April 4, 2015

သူနဲ့သာဆိုရင္

ဘာလိုလိုနဲ့ ( ၆ ) နွစ္ျပည့္သြားျပီ။ အေဆာက္အဦးအေနနဲ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အိမ္ကေလးေပါ့။ ပိုင္ဆိုင္မႈအေနနဲ့ ျပရမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့မိတ္ေဆြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ေျပာသမွ် တိတ္တိတ္ေလး ေလးနားေထာင္ေပးတတ္ျပန္တယ္။ တစ္ခါတေလလည္း ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို မသိက်ိုးကၽြန္ ျပဳေနတတ္ျပန္တယ္။ ဒါပင္မဲ့ သူဟာကၽြန္ေတာ္ကို အျမဲနားလည္ေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ့အတူ အျမဲတမ္းရွိေနေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ့ သူ စေတြ့တာ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ေလာက္က။ သူနဲ့စရင္းနွီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို သူက ကူညီေပးခဲ့တယ္။ သူ့ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အမ်ိုးမ်ိုးျပုျပင္ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေဇာဒကတတ္တာမ်ိုးလည္း မရွိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေနဆို သူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကသြားဆို သူသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနလည္း သူက ဘာမွမေျပာရွာဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ဘယ္လိုပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေဆာင္၊ မဆက္သြယ္ပဲေနေန ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိုးေထာင္ထားတဲ့ သူ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ ေမ့လို့၊ ထားခဲ့လို့ရနိုင္မွာတဲ့လဲ။

တစ္ခါတေလမွာ သူနဲ့အတူ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ဘဝ အမွတ္တရေလးေတြကို ျပန္ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ သူနဲ့စကားေျပာတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့စိတ္ကို ေက်နပ္မႈ အျမဲေပးတယ္။ သူနဲ့ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္မွာ မိတ္ေဆြဆိုတာ တိုးလာခဲ့တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ သူကိုေမ့ျပီး သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အဖြဲ့က်ေနလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္မဆိုဘူး။

သူနဲ့ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ဒီ ( ၆ ) နွစ္အတြင္းမွာ တစ္နွစ္ေလာက္ရွိမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကိုမေခၚမေျပာပဲေနခဲ့တာ။ ဒါပင္မဲ့ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သူနဲ့ကၽြန္ေတာ္ကို အျမဲလိုလို တြဲျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ့ရင္း သူ့ကို ေမးေမးေနျကျပန္ပါတယ္။

အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ အတူတူရွိေနအံုးမွာပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ္ကို ထားခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ျဖစ္ရပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာနိုင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ေနသ၍ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ အတူရွိေနမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ တစ္ဦးထဲေသာ အေဖၚပါ။

အခုဆို ကၽြန္ေတာ္တို့ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ျကတာ ဒီေန့ဆို ( ၆ ) နွစ္ျပည့္သြားခဲ့ျပီ။ ( ၆ ) နွစ္ကေန ( ၇ )၊ ( ၇ ) ကေန (၁၀)နွစ္၊ (၁၀) နွစ္ကေန လာမဲ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တူတူရွိေနမယ္လို့ ဆႏၵျပုရင္း..........။


ရီနိုမာန္

March 30, 2015

ခရီးစဥ္ အဆံုးသတ္ခဲ့ေလျပီ

၁၈.၀၂.၂၀၁၅ ( ဗုဒၶဟူးေန့)

ညတုန္းက ျပန္တာေနာက္က်ပင္မဲ့ ဒီေန့မနက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ မနက္စာစားဖို့ ခ်ိန္းထားတာမို့ အေစာျကီးထျပီး ျမို့မေက်ာင္းလမ္းေပၚက Oriental House ဆိုင္မွာ မနက္စာစားျဖစ္ျကတယ္။ မနက္စာစားျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ လမ္းခြဲလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ျဖန္ အလွဴကိစၥအတြက္ ပိုက္ဆံသြားထုတ္ရအံုးမယ္ေလ။

အဲဒီေန့က အမွတ္တရပါပဲ။ အြန္လိုင္းမွာ ခင္တာျကာခဲ့ပင္မဲ့ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးေသးတဲ့ ကိုဏီလင္းညို၊ အန္တီတင့္၊ ညီမျမတ္မြန္၊ အစ္မေနာ္ေဖာနဲ့ မခင္မင္းေဇာ္။ အျပင္မွာ သိလည္းသိ၊ ခင္လည္းခင္ေနတဲ့ တလႏြန္၊ ေမာင္မ်ိုး ၊ မနိုဘယ္မိုးနဲ့ မဇြန္မိုးစက္တိုလည္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေတြ့ျဖစ္ျကတဲ့ ဆိုင္ကေတာ့ Lady potato  လို့နာမည္ေပးထားတဲ့ မမဒမ္ကိုးရဲ့ ဆိုင္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို့တေတြ စကားေတြအမ်ားျကီး ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ ခင္ဖို့လည္း ေကာင္းျကတယ္။ ေန့လယ္ ၁ နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ လမ္းခြဲလိုက္ျကတယ္။ လမ္းမခြဲခင္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ တလႏြန္ရယ္ မဇြန္မိုးစက္ သံုးေယာက္သာ မနက္ျဖန္အလွဴအတြက္ တိုင္ပင္ျဖစ္ျကတယ္။

အဲဒီေန့က ညပိုင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီထိုးေတာ့မယ္။ မနက္ျဖန္လည္း အေစာျကီးသြားရအံုးမွာဆိုေတာ့ ေစာေစာပဲ နားလိုက္ျကတယ္။

၁၈.၀၂.၂၀၁၅ ( ျကာသပေတးေန့)

ဒီေန့ကို ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ အပိုင္း (၃) မွာေရးခဲ့တဲ့ OBYG ရဲ့ အလွဴေန့ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့ စာေရးေဖာ္လည္းျဖစ္ အဖြဲ့ဝင္လည္းျဖစ္တဲ့ တလႏြန္၊ မဇြန္မိုးစက္နဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ က တစ္ကား။ အဖြဲ့ဝင္ သံုးေယာက္က ေနာက္ကားတစ္စီး။ စုစုေပါင္းကား၂စီးနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ မနက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ လွူဖို့ရည္ရြယ္ထားတဲ့ေနရာက သံလ်င္ သီလဝါ သီလရွင္သင္ ပရဟိတ ပညာေရးေက်ာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းမွာက ေက်ာင္းအိပ္၊ေက်ာင္းေန မိဘမဲ့ ကေလးနဲ့ သီလရွင္ စုစုေပါင္း (၄၅) ဦးေလာက္ရွိပါတယ္။ ရြာထဲက ပိုက္ဆံမတတ္နိုင္တဲ့ မိသားစုမွ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းတက္တယ္လို့ သိရပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ ကေလး စုစုေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ ေလာက္ရွိတယ္လို့လည္း ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေန့က အဖြဲ့ဝင္ျဖစ္တဲ့ ညီငယ္နွင့္ညီမငယ္တို့ရဲ့ မဂၤလာတစ္နွစ္ျပည့္အတြက္ ကေလးေတြကို ဒန္ေပါက္နဲ့ ျကက္သားဟင္း ေကၽြးတယ္။ အလွဴရွင္ကေတာ့ ပံုမွန္မရွိဘူးလို့ ဆရာေလးကေျပာပါတယ္။ တစ္လမွ နွစ္ခါေလာက္ပဲ လာလွဴျကတယ္။ က်န္တာေတာ့ ေက်ာင္းက ဒိုင္ခံေကၽြးရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို့ ဝယ္သြားတဲ့ ဆန္ငါးအိတ္၊ ဆီ ငါးပံုးကလည္း အေထာက္အကူျဖစ္သြားေစပါတယ္။ အလွဴေငြ ေကာက္ခံလို့ရတဲ့ သိန္း၂၀ကို ေက်ာင္းေဆာက္တဲ့ ေနရာနဲ့ ေက်ာင္းအေထြေထြအတြက္လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေန့က ကၽြန္ေတာ္တို့ အလွဴျပီးေတာ့ အိမ္မျပန္ေသးပဲ ေရလယ္ေက်ာက္တန္းကို ဘုရားဖူးသြားခဲ့ျကေသးတယ္။ ကားနွစ္စီးနဲ့ စုစုေပါင္း ၁၀ေယာက္ ေပ်ာ္စရာျကီးပါပဲ။ ဘုရားကျပန္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ခင္တာျကာပင္မဲ့ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ျမစ္က်ိုးအင္းနဲ့လည္း ေတြ့ျဖစ္ပါေသးတယ္။ စကားမေျပာျဖစ္တာျကာေတာ့လည္း စကားေတြက ေျပာမကုန္ေအာင္ပါဘဲ။ ေနာက္တစ္စီးက သူငယ္ခ်င္းေတြက သာေကတေရႊပုဇြန္အေအးဆိုင္မွာ ေစာင့္ေနျကတာမို့ စကားလက္စျဖတ္ျပီး ထြက္လာခဲ့ရတယ္။

ေရႊပုဇြန္မွာ အေအးေသာက္ျပီး အဲ့ဆိုင္ကေနပဲ အားလံုးလမ္းခြဲလိုက္ျကတယ္။ သူတို့နဲ့ လမ္းခြဲလိုက္ပင္မဲ့ လမ္းေျကာင္းမပ်က္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္၊ ေရမိုးခ်ိုးျပီး Feel မွာခ်ိန္းထားတဲ့ အစ္မေတြဆီလာျပီး ညစာ တူတူစားတယ္။ စကားေတြေျပာျကတယ္။ အစ္မေတြနဲ့လမ္းခြဲေတာ့ ည ၈ နာရီေက်ာ္ ၉ နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ မေန့က ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုျပီး မေပးဘဲျပန္သြားတဲ့ ကိုဏီဆီက လက္ေဆာင္သြားယူလိုက္တယ္။ ကိုဏီဆီကျပန္ေတာ့ ၁၁ နာရီေက်ာ္သြားျပီ။ ညက်ရင္ ကားနဲ့ ရန္ကုန္ရဲ့ညအလွကို ခံစားမယ္လို့ေျပာထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားျကျပီ။

၂၀.၀၂.၂၀၁၅ ( ေသာျကာေန့)

ဒီေန့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျပန္ရေတာ့မယ္။ ေလယာဥ္ခ်ိန္က ည ၇ နာရီမွ ဆိုပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အခ်ိန္မွ ေလာက္ပါမလားလို့ စိုးရိမ္ေနရတဲ့ အျဖစ္။ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ကတည္းက ကိုယ္အလုပ္နဲ့ကိုယ္ ရွုပ္ေနခဲ့တာ။ ေရႊတိဂံုဘုရားကို မေရာက္ျဖစ္ေသးဘူး။ ဒီေန့မွမသြားရင္ ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ေစာေစာထ သူငယ္ခ်င္းနဲ့တူတူ ဘုရားတက္ခဲ့ျကတယ္။ ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွမရွိဘူး။ အစကတည္းက ဆုေတာင္းတာ ဝါသနာမပါတဲ့ အတြက္ ဦးသံုးျကိမ္ခ်ျပီးရင္ ျပီးျပီ။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တစ္ပတ္ပတ္ျပီး ျပန္ဆင္းခဲ့ျကတယ္။ ျပန္ဆင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းလိုခ်င္ေနတဲ့ ဘုရားပုလႅင္ေလး ၂ခုဝယ္ခဲ့တယ္။

ဘုရားေပၚကဆင္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို့ မနက္စာသြားစားျကတယ္။ ေလဆိပ္ကို ညေနေလးနာရီေလာက္ေတာ့ ဆင္းမွအဆင္ေျပမယ္။ မဟုတ္ရင္ ကားလမ္းပိတ္တာနဲ့ ဘာနဲ့ဆို မမွီမွာလည္း ပူရေသးတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြကလည္း မ်ားေတာ့ လုပ္သင့္တာကို အရင္လုပ္လိုက္တယ္။ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံက မက်န္ေတာ့ဘူး။ ဒါေျကာင့္ ဘဏ္မွာ ပိုက္ဆံသြားထုတ္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံထုတ္ျပီးေတာ့ အဲေန့မွာမွ ရံုတင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ဝင္ျကည့္လိုက္တယ္။ ကားနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေျပတီဦး၊ ေနမင္း၊ စိုးျမတ္သူဇာနဲ့ မိုးေဟကိုတို့ပါတယ္။ ဟာသကားေပါ့။ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ့ ဝထၱုကိုျပန္ရိုက္ထားတာ။ရုပ္ရွင္ရံုကထြက္ေတာ့ ေန့လည္ ၂ နာရီေက်ာ္ျပီ။

ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမွာ ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ေတြ ေျပးဝယ္။ ေန့လည္စာ စားျပီး ဟိုတယ္ျပန္ ပစၥည္းသိမ္းရေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ခရီးစဥ္ေလးကေတာ့ ဒီေန့ဟာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ ၉ရက္ခရီးစဥ္မွာ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာကိုလည္း ေရာက္ခဲ့တယ္။ စိတ္လက္အပန္းေျဖမဲ့ ေနရာမွာလည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခဲ့ရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ခင္၊ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြကိုလည္း ေတြ့ခဲ့ရတယ္။ အလွဴလည္း လွဴခဲ့ရတယ္။ ၉ရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြေကာ၊ လုပ္သင့္တာေတြေကာ လုပ္ခဲ့ရျပီတဲ့ေနာက္မွေတာ့ စင္ကာပူက အေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၂ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။

ဒီေနရာမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ခရီးစဥ္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါရေစ။

ရီနိုမာန္




March 24, 2015

၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ခရီးစဥ္ ( ၃ )

 ၁၆.၀၂.၂၀၁၅ ( တနဂၤေႏြေန့)

ဒီေန့ ကၽြန္ေတာ္တို့အဖြဲ့ ဘာလုပ္ျဖစ္ျကလဲဆိုေတာ့ မနက္ပိုင္း ဟိုတယ္က ေကၽြးတဲ့ မနက္စာစားျပီး ကမ္းေျခမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျကတယ္။ သဲျဖူကၽြန္းကို သြားဖို့ အျမန္ယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္တယ္။ လက္မွတ္က တစ္ေစာင္ကို ၆ ေထာင္က်ပ္။ အနည္းဆံုးေလးေယာက္စာ ဝယ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဟိုတယ္ကေန စက္ေလွဆိပ္ကို ဆိုက္ကယ္နဲ့ သြားျကတယ္။ ဆိုင္ကယ္ခက တစ္ေယာက္ကို ငါးရာက်ပ္။ စက္ေလွဆိပ္ကို အသြား ဆိုင္ကယ္သမားေတြက ေက်ာက္ေမာင္နွမကိုလည္း သြားလို့ရတယ္။ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးကို တစ္နာရီသံုးေထာင္။ တစ္နာရီဆို အသြားအျပန္ေလာက္တယ္ ဆိုတာနဲ့ အိုေက သြားျကမယ္ေပါ့ ဆိုျပီး သဲျဖူကၽြန္းအျပန္လာေစာင့္ေနဆိုျပီး မွာထားခဲ့လိုက္တယ္။

Speed Boat လို့ေခၚတဲ့ အျမန္ယာဥ္နဲ့ သဲျဖူကၽြန္းကို ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ေတာ့ လာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အရင္တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ဖူးျပီးသား။ ဒါပင္မဲ့ ဒီတစ္ေခါက္က သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မေရာက္ဖူးေသးတာမို့ လိုက္ပို့တဲ့ သေဘာနဲ့ လိုက္လာခဲ့တာ။ ျမန္မာဇာတ္ကားတစ္ကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ျကည့္ဖူးတယ္။ ေစ့စပ္ေျကာင္းလမ္းတာကို အဲ့သဲျဖူကၽြန္းေပၚမွာ သြားလုပ္တယ္။ ဘယ္လိုစိတ္ကူးမ်ိုးနဲ့ လုပ္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ေနာက္တစ္ေခါက္သြားဖို့ေတာင္ အနိုင္နိုင္စဥ္းစားရမယ္။ ကၽြန္းေပၚသြားျပီး ဘာမွလည္း ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါပင္မဲ့ စပိဘုတ္ စီးရတာေတာ့ အရသာ ရွိသဗ်ာ။

သဲျဖူကၽြန္းကျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏကေျပာထားတဲ့အတိုင္းပဲ ဆိုင္ကယ္ငွားျပီး ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကို ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တစ္စီး သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္က နွစ္ေယာက္တစ္စီးနဲ့ စုစုေပါင္း သံုးစီးထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ေမာင္းလိုက္ရတယ္။  ေက်ာက္ေမာင္ႏွမ ဘာေတြ နာမည္ျကီးလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူး။ ဘုန္းျကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိတယ္။ ငါးေျကာ္နဲ့ အုန္းရည္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ အျပန္က်မွ ဟိုတယ္ေတြရွိတဲ့ဖက္က ျပန္လာခဲ့တယ္။ ဟိုတယ္ အခ်ို့ရွိတယ္။ ေရကေတာ့ ေခ်ာင္းသာေရထက္ ျကည္တယ္။ သူက ျမစ္နဲ့ ေဝးလို့လည္းပါလိမ့္မယ္။

ေက်ာက္ေမာင္နွမကျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန့လယ္ ၁ နာရီထိုးေတာ့မယ္။ ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ တည္းတဲ့ ဟိုတယ္ အေနာက္ဖက္အျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာပဲ မွာစားလိုက္ျကတယ္။ အစားအေသာက္နဲ့ပတ္သက္ျပီး တန္တယ္လို့ပဲ ေျပာရမယ္။ ခုကၽြန္ေတာ္တို့ ငါးေယာက္စားတာ သံုးေသာင္းမျပည့္ဘူး။ စားတာမ်ားသြားလို့နဲ့ တူပါတယ္။ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခဏလွဲမယ္လို့ စဥ္းစားလိုက္ပင္မဲ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားရတဲ့အထိပါပဲ။

အိပ္ယာနိုးေတာ့ ေရဆင္းေဆာ့တယ္။ ညေနစာကို မေန့က ကၽြန္ေတာ္တို့ နဲ့အတူတူစားတဲ့ မိသားစုနဲ့ပဲ မေန့က ဆိုင္မွာပဲ သြားစားျဖစ္ျကတယ္။ ဒီညေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ နည္းနည္း ပင္ပန္းေနျကျပီ။ ထမင္းစားျပီး ဆက္ရန္ရွိတဲ့ ပြဲေတြကို ပင္ပန္းလို့ဆိုျပီး အေျကာင္းျပျပန္လာခဲ့ျကတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္တိုင္ပင္ျပီး ဟိုတယ္က အနွိပ္ခန္းမွာ သြားအနိွပ္ခံျကတယ္။ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္တို့ နွစ္နွစ္ခ်ိုက္ခ်ိုက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ျကတယ္။

၁၇.၀၂.၂၀၁၅ ( တနလၤာေန့ )

ဒီေန့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ရန္ကုန္ျပန္ျကရေတာ့မယ္။ မနက္စာစားျပီးေတာ့ အခန္းျပန္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းလိုက္ျကတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လည္း နားရအံုးမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနတယ္။ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ ၁၉ ရက္ေန့မွာ လုပ္မဲ့အလွဴအတြက္ ပိုက္ဆံကိစၥဘာမွ မလုပ္ရေသးလို့ပဲ။ ေျသာ္..... ေျပာဖို့ တစ္ခုေမ့ေနတာ။ ၁၉ရက္ေန့မွာ အလွဴလုပ္ဖို့က ဒီမလာခင္ ၂ လေလာက္အလိုကတည္းက စီစဥ္ထားတာ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ အဖြဲ့ေလးအေျကာင္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္တို့ အဖြဲ့နာမည္ကို OBYG ( Oversea Burmese Youth Group) ဆိုျပီး ၂၀၁၀ ေလာက္ကတည္းက ဖြဲ့ထားခဲ့တာ။ ပထမေတာ့ အဖြဲ့ဝင္ ေလးငါး ဆယ္ေယာက္ေလာက္နဲ့ တစ္လကို တစ္ေယာက္ စင္ကာပူ ငါးေဒၚလာ စုခဲ့ျကတယ္။ ေလးနွစ္အတြင္းမွာ စင္ကာပူေဒၚလာ ၇ ေထာင္ေက်ာ္ လွူဒါန္းနိုင္ခဲ့တယ္။ ပထမတစ္နွစ္မွာ ကေလးငါးေယာက္ကို ေက်ာင္းထားေပးခဲ့တယ္။ ဒုတိယနွစ္မွာ ကေလးရွစ္ေယာက္နဲ့ တတိယနွစ္မွာေတာ့ ကေလးငယ္ ကိုးေယာက္ကို ေက်ာင္းထားေပးနိုင္ခဲ့တယ္။ OBYG က ေတြ့တဲ့ေနရာ လွူတာမ်ိုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ OBYG အေနနဲ့ ပထမဆံုး ဦးစားေပး လွဴျဖစ္တာက မိဘမဲ့ကေလးငယ္ေတြ အတြက္ပါ။ ဒုတိယကေတာ့ သက္ျကီးရြယ္အို အဖိုးအဘြားေတြ၊ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ သဘာဝေဘးက်တဲ့ ေနရာေတြကို လွဴဖို့ဆိုျပီး ရည္ရြယ္ျပီး ဖြဲ့ထားတဲ့ အဖြဲ့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုလည္း အဖြဲ့ဝင္ေမာင္နွမေတြကိုယ္တိုင္ ပါဝင္လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴေလးတစ္ခုျဖစ္ဖို့ စီစဥ္လိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကဲ ခုေတာ့ ခရီးအေျကာင္းေလးပဲ ဆက္လိုက္ျကရေအာင္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီေက်ာ္ ငါးနာရီေလာက္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဖိုးစိန္လမ္းက  FAME ဟိုတယ္မွာ ခဏနားလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္က တစ္ေနရာ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က တစ္ေနရာစီ တည္းျကတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းလူေတြလည္း မဲသဲေနျကျပီ။ မဲတာက မဲတာ တစ္ပိုင္း၊ ပင္ပန္းတာက ပင္ပန္းတာ တစ္ပိုင္း သူ့အပိုင္းနဲ့ သူထားျပီး အဲ့ညက သူငယ္ခ်င္းလိုက္ပို့တဲ့ ကလပ္ဘ္ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည တစ္နာရီေက်ာ္ နွစ္နာရီထိုးေတာ့မယ္။

ပင္ပန္းလား ဆိုေတာ့ ခုထိပင္ပန္းတယ္လို့ မျငီးမိေသးဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ၆ ရက္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။


ရီနိုမာန္

March 20, 2015

၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ ခရီးစဥ္ ( ၂ )

၁၄.၀၂.၂၀၁၅ ( စေနေန့ )

ဒီေန့မနက္ေတာ့ ဟိုတယ္ကေကၽြးတဲ့ မနက္စာကို မစားပဲ ျပည္ထမင္းသုပ္ သြားစားတယ္။ ျပည္ေရာက္မွေတာ့ ျပည္ထမင္းသုပ္ စားဖူးရမယ္ မဟုတ္လား။ ထမင္းသုပ္စားျပီးေတာ့ အျပန္ျပည္လက္ေဆာင္ မလိုင္ေတြဝယ္၊ ဟိုတယ္မွာပဲ ကားဂိတ္ကိုသြားဖို့ မားစီဒီ သံုးဘီးကားကို ေစာင့္ေနလိုက္ျကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို့ ျပည္ကေန ေန့လယ္ ၁၁ နာရီထြက္လာတယ္။ ရန္ကုန္ကို ည ၆ခြဲ ၇ နာရီေလာက္မွဝင္တယ္။ ေခ်ာင္းသာကိုသြားဖို့ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ထားတာက ည ၉နာရီခြဲ။ အခ်ိန္ ၂နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ရေသးတာနဲ့ ညေနစာကို သံလမ္းမွတ္တိုင္နားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္စားျကတယ္။ စားေနတုန္း ဖုန္းဝင္လာလို့ နားေထာင္လိုက္ေတာ့ " အစ္ကို ဘယ္နားမွာလဲ" ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္က " အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို့ ေရာက္ျပီ" လို့ ျကားလို့ စားေနရင္းတန္လန္ ထေျပးလိုက္ရေသးတယ္။ အမွန္ကသံလမ္းမွတ္တိုင္ကို ကားက၁၀ နာရီေလာက္မွ ေရာက္လာတယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း အျဖူမတစ္ေယာက္ ပြစိပြစိ လုပ္ေနတာကို ခံခဲ့ရပါေသးတယ္။ 

ပြစိပြစိ လုပ္တာ အျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကားေပၚမွာ အဲကြန္းဖြင့္ထားတာ တအားေအးလို့ ေလ်ာ့ဖို့ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့စီးတဲ့ ကားက အဲကြန္းကိုအေလ်ာ့အတင္းလုပ္လို့ မရဘူး။ ပိတ္၊ဖြင့္ နွစ္မ်ိုးပဲ လုပ္လို့ရတယ္။  သူ့ေဘးနားမွာ ထိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ေျပာတယ္။ ဒီေလာက္ေအးတာ မင္းတို့က ဘာမွမေျပာဘူးလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့။ ရယ္ေနလို့ မရဘူးေလ။ သူမကိုျကည့္ေတာ့ အကၤ်ာီလက္ပ်က္နဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့လည္း သူ ေျပာခ်င္တာေျပာ ကိုယ္ေတြကေတာ့ အိပ္တယ္ဟ ဆိုျပီး အိပ္ေတာ့တာေပါ့။

၁၅.၀၂.၂၀၁၅ ( တနဂၤေႏြ )

မနက္သံုးနာရီေက်ာ္ ေလးနာရီေလာက္ျကီး ကၽြန္ေတာ္တို့ တည္းမဲ့ ဟိုတယ္ကိုေရာက္တယ္။ အခန္းက ေန့လည္ ၁၂ မွရမွာ။ မိုးလင္းတဲ့အထိ ထိုင္ခုံမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ေရာက္တဲ့ေန့အတြက္ မနက္စာမပါပင္မဲ့ တစ္ေယာက္ကို ၄၅၀၀ ေပးျပီး မနက္စာ စားလို့ရတာေျကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို့ ငါးေယာက္ ဝင္စားလိုက္ျကတယ္။ ဘာေျကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မနက္စာ စားတဲ့အေျကာင္း ေျပာသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ တည္းတဲ့ဟိုတယ္ရဲ့ မနက္စာ ေကၽြးတဲ့ပံုစံေလးကို သေဘာက်မိလို့ပါ။

က်န္တဲ့ ဟိုတယ္ေတြ ဘယ္လိုေကၽြးလဲ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ ဒီဟိုတယ္ကေတာ့ ပထမတစ္ေခါက္ တည္းျပီးကတည္းက အဲမွာပဲ တည္းဖို့ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ အခ်ို့ဟိုတယ္ေတြမွာက မနက္စာ ဒါေတြ ဒါေတြပဲ ရတယ္။ ဒီမနက္ေတာ့ ဒါပဲ ရွိပါတယ္ ဆိုတာမ်ိုးကမ်ားတယ္။ ဟိုတယ္တိုင္းေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ ေခ်ာင္းသာမွာ တည္းတဲ့ Belle ဟိုတယ္ကေတာ့ မနက္စာ တကယ္ကိုေကာင္းပါတယ္။ မနက္စာကို ဘူးေဖးစတိုင္ လုပ္ထားပါတယ္။ မုန့္ဟင္းခါး သို့မဟုတ္ အုန္းနို့ေခါက္ဆြဲ တစ္မ်ိုးမ်ိုးပါပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲေျကာ္၊ ထမင္းေျကာ္၊ ထမင္းဆီဆမ္း၊ အရြက္ေျကာ္၊ အသားဟင္း၊ ဆန္ျပုတ္၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းနဲ့ ငေျခာက္ဖုတ္၊ မုန့္အခ်ိုပြဲ သံုးမ်ိုး၊ သစ္သီး သံုးမ်ိုး၊ အေအး၂ မ်ိုး၊ ေပါင္မုန့္မီးကင္ႏွင့္ ယို ၂ မ်ိုး၊ ေကာ္ဖီ လက္ဖက္ရည္ တို့ကို ကၽြန္ေတာ္တို့တည္းခဲ့တဲ့ ၂ညအိပ္ သံုးရက္မွာ မနက္တိုင္း ျပင္ဆင္ေပးထားပါတယ္။ 

ဟိုတယ္ ေစ်းနွုန္းေတြကေတာ့ ပင္လယ္ကို မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္က နွစ္ေယာက္အခန္းကို တစ္သိန္း၊ ေနာက္က ပန္းျခံView ကေတာ့ နွစ္ေယာက္အခန္းကို ၇ေသာင္းလို့ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ကေတာ့ တစ္သိန္းအခန္း ႏွစ္ခန္းယူလိုက္တယ္။ မီးကေတာ ထံုးစံအတိုင္း ေန့လည္ ၁ နာရီကေန ညေန ၃ နာရီထိ တစ္ခါ၊ ည ၆ နာရီကေန မနက္ ၆ နာရီထိတစ္ခါ  ၂ခါပဲ လာတယ္။ ဟိုတယ္မွာ ကာရာအိုေက အခန္းလည္း ရွိတယ္။ တစ္နာရီ ၈၀၀၀ က်ပ္။ အနွိပ္ခန္းလည္း ရွိတယ္။ တစ္ဆက္ရွင္ ကို တစ္ေသာင္းက်ပ္။ တစ္နာရီခြဲျကာတယ္။ မာကပ္တင္း ဆင္းတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိတာေလးေတြကို ေျပာျပတဲ့ သေဘာပါ။ 

ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေန့လည္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အခန္းရပါတယ္။ အခန္းထဲ ပစၥည္းေတြေနရာခ်၊ ဟိုတယ္မွာပဲ ေန့လယ္စာစားဖို့ မွာျပီး ေရဆင္းကူးျကတယ္

ညေနပိုင္းျကေတာ့ ေခ်ာင္းသာမွာ ခ်ိန္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိသားစုနဲ့ ညေနစာ သြားစားျကတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၃ ေယာက္။ အနည္းဆံုး တစ္သိန္းေလာက္ေတာ့ ရွင္းရလိမ့္မယ္လို့ ထင္ထားတာ။ တကယ္ရွင္းေတာ့ ေျခာက္ေသာင္းပဲက်တယ္။ တန္လိုက္တာလို့ ေျပာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ ညစာစားျပီလို့ နားရမယ္ မထင္နဲ့အံုး။ သူတို့တည္းတဲ့ မက္စ္ ဟိုတယ္မွာလည္း ကာရာအိုေခ အခန္းရွိတယ္ သြားဆိုရေအာင္ဆိုေတာ့ သြားျကျပန္တာေပါ့။ အဲဒီေန့က အခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၂ နာရီရွိျပီ။ ပင္ပန္းတယ္လို့ တစ္စက္ကေလးမွ မခံရေသးဘူး။ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနရေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ေလးရက္ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။

March 17, 2015

၈ ညအိပ္ ၉ရက္ ခရီး ( ၁ )

၁၃.၀၂.၂၀၁၅ ( ေသာျကာေန့ )

အာရံုေတြက လန္းဆန္းလို့ေနတယ္။ မေန့ညက တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ျပည္ျမို့ကို ေရာက္ခဲ့ျပီ။ ခုမနက္မွာလည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာေတြ သြားဖို့၊ ဘုရားေတြဖူးရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ စိတ္က အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ၇ နာရီေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကေကၽြးတဲ့ မနက္စာစားျပီး မေန့ညက ေခၚထားတဲ့ ကားကိုေစာင့္ရင္း ျပည္ျမို့ရဲ့ မနက္ခင္း အရသာကို ခံစားျကည့္မိတယ္။

သြားစရာေတြထဲက အေဝးဆံုးျဖစ္တဲ့ အေကာက္ေတာင္ကို ဦးဆံုးသြားဖို့ ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ အေကာက္ေတာင္ေရာက္ဖို့ လိုေသးတာမို့ ကားငွားခနဲ့ ဟိုတယ္ခကို နဲနဲေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ တည္းတဲ့ Pyay Strand Hotel က ၂ေယာက္ခန္းကို  နွစ္ေသာင္းခြဲ။ သူ့မွာ နွစ္ေသာင္းခြဲ၊ သံုးေသာင္း၊ ေလးသာင္း ဆိုျပီး အခန္းေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ကေတာ့ ကိုယ့္ဘခ်က္နဲ့ကိုယ္မို့ နွစ္ေသာင္းခြဲ နွစ္ေယာက္အခန္း ၂ခန္းယူလိုက္တယ္။ ၂ ညအိပ္ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ခက ၁ သိန္း။ ဒီေန့ ဘုရားဖူးသြားဖို့ ကားငွားတာက ဆီမပါ ကားချကီးပဲ သံုးေသာင္း( တစ္ေန့ကုန္)။ ကားအတြက္ဆီဖိုးက မနက္ပိုင္းမွာ တစ္ေသာင္းခြဲ၊ ညေနပိုင္းမွာ တစ္ေသာင္းဖိုး ထည့္ရတယ္။ ရန္ကုန္- ျပည္ကားခကေတာ့ တစ္ေယာက္ကို အသြား ၅၅၀၀၊ အျပန္ ၅၅၀၀။

ကၽြန္ေတာ္တို့ကား အေကာက္ေတာင္ကို သြားဖို့ စက္ေလွဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ လမ္းျပကေလးေတြက အမ်ားျကီးပဲ။ သူလည္းလိုက္မယ္ ၊ငါလည္းလိုက္မယ္ ၊ငါ့ကိုပဲေခၚတာ ၊မင္းကို မေခၚဘူး ဆိုတဲ့ စကားသံေတြျကားထဲမွာမွ ကၽြန္ေတာ္တို့ကား ဝင္လာတဲ့အခ်ိန္ လမ္းထိပ္ကေနေစာင့္ျပီး ေခၚလာတဲ့ ကေလးကိုပဲ ' ညီေလး မင္းပဲလိုက္ခဲ့ ' လို့ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္မွဘဲ အားလံုးျငိမ္သြားျကေတာ့တယ္။ အမွန္တကယ္က အေကာက္ေတာင္ကို ကားနဲ့သြားလို့လည္း ရတယ္လို့ သိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့က စက္ေလွစီးခ်င္တာေျကာင့္ စက္ေလွခ ၁၂၅၀၀ နဲ့ စင္လံုးငွား ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ လမ္းျပကေလးငယ္ကေတာ့ သူသိတာအကုန္ေျပာျပရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သမိုင္းအေျကာင္းသိခ်င္လို့ လာတာမဟုတ္ပဲ၊ မေရာက္ဖူးေသးလို့ ေရာက္ဖူးေအာင္ လာလည္တဲ့အတြက္ လမ္းျပကေလးေျပာျပတာပဲ ျငိမ္ျပီး နားေထာင္ေနလိုက္မိတယ္။ ျပန္ခါနီးမွာ လမ္းျပကေလးကို မုန့္ဖိုးေပးရင္ ညီေလး မင္းေျပာျပတာေတြက ေကာင္းပါတယ္။ ဒါမဲ့ စာေျပာမဟုတ္ပဲ စကားေျပာေလးနဲ့ ရွင္းျပနိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို့ အျကံေပးျဖစ္တယ္။

စက္ေလွက ေတာင္ေျခဆိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မတက္ေတာ့ဘူးလုပ္လိုက္ပါေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာပါ ေျဖးေျဖးတက္ေပါ့ ေစာင့္ေခၚပါမယ္ဆိုတာေျကာင့္ ေတာင္ေပၚကို ေရာက္သြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျကာင့္ ေတာင္တက္ ရမွာ ေျကာက္သလဲဆိုေတာ့ ျပင္ဦးလြင္က ဓါတ္ေတာ္ခ်ိုင့္ နဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ အိမ္ေနာက္က ဇြဲကပင္ေတာင္ တက္ျပီးကတည္းက ဘယ္ေတာင္မွ မတက္ခ်င္ေတာ့တာပါ။ ဒါပင္မဲ့ အေကာက္ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တက္ရမွာ ေျကာက္တဲ့ ေတာင္ေတြရဲ့ ငါးပံုပံု တစ္ပံုေလာက္ပဲ ျမင့္တာကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာေတာ့ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းနဲ့ ဇရပ္ျကီးတစ္ခုရွိတယ္။ ေနာက္ျပီးလမ္းျပကေလး လိုက္ျပတဲ့ ေက်ာက္ဖား၊ နဂါးတြင္း သံုးတြင္း ၊ေညာင္ကိုးပင္ဘုရား ဆိုလား ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး ဝါးပင္ အပြင့္ပြင့္တာကိုလည္း ပထမဆံုးျမင္ဖူးခဲ့တယ္။ ေတာင္တက္လမ္းမွာလည္း ေတာင္ေစာင္းေတြကို ေဆးသုပ္ထားတဲ့ ဝါးျခမ္းေလးေတြနဲ့ ေထာက္ထားတာကလည္း တစ္မ်ိုးလွလို့ေနျပန္ပါတယ္။ ဇရပ္မွာေကၽြးတဲ့ သက္သက္လြတ္ ပဲေခါက္ဆြဲနဲ့ ျကာဇံေျကာ္ကလည္း တကယ္ကို စားလို့ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းမွာ ညအိပ္ညေနလည္း လာလို့ရေျကာင္းေျပာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို့ စက္ေလွဆိပ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန့လယ္ ၁၂ေလာက္ရွိေနပါျပီ။ ေရႊဘံုသာမုနိဘုရားကို ဝင္ဖူးတယ္။ မင္းသားေက်ာ္သူ တည္ေနတဲ့ ဘုရားလည္း ရွိတယ္လို့ အေကာက္ေတာင္ဆရာေတာ္က ေျပာလိုက္ပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ မဝင္ျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေတာင္ေပၚမွာ စားခဲ့တာမ်ားသြားလို့ ထင္တယ္။ ဗိုက္က မဆာျကေသးတာနဲ့ ေရႊေတာင္ကို အရင္သြားျပီး ျပန္လာမွ ထမင္းစားျကမယ္လို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျကတယ္။

ရဟံႏၱာ၈၀ ဘုရားကို အရင္ဆံုး ဝင္ဖူးျကတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ေရႊမ်က္မွန္ဘုရား။ ေရႊမ်က္မွန္ဘုရားကထြက္ေတာ့ အခ်ိန္က ေန့လယ္ ၂ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ အဲ့က်မွ ဗိုက္ဆာသလိုလို ျဖစ္လာျကတယ္။ ေရႊေတာင္ကေန ျပည္ကိုျပန္လာျပီး ေန့လယ္စာ စားဖို့အတြက္ ကားအငွားလိုက္တဲ့ ညီေလးအိမ္က စာေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ထားေတာ့ သူ့ဆိုင္မွာပဲ ဝင္အားေပးလိုက္ျကတယ္။

ထမင္းစားျပီးတဲ့အခ်ိန္က ညေနေလးနာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ပ်ူးျမို့ေဟာင္းကို သြားျကည့္ျကတယ္။ ပ်ူးျမို့ေဟာင္းျပတိုက္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က နည္းနည္းေနာက္က်သြားလို့ ျပတိုက္ကို မေလ့လာျဖစ္လိုက္ဘူး။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဘုရားျကီး၊ ဆယ္ထပ္ျကီးဘုရားနဲ့ ျပည္ေရႊဆံေတာ္ကို ဝင္ဖူးျကတယ္။ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၇ နာရီေလာက္ ရွိေတာ့မယ္။ အခန္းထဲမွာ ေရခ်ိုး၊ ခဏနားျပီး ညစာ ထြက္ျကတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို့သြားစားတဲ့ ျမန္မာထမင္းဆိုင္က ရုပ္ရွင္ရံု ရွိတဲ့လမ္းထဲမွာ။ ထမင္းစားျပီးလို့ ထြက္လာေတာ့ စိတ္ကူးက တစ္မ်ိုးေျပာင္းသြားတယ္။ ရုပ္ရွင္ ဝင္ျကည့္ဖို့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဆြယ္ေတာ့ မျငင္းရွာဘူး။ ကိုတင့္ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ျပည္ျမို့မွာ ျကည့္ျဖစ္လိုက္ျကတယ္။

ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ည ၁၂ နာရီ။ ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ဒုတိယေန့ ခရီးစဥ္ေလးကို ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ့ အနားယူလိုက္ျကတယ္။ မနက္က်ရင္ ေစာေစာထရအံုးမယ္ေလ။


ရီနိုမာန္

March 16, 2015

၈ညအိပ္ ၉ ရက္ ခရီးစဥ္

ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လည္မယ္လို့ စိတ္ကူးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ရာျဖစ္တဲ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ေျခကို ျပန္မယ္လို့ စိတ္ကမေရာက္ပဲ စိတ္လက္အပန္းေျဖဖို့ ကမ္းေျခတစ္ခုခုကို သြားဖို့သာ စိတ္က ေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အပန္းေျဖလို့ ဆိုပင္မဲ့ အမွန္တကယ္က စိတ္ထဲအရမ္းေအးခ်မ္းတဲ့ ေဒသ ( ဥပမာ - ကေလာ၊ ေတာင္ျကီး၊ ျပင္ဦးလြင္... စသျဖင့္ ) လိုမ်ိုး၊ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ညအခ်ိန္မ်ိုးမွာ သဘာဝရဲ့ ဂီတသံျကားေနရတဲ့ ကမ္းေျခလို ေနရာမ်ိုးေတြကို ဘယ္နွျကိမ္ ဘယ္နွခါ သြားသြား ရိုးသြားတယ္ဆိုတာမ်ိုး ဘယ္တုန္းကမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

အခုလည္း ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲသြားရတာ အားမရေသးလို့ အခန္းေဖၚသူငယ္ခ်င္းေတြကို မဲဆြယ္ရေတာ့တာေပါ့။ တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ဆို ရျပီ။ ဘယ္နွရက္ရက္ေနလို့ရမယ္။ စားခ်င္တာ အကုန္စားလို့ရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲသြားေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္ဖို့ေကာင္းမွာ။ ဒီမွာေနျပီး ပိတ္ရက္လည္း ပိုက္ဆံကုန္မဲ့ တူတူ ကမ္းေျခမွာ သြားအနားယူလိုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ ဆိုတဲ့စကားလံုးေတြနဲ့ ေျပာျပ ခ်ျပ တြက္ျပလိုက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္နဲ့တူတူ ခရီးထြက္ဖို့ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္က သေဘာတူလိုက္ျကတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အဲခရီးစဥ္အတြက္ အခ်ိန္က ၈လ၊ ၉လေလာက္ အခ်ိန္ရေသးတယ္။

ျပန္လည္ဖို့ စီစဥ္ထားတဲ့ ရက္က တရုတ္နွစ္ကူးအခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြက ေစ်းအရမ္းျကီးသြားမွာ။ ရက္ကပ္မွ ဝယ္ရင္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးတင္ ေလးရာ ငါးရာေလာက္ ရွိသြားမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့က ခရီးစဥ္ စလယ္ဆံုး သံုးဖို့ တစ္ေယာက္ကို ၆၀၀ ေလာက္ပဲ မွန္းထား၊ တြက္ထားတာဆိုေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ရက္ကပ္မွ ဝယ္လို့ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ျကိုဝယ္မွ ရေတာ့မယ္။ ဒါနဲ့ ေလယာဥ္လိုင္းေတြကို အြန္းလိုင္းကေန စရွာျပီး လက္မွတ္ေစ်းေတြ စံုးစမ္းရေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ေစ်းအသက္သာဆံုးျဖစ္တဲ့ ဂ်က္စတား ေလယာဥ္လိုင္းနဲ့ သံုးေယာက္စာ ၅၄၃ ေဒၚလာနဲ့ အသြားအျပန္လက္မွတ္ကို အြန္းလိုင္းကေန ဝယ္ထားလိုက္ျကတယ္။

ျကိုတင္စီစဥ္ထားတဲ့ ကိစၥေတြဆိုရင္ ပ်က္တတ္လြန္းလို့ ကၽြန္ေတာ္မွာ ျကိုျပီး ရင္မခုန္ရတဲ့ အျဖစ္။ အေရးတျကီး အလုပ္ေတြမ်ား ေပၚလာမလား။ သူေဌးမွ ခြင့္ျပုပါ့မလား။ စီစဥ္ထားတာေတြ အစီအစဥ္တက် ျဖစ္မွျဖစ္ပါမလား။ လား ေပါင္းမ်ားစြာနဲ့အတူ ျပန္ရမဲ့ရက္ကို ေရာက္လို့လာခဲ့ပါျပီ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကလည္း ခရီးမထြက္ခင္ တစ္ပတ္အလိုမွာ ျဖတ္ထားနိုင္ခဲ့တယ္။ နွစ္တိုင္းေပးေနက် အပိုဆုေငြကလည္း ခရီးမထြက္ခင္ တစ္ရက္အလိုမွာ ရလိုက္ျပီ။ ခရီးထြက္ဖို့ အိတ္ကလည္း ျပင္ဆင္ျပီးတာ တစ္ပတ္ေလာက္ကတည္းက အဆင္သင့္။ ဒီလိုနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ၂လပိုင္း ၁၂ ရက္ေန့ မနက္ပိုင္း ဖလိုက္နဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ခရီးစဥ္ကို  စတင္လိုက္ျကပါေတာ့တယ္။

၁၂.၀၂.၂၀၁၅ ( ျကာသပေတးေန့)

ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာကို ျပန္ရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့စိတ္က ေပ်ာ္ေနပင္မဲ့ ဝယ္ထားတဲ့ ကီလိုနဲ့ သယ္လာရတဲ့ လူျကံုပစၥည္းေတြ အဆင္မွေျပပါ့မလား။ အြန္းလိုင္းမွာ ဝယ္ရင္ ကီလို ၂၀ မွ ၂၆ေဒၚလာေလာက္ပဲ ေပးရတာ။ ေလဆိပ္ေရာက္မွ ဝယ္ရရင္ တစ္ကီလို ၂၀ ေတာင္ေပးရမွာ။ အထုပ္ေတြ မခ်ိန္ရေသးမခ်င္ စိတ္က ဒံုးဒံုးမခ်နိုင္ေသးဘူး။ ထင္ထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ ဝယ္ထားတာ ကီလိုတစ္ရာ။ ခ်ိန္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ကီလို ၁၁၆ကီလိုျဖစ္ေနျပီ။ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပတဲ့အဆံုး ၁၀ကီလိုေလာက္ ဆြဲထုတ္ျပီး လက္ဆြဲလိုက္ရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ စိတ္က အခုမွပဲ ေပ်ာ္ဖို့သတိရေတာ့တယ္။

ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ရန္ကုန္ေျမကို ကၽြန္ေတာ္တို့ စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္ဆိုက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ေျမကိုယ္ေရကို ဘယ္နွျကိမ္ပဲ ျပန္ရျပန္ရ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရင္ခုန္စျမဲ။ ေႏြးေထြးသလို ခံစားရတယ္။ လံုျခံုေအးခ်မ္းသြား သလိုလည္း ထင္ရတယ္။ ကိုယ္စီစဥ္ထားတဲ့ ခရီးစဥ္ကို ကိုယ္တိုင္ အေကာင္အထည္ေဖၚရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ေျခလွမ္းေတြမွာ သိသိသာသာ   ထင္ရွားလို့ ေနပါေတာ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာတစ္ခုက်န္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စီစဥ္ထားတဲ့ ကမ္းေျခခရီးစဥ္က ၂ လပိုင္း ၁၅၊ ၁၆ရက္ ၂ညအိပ္ခရီးစဥ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ဝယ္ထားတဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အသြားအျပန္ရက္က ၂ လပိုင္း ၁၂ရက္ကေန ၂၀ ရက္ေန့အထိ။ စုစုေပါင္း ၉ ရက္ခရီးစဥ္။ ကမ္းေျခကို သြားမွာ အလယ္ ၂ ရက္ထဲ။ ေရွ့ ၂ ရက္ ၊ ေနာက္ သံုးရက္က ပိုေနတာ။ လုပ္စရာကိစၥက မရွိေတာ့ ရန္ကုန္မွာလည္း မေနခ်င္ဘူး။ ဒါနဲ့ ေရွ့ ၂ရက္ကို ရက္တိုခရီးစဥ္ေလး တစ္ခုဆြဲလိုက္တယ္။ ဘယ္သြားမလဲ။ ဘယ္သြားလို့ ရလဲ။ ဘယ္သြားခ်င္လဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိုး ကိုယ္ဖာသာ ကိုယ္ေမးလိုက္တယ္။

ရက္တိုသြားလို့ရတဲ့ ေနရာေတြကို စဥ္းစားျကည့္လိုက္ေတာ့ က်ိုက္ထီးရိုးနဲ့ ျပည္ကို စဥ္းစားလို့ ရသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ တူတူလိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ိုက္ထီးရိုးကို ေရာက္ဖူးတယ္။ ျပည္ ကို မေရာက္ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က က်ိုက္ထီးရိုးလည္း မေရာက္ဖူးေသး၊ ျပည္လည္း မေရာက္ဖူးေသးဘူး။ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ့ က်ိုက္ထီးရိုးထက္ ျပည္ကိုပဲ စိတ္ဝင္စားေနမိတယ္။ က်ိုက္ထီးရိုးကို ဘာေျကာင့္ မသြားခ်င္ရသလဲဆိုတဲ့ အေျဖ ကၽြန္ေတာ္မွာ မရွိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကဲ....ထားပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျပည္သြားဖို့ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျကတယ္။

ရန္ကုန္ေရာက္ ေန့လယ္စာ စားျပီတဲ့ အခ်ိန္က ၁၂ခြဲ။ ျပည္ကို သြားဖို့ လက္မွတ္ဝယ္ထားတာက  ေန့လယ္  ၃ နာရီခြဲ။ အခ်ိန္က အမ်ားျကီးက်န္ေနပင္မဲ့ ေန့လယ္ပိုင္း ပူတဲ့ အပူခ်ိန္က တက္ျကြေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့စိတ္ေတြကို နြမ္းလ်သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ပူပူေလာင္ေလာင္ျဖစ္ေနတဲ့ အပူခ်ိန္ကို ကားဂိတ္မွာ ထိုင္ေစာင့္ျပီး အခ်ိန္ျဖုန္းဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျကတယ္။ ကားဂိတ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေန့လယ္ ၁နာရီခြဲေတာ့မယ္။  ၁ နာရီခြဲထြက္မဲ့ကားမွာ ေနရာရွိေသးတာေျကာင့္ ဆိုင္းမဆင့္ပဲ တက္လိုက္လာခဲ့ျကတယ္။

ျပည္ကိုေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၇ နာရီခြဲေနျပီ။ ဘိုကင္ျကိုတင္ထားတဲ Pyay Strand Hotel ေရာက္ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်၊ ဟိုတယ္ေဘးက စားေသာက္ဆိုင္မွာ ညစာစားတယ္။ ေနာက္ေန့သြားမဲ့ ခရီးစဥ္ကို ထမင္းစားရင္း ဆြဲလိုက္ျကတယ္။ ခရီးပန္းလာျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ကေတာ့ ထမင္းစားျပီးဟိုတယ္ ျပန္နားလိုက္ျကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ျပည္ရဲ့ ညေစ်းတန္းကို အျမည္းသေဘာနဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ျကတယ္။

ခရီးစဥ္ ပထမေန့ကို ည ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ဟိုတယ္ျပန္ျပီး အဆံုးသတ္လိုက္ျကတယ္။


ရီနိုမာန္