June 9, 2016

ေက်းဇူး

ဒီကမ႓ာေပၚမွာ ရွင္သန္ျခင္း အခြင့္ကိုေပးတဲ့
အေဖနဲ႔အေမကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေနထိုင္ျခင္း အခြင့္ကိုေပးတဲ့
ေလာကႀကီးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ဆုေတာင္းျခင္းေတြကို မသိမသာ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့
ဘုရားရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ခင္မင္ျခင္းဆိုတဲ့ အခြင့္ကိုေပးတဲ့
သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ခ်စ္ခင္ျခင္းဆိုတဲ့ အခြင့္ကိုေပးတဲ့
ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

နားလည္မႈဆိုတဲ့ အခြင့္ကို အျပည့္အဝ အသံုးခ်ေပးတဲ့
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ကိုယ္လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဘးနားမွာရွိၿပီး
ကိုယ္မလိုအပ္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အနားကတိတ္ဆိတ္စြာ
ထြက္ခြာေပးသြားၾကတဲ့ အေယာက္အားလံုးကိုလည္း
ေက်းဇူးတင္တယ္။

ယခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္နဲ႔စိတ္တူကိုယ္တူရွိေနေပးတဲ့
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ကိုယ့္အေပၚ နားလည္ၿပီး ခ်စ္ေပးေနတဲ့
တစ္ေယာက္ေသာ သူကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

အရာအားလံုးကို အေကာင္းေရာ အဆိုးေရာ
ဖန္တီးေပးေနတဲ့ ကံၾကမၼာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

အဓိက ကေတာ့ အေပ်ာ္၊ အျပံဳး၊ အမဲ့၊ အငို၊ အလြမ္း၊
အခ်စ္၊ ဒုကၡ၊ သုခ မ်ားစြာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိခဲ့တဲ့
ရွိေနစဲျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ရီနိုမာန္

February 27, 2016

စိတ္ရြက္ေလွ

စိတ္ ၾကည္လင္သြားတဲ့ တစ္ေန႔
အေရာက္လွမ္းခဲ့မယ္။
သစ္ပင္အို အရိပ္ေအာက္ဆီ
ေစာင့္ေနလို႔ေပးပါ။
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ဝိုင္တစ္ခြက္
စိတ္ ေအးခ်မ္းသြားတဲ့ တစ္ေန႔
အျပံဳးေတြ ေခၽြလိုက္ပါ့မယ္။
ခန္းနားတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြထဲ
ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ လာခဲ့ပါ။
ေစာင့္ေနပါ့မယ္ ဟိုတစ္ေနရာဆီက
စိတ္ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ တစ္ေန႔
အေရာင္ေတြလည္း ေမွးမွိန္လို႔
က်ကြဲသြားတဲ့ ဖန္စေတြက
ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ
ေစာင့္ေနလိုက္ပါ ေရာက္မဲ့အခ်ိန္ထိ
စိတ္ ေလလႊင့္သြားခဲ့ ရၿပီ။
စိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ ရၿပီ။
စိတ္ အခန္႔မသင့္စြာျဖင့္
အနားယူလိုက္ရၿပီ။

ရီနိုမာန္

February 13, 2016

လြမ္းလည္း လြမ္တတ္ေနျပီ

တစ္ေန႔ေတာ့ နင္ငါ့ကို ခ်စ္သလိုမ်ိဳး
ေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႕အံုးမွာပါ တဲ့။
အဲဒီအခါက်ရင္ နင္ငါ့ကို ေမ့သြားမွာပါတဲ့။
ငါနင့္ကို ခ်စ္သလိုမ်ိဳး ေနာက္တစ္ေယာက္
ရွိလာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့
နင္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။


နင္ေျပာသလိုပဲ ျဖစ္ေတာ့မွာလားလို႔ ငါ့စိတ္ထဲ
ခဏခဏျဖစ္မိတယ္။
နင္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို အတည္ျပဳရေတာ့မယ့္
အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ငါ့ရင္ထဲမွာ နင္ပဲရွိေနတယ္ဆိုတာ
ေသခ်ာသထက္ေသခ်ာလာတယ္။
ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မလိမ္ခဲ့ဘူး။
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း မလိမ္ခဲ့ဘူး။
ငါ နင့္ကိုပဲ ခ်စ္ေနတုန္း ဆိုတာကိုေပါ့။

ငါက နင့္ကို အစကတည္းက ခ်စ္ပဲခ်စ္ခဲ့တာ။
နင္က ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ။
နင္ငါ့ကို ခ်စ္တာငါသိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ နင္ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ ငါမဟုတ္ဖူး
ဆိုတာလည္း ငါသိၿပီးသားပါ။
ငါနင့္ကို အခ်ိန္မေရြး ခ်စ္ေနလို႔ရတဲ့
ငါ့ကို နင္ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုနဲ႔တင္
ငါေက်နပ္လို႔ ရပါတယ္။

ငါ့ဘဝမွာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေနလာတာ
ေနသားေတာ့က်ေနပါၿပီ။
ငါက ငါ့စိတ္ကို ငါအရမ္းႏိုင္တာ။
ဒါေပမဲ့ နင့္ကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။
နင့္ကို ခ်စ္ေနတုန္းပဲ။
နင္နဲ႔တူတူသြား၊ တူတူစား
တူတူေပ်ာ္၊ တူတူကဲ ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြ။
နင့္ကို လြမ္းတဲ့ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကိုေတာ့
ငါထိန္းလို႔ မရခဲ့ဘူး။
ထိန္းလည္း မထိန္းထားခ်င္ပါဘူး။
ငါက နင့္ကို ခ်စ္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာေလ။

ငါနင့္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္သေကၤတ တစ္ခုအေနနဲ႔
တစ္ႏွစ္ကို ပစၥည္းတစ္ခု အၿမဲငါစုခဲ့တယ္။
ငါစုခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာ
နင္နဲ႔တူတူရွိတဲ့ ႏွစ္ေတြတုန္းက
နင္ငါ့ကိုေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္းပါတယ္။
ငါစုထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အခ်ိဳးခ်လိုက္ရင္
ေလးပံုတစ္ပံုပဲ နင့္ေပးခဲ့တဲ့အမွတ္တရေတြရွိတယ္။
ဒီႏွစ္ ၂၀၁၆ မွာ ငါစုထားတဲ့ အမွတ္တရေတြက
၁၆ ခုရွိသြားၿပီဟ။

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း
ေနရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးေဝး
ငါ့ရင္ထဲမွာ နင့္ကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့
မေျပာင္လဲဘူး။ အရင္အတိုင္းပဲ။
ခုေတာ့ ငါမွာ နင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပိုလာတာ
တစ္ခုေတာ့ ရွိသြားတာေပါ့။
ငါ နင့္ကို ခ်စ္ေနရရံုအျပင္
လြမ္းလည္း လြမ္းတတ္ေနၿပီ။


ရီႏိုမာန္

September 2, 2015

စက္တင္ဘာ ေအာင္ပြဲ

ရိုးသားလွတဲ့ စက္တင္ဘာ
ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့ စက္တင္ဘာ
နွစ္သစ္ေရာက္ခဲ့ျပီ စက္တင္ဘာ
ဘဝေပါင္းမ်ားစြာထဲက စက္တင္ဘာ
ေျပာင္းလဲျခင္းေတြေပးတဲ့ စက္တင္ဘာ
ေက်းဇူးရွင္မိဘနွစ္ပါးနဲ့ စက္တင္ဘာ

ဒီအခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ သတိရတယ္ စက္တင္ဘာ
ေမႊးလြန္းတဲ့ပန္းအနံ့ေလးတစ္ခုရွိတယ္ စက္တင္ဘာ
နိုးထျခင္းကို အသက္သြင္းေပးနိုင္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ
ရိုးသားမႈေတြကို ခ်ျပနိုင္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ
ရုန္းကန္မႈတိုင္းမွာ အဓိပၸာယ္ ရွိလွတဲ့ စက္တင္ဘာ
ျကိုးစားရင္း ေမ့လို့မရတဲ့ စက္တင္ဘာ
နွစ္သစ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ့အတူ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ

စက္တင္ဘာကိုေရာက္တိုင္း
စက္တင္ဘာေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ငိုေျကြးခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ အံ့ျသခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ရူးသြပ္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ တမ္းတခဲ့ရတယ္။

ခုေတာ့ စက္တင္ဘာေတြ
ေပ်ာ္ရႊင္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ငိုေျကြးဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
အံ့ျသဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ရူးသြပ္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ေအာင္ျမင္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
တမ္းတဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။

စက္တင္ဘာေတြ စက္တင္ဘာနဲ့ စလိုက္ျကရေအာင္။

🌺🌸🌳🌲🌷🌻🌵🌴
ရီနိုမာန္

April 4, 2015

သူနဲ့သာဆိုရင္

ဘာလိုလိုနဲ့ ( ၆ ) နွစ္ျပည့္သြားျပီ။ အေဆာက္အဦးအေနနဲ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အိမ္ကေလးေပါ့။ ပိုင္ဆိုင္မႈအေနနဲ့ ျပရမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့မိတ္ေဆြ၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ့္ေျပာသမွ် တိတ္တိတ္ေလး ေလးနားေထာင္ေပးတတ္ျပန္တယ္။ တစ္ခါတေလလည္း ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို မသိက်ိုးကၽြန္ ျပဳေနတတ္ျပန္တယ္။ ဒါပင္မဲ့ သူဟာကၽြန္ေတာ္ကို အျမဲနားလည္ေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ့အတူ အျမဲတမ္းရွိေနေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ့ သူ စေတြ့တာ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ေလာက္က။ သူနဲ့စရင္းနွီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို သူက ကူညီေပးခဲ့တယ္။ သူ့ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အမ်ိုးမ်ိုးျပုျပင္ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေဇာဒကတတ္တာမ်ိုးလည္း မရွိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ေနဆို သူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကသြားဆို သူသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနလည္း သူက ဘာမွမေျပာရွာဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ဘယ္လိုပဲ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေဆာင္၊ မဆက္သြယ္ပဲေနေန ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိုးေထာင္ထားတဲ့ သူ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုလုပ္ ေမ့လို့၊ ထားခဲ့လို့ရနိုင္မွာတဲ့လဲ။

တစ္ခါတေလမွာ သူနဲ့အတူ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ဘဝ အမွတ္တရေလးေတြကို ျပန္ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ သူနဲ့စကားေျပာတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့စိတ္ကို ေက်နပ္မႈ အျမဲေပးတယ္။ သူနဲ့ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္မွာ မိတ္ေဆြဆိုတာ တိုးလာခဲ့တယ္။ အဓိကကေတာ့ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ သူကိုေမ့ျပီး သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အဖြဲ့က်ေနလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္မဆိုဘူး။

သူနဲ့ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ဒီ ( ၆ ) နွစ္အတြင္းမွာ တစ္နွစ္ေလာက္ရွိမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကိုမေခၚမေျပာပဲေနခဲ့တာ။ ဒါပင္မဲ့ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သူနဲ့ကၽြန္ေတာ္ကို အျမဲလိုလို တြဲျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ့ရင္း သူ့ကို ေမးေမးေနျကျပန္ပါတယ္။

အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ အတူတူရွိေနအံုးမွာပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ္ကို ထားခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ျဖစ္ရပ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာနိုင္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္ေနသ၍ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ့ အတူရွိေနမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ တစ္ဦးထဲေသာ အေဖၚပါ။

အခုဆို ကၽြန္ေတာ္တို့ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ျကတာ ဒီေန့ဆို ( ၆ ) နွစ္ျပည့္သြားခဲ့ျပီ။ ( ၆ ) နွစ္ကေန ( ၇ )၊ ( ၇ ) ကေန (၁၀)နွစ္၊ (၁၀) နွစ္ကေန လာမဲ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တူတူရွိေနမယ္လို့ ဆႏၵျပုရင္း..........။


ရီနိုမာန္

March 30, 2015

ခရီးစဥ္ အဆံုးသတ္ခဲ့ေလျပီ

၁၈.၀၂.၂၀၁၅ ( ဗုဒၶဟူးေန့)

ညတုန္းက ျပန္တာေနာက္က်ပင္မဲ့ ဒီေန့မနက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ မနက္စာစားဖို့ ခ်ိန္းထားတာမို့ အေစာျကီးထျပီး ျမို့မေက်ာင္းလမ္းေပၚက Oriental House ဆိုင္မွာ မနက္စာစားျဖစ္ျကတယ္။ မနက္စာစားျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ လမ္းခြဲလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မနက္ျဖန္ အလွဴကိစၥအတြက္ ပိုက္ဆံသြားထုတ္ရအံုးမယ္ေလ။

အဲဒီေန့က အမွတ္တရပါပဲ။ အြန္လိုင္းမွာ ခင္တာျကာခဲ့ပင္မဲ့ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးေသးတဲ့ ကိုဏီလင္းညို၊ အန္တီတင့္၊ ညီမျမတ္မြန္၊ အစ္မေနာ္ေဖာနဲ့ မခင္မင္းေဇာ္။ အျပင္မွာ သိလည္းသိ၊ ခင္လည္းခင္ေနတဲ့ တလႏြန္၊ ေမာင္မ်ိုး ၊ မနိုဘယ္မိုးနဲ့ မဇြန္မိုးစက္တိုလည္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ ေတြ့ျဖစ္ျကတဲ့ ဆိုင္ကေတာ့ Lady potato  လို့နာမည္ေပးထားတဲ့ မမဒမ္ကိုးရဲ့ ဆိုင္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို့တေတြ စကားေတြအမ်ားျကီး ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ ခင္ဖို့လည္း ေကာင္းျကတယ္။ ေန့လယ္ ၁ နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို့ လမ္းခြဲလိုက္ျကတယ္။ လမ္းမခြဲခင္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ တလႏြန္ရယ္ မဇြန္မိုးစက္ သံုးေယာက္သာ မနက္ျဖန္အလွဴအတြက္ တိုင္ပင္ျဖစ္ျကတယ္။

အဲဒီေန့က ညပိုင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၁၁ နာရီထိုးေတာ့မယ္။ မနက္ျဖန္လည္း အေစာျကီးသြားရအံုးမွာဆိုေတာ့ ေစာေစာပဲ နားလိုက္ျကတယ္။

၁၈.၀၂.၂၀၁၅ ( ျကာသပေတးေန့)

ဒီေန့ကို ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ အပိုင္း (၃) မွာေရးခဲ့တဲ့ OBYG ရဲ့ အလွဴေန့ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့ စာေရးေဖာ္လည္းျဖစ္ အဖြဲ့ဝင္လည္းျဖစ္တဲ့ တလႏြန္၊ မဇြန္မိုးစက္နဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ က တစ္ကား။ အဖြဲ့ဝင္ သံုးေယာက္က ေနာက္ကားတစ္စီး။ စုစုေပါင္းကား၂စီးနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ မနက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ ထြက္လာခဲ့ျကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို့ လွူဖို့ရည္ရြယ္ထားတဲ့ေနရာက သံလ်င္ သီလဝါ သီလရွင္သင္ ပရဟိတ ပညာေရးေက်ာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းမွာက ေက်ာင္းအိပ္၊ေက်ာင္းေန မိဘမဲ့ ကေလးနဲ့ သီလရွင္ စုစုေပါင္း (၄၅) ဦးေလာက္ရွိပါတယ္။ ရြာထဲက ပိုက္ဆံမတတ္နိုင္တဲ့ မိသားစုမွ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းတက္တယ္လို့ သိရပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ ကေလး စုစုေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ ေလာက္ရွိတယ္လို့လည္း ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေန့က အဖြဲ့ဝင္ျဖစ္တဲ့ ညီငယ္နွင့္ညီမငယ္တို့ရဲ့ မဂၤလာတစ္နွစ္ျပည့္အတြက္ ကေလးေတြကို ဒန္ေပါက္နဲ့ ျကက္သားဟင္း ေကၽြးတယ္။ အလွဴရွင္ကေတာ့ ပံုမွန္မရွိဘူးလို့ ဆရာေလးကေျပာပါတယ္။ တစ္လမွ နွစ္ခါေလာက္ပဲ လာလွဴျကတယ္။ က်န္တာေတာ့ ေက်ာင္းက ဒိုင္ခံေကၽြးရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို့ ဝယ္သြားတဲ့ ဆန္ငါးအိတ္၊ ဆီ ငါးပံုးကလည္း အေထာက္အကူျဖစ္သြားေစပါတယ္။ အလွဴေငြ ေကာက္ခံလို့ရတဲ့ သိန္း၂၀ကို ေက်ာင္းေဆာက္တဲ့ ေနရာနဲ့ ေက်ာင္းအေထြေထြအတြက္လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေန့က ကၽြန္ေတာ္တို့ အလွဴျပီးေတာ့ အိမ္မျပန္ေသးပဲ ေရလယ္ေက်ာက္တန္းကို ဘုရားဖူးသြားခဲ့ျကေသးတယ္။ ကားနွစ္စီးနဲ့ စုစုေပါင္း ၁၀ေယာက္ ေပ်ာ္စရာျကီးပါပဲ။ ဘုရားကျပန္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ခင္တာျကာပင္မဲ့ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ျမစ္က်ိုးအင္းနဲ့လည္း ေတြ့ျဖစ္ပါေသးတယ္။ စကားမေျပာျဖစ္တာျကာေတာ့လည္း စကားေတြက ေျပာမကုန္ေအာင္ပါဘဲ။ ေနာက္တစ္စီးက သူငယ္ခ်င္းေတြက သာေကတေရႊပုဇြန္အေအးဆိုင္မွာ ေစာင့္ေနျကတာမို့ စကားလက္စျဖတ္ျပီး ထြက္လာခဲ့ရတယ္။

ေရႊပုဇြန္မွာ အေအးေသာက္ျပီး အဲ့ဆိုင္ကေနပဲ အားလံုးလမ္းခြဲလိုက္ျကတယ္။ သူတို့နဲ့ လမ္းခြဲလိုက္ပင္မဲ့ လမ္းေျကာင္းမပ်က္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္၊ ေရမိုးခ်ိုးျပီး Feel မွာခ်ိန္းထားတဲ့ အစ္မေတြဆီလာျပီး ညစာ တူတူစားတယ္။ စကားေတြေျပာျကတယ္။ အစ္မေတြနဲ့လမ္းခြဲေတာ့ ည ၈ နာရီေက်ာ္ ၉ နာရီေလာက္ရွိေတာ့မယ္။ မေန့က ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုျပီး မေပးဘဲျပန္သြားတဲ့ ကိုဏီဆီက လက္ေဆာင္သြားယူလိုက္တယ္။ ကိုဏီဆီကျပန္ေတာ့ ၁၁ နာရီေက်ာ္သြားျပီ။ ညက်ရင္ ကားနဲ့ ရန္ကုန္ရဲ့ညအလွကို ခံစားမယ္လို့ေျပာထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားျကျပီ။

၂၀.၀၂.၂၀၁၅ ( ေသာျကာေန့)

ဒီေန့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို့ ျပန္ရေတာ့မယ္။ ေလယာဥ္ခ်ိန္က ည ၇ နာရီမွ ဆိုပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အခ်ိန္မွ ေလာက္ပါမလားလို့ စိုးရိမ္ေနရတဲ့ အျဖစ္။ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ကတည္းက ကိုယ္အလုပ္နဲ့ကိုယ္ ရွုပ္ေနခဲ့တာ။ ေရႊတိဂံုဘုရားကို မေရာက္ျဖစ္ေသးဘူး။ ဒီေန့မွမသြားရင္ ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ့ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ေစာေစာထ သူငယ္ခ်င္းနဲ့တူတူ ဘုရားတက္ခဲ့ျကတယ္။ ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွမရွိဘူး။ အစကတည္းက ဆုေတာင္းတာ ဝါသနာမပါတဲ့ အတြက္ ဦးသံုးျကိမ္ခ်ျပီးရင္ ျပီးျပီ။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ တစ္ပတ္ပတ္ျပီး ျပန္ဆင္းခဲ့ျကတယ္။ ျပန္ဆင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းလိုခ်င္ေနတဲ့ ဘုရားပုလႅင္ေလး ၂ခုဝယ္ခဲ့တယ္။

ဘုရားေပၚကဆင္းမွ ကၽြန္ေတာ္တို့ မနက္စာသြားစားျကတယ္။ ေလဆိပ္ကို ညေနေလးနာရီေလာက္ေတာ့ ဆင္းမွအဆင္ေျပမယ္။ မဟုတ္ရင္ ကားလမ္းပိတ္တာနဲ့ ဘာနဲ့ဆို မမွီမွာလည္း ပူရေသးတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြကလည္း မ်ားေတာ့ လုပ္သင့္တာကို အရင္လုပ္လိုက္တယ္။ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံက မက်န္ေတာ့ဘူး။ ဒါေျကာင့္ ဘဏ္မွာ ပိုက္ဆံသြားထုတ္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံထုတ္ျပီးေတာ့ အဲေန့မွာမွ ရံုတင္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားကို ဝင္ျကည့္လိုက္တယ္။ ကားနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေျပတီဦး၊ ေနမင္း၊ စိုးျမတ္သူဇာနဲ့ မိုးေဟကိုတို့ပါတယ္။ ဟာသကားေပါ့။ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ့ ဝထၱုကိုျပန္ရိုက္ထားတာ။ရုပ္ရွင္ရံုကထြက္ေတာ့ ေန့လည္ ၂ နာရီေက်ာ္ျပီ။

ပန္းဆိုးတန္းလမ္းမွာ ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ေတြ ေျပးဝယ္။ ေန့လည္စာ စားျပီး ဟိုတယ္ျပန္ ပစၥည္းသိမ္းရေတာ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို့ရဲ့ ၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ခရီးစဥ္ေလးကေတာ့ ဒီေန့ဟာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ ၉ရက္ခရီးစဥ္မွာ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာကိုလည္း ေရာက္ခဲ့တယ္။ စိတ္လက္အပန္းေျဖမဲ့ ေနရာမွာလည္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခဲ့ရတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ခင္၊ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ သူေတြကိုလည္း ေတြ့ခဲ့ရတယ္။ အလွဴလည္း လွဴခဲ့ရတယ္။ ၉ရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ လုပ္ခ်င္တာေတြေကာ၊ လုပ္သင့္တာေတြေကာ လုပ္ခဲ့ရျပီတဲ့ေနာက္မွေတာ့ စင္ကာပူက အေဆာင္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ၂ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ပံုမွန္ပါပဲ။

ဒီေနရာမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ၈ ညအိပ္ ၉ ရက္ခရီးစဥ္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါရေစ။

ရီနိုမာန္