ေဆာင္းညစိတ္ကူး

ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး အသက္ဝင္ လာခဲ့ရပါျပီ။
ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ခုအတြက္  စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သနားမိေနပါရဲ့။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ..... ငါေတာ္ေတာ္ ရက္စက္ခဲ့ပါလား လို႔ မေျပာမိယံု ပါပဲ။

စာအုပ္ေလးေရ..... မင္းအေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြ၊
မင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြ၊ ငါ့ေဘးမွာ အျမဲရွိေနတက္တဲ့
မင္းကို ဂရုမစိုက္မိခဲ့တာေတြအတြက္ .. ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ငါေျပာပါရေစ။

စာအုပ္ေလးေရ.... အမွန္ေတာ့ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့မိမွန္း
ငါကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ အထိပါပဲ။ ငါ့အနားက မင္းထြက္ေျပးေတာ့မဲ့ အခ်ိန္က်မွ
ငါ မင္းကို လက္လႊတ္ဆံုးရွံဴးမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္သြားမိခဲ့ျပီ ဆိုတာကုိေတာ့
ဝန္ခံပါရေစ.....။

ငါ့မွာ မာနရွိတယ္။ မင္းမွာလည္း မာန ရွိမွန္း ငါသိတယ္။
အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားခဲ့တယ္။ ငါ့ မာနကေတာ့ ခုထိ ေမ်ာလြင့္ေနတုန္းပဲ။

ဒီဇင္ဘာဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ ငါ ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္.....၊
ငါ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား.....၊ မင္းက ငါ့ရဲ့ အရိပ္တစ္ခုဆိုတာ .....
အလိုလို ငါနားလည္လာတယ္။ ဒါ မင္းအေပၚမွာ ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအးခဲေနခဲ့ျပီ စာအုပ္ေလးရယ္.....။ မင္းရဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးကေတာ့
ေဆာင္းေလးေအးေအးေလးနဲ႔အတူ ငါ့ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
မင္း ငါ့ကိုႏွဳတ္ဆက္သြားတာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိလို႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပံဳးျပလိုက္တာ
မင္းေတြ႔မွ ေတြ႔ရဲ့လား.....။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ဆႏၵမ်ားႏွင့္ အမွတ္တရ

ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ .... ဒီနာမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္အလြန္မွ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဘယ္ကဘယ္လို စၾကားဖူးေနမွန္း မသိပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္နားထဲမွာ လြန္စြာမွ ရင္းႏွီးေနျပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္အလြန္ အားနည္းသူတစ္ဦးျဖစ္သလို၊ စာရဲ့အစကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္မေတြ႔ပါက ဆက္ဖတ္ေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈအေပးနိုင္ဆံုးျဖစ္တဲ့ မအိမ္ကံ ဝတၳဳရွည္ကေတာ့ စ၊လယ္၊ဆံုး စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပည့္အဝ ေက်နပ္မႈေတြရေစခဲ့တဲ့ ဝတၳဳျဖစ္သလို၊ စာေရးတဲ့ ေနရာမွာ ဘဝဆန္းဆန္း ေရးတက္တဲ့ ဆရာမ ခင္ခင္ထူး ကိုလည္းေလးစားအားက်ရပါတယ္။

အြန္လိုင္းမွာ ဆရာမရဲ့ ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ .... ဝတၳဳကုိ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ စိတ္ေတြဟာ အလြန္တရား ေက်နပ္မႈေတြ ရေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကြန္ျပဳတာေပၚမွာရွိတဲ့ ခလုပ္ေလးကို တစ္ခ်က္ခ်င္းႏွိပ္ျပီး ဖတ္ရတဲ့ အရသာထက္ လက္မွာ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို ကိုင္ျပီးဖတ္ခ်င္လာရတဲ့ အထိျဖစ္ေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။ လက္မွာကိုင္ျပီးဖတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးျပည့္ဝေစဖို႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလး ေပးလိုက္ရျပန္ပါေသးတယ္။ လက္ဖက္ေကာင္း စားခ်င္ရင္ ပေလာင္ေတာင္တက္ ေႏွးရတယ္ဆိုတဲ့ စကားပံုကို ကၽြန္ေတာ္ သြားသတိရမိပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ တစ္ေခါက္ဖတ္ျပီးခဲ့တဲ့ ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ လက္ထဲမွာ ခိုင္းဖတ္နိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာေလးေတြက ရွိလို႔ေနျပန္ပါတယ္။ 

ပထမဆံုး ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ အမတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမရဲ့ စာအုပ္ကို လွမ္းမွာလိုက္ပါတယ္။ ေအး... ဝယ္ျပီးပို႔ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေနတဲ့  အရာဝတၳဳ လက္ထဲေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တက္ၾကြေစျပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအေရာက္မွာေတာ့ အသိအမ ရက္ရွည္ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ႏွဳတ္ခမ္း ဆီတဝင္းဝင္း ျဖစ္ေနတဲ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္ေလး ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ 

ပေလာင္ေတာင္တက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေႏွးေနပါေစ လက္ဖက္ေကာင္းေကာင္း စားရဖို႔ အတြက္ပဲဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ရမဲ့ အခြင့္အေရးကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ သိပ္မၾကာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ အသိအစ္ကိုတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ဘာမွာအံုးမလဲ လို႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္းအေပၚမွာပဲ မဆိုင္းမတြ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ့ ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ .... စာအုပ္ ဝယ္လာခဲ့ေပးပါလို႔ မွာျဖစ္လိုက္တယ္။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းျပေနပင္မဲ့ တစ္လဆိုတဲ့ အခ်ိန္က သိပ္မၾကာပါဘူးေလလို႔  ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္.. ျပန္ေျပာေနရတယ္။ ဖုန္းျမည္သံႏွင့္အတူ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ဖုန္းေပၚမွာေပၚေနတဲ့ ေခၚဆိုသူ ရဲ့နာမည္ေၾကာင့္တဒဂၤ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာနဲ႔မွ မလဲနိုင္ပါဘူး။ ..ေအးကြာ.. ျပန္လာရေတာ့လည္း ရုတ္တရက္ၾကီး...၊ မလာခင္ရက္ပိုင္းေလးမွ အေဖက ေဆးရံုးတင္လိုက္ရတယ္....။ ဒီအသံေတြကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကို ကိုင္ထားေနမိတုန္း။ 

 

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္   ေတာင္တက္လာခဲ့မိတာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္ဝက္ေတာင္ေရာက္ေနမွေပါ့။ တစ္ေန႔တစ္လွမ္း ပုဂံ ဘယ္မေရြ႔ဆိုသလို( စလံုးေပါင္း သတ္ပံုႏွင့္ စကားပံုမ်ား မွားေနနိုင္ပါသည္)၊ ေတာင္ၾကီး ဖဝွားေအာက္ ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ တက္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မလြဲနိုင္မွန္း ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒုတိယအသိ အမတစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္မွာလိုက္ျပန္ပါတယ္။ သူမျပန္တာက တပတ္ပဲ ဆိုေတာ့ကာ ဒီထပ္ေသခ်ာတာ ဘယ္ရွိနိုင္ပါ့ေတာ့မလဲ။ ဖင္လွည့္ေခါင္းလွည့္နဲ႔ တစ္ပတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေလးျပည့္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေရွ့ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းဖို႔ ကူေထာက္ေပးထားရတဲ့ ေနာက္ေျခ ေခ်ာ္သြားရသလိုပါပဲ။ ပံုမွန္အေနအထား မဟုတ္ေတာ့ပဲ ယိမ္းယိုင္သြားေစခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေတာင္တက္သူတို႔ရဲ့  သတိဆိုတဲ့ အသိတခ်က္ေၾကာင့္ က်ေနျပီးျဖစ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေမ့ထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

လိုခ်င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လြယ္လင့္အကူ မရတက္တာ ေလာကနိယာမ ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ၾကမၼာလို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနပါျပီ။ ေမ့ထားလိုက္တာ ေမ့ေလာက္ျပီးဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို ( ပထမ အသိအမ ဆီမွ ) အီးေမးလ္ေလး တစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။ 

ငါ .... မေန႔ကပဲ နင္လိုခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္ ( ပန္ၾကာဝတ္မွဳန္ ) ကို စာတိုက္ကေနပို႔ေပးလိုက္ျပီ။

ငါ... သိခ်င္တာေလး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ နင့္ကို ေမးခ်င္တယ္။ ( ေျဖနိုင္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ )

ဘာေၾကာင့္ ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကို မွာရတာလဲဆိုတာ ေျပာျပနိုင္ရင္ ေျပာျပပါလား။

ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ အေၾကာင္းျပန္စာ ခ်ရိုက္ေရးလိုက္ပါတယ္။

အမ. . .  ဒီေမးခြန္းကို တကယ္မသိလို႔ ေမးတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ သိလွ်က္နဲ႔ ေမးေနတာလား။

တကယ္မသိလို႔ ေမးတာဆိုရင္ေတာ့ ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ .... စာအုပ္ကို တစ္ေခါက္ေလာက္

ျဖစ္ျဖစ္ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္တယ္။ အမ ဖတ္ဖူးသြားရင္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းမွာရတာလဲ

ဆိုတာ အမ သေဘာေပါက္သြားပါလိမ့္မယ္။ 

ဒါမွမဟုတ္ သိရက္နဲ႔ ေမးတာ ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖတူမတူ တိုက္စစ္ခ်င္လို႔ပဲလို႔ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္ပါ့မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အေျဖကိုေတာ့ မေမးပါနဲ႔ေတာ့။

အမ သိထားျပီးျဖစ္တဲ့ အေျဖနဲ႔ ထပ္တူပါပဲလို႔ ေျပာပါရေစ။

( ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ပို႔ေပးတဲ့ အမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

ေလးစားစြာျဖင့္ 

ရီနိုမာန္

ေသဆံုးျခင္း အတက္ပညာ

တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ ေသဆံုးၾကရမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေသဆံုးျခင္း အတက္ပညာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္ယူစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ပါရမီရွိခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြပါ။ ေသဆံုးတဲ့ အခါမွာေတာ့ လွပစြာနဲ႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေသဆံုးတက္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေသဆံုးျခင္းႏွင့္ အေဝးမွာရပ္ေနရပင္မဲ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ပညာရပ္တစ္ခုကို သင္ယူေနရပင္မဲ့ ေသဆံုးျခင္း အတက္ပညာကိုေတာ့ သင္ယူေနစရာ မလိုပဲ အလိုလို တက္ေျမာက္သြားအံုးမွာပါ။ လူသားအားလံုး ေသဆံုးၾကရမွာ အမွန္ပါ။ ေသဆံုးျပီးေနာက္ က်န္ခဲ့မဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လွပဖို႔ လိုလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါတယ္။

ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ေသဆံုးသြားၾကတဲ့ လူဦးေရ ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါတယ္။ ေသဆံုးရျခင္း အေၾကာင္းအရာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူေတြကလည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔။ ေသဆံုးခါနီးမွာ ခံစားရတဲ့ လူေတြရဲ့ ဒုကၡကလည္း အစံုစံုပါပဲ။ ေသဆံုးခါနီး ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာကလည္း လြယ္ကူတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေနရတာနဲ႔ မတူပဲ အလုပ္တစ္ခုေအာင္ျမင္ ျပီးဆံုးဖို႔  အားၾကိဳးမာန္တက္ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ လုပ္ငန္းခ်င္ မတူတာကလြဲရင္ေပါ့။

ေသဆံုးသြားၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကို  ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္မိတယ္။ အနီးစပ္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား (  ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားရဲ့ အေမပါ ) ကို ကၽြန္ေတာ္ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေသခါနီးမွာ အပမွီသြားလုိ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေသဆံုးရမဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုး အသက္ထြက္ေတာ့ မရႈမလွ ေသဆံုးသြားရတာကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳလိုက္ရတယ္။ ဒါဟာလည္း ေရွ့ဘဝက အကုသိုလ္ေၾကာင့္မ်ားလားေပါ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္အေဖ ေသဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေဖ့ရဲ့ အနားမွာ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး။ အေဖ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားသြားရမလဲဆိုတာ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ သိလိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ 

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အေဖနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးအေဖ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေသဆံုးျခင္း ေဝဒနာကို ေမးျမန္းဖို႔လည္း အခြင့္မသာခဲ့ ျပန္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကိုသည္လည္း ေသဆံုးျခင္း ပညာကို ေစာေစာစီးစီး သင္ယူျပီးေျမာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အကို ေသဆံုးသြားတဲ့ အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔အနားမွာ ရွိမေနခဲ့ျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႔အစ္ကိုရဲ့ ေသဆံုးျခင္း ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ဘယ္လိုေဝဒနာ ေတြမ်ား ခံစားသြားရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုုင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိလိုက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုပဲ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္းတိုင္းေၾကာင့္လည္း လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာဟာ ေသဆံုးျခင္းလက္မွတ္ကို မထင္မွတ္ပဲ လက္ခံလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ အဲ့အထဲမွာ မေန႔တေန႔ကမွ ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ပါဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ အျဖစ္ဆိုးတာကေတာ့ သူမရဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ျပန္ရွာမေတြ႔ေတာ့တာ ပါပဲ။ ေသဆံုးျခင္း ပညာကို သူမသည္လည္း ေစာေစာေလ့လာ သင္ယူခြင့္ရလိုက္တယ္လို႔ပဲ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္မိပါတယ္။

တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီပညာရပ္ကို သင္စရာမလိုပဲ တက္ေျမာက္ရအံုးမွာပါ။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္     

ေတာေရာက္ ေတာင္ေရာက္ စိတ္

စိတ္ရွိရင္ ဘာမဆို ျဖစ္နိုင္တယ္ ဆိုပင္မဲ့ ကံၾကမၼာရဲ့ လွည့္စားမႈကိုေတာ့ ခံၾကရစျမဲပါ။ တစ္ေလာက ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း ( ၁ ႏွင့္ ၂)ဆိုျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြကို စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း  ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း( ၁ႏွင့္၂) အထဲကအတိုင္း လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထား ျပီးသားပါ။ အခုေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ့ လွည့္စားမႈကို လွလွပပၾကီး ခံလိုက္ရပါျပီ။

ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ Silk Air ေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႔မွ ျပန္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ က်ေနာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ မိတၱဴ လာအေပးမွာေတာ့ Jetstar ေလယာဥ္လက္မွတ္ၾကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဒြန္႔တက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါေသးတယ္။ ( စင္ကာပူေရာက္တာ ေလးႏွစ္နီးပါေလာက္ ရွိေနျပီးဆိုေတာ့ အက်င့္ေလးေတြက နည္းနည္းကူးခ်င္လာတယ္) ေနာက္မွ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ျပန္ထိန္းရင္း ... အလကားရတဲ့ လက္မွတ္ပဲ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုျပီး ေနေနလိုက္မိပါေတာ့တယ္။

ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျမန္မာျပည္ကို  ျပန္မဲ့ရက္နဲ႔ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာမဲ့ရက္ကို ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း တစ္လဆိုမွ တစ္လ ကြက္တိပဲ။ ဟာ...သြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ၄၅ ရက္ေလာက္ေတာ့ ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာ။ အခုေတာ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွံထြက္မကိုက္ဘူး ျဖစ္ေနျပီ။ အစီအစဥ္ေတြ အားလံုးျပန္ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တူတူျပန္ျပီး ျမန္မာျပည္မွာ ခရီးရက္ရွည္ထြက္မယ္လို႔ ေတြးထားတာ အခုေတာ့ ရက္ရွည္ေတာ့ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ရက္တိုေလာက္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ 

အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုတိုင္ အရင္းလုပ္ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ၾကည့္လို႔ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနရွိတယ္ ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဆြဲေဆာင္ရတာ အက်င့္တစ္ခုလိုကိုး ျဖစ္ေနပါျပီ။ ျပီးခဲ့ ဆန္းေဒးက ( ၇)ၾကိမ္ေျမာက္ စင္ကာပူမွာ ေသြးသြားလွဴျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ မဲဆြယ္လို႔ ေသြးလိုက္လွဴျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္က ေျခာက္ၾကိမ္ေျမာက္ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က သံုးၾကိမ္ေျမာက္ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၂ ၾကိမ္ေျမာက္။ ၆ၾကိမ္နဲ႔ သံုးၾကိမ္ကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္။ ၂ၾကိမ္ေျမာက္ကေတာ့ စလံုးတရုတ္။ 

ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ Woodland က ေသြးလွဴဘဏ္မွာပဲ သြားလွဴျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း နီးတယ္။ စလံုးတရုတ္လိုက္လွဴတဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ SGH မွာပဲ သြားလွဴျဖစ္တယ္။ သူက ေလဆိပ္ဘက္မွာေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဆီကို မလာခ်င္ဘူး ေဝးလို႔တဲ့ေလ။ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ဆီက လွဴခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ရေအာင္ယူထားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း က်ေနာ္ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။

တစ္ဖက္က ပီတိျဖစ္ရပင္မဲ့ တစ္ဖက္ကလည္း စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ဖုန္းခိုင္းတာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ အသစ္ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ဖုန္းေလး ၂လပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ပါဝါမတက္လို႔ ဒီေန႔ပဲ M1 မွာ အသစ္တစ္လံုး သြားျပန္လဲလိုက္ရပါတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ တစ္ႏွစ္ ဝရမ္တီရွိေနေသးလို႔။ နို႔ မဟုတ္ရင္ ... ပလုံ ဆိုတဲ့ အသံေလးေတာင္ ၾကာလိုက္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

ကန္႔ကြက္ပါသည္ ( ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း)

ကာတြန္း ဆရာဟာဂ်ဴလီရဲ့ ကာတြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပံုေလးၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနလဲေပါ့။ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္သလို ျမန္မာနိုင္ငံမွာေမြး ျမန္မာျပည္မွာၾကီး ျမန္မာေသြး ရွိေနၾကေသးတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးအားလံုးကို က်ေနာ္ ဒီေနရာကေန ေမးလုိက္ပါတယ္။ သင့္တို႔ေကာ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနပါသလဲ။

က်ေနာ္ ကေတာ့ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔သြားဖို႔ အျပည့္အဝ ကန္႔ကြက္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ ဧရာဝတီ

ဒီမိုကေရစီ ........ ။ ဒီစကာလံုးကို က်ေနာ္သိကၽြမ္းေနခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါပီ။ ဒါပင္မဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပါၸယ္ကိုလည္း  ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး။ သိေအာင္လည္း က်ေနာ္ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ အခုဒီစာေရးေနလို႔ ဒီမိုကေရစီရဲ့ အဓိပၸါယ္ကို သိလိုေရးေနပီလို႔လည္း မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အခုခ်ိန္ထိ မသိေသးပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ေနပီ ဒါေတာင္မသိဘူးလားလို႔ အျပစ္တင္ရင္လည္း က်ေနာ္ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူပါတယ္။ သိသလို တက္သလိုေတာ့ က်ေနာ္ တက္ေယာင္ကာ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ မသိဘူးေျပာလိုက္လို႔လည္း က်ေနာ္ မရွက္ပါဘူး။ ကဲ .. ရွိပါေစေတာ့။ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားမေရာက္ပဲ ျဖစ္ေနပါအံုးမယ္။

က်ေနာ္သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ အဲဒါဘာလဲ ဆိုေတာ့ အေနာက္နိုင္ငံမွာ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ သမၼတကို ပစ္ပစ္နစ္နစ္ ေဝဖန္တာကို က်ေနာ္ၾကားဖူးတယ္။ စာေတြမွာလည္း က်ေနာ္ဖတ္ဖူးတယ္။ သိပ္ေဘာက်တာပဲ။ က်ေနာ္ရဲ့ ကေလးအေတြးနဲ႔ က်ေနာ္ေတြးဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြေတာ့ အဖမ္းခံရေတာ့မွာပဲလို႔ က်ေနာ္ေတြးဖူးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံမွာ နိုင္ငံေတာ္ အစိုးရကို မေကာင္းေျပာလို႔မရဘူးေလ။ ေျပာခဲ့ရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး အင္းစိန္မွာ ဧည့္စရင္း တိုင္စရာမလိုပဲ ေနရမွာကိုး။  တကယ္မသိလို႔ လည္း က်ေနာ္ထပ္သိတက္နားလည္တဲ့ အကိုေတြ အမေတြကုိလည္း က်ေနာ္ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဖမ္းမခံရပါဘူး ဆိုတာ သိရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းေပါ့။ ဒါ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံျဖစ္လို႔တဲ့။ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔ နိုုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ သမၼတကို ေျပာခြင့္ရွိတာပဲလား။ ရွိတာေပါ့ ။ သမၼတ ဆိုတာ ျပည့္သူေတြက သေဘာက်လို႔ တင္ထားတဲ့ မင္း။ မင္းနဲ႔ ျပည္သူက တေသြးထဲတသားထဲ ရွိကိုရွိေနရမွာ။ 

ဒါဆို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာနိုင္ငံၾကီးလည္း ဒီမိုကေရစီ ရလာခဲ့ရင္ အဲဒီအခြင့္အေရး အျပည့္အဝရရမွာေပါ့ေနာ္။ သမၼတနိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူတစ္လူငါတစ္မင္း ျပဳလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ျပည္သူရဲ့ သေဘာထားဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ သေဘာထားပါပဲ။ ျပည္သူ႔ဖက္မွာ သမၼတဆိုတာ ရွိေနသင့္တာေပါ့။ ဒါပင္မဲ့ဗ်ာ အခုၾကားေန ျမင္ေန သိေနရတာကေတာ့ တစ္ျခားစီ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သမၼတ နိုင္ငံေတာ္လို႔ ဆိုေနပင္မဲ့ သမၼတနိုင္ငံနဲ႔ တူတဲ့ အခြင့္အေရးေတြေရာ အျပည့္အဝရေသးရဲ့လား။ ျပည္သူေတြမွာေရာ ဘာမ်ားေျပာဆို လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ရွိေနပီလဲ။ အခုေျခအေနအရေတာ့ ဘာမွ မရေသးပါဘူးလို႔ က်ေနာ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားမႈျဖင့္ ျမင္မိပါတယ္။

 က်ေနာ့္ ထင္ျမင္ခ်က္မွားေကာင္းမွားနိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ နိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။ ဘာမွမသိပဲ ဘာမွနားမလည္ဘဲနဲ႔မ်ား ေရးေနေသးတယ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ဘာမွ မသိလို႔၊ ဘာမွ နားမလည္လို႔ ဘာမွ မခံစားတက္လို႔ ဘာမွ မလုပ္ရဘူးဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ကို ခ်ျပနိုင္ခြင့္ရနိုင္ပါ့အံုးမလား။  လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အခြင့္အေရးဆိုတာကေရာ ရွိနိုင္ပါ့အံုးမလား။ လူ႔ အခြင့္အေရးဆိုတာ ဘာလဲ။

အျမင္ဆိုတာကလည္း ရႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန ျမင္ၾကည့္မွလည္း ဘက္စံုလိုအပ္ခ်က္ကို ျမင္နိုင္မွာပဲ မဟုတ္လား။ အခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဧရာဝတီ ေရာဂါဆန္း ( ဝံခ်ီး ေဇာ္မင္း ေျပာစကား) ကို က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို နိုင္ငံအရပ္ရပ္မွာ ရွိၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကေရာ၊ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြ အနုပညာရွင္ေတြကေရာ ဆက္မတည္ေဆာက္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ေနၾကတယ္။   ဒီကန္႔ကြက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို သမၼတဆီ ေရာက္မေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မေျပာတက္ဘူး။ ဒီစီမံကိန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ( သူ႔ကိုယ္သူ) ခံယူထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ( ဝံခ်ီး ေဇာ္မင္း )ကေတာ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္ပီး ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ဒီစီမံကိန္းကို ဆက္လုပ္မွာပဲလို႔ ဟစ္ေၾကြးသြားခဲ့တယ္။ 

က်ေနာ္တစ္ခု ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံမွာ ျပည္သူလူထုရဲ့ ဆႏၵက အဓိက မဟုတ္လား။ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကို အသိအမွတ္မျပဳပဲ ငါထင္ရာ ငါလုပ္တယ္လို႔ ဘာျဖစ္လဲဆိုတဲ့ သေဘာကို ေဆာင္ေနမွေတာ့ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ျပည္သူနဲ႔ တစ္ေသြးထဲတစ္သားထဲ ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သမၼတၾကီးကေရာ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ သူကေရာ အလိုတူ အလိုပါ ျပည္သူေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ပီး လက္ခံေပးေနမွာလား။ အခုခ်ိန္မွာ မလိုလားအပ္တဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေရာ သမၼတၾကီးက လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ေျဖရွင္းအံုးမွာလား။ 

အခုခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္ေနမိတဲ့ ဆႏၵေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္အခ်ိန္က ၾကည့္ခဲ့ၾကည့္ခဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵျဖစ္တဲ့ အမိဧရာဝတီရဲ့ အသက္ကိုကာကြယ္ခ်င္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကို ဥပကၡာမျပဳပဲ ဆံုးရွံဳးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေနပါေစ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ျဖစ္ျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳသင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံပီသမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ျမင္မိပါတယ္။ 

က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနပါေစ ကိုယ့္ျမင္းကိုဆိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လို႔ ေတြးထင္ထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၊ ကံဇာတာ ျဂိဳလ္စီးလို႔ ကိုယ့္ -ီးကို ေျမြမွတ္လို႔ ထမေျပးမိၾကပါေစနဲ႔လို႔  ေျပာလိုက္ခ်င္မိပါေတာ့တယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

မွတ္ခ်က္။      ။ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္နိုင္ပါသည္။