။ သည္ၾကားထဲ ညည္းအေမ အရီး ၾကာၫြန္႔ ပါဆံုးသြားသာကေကာ မအိမ္ကံကို အၿငိႇဳးနဲ႔ လုပ္ေနသလိုပဲ ေအ။ ငါ အရိပ္ခိုရသယ့္ လူေတြကိုခ်ည္း တမလြန္ ေခၚသြား သာကေတာ့ တဆိတ္စာ ေျဖႏိုင္စရာေတာင္ အေၾကာင္း မရွိပါလား ေအရယ္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေဟာရွာပါရဲ႕။ ငါ ေရစက္ေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မခ်ႏိုင္ခဲ့ပါဘူးေအ။ ငါမ်က္ရည္က်သာ ကို သမီးကေလး မျမင္ေစခ်င္လို႔ ညည္းတို႔ကို ထားခဲ့သာ ပါ။ ေက်ာင္းက အျပန္ နတ္လမ္းထဲမွာ ငါထိုင္ငိုမိသယ္။ ဘ၀ အေၾကာင္းမ်ား မေကာင္းပါဘူးေအ”

ေက်းဥကိုပင္ ေျပာမိခဲ့ရပါ၏။ ေက်းဥကေတာ့ တရား ရွိသူလိုပင္ မလႈပ္မေျခာက္ ရွိေနေလသည္။ မအိမ္ကံကို သနားစရာ သတၱ၀ါ တစ္ေကာင္လို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သည္ေလာကဓံေလာက္ေတာ့ ေက်းဥတို႔က ခါးေစာင္းေတာင္ တင္လိုက္ခ်င္ေသး ဆိုသည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္ ရွိေနခဲ့သည္။ သူကေကာ ဘာထူး လို႔လဲ။ အေမဆံုးသည္။ ေယာကၡမ မိဘ ဆံုးသည္။ မအိမ္ကံ ၾကံဳသေလာက္ ေက်းဥက ျဖစ္ရေလျခင္းရယ္လို႔ မညည္းခဲ့။ မေအ ဆံုးတုန္းက ငိုခဲ့သည္။ ေယာကၡမ ဆံုးေတာ့ မ်က္ရည္ ကေလး သီသီ ေ၀့ခဲ့သည္။ ဒါပါပဲ။ သည့္ေနာက္ေတာ့ စပ္လို႔ေတာင္ ေျပာတာမ်ဳိး မရွိ။ မအိမ္ကံမွာ ေက်းဥကို ၾကည့္ၿပီး တရားက်ရ မလိုလို။ ညည္းမခံစားရဘူးလား ဆုိေတာ့ ခံစားလို႔ေကာ ျပန္ရွင္လာမွာမွ မဟုတ္သာတဲ့။

“မအိမ္ကံရယ္၊ ငါလည္း လူပါဟယ္။ စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ဘဲေနပါ့မလား။ ငါ့ေယာကၡ မရီးလွအံု ဆိုရင္ ဆူဆူေငါက္ ေငါက္နဲ႔ ငါ့အေပၚ ေကာင္းရွာသယ္။ အေမရင္းနဲ႔ မျခားပါဘူးေအ။ အေမနဲ႔ ရီးလွအံု ဆံုးပါးၾကသာ ငါ့အတြက္ အင္မတန္ ထိခိုက္ရသယ္။ ႀကီးပန္း႐ံုဆိုေျပာမေနနဲ႔ေတာ့၊ ဘယ္သူ႔ အေပၚ မဆို စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္း ရွိခဲ့ရွာသယ္။ ႀကီးပန္း႐ံု ဆံုးတုန္း ငါကြၽမ္းပစ္ ငိုခဲ့မိသာပါေအ။ ဒါေပသိ ငါေျဖသယ္။ ေၾသာ္ သူတို႔ခမ်ာ အသက္ႀကီး ရွာၾကၿပီ။ ဘ၀ ၀န္ထမ္းခဲ့ၾကရသဲ့ ႏွစ္ထမ္းႀကီး ရွည္လွၿပီ။ ငါတို႔ေတာင္ သူတို႔ေလာက္ သီလ ေကာင္းပါ့မလား ေအာက္ေမ့မိသယ္။ အမွည့္ တ၀င္း၀င္း၊ အကင္း တၿပိဳက္ၿပိဳက္ကိုးေအ့”

“ေအာင္မယ္ ရေသ့မကေတာင္ ဟုတ္ တုတ္တုတ္ပါလားဟဲ့။ ေအးပါေအ၊ ညည္းလည္း ခံစား ရမွာပါပဲေလ။ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အတူတူပါပဲ။ တို႔အားကိုး အားထား ျပဳရသဲ့ သူေတြ ခ်ည္းဆိုေတာ့ အပဲ့ႀကီး ပဲ့ရသာပါပဲ။ အင္း၊ ငါကေတာ့ ရွင္ကြဲ ပိုသာေပါ့ ေက်းဥရယ္”
ရွင္ကြဲ ပိုသာေပါ့ေအ ဆိုသည့္ စကားေၾကာင့္ ေက်းဥ ငိုင္သြားခဲ့ရသည္။ ဘာမွ မေျပာသာေတာ့။ မအိမ္ကံကို တစိမ့္စိမ့္ ၾကည့္ေနတာပဲ ရွိသည္။ မအိမ္ကံ ငယ္ငယ္၊ မအိမ္ကံ အပ်ဳိေပါက္၊ မအိမ္ကံ အပ်ဳိဖားဖား၊ မအိမ္ကံ သားသည္မေအ။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေက်းဥ မ်က္စိေအာက္မွာပဲ ရွိခဲ့သူ။ ခံစားမႈ ႀကီးသလို မဟုတ္တာ လုပ္ရမွာကို စက္ဆုပ္သူ။ မမွန္တာ ရွိလွ်င္၊ မတရားတာ ေတြ႕လွ်င္ ေရွ႕က ရပ္ၿပီး ရင္ဆိုင္ ၀့ံရဲသူ။ ဓားမေၾကာက္၊ လွံမေၾကာက္ မိန္းမေခ်ာကို တစ္ခါတစ္ရံ ေက်းဥပင္ အံ့ၾသရသည္။ ႐ုပ္ရည္ ေခ်ာေမာသည္။ ကိုယ္က်င့္ တရားေကာင္းသည္။

ရပ္ရြာအေပၚ ညႇာတာသည္။ မိဘေတြကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ရွိသည္။ လင္သားကို ႐ိုေသသည္။ သား သမီးေတြကို ငွက္ေတာင္သိမ္းသိမ္းႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခု ခုကို ထင့္လိုက္မိၿပီ ဆိုလွ်င္လည္း ဇြဲႀကီး နပဲႀကီး ျပန္သည္။ ဆံုးမ မရ၊ ေဖ်ာင္းဖ် မရ။ လက္တြင္းဆုပ္မိလွ်င္ မေျဖေတာ့ တာမ်ဳိးရွိသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ဆရာမခင္ခင္ထူး ေရးသားျပီး ေရႊအျမဳေတမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။


November 24, 2009

တရားက်ေနတာလား..မိုက္မဲမႈတခုေလလား......


သူ႕မွာလဲ ခ်စ္တတ္တဲ့အသဲႏွလံုးရွိတာပဲ..
ကိုယ့္အတြက္မဟုတ္ခဲ့တာ..မေျပာသာ..

သူ႕မွာလဲ ထားရမယ့္သစၥာတရား ရွိမွာေပါ့..
ကိုယ့္အေပၚမဟုတ္ခဲ့တာ..ကံၾကမၼာ..

ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲတဲ့ေလာက
ကိုယ့္ကိုမွ ခ်စ္ေစခ်င္တဲ့ ငါ့ေလာဘ..

ေၾသာ္သခၤါရတရားေတြ သိပါလ်က္နဲ႕
သံေ၀ဂမရႏိုင္တဲ့ ငါ့ေမာဟ..

အခ်စ္အတုပါဆိုတာ သိရက္နဲ႕
သူ႕ကိုမွ ဥပကၡာ မျပဳႏိုင္တဲ့ ငါ့ဘ၀..

သူ႕ေမတၱာအတိမ္အနက္ကို မေမးဘူးခဲ့ေပမယ့္..
ကိုယ့္ေရွ႕မွာ မလိမ္တတ္ခဲ့တာ ေက်းဇူး အနႏၲ..
ငါ့လြတ္လပ္မႈေတြ ဆံုးရႈံး..
ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြပ်က္သုဥ္း..
မမုန္းႏိုင္ေလေတာ့လည္း.....
.........
.......

အင္းဒီလိုနဲ႕ပဲ.. အခ်စ္ဆိုတာကို ခ၀ါခ်ဖို႔ အသက္က အခ်က္ျပလာျပီ..

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ကဗ်ာပိုင္ရွင္ - မမလြင္(ခ) မမိုး

November 23, 2009

မအိမ္ကံ ( For Nov အပိုင္း - ၆ )

“အျပစ္မရွိသဲ့ လွည္းသမားေတြကို နင္ကသာ ၿငိဳးသာ။ ငါက နင့္ကို ဘယ္တုန္းကမွ ေခါင္းထဲ မရွိဘူး။ ဖမ္းထားၿပီး ဒဏ္ေငြ ႐ိုက္ခ်င္သာက ေရွ႕က။ လူစာ၊ ႏြားစာေတာင္ မေကြၽးဘူး ဆိုေတာ့ နင္လည္း ေတာသူ၊ ေတာင္သားပဲ မလြန္လြန္းဘူး လား။ တျခားရြာက လွည္းေတြ မေျပာနဲ႔။ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းက ေတာင္သည္ အမိန္႔ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး”

“ဟုတ္ပါၿပီေလ။ အခုက မအိမ္ကံနဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္ လို႔တုံး။ လွည္းသမားေတြထဲမွာ နင့္ အမ်ဳိးပါလို႔လား”

“ဘယ့္ႏွယ့္မွ မပတ္သက္ဘူး။ ဘာအမ်ဳိးမွလည္း မပါဘူး။ နင္လုပ္သဲ့ အလုပ္ မဟုတ္လို႔ လိုက္လာသာ။ မဟုတ္ရင္ ဘယ္ဟာမွ မခံဘူး။ ငါရြာေက်ာင္း ဆရာကေတာ္ေလဟဲ့။ မမွန္သာ မတရားသာ ရွိရင္ ငါတို႔က ေရွ႕ကထြက္ရမွာပဲ။ ဘယ့္ႏွယ့္ေတာ္၊ ႏွီးခ်က္နဲ႔ တဲေဆာက္ကာမွ သံေတာင္ ေနာက္ေကာက္ ေကာက္က်ရသယ့္ ကိန္းဆိုက္ေနပါပေကာ”

႐ံုးေရွ႕မွာ လူေတြ အံုခဲေနၾကၿပီ။ မလွအံုလည္း ခ်က္ခ်င္း အေျပး ေရာက္လာသည္။ လာတုန္းကေတာ့ မအိမ္ကံကို “နင္တန္၊ သူတန္” လုပ္ဖို႔ လိုက္လာ ဟန္တူပါ၏။ သာေအာင္ ႏွင့္ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ ေအာ္ေနၾကတာ ေတြ႕ေတာ့ ကိုစံေကာင္း အနား သြားရပ္သည္။ ကိုစံေကာင္းကလည္း ႏွမျဖစ္သူကို တစ္ခြန္း၀င္ မဟ။ သာေအာင္ လူပါး ၀ေနတာကို ရြာက မခံခ်င္ ၾကေသာ္လည္း မိုးေကာင္း ေနခ်ိန္ဆိုေတာ့ ၿငိမ္ေနၾကရသည္။ ခုေတာ့ ႏွမ လုပ္သူက ခ်က္က် လက္က် တြယ္ေနေတာ့ အေ၀းက အသာၾကည့္ ေနျခင္းျဖစ္၏။ သာေအာင့္ေနာက္မွာ လူမိုက္ ႏွစ္ေယာက္ ရွိေနၾကေတာ့ ႏွမကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ရွိၾကမွာ စိုး၍ ျဖစ္သည္။ မလွအံုက မအိမ္ကံ အနားသြားကာ လက္ေမာင္းအိုးကို ဆြဲသည္။

“မအိမ္ကံလာေတာ့ ေနပူသယ္။ တို႔ရြာလည္း ဆင္ႀကိဳးနဲ႔ ၾကက္ခ်ည္၊ ၾကက္ခ်ည္ႀကိဳးနဲ႔ ဆင္ခ်ည္ ျဖစ္ေနပါပေကာ”

မအိမ္ကံက ေနရာမွာပဲ ေပရပ္ကာ သာေအာင့္ စကားကို ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ သာေအာင့္ ႏႈတ္က အမိန္႔မက် ေသးတာကို ေပေစာင့္ေနျခင္းျဖစ္၏။ တကယ္ေတာ့ သာေအာင္က ျမင္းျခံ လမ္းပိုင္း ဌာနက စာအရ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္၍ သည္ကိစၥ သည္ေလာက္ ႀကီးက်ယ္သြားလိမ့္မည္ မထင္ခဲ့။ အေ၀းရြာက လွည္းေတြကို ဒဏ္႐ိုက္ လိုက္႐ံုႏွင့္ ၿပီးလိမ့္မည္ ထင္ခဲ့သည္။ လွည္းသမားေတြႏွင့္ ႏြားရွစ္ေကာင္ကို အစာေရစာ ကိစၥ မစီ စဥ္မိခဲ့တာကေတာ့ ေပါ့ဆမႈ ျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံ ေရာက္လာ ကာ သည္လို ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႕လိမ့္မည္ လို႔လည္း မထင္။ ရြာမွာ ကိုေျပသိမ္းတို႔၊ မအိမ္ကံတို႔က လြဲ၍ ေျပာ၀ံ့ ဆို၀ံ့သူ မရွိေတာ့လည္း ထင္တုိင္းၾကဲ ေနၾကတာ ၾကာၿပီ။ သာေအာင္က ပါးသည္။ သူလြန္တာကို အမ်ားေရွ႕မွာ အထုပ္ ေျဖျပသလို အျဖစ္မခံဘဲ ခ်ာခနဲ လွည့္သြားကာ ျပႆနာကို ေရွာင္လိုက္သည္။ သူ႔ေနာက္ပါ ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္စံုတစ္ရာ ေျပာခဲ့ၿပီး ႐ံုးထဲ ၀င္သြားသည္။ ႏြားသတ္သမား ေအာင္လွက လွည္းသမားေတြဆီ သြားကာ ျပန္ၾကရန္ ေျပာေနေလၿပီ။



“မလွအံု လူေတြ၊ ႏြားေတြ အိမ္မွာ ထမင္းေကြၽးဖို႔ လုပ္ေပးပါဦး။ ခမ်ာမ်ား ဆာၾကရွာေရာ့မယ္။ လွည္းေကာက္ၿပီး အိမ္ေမာင္းခဲ့ခိုင္းလိုက္ေတာ့”

ရြာသူရြာသားေတြၾကားထဲက မအိမ္ကံ တိုးထြက္လာခဲ့ သည္။ ေဇာႏွင့္သာ လိုက္လာရသည္။ ပူလိုက္သည့္ေန။ ဤသို႔ ျဖင့္ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းရြာ တာလမ္းေပၚ ႏြားေမာင္းမႈႀကီးၿပီး သြားခဲ့ပါ၏။ တစ္ရြာလံုးမွာ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ျဖစ္က်န္ ရစ္ခဲ့သည္။ မအိမ္ကံ အေၾကာင္းက စကားျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ မလွအံုက လွည္းသမားေတြကို လွည္းေကာက္ခိုင္းရင္း ခါးႀကီး တေထာက္ေထာက္ႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့၏။ ကိုစံေကာင္းလည္း ႏွမ ျဖစ္သူေနာက္ သုတ္သုတ္ပါေအာင္ လိုက္လာခဲ့သည္။

“ခ်က္က်ခ်က္ေတာ့ဟာ... သည္ေကာင္ လူပါး၀ေနသာ ၾကာၿပီ။ ငါက ႏွမထိရင္ ၀င္႐ိုက္မလို႔။ ျပန္ျပန္ ငါ့ႏွမ သည္ေကာင္ေတြေတာ့ သတိထားေနာ။ မေကာင္းၾကံခ်င္ ၾကံမယ့္ ေကာင္ေတြရယ္”

“မေကာင္းၾကံေတာ့လည္း တစ္ပြဲ ေတြ႕ၾက႐ံုေပါ့ အစ္ကို ေလးရယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းမွာ အကုသုိလ္က ႏိုင္စား ရမယ္လို႔။ လူေတြက ေခြးဆိုး ဆိုသာနဲ႔ ေၾကာက္ရေတာ့မွာ လား။ ေခြးဆိုးမ်ား ပါးေစာင္ဟက္တက္ ျဖဲပစ္လုိက္ခ်င္ေသး တယ္”

မအိမ္ကံ ေဒါသအရွိန္ေတြ မေျပေသး။ မအိမ္ကံ စကား ေၾကာင့္ ကိုစံေကာင္းပင္ စကားမဆက္ႏိုင္ဘဲ ႏွမကိုလွမ္းၾကည့္ လိုက္ေလ၏။
“ေနႏွင့္ဦး။ လွည္းသမားေတြကို ပုဆိုးတစ္ထည္စီပါ ေပးလိုက္ရဦး”

မအိမ္ကံက ဒဏ္႐ိုက္ခံၾကရမည့္ လွည္းသမားေတြဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ လူစာ၊ ႏြားစာ အိမ္မွာ ၀၀လင္လင္ ေခၚေကြၽးခဲ့႐ံုမက ပုဆိုး တစ္ကြင္းစီပါ ေပးလိုက္ေသးသတဲ့ ဆိုသည့္ စကားေတြက ရြာေပါင္းစံု ထုတ္ခ်င္းခတ္သြားခဲ့ေလ ၿပီ။ သာေအာင္လည္း နည္းနည္းေတာ့ ကုပ္သြားေလ၏။ ထင္မထားသည ့္ေထာင့္က မအိမ္ကံ ေပၚလာတာကို သာေအာင္ ကိုယ္တုိင္ ဟန္ေရး မျပခဲ့ႏိုင္ခဲ့။ စဥ္းစားေတြးေတာရင္း ေပၚလာသည့္ ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ေတြပင္။ မအိမ္ကံ အိပ္ရာထဲ ျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ သမီးႀကီးက အပူအပင္ ကင္းကင္း အိပ္ေပ်ာ္လ်က္။ အျပင္မွာ လေရာင္က သာဆဲပင္။

မအိမ္ကံတို႔ ၀ိုင္းတိုက္ထဲမွာ လွည္းႏွစ္စီး ေကာက္ထား ၿပီးၿပီ။ တစ္စီးက ဖိုးကူး ေမာင္းမည္။ ေနာက္တစ္စီးက ကိုၾကက္ေတာလွည္း။ ကိုၾကက္ေတာက လွည္းသာေပးလိုက္ ျခင္းျဖစ္ၿပီး ကိုဖိုးေငြက ေမာင္းမည္။ မလွအံုက အိမ္ေပၚက သံေသတၱာႀကီး ရြက္ခ်ေတာ့ ကိုဖိုးေငြက လွည္းေပၚကဆီးယူ သည္။ စံုစီနဖာေတြကလည္း မနည္းပါ။ ဘေထြးျဖစ္သူ ကိုသက္မင္းတုိ႔ မိသားစုအတြက္ အေမပန္း႐ံု ထည့္ေပးလိုက္ သည့္ လက္ေဆာင္ေတြလည္းပါပါ၏။ အိမ္ႀကီးမွာ လူေတြ မ်ားလွသည္။ အမ်ဳိးေတြ အေဆြေတြပါမက နားၾကားႏွင့္ လာေရာက္ၾကသူေတြလည္း မ်ားေလ၏။

“မအိမ္ကံ သမီးပို႔ မလုိက္ဘူးလား။ ျမင္းျခံကို။ ညည္း သမီးကေတာ့ေအ တစ္ရြာ တစ္ေယာက္ထြန္းပါပဲ။ မိန္းကေလး ၿမိဳ႕တက္ပညာသင္သာ တို႔တစ္သက္ မၾကားစဖူးဘူး။ သမီး ကလည္းေတာ္၊ မိဘမ်ားကလည္း ကူေဖာ္ပ့ံဖက္ရ ဟန္က် ပါ့ေအ”

ေမးသူေတြက ေမးၾကတာကို မအိမ္ကံေျဖေနရသည္။ မအိမ္ကံ သမီးပို႔မလိုက္ေတာ့ပါ။ ဖေအလည္း ပါသည္။ မလွအံု လည္း ေနရာခ်ရန္လိုက္သြားလိမ့္မည္။ မေအ ပါသြားလွ်င္ သမီးႀကီး စိတ္ေျပာင္းသြားမွာကို ေတြးၿပီး မလိုက္ေတာ့ျခင္း ျဖစ္၏။ သမီးႀကီးၿမိဳင္က စိတ္အေျပာင္းအလဲကလည္း ျမန္တတ္ပါ ဘိသနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ အိမ္မွာ သက္ႀကီးရြယ္အို မေအႀကီး ခမ်ာ သမီးေရာ၊ ေျမးပါ အိမ္က ခြာသြားလို႔ကေတာ့ ၀မ္းထဲက အူေတြ ဆြဲႏုတ္ သြားသလို ဟာသြား ရွာမွာကို စိုးတာလည္း ပါပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမပန္း႐ံု အနားမွာ မအိမ္ကံရွိမွ ျဖစ္မည္။

ၿမိဳင္ကေလးက သည္မနက္ လွေနလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ သမီးဆိုေတာ့ အလွေတြ ႐ုန္းကန္ ပြင့္ရန္အားယူ ေနခ်ိန္ မဟုတ္လား။ ၀င္း၀ါ၀ါ အသားအေရႏွင့္ မ်က္ႏွာပြင့္ပြင့္ ကေလးေၾကာင့္ ဘြားေအက “ပပ၀တီ” ေခၚတာလည္း မလြန္ပါ။ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ ပိုးထည္ကေလးႏွင့္ သေျပစိမ္းေရာင္ အက်ႌက ေတာက္ႂကြားလြန္း လွပါ၏။ မ်က္ႏွာေခ်ကေလး ပုတ္ထားသျဖင့္ မ်က္ႏွာ ႏုႏုကေလးသည္ပင္ ပန္းေသြးေရာင္ ေျပးလ်က္ မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္ ပုတ္လိုက္တိုင္း စိန္ပြင့္ေတြလို တဖ်တ္ဖ်တ္ ရွိေလ၏။ မႏၲေလးက ကတၱီပါ ေျခညႇပ္ဖိနပ္ ကေလး စီးထားသည္။ ေရႊခ်ည္ထုိး အိတ္ကေလး တစ္အိတ္ကို ကိုင္ထားေသးေတာ့ ကြမ္းေတာင္ ကိုင္ေတာ့မည့္ ရြာ့မိန္းမ ေခ်ာကေလးႏွင့္ပင္ တူသည္။ မအိမ္ကံက လြမ္းတာ တစ္ျခမ္း၊ ေက်နပ္ အားရတာက တစ္ျခမ္းျဖင့္ တစ္ကုိယ္တည္း ႏွစ္စိတ္ ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။

“ကိုင္း ၿမိဳင္ကေလး၊ ငါ့ေျမး ဘြားေအႀကီးကို ကန္ေတာ့။ သြားၾကရေအာင္”

အလုိ။ သြားၾကေတာ့မွာလား။ မအိမ္ကံ ရင္ေတြ သည္ေတာ့မွ ကတုန္ကယင္ ရွိလာခဲ့သည္။ ေက်းဥက လူေတြေရွ႕ မထြက္။ သူ႔သားအငယ္ႏွင့္ မအိမ္ခိုင္တို႔ကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ စီဆြဲထားရင္း ခပ္ကြာကြာက လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ ငိုခ်င္ခ်င္ မ်က္ႏွာက တင္းထားသျဖင့္သာ မ်က္ရည္ေတြ မက်ျခင္း ျဖစ္၏။ မအိမ္ၿမိဳင္က အေမ ပန္း႐ံုကို ဖ်ာေပၚမွာ ထိုင္ကန္ေတာ့ေတာ့ အေမပန္း႐ံုက ဆုေတြ ေပးေနခဲ့သည္။ သည္ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ ရင္း မအိမ္ကံ မ်က္ရည္ စို႔ရၿပီ။

“ပညာရွာသယ့္ အခါ ေတာလိုက္ မုဆိုးမ်ားသားေကာင္ ရွိရာ အရပ္မွာ ေျခလံုလံုပ် ၀ပ္က်ဳိးႏြံရွိသလို က်င့္ရသယ္။ ရတနာ သံုးပါးကို ၾကည္ညိဳရာမွာ အဖုိးတန္ လည္ဆြဲ တန္ဆာကို ေပ်ာက္မွာစိုးလို႔ မၾကာခဏ စမ္းသလို အခါမလပ္ေအာက္ ေမ့ရသယ္။ ေတာေမ်ာက္မ်ား တစ္ည သံုးခါေျမႀကီးကို ဆင္း စမ္းသလို ၀ီရိယ ရွိရသယ္။ ၾကားလား ငါ့ေျမး။ ယေန႔ယခု မွစ၍ ေျမးေလး မအိမ္ၿမိဳင္ တစ္ေယာက္ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ ပါ၍ လိုရာမွန္သမွ် ျပည့္စံုၿပီးလွ်င္...”

အေမပန္း႐ံုဆုေပးေနသခိုက္ မအိမ္ကံ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္ထားခဲ့သည္။ မ်က္ရည္ေတြက ပိတ္ထားေသာ မ်က္ခြံထဲက ယိုစီးက်လ်က္ ပါးျပင္ေပၚသို႔ တစ္လိမ့္ခ်င္းက်လာ ေလ၏။ ရင္ထဲ လိႈက္တက္လာေသာ ခံစားမႈ အဟုန္က အသိ သတိတရားတို႔ကိုပါ ႐ိုက္ခ်ဳိး ပစ္လိုက္သည့္ အခါ ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလွေသာ ႐ႈိက္သံႀကီး ထြက္ေပၚလာေလသည္။ ေက်းဥ၏ ငိုသံကလည္း ထက္ၾကပ္မကြာ ပါလာခဲ့ၿပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ တရားဆုကို ေပးေနေသာ ဘြားေအပါ အသံေတြ တုန္လိႈက္ လာရာက တဘက္ေဟာင္းျဖင့္ မ်က္ႏွာကို အုပ္ကာငို ရွာေလသည္။ ၀ိုင္းတိုက္ထဲတြင္ ရွိေနၾကေသာ ေဆြမ်ဳိးမ်ားေရာ ရြာခံမ်ားပါ မ်က္ရည္ေတြေ၀့ၾကရၿပီ။ ခံစားမႈႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ေအးေအးေလးေလး ရွိရွာသူဟု ေျပာစမွတ္ျပဳရေသာ မအိမ္ၿမိဳင္သည္ပင္ မ်က္ရည္ေတြေတြ က်ရင္းက ဘြားေအကို တစ္လွည့္၊ မိခင္ကို တစ္လွည့္ၾကည့္ရင္း ငိုေနခဲ့၏။

မအိမ္ကံႏွင့္ ဖေအကို လာကန္ေတာ့သည့္ အခါ သမီးႀကီးကို အကန္ေတာ့ မခံေသးဘဲ ပိုက္ဖက္ထားခဲ့သည္။ နဖူး ဆံစေတြကို နမ္းေနမိသည္။ သည္သမီးကေလး ေမြးကတည္း က ရင္အုပ္မကြာ ရွိခဲ့ရာက သည္ကေန႔ေတာ့ျဖင့္ အေ၀းတစ္ ေနရာဆီ သြားရရွာေတာ့မည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ကန္ေတာ့အၿပီး မွာေတာ့ လွည္းေပၚ တက္ရၿပီ။ ကိုေျပသိမ္းပင္ မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္ လွည့္ထားရွာ၏။ မလွအံုႏွင့္ မအိမ္ၿမိဳင္ သားအဖက လွည္းတစ္စီး။ ကိုဖိုးေငြႏွင့္ ၀န္စည္စလယ္ေတြက လွည္းတစ္စီး။ မအိမ္ကံ ငယ္ငယ္က အေဖႏွင့္ ျမင္းျခံ အလည္ လိုက္သြားခဲ့စဥ္က အေမပန္း႐ံုႏွင့္ ခြဲရသည့္ ခံစားမႈကိုပင္ ေျပးသတိရ လိုက္မိပါ၏။

“အေမ သြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ အေမႀကီးပန္း႐ံု သြားေတာ့ မယ္ေနာ္၊ ေက်းေက်း သြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ ညီမေလးခုိင္ မမ သြားေတာ့မယ္ေနာ္”

“သြားေတာ့ေျမးႀကီးေရ၊ ေျမးႀကီးလာမွ အေမႀကီး ေတြ႕ ရေတာ့မွာပါေအ၊ ေက်ာင္းပိတ္သာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ေနာ္ေျမး၊ အေမႀကီး တို႔ ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္၊ ခလုတ္မထိ ဆူးမၿငိ ေဘးရွိသမွ် ေ၀းပါ ေစေတာ္၊ က်ဳပ္ေျမးေလး”

လွည္းႏွစ္စီး ရြာလယ္ လွည္းလမ္းေပၚေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ၀ိုင္းတိုက္ထဲက ရွိရွိသမွ် လူေတြအားလံုး ျခံ၀က ထြက္ၾကည့္ ၾကသည္။ မအိမ္ကံက လက္ျပေတာ့ သမီးႀကီး ၿမိဳင္ကလည္း လက္လွမ္းျပရွာပါ၏။ ဘ၀ဆိုတာ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းမ်ားႏွင့္ခ်ည္း ၿပီးရတာမ်ားလား။ သြားေတာ့ သမီးေရ။

ညသည္ လျပည့္ေက်ာ္စရက္ ဆိုေသာ္လည္း ညဥ့္နက္ပိုင္းတြင္ လရွိေသးသည္။ လထြက္ ေနာက္က်သည့္ အတြက္ ညဦးပိုင္းတုန္းကေတာ့ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း တစ္ရြာလံုး ေမွာင္မည္း လ်က္ရွိ၏။ ကေလးငိုသံ၊ သီခ်င္းဆိုသံ၊ ပုေလြသံစေသာ ေက်းရြာ တစ္ရြာ၏ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ အသံဗလံမ်ား ၿငိမ္သက္သြား ခ်ိန္မွာေတာ့ ရြာကေလးလည္း တစ္စတစ္စ ၿငိမ္သက္ သြားခဲ့ပါ၏။

မအိမ္ကံတု႔ိ အိမ္ႀကီးမွာ ဖိုးတုတ္ကလြဲလွ်င္ မိန္းမသား ေတြခ်ည္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကိုေျပသိမ္းေရာ၊ ကိုဖုိးေငြေရာ၊ ဖိုးကူးေရာ မရွိၾက႐ံုမက မလွအံုပါ ပါသြားေလေတာ့ အိမ္မွာ အေမပန္း႐ံု၊ မအိမ္ကံ၊ ေက်းဥႏွင့္ ကေလး သံုးေယာက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကိုေျပသိမ္းတို႔ လွည္းထြက္သြားကတည္းက သည္အခ်က္ကို မအိမ္ကံ သတိထားမိလိုက္သည္။ ညဘက္မွာ ဖိုးတုတ္ တစ္ေယာက္သာ ေယာက္်ားသားရယ္လို႔ ရွိၿပီး မိန္းမသား ေတြခ်ည္း က်န္ခဲ့ျခင္းသည္ သည္လို ကာလႀကီးမွာ မေကာင္းႏုိင္တာကို ရိပ္စားမိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အေမပန္း႐ံုက အသက္ အရြယ္ႀကီး ရင့္ၿပီ။ ထြန္းပ၊ ထြန္းရ ညီအစ္ကိုႏွင့္ မအိမ္ခိုင္က ကေလးငယ္ေတြ။ က်န္တာ မအိမ္ကံႏွင့္ ေက်းဥပဲ ရွိတာဆိုေတာ့ ကိုစံေကာင္းကို ညဘက္လာေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ မအိမ္ကံ စီစဥ္ခဲ့သည္။ ညေနက ေက်းဥကို အေခၚလႊတ္ လိုက္ကတည္းက ကိုစံေကာင္းကလည္း ဓားရွည္ တစ္လက္ျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့ပါ၏။

“ဟုတ္သယ္၊ အစ္ကိုေလးလည္း စဥ္းစားမိသယ္၊ ေခတ္ကာလက မေကာင္းေတာ့ ငါ့ႏွမေတြးသာ မွန္သာေပါ့၊ စိတ္ခ်သာ အိပ္ၾကပါေအ၊ အစ္ကိုေလး ရွိပါသယ္”

ကိုစံေကာင္း အတြက္ လက္ဖက္တစ္ပဲြ ေရေႏြးတစ္အိုး စီစဥ္ေပးၿပီး အိပ္ရာ ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ သည္ညေတာ့ ေက်းဥတို႔ သားအမိ တစ္ေတြကလည္း မအိမ္ကံတို႔ႏွင့္ အတူ အိမ္ႀကီးေပၚ လာအိပ္ၾကသည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ ေအးခုတင္ႀကီးေပၚမွာ ဖိုးတုတ္ႏွင့္ ကိုစံေကာင္း အိပ္ၾကလိမ့္မည္။ အိပ္ရာ၀င္ေတာ့လည္း မအိမ္ကံမွာ သမီးႀကီးကို လြမ္းလြန္းသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္း အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္။ ေက်းဥကလည္း မအိမ္ကံလိုပင္ ရွိခဲ့သည္။ အေမပန္း႐ံုကေတာ့ ေျမးလြမ္း ေနပံုရပါ၏။ ညေနေစာင္းက တည္းက အိမ္ဦးခန္းက သင္ျဖဴးဖ်ာ ကေလးေပၚမွာ ၀င္ေခြ ေနေလေတာ့သည္။ မအိမ္ကံႏွင့္ ေက်းဥ စကား တေျပာေျပာ ရွိၾကရာတြင္ ညဥ့္နက္လာေတာ့ ေက်းဥလည္း အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ၿပီ။

မအိမ္ကံမွာသာ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ေသးဘဲ အေတြးေတြ စံုေန ခဲ့ရပါ၏။ ေအာက္ထပ္ နာရီႀကီးဆီက တစ္ခ်က္ထိုးသံ ၾကား ရၿပီ။ ဒင္ခနဲျမည္လိုက္ေသာ အသံက မအိမ္ကံကို ဖ်တ္ခနဲ လႈပ္လိုက္သလိုရွိရာက တစ္စံုတစ္ရာ စိတ္မသိုးမသန္႔သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာသံမွေတာ့ မရွိ။ သို႔ေသာ္ မအိမ္ကံတြင္ အာ႐ံုတစ္ခု ကပ္ၿငိေနသလို ၾကက္သီး ရိပ္ရိပ္ကေလးထိ သြားျခင္းျဖစ္၏။ မအိမ္ကံ အိပ္ရာက ထလာခဲ့ကာ ၀ုိင္းတိုက္ ေလးဖက္ ေလးတန္စလံုးကို ျမင္ရေသာ ျပတင္းေပါက္မ်ားက တစ္ဆင့္ စူးစူးစုိက္စိုက္ လုိက္ၾကည့္သည္။ လေရာင္က ခပ္ေနာက္ေနာက္ဆိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲေတာ့ မရွိ။ အစ္ကိုေလး ကိုစံေကာင္းေကာ အိပ္ ေနေလသလား။

မအိမ္ကံ ၾကည့္ေနခိုက္မွာပင္ ၀ုိင္းတိုက္ထဲသို႔ အရာ၀တၳဳ ျဖဴျဖဴေတြ တေဖ်ာေဖ်ာ က်လာသည္ဟု ထင္လိုက္မိသည္။ ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ ၀င္းထရံက ေတာ္ေတာ္ေလး ေ၀းသျဖင့္ ေသေတာ့ မေသခ်ာ။ မအိမ္ကံက ကိုစံေကာင္းကို ေအာ္ေခၚ လိုက္ဖို႔ ေတြးမိလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ ကိုစံေကာင္းက ဓားရွည္၀င့္ရင္း ၀င္းထရံဘက္ကို ေျပးသြားတာ ျမင္လိုက္ရသည္။ မအိမ္ကံ ကလည္း နံရံေပၚက ဓားရွည္ကို ဆဲြလိုက္ၿပီး ေလွကားေပၚက အေျပးဆင္း လာခ့ဲေလသည္။ လက္ႏွိပ္ဓာတ္ မီးကိုေတာ့ ဆြဲျဖစ္ေအာင္ ဆြဲခဲ့သည္။ ကိုစံေကာင္းက ေျခသံတဖ်တ္ဖ်တ္ေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မအိမ္ကံမွန္းသိ၍ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ျခံေထာင့္ကိုေရာက္ၾကေတာ့ မအိမ္ကံက လက္ႏွိပ္ ဓာတ္မီးျဖင့္ ဟိုဟိုသည္သည္ ထိုးၾကည့္သည္။ ေတြ႕ၿပီ။ ပစၥည္းက သံုးေနရာ ျပန္႔ၾကဲေနသည္။

မႈန္၀ါး၀ါး လေရာင္ထဲမွာ မအိမ္ကံပင္ ေသြးဆုတ္ သြားမတတ္ ရွိခဲ့ရာမွ ကိုစံေကာင္းကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဓားရွည္တစ္လက္ ကိုင္ထားေသာ ေယာက္်ားသားႀကီး ကိုစံေကာင္းပင္လွ်င္ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ၿငိမ္သက္လ်က္ ရွိေလ၏။


(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

ဆရာမခင္ခင္ထူး


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွ ေဖၚျပပါသည္။