March 13, 2014

ရာသီခြင္

လကေလးရယ္၊ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္......။

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကယ္ေလးတမွ် လင္းလက္ေနတဲ့
မီးေရာင္စံုေတြရဲ့ၾကားမွာ ရာသီခြင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။

ၾကယ္ေတြစံုျပီးလား။

လူေတြေကာစံုရဲ့လား။

ခ်ိဳျမိန္ေနတဲ့ ဂီတသံနဲ႔အတူ လွပတဲ့ကစားကြင္းၾကီးအလယ္မွာ
ဆန္းေသာ္တာ လရဲ့အရိပ္ကေတာ့ မခို႔တရို႔။

ညတစ္ဝက္ က်ိဳးေ၇ာေပါ့။

အခ်ိန္မွ မွန္ရဲ့လား။

တည္းခင္းထားတဲ့ ဧည့္ခံပြဲၾကီးလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ေနရဲ့။
အနီေရာင္ ပန္သီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္မွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဓါးတစ္လက္။
အနီေရာင္ေကာေဇာၾကီးလဲ ေသြးသံရဲရဲ။

ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီလား။

ျပည့္ေရာ ျပည့္စံုပါရဲ့လား။

ေမွာင္မိုက္ေနပင္မဲ့ ဆန္းေသာ္တာ လရိပ္က အတိုင္းသာ။
ၾကယ္ေလးေတြလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ဘိုေနျမဲက်ားေနျမဲ။
ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ဖတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနေလရဲ့။

( ဆားခ်က္တယ္၊ အသက္သြင္းတယ္)

September 8, 2013

စဥ္းစားၾကည့္ပါ

မႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ အကို နိုင္ငံျခားက ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အိမ္မွာ အေမနဲ႔ စကားမ်ားၾကတယ္။ စကားမ်ားတယ္ဆိုတာထက္ နားလည္မႈလြဲတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ အိမ္မွာက အကိုရွာတဲ့ ဝင္ေငြပဲရွိတာ။ အကိုပို႔တဲ့ ေငြကို ေလာက္ငွေအာင္ အေမပဲ ၾကည့္ျပီး စီစဥ္ရတာ။ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း အေမက အကို႔ကို အားကိုးေနခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းတစ္ဖက္နဲ႔ ဆိုေတာ့ ဘာမွ မကူညီနိုင္ခဲ့ဘူး။ အကိုက အေဖနဲ႔ တူတာျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စကားေျပာ အရမ္းနည္းတယ္။ အေမကေတာ့ သူ႔သား ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းေနျပီ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ အပိုေငြေလး သံုးလိုက္မိရင္း အကို႔ကို မသနားေၾကာင္း၊ အလိုက္မသိတတ္ေၾကာင္း၊ ေငြကို သံုးဖို႔ေလာက္သာသိတယ္ စတာေတြကေတာ့ အတူေနျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားေနက်။

ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္တန္း ၂ ႏွစ္က်ျပီး စာေမးပြဲ တစ္ႏွစ္ေအာက္ထားလိုက္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲ ျပန္ေျဖခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာနဲ႔ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ပူဆာမိတယ္။ အေမကေတာ့ သူ႔ထံုစံအတိုင္း ေပါက္ေပါက္ေဖါက္ေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အကို႔ရဲ့ အဆံုးအျဖတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ အဆင္ေျပသြားရတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ အကို ခြင့္နဲ႔ ျပန္လာေတာ့လည္း အေမက ကၽြန္ေတာ္ကို ဆူဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ အကို႔ကို ေျပာတယ္။ အကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားေတြ အမ်ားၾကီး မေျပာဘူး။ တစ္ခြန္းပဲေျပာတယ္။ ညီေလးရာ အကိုလည္း ထမင္း စားတာပဲ၊ ညီေလးလည္း ထမင္းစားတာပဲ ဘယ္ဟာ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားတတ္ရမွာေပါ့ တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ အကို႔ ကို သတိထားမိတာေတာ့ ၾကာပါျပီ။ အကိုက စကားနည္းတယ္ ဆိုပင္မဲ့ လိုအပ္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စကားေျပာတယ္။ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ထင္ရင္ စကား တစ္လံုးမွကို မေျပာတာ။ ေနာက္တစ္ခုက ဟန္မေဆာင္တတ္တာ။ အေမ့ေမာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးေလး အိမ္လာေတာ့လည္း စကားတစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းေျပာျပီး အိပ္ခန္းထဲ ဝင္ေနတာမ်ိဳး။ အေမကေတာ့ အားနားေနတာေပါ့။ ဦးေလးက အကို နိုင္ငံျခားက ခဏျပန္လာတယ္ဆိုလို႔ လာေတြ႔တာပါ။ အကိုကေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အေမနဲ႔ ျခံကိစၥ ျပႆနာ ျဖစ္ျပီးကတည္းက ဦးေလးကို ၾကည့္မရေတာ့တာ က်ေနာ္ သိေနတယ္။ ေနာက္ျပီး အကိုက အစားအေသာက္ကို သိပ္ဂရုမစိုက္ဘူး။ စားလို႔ ရရင္ျဖစ္တယ္။ ဘာနဲ႔ စားရစားရ။ အေမက အဲလိုမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္အစားအေသာက္ကို ျဖစ္ျဖစ္ အရသာခံ စားတယ္။ အစားအေသာက္ကိစၥနဲ႔ပဲ အေမနဲ႔ အကို စကားမ်ားသလိုျဖစ္ျပီး အေမငိုေတာ့တာပဲ။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို.....။ အကို မရွိရင္ေတာ့ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္သလိုစားၾကပါတယ္။ အကိုလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္မွာ ဝိုင္းကူဖို႔ ရြာထဲက အေဒၚတစ္ေယာက္ကို ေခၚထားလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က အိမ္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္စားၾကတယ္။ ညစာ စားျပီးတာေတာင္ အမ်ားၾကီးက်န္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္က်မွ အပူေပးျပီး ထပ္စားမယ္ေပါ့။ မနက္က်ေတာ့ အိမ္မွာေခၚထားတဲ့ အေဒၚက မုန္႔ဟင္းရည္ မေလာက္မွာ ဆိုတာေၾကာင့္ ေရနည္းနည္း ေရာျပီး မီးဖိုေပၚ တင္ထားတုန္း ရွိေသးတယ္။ အေမက သူစားေတာ့မယ္ဆိုျပီး ထည့္စားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရသာက ေပါ့ေနျပီ။ ဒါကုိ အေမက .... ဟဲ့ ဟင္းရည္က ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ။ မေန႔ညက အေကာင္းၾကီးပါ။ ေရေရာလိုက္ေသးတာလား......။ အေဒၚက  အင္း ေရနည္းနည္း  ေရာလိုက္တယ္လည္းဆိုေရာ  အေမ ထေသာင္းက်န္ပါေတာ့တယ္။ ငါက ေကာင္းေကာင္းေလး စာရမလားမွတ္တယ္။ မေျပာမဆိုနဲ႔ လုပ္ခ်င္တာလုပ္တယ္။ ခုေတာ့ စားမေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အဲလို မေကာင္းမကံဆို သြန္ပစ္လိုက္တာကမွ ေကာင္းအံုးမယ္လည္းဆိုေရာ အခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အကို႔အသံ ထြက္လာပါတယ္။

ဘာျဖစ္လဲ အေမရယ္... ေပါ့ေတာ့လည္း ဆားထည့္စားတာေပါ့.... ေစာေစာစီးစီး သူတစ္ပါးကို မေျပာပါနဲ႔၊ အစာတစ္လုတ္အတြက္နဲ႔ စိတ္အဲေလာက္ထိ ဆင္းရဲမခံပါနဲ႔ လည္းဆိုလိုက္ေရာ ငိုခ်င္ရဲ့ လက္တိုသလိုျဖစ္ျပီး သူ႔ကို နားမလည္ဘူး။ သူ႔ကို နားလည္မယ္လို႔ ထင္ထားတဲ့ သားက သူ႔ကို ခုလိုမ်ိဳးေျပာေတာ့ သူ ရင္နာတယ္။ သူစိမ္းဖက္က နားျပီး ကိုယ့္အေမကို ဒီလိုေျပာရလား။ သူရွာေကၽြးတယ္ဆိုျပီး ငါ့ကို ဒီပံုစံ လာမလုပ္နဲ႔။ ေျပာလည္းေျပာ ငိုလည္းငိုေပါ့။ အကိုလည္း အေမ့ကို ျပန္ေျပာေနတဲ့ အသံေတြေတာ့ ၾကားေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အကိုနဲ႔ အေမ့ၾကားမွာ ဘာမွဝင္မေျပာပဲ ဒီအတိုင္းေလးပဲ နားေထာင္ေနလိုက္တယ္။ အကို သူ႔အိပ္ခန္းထဲ ဝင္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာဘူး ဆိုင္ကယ္အသံနဲ႔ အတူ အေမ့ ငိုသံလည္း တိတ္သြားခဲ့တယ္။

အေမလည္း အျပင္ကိုထြက္သြားပင္မဲ့ ေန႔လည္စာ စားမဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္လာျပီး စီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ေနပင္မဲ့ ဆိုင္ကယ္အသံနဲ႔အတူ ထြက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အကို ကေတာ့ ...........။


 ရီနိုမာန္
 

September 1, 2013

Happy Blogger's Day အတြက္

အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာဖတ္မနာတဲ့ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးသူ တစ္ဦးပါ။ ရီနိုမာန္ဆိုတဲ့ ဘေလာဂ့္ကို မလုပ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အြန္လိုင္းမွာ စာဖတ္ေနသူတစ္ဦးလည္း  ျဖစ္ပါတယ္။ စာေတြကို လိုက္ရွာဖတ္ရင္း သုတ၊ရသ မဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ေလးေတြကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္မွ ႏွစ္သက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္၌ကလည္း ကိုယ္တိုင္ခံစား သိျမင္တာေလးေတြကို အမွတ္တရ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ခုလိုမ်ိဳး ဘေလာဂ့္ေလး လုပ္ျပီး ေရးလို႔ရလိမ့္မယ္လို႔ မသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေလးလပိုင္းေလာက္မွာ ေတာ့ ဘေလာဂ့္ဂါ အကိုတစ္ေယာက္( နာမည္ မမွတ္မိေတာ့ပါ ) ရဲ့ ဆိုဒ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္လုပ္ပံုလုပ္နည္း ေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရ့ဲ ရီနိုမာန္ ဘေလာဂ့္ေလးကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာဂ့္ကို စတင္ခဲ့ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ ခုခ်ိန္ထိ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မ်ားစြာနဲ႔ ခင္မင္ခြင့္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြထဲမွာမွ ခဏတာ မိတ္ေဆြေတြ ရွိခဲ့သလို၊ ထာဝရ မိတ္ေဆြေတြလည္း ယေန႔အခ်ိန္ထိ ရွိေနစဲပါပဲ။ ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့ စီနီယာ အကို၊ အမေတြ ေျပာသလိုပါပဲ ဘေလာဂ့္ေရးစဥ္ကာလက တကယ္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္အိမ္ကို တစ္ေယာက္ လည္၊ စကားေတြေျပာ၊ စၾက ေနာက္ၾကနဲ႔ တကယ့္ေမာင္ႏွမေတြ လိုျဖစ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မ်က္ႏွာစာအုပ္ ကိုလည္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ျခင္း မရွိေသးတာလည္း ပါမွာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း မ်က္ႏွာစာအုပ္ကို စိတ္ဝင္းစားလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္တဲ့ ဘေလာဂ့္ေလးေတြလည္း အေရာင္မွိန္းခဲ့ရတယ္။ 

မ်က္ႏွာစာအုပ္ကို သံုးရတဲ့အခါ ေကာင္းတာေတြ ရွိသလို မေကာင္းတာေတြလည္း ရွိျပန္တယ္။ ေကာင္းတာေတြကေတာ့ သတင္းေတြ ျမန္ျမန္ သိခြင့္ရသလို၊ မေကာင္းတာကေတာ့ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္ျပီးေျပာေနၾကတာကို ေတြ႔ေနရလို႔ပါပဲ။ ဒါပင္မဲ့ သူရဲ့ ဆြဲေဆာင္အား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေကာင္းသြားခဲ့ သလဲဆိုရင္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ေပၚမွာ စာမေရးျဖစ္တာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သိနိုင္ပါတယ္။ 

အမွန္တကယ္ေတာ့ စာေရးမေကာင္းတဲ့၊ စာဖတ္မနာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လို လူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာဂ့္ဂါလို႔ ေျပာရမွာ အလြန္မွ ရွက္ပါတယ္။ စာေရး အရမ္းေကာင္းတဲ့ အကိုေတြ အမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ စာကို ဖတ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စာေရးဖို႔ဆိုတဲ့ စိတ္ကို ျဖတ္ရိုက္ခံရသလို ခံစားရပါတယ္။ သူတို႔ေလာက္ ေကာင္းေအာင္ စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မေရးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးသူ ( ဘေလာဂ့္ဂါ) လို႔  မထင္ေစခ်င္ပါ။ ဘေလာဂ့္ေပၚမွာေရးလို႔ ဘေလာဂ့္ဂါ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးသူ သပ္သပ္သာ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

Happy Blogger's Day အတြက္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာဂ္ဂါ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါ။ အေပ်ာ္တမ္း စာေရးသူ တစ္ဦးသာ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္ 
ရီနိုမာန္ ( Ree Noe Mann )

July 31, 2013

လြမ္းလို႔ ေရးသည္

မိဘနဲ႔ သားသမီး ဇာတ္လမ္းေလး ၾကည့္ျပီးေတာ့ မရွိေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို သတိရသြားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို အေဖခြဲခြာသြားတာ အခုဆို ၁၁ႏွစ္ ရွိသြားျပီ။ ၁၁ႏွစ္ဆိုတာ သိပ္မၾကာေသးသလိုပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာ အေဖ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတာကို သိေနပင္မဲ့၊ အေဖ အသက္ေသဆံုးသြားတယ္ဆိုတာကို အခုထိ လက္ခံလို႔ မရေသးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဝိညာဥ္မဲ့ေနတဲ့ အေဖ့ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို မျမင္ေတြ႔လိုက္ရလို႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတိရေစနိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ အမ်ားၾကီးေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ အေဖ့အေၾကာင္းေလးေတြကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့.....။

က်ေနာ့္ကို ေတြ႔ဖူးၾကတဲ့ လူတိုင္းက အေမတူသားလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ကုိယ္၌ကလည္း အေမတူပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ အေမတူသား ခ်မ္းသာတယ္လို႔ လူၾကီးသူမေတြ ေျပာစကားကို ယံုၾကည္ေနခဲ့မိတာကိုး။ အမွန္ေတာ့ အေမတူတိုင္း၊ အေဖတူတိုင္းလည္း မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာ ေလာကၾကီးထဲကို ဝင္ေရာက္လိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္မလုပ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ တူခ်င္တဲ့ သူနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ တူတူ အလကားပါပဲ။ အေဖက စကားနည္းတယ္။ စိတ္ဆိုး ခဲတယ္။ အရက္မူးရင္ေတာ့ ေသြးဆိုးတယ္။ အဲဒီအခ်က္ သံုးခ်က္မွာ က်ေနာ္နဲ႔မတူတာ တစ္ခ်က္မွ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အျပင္ပံုပန္းသဏၭာန္ကို ၾကည့္ရင္းေတာ့ အေမနဲ႔ တူတယ္ဆိုပင္မဲ့ အတြင္းစိတ္က အေဖနဲ႔ တစ္ပံုစံထဲပါ။

မရည္ရြယ္ပဲ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အေဖ့ကို ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္ေအာင္ တစ္ခါလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိနဲ႔ လုပ္တာမဟုတ္ပင္မဲ့ က်ေနာ့္ေၾကာင့္ ဆိုတဲ့ အသိကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ စြဲကပ္ေနတုန္းပဲ။ ငါ တစ္ခ်ိန္ျပန္ခံစားရမွာပဲ ဆိုတဲ့ စိတ္က အျမဲလိုလို ေျခာက္လွန္႔ေနတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ေရာက္ ဝဋ္ရွိရင္ေတာ့ ေရွာင္လို႔ မရတဲ့ အရာေတြပါပဲ။

မိဘေမတၱာဟာ ဘာလဲဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပင္မဲ့ ေမတၱာရဲ့ သေဘာတရား ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ သိထားတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္မရွိေသးပင္မဲ့ ေမတၱာေပးရင္း ေမတၱာ ျပန္ရမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ လက္ခံတယ္။ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ့ ရုန္းကန္းမႈကို က်ေနာ္ အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးတယ္။ မိသားစုကို ျပန္မၾကည့္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ အေဖ့ကို ျပစ္တင္ဖူးတယ္။ အေဖလည္း မိသားစုတာဝန္ကို နိုင္သေလာက္ ထမ္းခဲ့တာပါပဲ။ လူငယ္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ကသာ အားမရခဲ့တာ။ မေက်နပ္ခဲ့တာ။ 

ဝဋ္ ဆိုတာ ေနာက္ဘဝ မကူးဘူး ဆိုတဲ့ စကားဟာ သိပ္မွန္တယ္။ အျပစ္တင္ေစာခဲ့တဲ့ က်ေနာ္၊ အေဖ့ကို အျပစ္တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်ေနာ္ ဖခင္ဆိုတ့ဲ ေနရာက မဟုတ္ပဲ မိသားစုရဲ့တာဝန္ကို ယူၾကည့္စမ္းပါ သားရယ္လု႔ိ မေျပာရံု တမယ္ သင္ျပေပးသြားခဲ့တယ္။ အေဖ့ရဲ့ တာဝန္ကို ယူလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေဖ့ကို ပိုျပီး နားလည္လာခဲ့တယ္။ အေဖလည္း သူမိသားစုကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ ထားခ်င္ခဲ့မွာပဲ။ သူ႔မိန္းမအတြက္ သူ႔သားသမီးအတြက္ လိုေလေသးမရွိ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ခဲ့မွာပဲ။ ဒါေတြကို က်ေနာ္ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ဖခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမွာကို ေၾကာက္ေနမိျပီ။

ရီနိုမာန္   

May 15, 2013

၂၀၁၂ ရဲ့ ေနာက္ဆံုးခရီး

က်ေနာ္ စာေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၂၀၁၂ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္က သြားထားတဲ့ ခရီးစဥ္တစ္ခုကို သြားသတိရမိတယ္။ သည္ခရီးကို သြားဖို႔ အခန္းထဲမွာ ရွိတဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ခုႏွစ္ေယာက္ကို စည္းရံုးၾကည့္ေတာ့ သံုးေယာက္က လိုက္မယ္။ ေလးေယာက္က လိုက္ခ်င္တယ္ ပိုက္ဆံ မရွိဘူးလို႔ ျငင္းၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ သဲ့ေခၚသြားလို႔ ရနိုင္ပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ေလးေယာက္ၾကီးမ်ားဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ သည္လိုနဲ႔ က်ေနာ္အပါအဝင္ အခန္းထဲက ေလးေယာက္။ အျပင္က သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ စုစုေပါင္း က်ေနာ္တို႔  ( ၆ ) ေယာက္ သြားဖို႔ စ၍ စီစဥ္ရပါေတာ့သည္။

က်ေနာ္တို႔ သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ကေတာ့ Indonesia နိုင္ငံရဲ့ က်ြန္းစုမ်ားထဲက Batam ဆိုတဲ့ ကၽြန္းကို သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သြားဖူးသူေတြရဲ့ ေျပာစကားအရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ထဲက ေမွာ္ဘီလို ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတာ ၾကားဖူးမိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ မေရာက္ဖူးတဲ့ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ေတာ့ ေနရာသစ္ တစ္ခုကို ေရာက္ဖူးခ်င္လို႔ သြားတယ္ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါမည္။ သြားေရာက္လည္ပတ္ဖို႔အတြက္ ေနာက္ထပ္တြန္းအား တစ္ခုကေတာ့ ခရီးစရိတ္ သက္သာလုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ခရီးထြက္ဖို႔ အတြက္ အြန္လိုင္းကေန တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ Tour လက္မွတ္ ပထမဆံုးဝယ္ယူရပါတယ္။ လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ကို စင္ကာပူေဒၚလာ ( ၆၉ ) ေပးရျပီး၊ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ရဲ့ ခံစားခြင့္မ်ားကေတာ့ သေဘၤာ အသြား၊အျပန္ ( သေဘၤာဆိပ္ မွာ လက္မွတ္ထုတ္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကို စင္ကာပူေဒၚလာ  - ၂၇ ထပ္ေပးရပါသည္) ။ ေန႔လည္စာ တစ္ၾကိမ္။ ရိုးရာ အနိုပ္ခန္း တစ္နာရီ ႏွင့္ ဟိုတယ္ တစ္ည ( Included Breakfast )  တည္းခို ခြင့္တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္မွတ္ ဝယ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ေယာက္ကို စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၅၀ စီစုလိုက္ၾကပါတယ္။ ဘာသံုးသံုး၊ ဘာစားစား ဒီအထဲကပဲ သံုးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ခရီးထြက္မယ့္ မနက္မွာ သေဘၤာ ဆိပ္ကိုေရာက္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ အိမ္ကေန အေစာဆံုးထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ သေဘၤာ ဆိပ္ မေရာက္ခင္ ခရီးစဥ္အတြက္ အဓိကျဖစ္တဲ့ Passport စာအုပ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ သတိေပးရျပန္ပါသည္။ သေဘၤာဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သေဘၤာလက္မွတ္ကို သြားထုတ္လိုက္ပါတယ္။ လက္မွတ္ ထုတ္ျပီးေတာ့ အခ်ိန္ရေသးတာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ မနက္စာ ကို အဆင္ေျပတဲ့ ဆိုင္မွာပဲ မွာစားလိုက္ၾကပါတယ္။ စင္ကာပူကေန စထြက္ေတာ့ မနက္ ၈ နာရီ ခြဲေလာက္ရွိေနပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စကားေတြ တေျပာေျပာနဲ႔ လုပ္ေနလိုက္ၾကတာ ၄၅ မိနစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားခဲ့တယ္။ သေဘာၤစက္ရွိန္ ေလ်ာ့လိုက္မွပဲ အျပင္ကို သတိထားၾကည့္လိုက္မိၾကတယ္။ Batam ကုိေရာက္ေနပါျပီ။

ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ေတြက ျပည္ဝင္ခြင့္ဗီဇာ မလိုပင္မယ့္ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔ထဲမွာ ပါလာတဲ့ ျပည္ၾကီးတရုတ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ On Arriving ဗီဇာအတြက္ ေဒၚလာ ၁၀ ထပ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ သေဘာၤဆိပ္မွာ လာေစာင့္ေနတဲ့ Tour Guide နဲ႔ေတြ႔ျပီး သိပ္အၾကာၾကီး မေစာင့္လိုက္ရပါပဲ ခရီးစဥ္ကို စတင္လိုက္ၾကပါတယ္။

ပထမဆံုး က်ေနာ္တို႔ကို လိုက္ပို႔တာကေတာ့ ေခ်ာကလပ္အိမ္လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ဆိုင္ကို ေခၚသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္မွာ ရွိတဲ့ ေခ်ာကလပ္ေစ်းေတြကေတာ့ စင္ကာပူနဲ႔ သိပ္အမ်ားၾကီး မကြာလွပါဘူး။ မသိမသာ ဆိုရံု ေလာက္ပါပဲ။  ဆက္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို POLO Wearhouse ကို ေခၚသြားျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အစကတည္းက ပိုလိုကို သိပ္မၾကိဳက္ေတာ့ စိတ္ပါလက္ပါ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ေစ်းေတြကုိ ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ထူးမျခားနားပါပဲ။ ပိုလိုကထြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေန႔လည္စာ စားဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာခဲ့ၾကပါျပီ။ Tour Company ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆုိင္ပါပဲ။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို႔  ေန႔လည္စာ စားၾကတယ္။ အစားအေသာက္ကို သိပ္ေခ်းမမ်ားတတ္တဲ့ က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ ေကာင္းတယ္လည္း မဟုတ္ မေကာင္းဘူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စားရတာ အဆင္ေျပပါတယ္ေပါ့။ ဆိုင္ရဲ့ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ ငါးကန္ေတြရွိတယ္။ တစ္ခ်က္ခ်က္ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလရဲ့ အနံ႔ေတြထဲမွာ ငါးျငီးနံ႔က ပါလာတတ္ပါေသးတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ရဲ့ အတြင္းထဲမွာ ဇာတ္ခံုေလးတစ္ခုရွိျပီး ရိုးရာ အကမ်ားနဲ႔လဲ ဧည့္ခံတာကို ၾကည့္ခဲ့ရပါေသးတယ္။

ဆက္လက္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဂိမ္းကစားခြင့္ တစ္ခုကိုလည္း ကစားခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ တစ္ျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တာဝါတိုင္ တစ္ခုေပၚကိုတက္ ခါးပတ္မွာ ၾကိဳးခ်ိတ္ျပီး တြဲေလာင္ ဆင္းရတာပါ။ ပထမေတာ့ ေၾကာက္ေနမိပါေသးတယ္။ ဒါပင္မဲ့ ေအာက္ေရာက္တဲ့ အခ်ိ္န္မွာ ရင္ခုန္စရာ ျဖစ္က်န္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီကေန က်ေနာ္တို႔ အိမ္လုပ္ အင္းဒို ရိုးရာကိတ္ ျပဳလုပ္တဲ့ အိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ အဲဒီကေနမွ ဟိုတယ္ကို ျပန္မပို႔ေပးခင္ က်ေနာ္တို႔ကို ရိုးရာ အနိုပ္ခန္းကို ပို႔ေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အနိုပ္ခန္းမွာ ၁ နာရီစာ အနိုပ္ခံျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ဟိုတယ္ကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရြးထားတဲ့ ဟိုတယ္က ျမိဳ႔အစြန္းလို႔ ေျပာလု႔ိရတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာပါ။ ဟိုတယ္ကို္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ညေန ၆ နာရီနီးပါးေလာက္ ရိွေနပါျပီ။ 

ပထမေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ညစာကို အျပင္မွာ ထြက္စားက်ဖို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ဟိုတယ္ကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မိုးက တစ္ဖြဲဖြဲ ရြာစျပဳေနပါျပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ ၆ ေယာက္သာ တိုင္ပင္ျပီး ဟိုတယ္မွာပဲ ညစာစားၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္က ရေသးတာေၾကာင့္ ဟိုတယ္ေရကူးကန္မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ ေလးေယာက္ ေရဆင္းကူးၾကတယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရမကူးပဲ ဓါတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္ေနၾကေလရဲ့။

ညေနစာ စားျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔ ထမင္းမစားခင္က အတိုင္း ႏွစ္ဖြဲ႔ကြဲသြားၾကျပန္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးမ်ားအဖြဲ႔က ဟိုတယ္မွာ ရွိတဲ့ Barကိုသြားၾကတယ္။ က်န္တဲ့ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဟိုတယ္ SPA မွာ အလွသြားျပင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေျပာတာေတာ့ ေစ်းသက္သာတယ္တဲ့။ စင္ကာပူထပ္ ေစ်းအမ်ားၾကီး သက္သာတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ တစ္ညအိပ္ခရီးစဥ္ကို မနက္ ၃နာရီေလာက္မွပဲ အိပ္စက္အနားယူလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ 

ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္အနားယူျပီး ဟိုတယ္ရဲ့ အရသာရွိလွတဲ့ မနက္စာကို ၆ ေယာက္သာ အတြဲညီညီနဲ႔ အမုန္းစြဲလိုက္ၾကျပန္ပါတယ္။ ၁၀နာရီေလာက္မွာေတာ့ သေဘၤာ ဆိပ္ကို လိုက္ပို႔ဖို႔ ကားေရာက္လာပါတယ္။ စင္ကာပူကို ျပန္ရမဲ့ အခ်ိန္လိုေနေသးတာေၾကာင့္ သေဘၤာ ဆိပ္မွာ ရွိတဲ့ Shopping Mall တစ္ခုမွာ  အခ်ိန္ကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ တစ္ညအိပ္ ႏွစ္ရက္ ခရီးစဥ္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ကုန္ဆံုးေစခဲ့ပါတယ္။  

April 21, 2013

သည္ေဒသ

အခုတစ္ေလာ စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဒသတစ္ခုကို အရမ္းသတိရေနမိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က သည္ေဒသကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ၁၀ႏွစ္နီးပါးေလာက္ က်ေနာ္တို႔ သည္ေဒသမွာ ေနထိုင္အေျခခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာလဲ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရဘူး။ သည္ေဒသေရာက္မွ တပိုင္တနိုင္ ဖေယာင္းတိုင္လုပ္တဲ့ စက္ေလးကိုလည္း ျမင္ဖူးရတယ္။  ေလာပိတေရတံခြန္ကေနသြယ္တန္းထားတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္တိုင္ ၾကီးၾကီးမားမားေတြေတာ့ သည္ေဒသကို ျဖတ္ျပီး ေဆာက္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဓါတ္တိုင္ၾကီးေတြရဲ့ ေအာက္မွာရွိတဲ့ သည္ေဒသမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတာကို အထူးတလည္ စဥ္းစားေနမိေသးတယ္။ ပတ္ပတ္လည္ကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ေတာင္ေတြက အျပည့္။ ေတာင္ေတြေတာင္ေတြရဲ့ ထိပ္မွာ ထံုးျဖဴျဖဴေတြနဲ႔ ေစတီပုထိုးေတြကလည္း အျပည့္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ တစ္ႏွစ္စာ မိုးေရေလာင္တဲ့ ကန္ၾကီးေတြကို ေတြ႔ဖူးရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ လက္ဖက္ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာ သိလာရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ သစ္ေတာ္သီးကို အမုန္းစားခဲ့ရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ ဂ်ဴးျမစ္ဆိုတာ ဘာလဲသိလိုက္ရတယ္။  သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ေစ်းဆိုတာလည္း သြားခ်င္တိုင္း သြားလို႔ မရဘူးဆိုတာကိုလည္း သိလိုက္ရတယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ ငါးရက္တစ္ေစ်းဖြင့္တဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို ၾကိဳက္တက္ေနျပီ။ သည္ေဒသေရာက္မွ အပူခ်ိန္ အႏွဳတ္ဒီဂရီရဲ့ အရသာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းခံစားဖူးရတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ တိုင္းရင္းသား၊သူေတြရဲ့ ရိုးသားမႈကို ေကာင္းေကာင္းေတြ႔ရတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ဘာသာစကား ႏွစ္ခုကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ က်ေနာ္ဟာ ခ်မ္းတက္လာခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ က်ေနာ့္ပါးေလးေတြ နီရဲ လာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ က်ေနာ္ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ( အဆီ) ဆိုးတတ္လာခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ဘုရားတည္ဖို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ အုတ္ေတြသယ္ရင္း  ေတာင္ေတြ တတ္ခဲ့ရတယ္။ သည္ေဒသမွာ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမေတြ ရွိတယ္။ သည္ေဒသမွာ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တယ္။ သည္ေဒသမွာ က်ေနာ့္ရဲ့ အေဖနဲ႔ အစ္ကို႔ကို အပ္ထားခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး သည္ေဒသကို က်ေနာ္တို႔ စြန္႔ခြာခဲ့ရတယ္။ သို႔ေသာ္ သည္ေဒသကို က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီေဒသကို လြမ္းတယ္။ သည္ေဒသကို က်ေနာ္ တစ္ေန႔ေတာ့ အလြမ္းေျပ သြားၾကည့္အံုးမယ္။

ပင္ေလာင္းျမိဳ႔ကို ရည္ရြယ္၍ ခံစားေရးပါသည္။

ရီနိုမာန္