April 29, 2009

မအိမ္ကံ ( for May )


ယခင္လမွ အဆက္ ...

၂၅။
"ဆရာၾကည္ ေရတိမ္နစ္ ရွာၿပီေပါ့။ ရင္ထဲ မေကာင္းလုိက္တာ အစ္ကုိရယ္ "

မအိမ္ကံ အသံက တိုးလြန္း လွေသာ္လည္း မ်က္ရည္ေတြက ေခ်ာင္းႀကီး ေရက် စီးေနသည္။ ဆရာၾကည့္ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ဓာတ္က ျပင္းျပ လြန္းတာကိုလည္း မအိမ္ကံ သိတန္ သေလာက္ သိပါ၏။ ေျပာစရာ ရွိလွ်င္ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ မေထာက္။ တုိင္းျပည္ ကိစၥ၊ လူမ်ိဳး ကိစၥ ဆုိလွ်င္ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ရွိသူလည္း ျဖစ္သည္။ ရြာေဆးဆရာ ဆုိေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရး စိတ္၀င္ၿပီ ဆုိကတည္းက ေဆးကုပင့္ေခၚလွ်င္ပင္ မလုိက္ေတာ့။ အိမ္မွာ အခိုးပြင့္ေဆး တစ္ဖံု ေကာင္းေကာင္းေဖာ္ထားၿပီး ငွက္ေပ်ာဖူး ပုလင္းမ်ားျဖင့္ ထည့္ထားကာ လူနာ လာပင့္သမွ် ေဆးတစ္ဖံုကုိသာ ေပးသည္ဆုိ၏။ သားသမီးေတြက ေဆးကုေစခ်င္ၾကေသာ္လည္း ဆရာၾကည္က မကုေတာ့ပါ။

"တိုင္းျပည္က ငန္းမန္းႀကီးလိုက္ေနတာ အရင္ကုၾကရမွာ ေပါ့ကြယ္။ လူနာက ငါမကုလည္း သူတကာ ေဆးဆရာေတြ ကုၾကလိမ့္မယ္။ ေနာက္မ်ား ငါ့ကို ေဆးကုဖို႔ မေျပာၾကနဲ႔"

သားသမီးေတြကို အဲသလို ေငါက္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕က မ်ဳိးခ်စ္ပုဂိၢဳလ္ အျဖစ္ ၾကည္ညိဳၾကသကဲ့သို႔ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ လူ႔တစ္ယူသန္ အျဖစ္ စကား ထည့္ခ်င္ၾကသည္။ မအိမ္ကံကေတာ့ ျမင္းတစ္စီးႏွင့္ ပြဲလာၾကည့္ခဲ့ေသာ ညကို သတိရ ေနမိသည္။ အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာက ျမင္းႀကီးႏွင့္ ဆရာၾကည္လာ လွ်င္ စာတစ္ေစာင္ ေပးခိုင္း ခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိေနသည္။ ဆရာၾကည္ႏွင့္ အေဖဦးသာထန္တို႔ မတည့္ၾကေသာ္လည္း အစ္ကို ေမာင္ျမတ္သာ ကိုေတာ့ ခ်စ္ခင္ ရွာသည္။ ဂ်ပန္ေတြ ၀င္လာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ အိမ္ကို ေရာက္လာကာ "သူႀကီးေရ ေခတ္ကာလ မေကာင္းေတာ့ဘူး၊ သတိ၀ီရိယနဲ႔ ေနပါေရာ့" ဟု မွာ သြားခဲ့ေသးသည္။ အခုေတာ့ ဆရာၾကည္ ကိုယ္တိုင္ သတိ၀ီရိယႏွင့္ မေနခဲ့ရွာသလား။ ကိုေျပသိမ္းႏွင့္ မအိမ္ကံတို႔ အေရွ႕ အာရွလူငယ္ အစည္းအ႐ံုး တာ၀န္ျဖင့္ ရြာေတြကို လွည့္ၾကေတာ့ ဆရာၾကည္က လူငယ္ေတြထက္ပင္ ေျခသြက္ ေနခဲ့ေသးသည္။ အိုႀကီးအိုမရယ္လို႔ ဖင့္ႏႊဲေလးကန္ မရွိ။ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာ ရွိလွပါ၏။

ကိုေျပသိမ္းက မ်က္ရည္ေတြ စိုစိုလူးေနသည့္ ဇနီးသည္၏ မ်က္ႏွာကေလးကိုၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနပံုရသည္။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ၀မ္းနည္း ေနရွာပါ၏။ သည္သတင္းက ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း တစ္၀ိုက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေခ်ာက္ခ်ားေနမွာ ပါလိမ့္။ အေဖတို႔အေမတို႔ ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ပူေနၾက ရွာေလမလဲ။ သည္လို ေတြးမိေတာ့ မအိမ္ကံ ေငါက္ခနဲ ထျပန္ခ်င္ေတာ့သည္။ ကိုေျပသိမ္းက မအိမ္ကံ ပခံုးကို ဖက္ရင္း ေျပာေနပါ၏။

"ဆရာၾကည္က ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ ႏွလံုး မေစာင့္စည္း ႏိုင္ရွာဘူး ထင္ပါရဲ႕ကြယ္။ ဂ်ပန္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြက ပါးပါးကေလး ရယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါးၾကသလဲ ဆိုရင္ အဂၤလိပ္ေတြ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ခင္ ဂ်ပန္ေတြက စီးမိေနၾကၿပီ။ စင္ကာပူ ခံတပ္ႀကီး ေပါက္သြားတာသာ ၾကည့္ေတာ့ အိမ္ကေလး။ အဂၤလိပ္ေတြ၊ ၾသစေၾတးလ်ေတြ၊ ကုလားေတြ စစ္သား တစ္သိန္းေလာက္နဲ႔ ခံထားတဲ့ၾကားက ဂ်ပန္ေတြက ေရတပ္ စစ္သေဘၤာႏွစ္စင္းကို ႏွစ္ပစ္လိုက္တာ ၾကည့္ေတာ့။ ပုလဲဆိပ္ကမ္းမွာ အေမရိကန္ ေရတပ္ ႐ႈံးတယ္"

မအိမ္ကံ နားလည္ေလသလား၊ မလည္ေလသလားပင္ အမွတ္ မထားေတာ့ဘဲ ကိုေျပသိမ္းက ယူက်ဳံးမရစြာ ေျပာေနျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ရန္ကုန္မွာ လူထိ ဗံုးေတြၾကဲခ်ခဲ့ၾကၿပီ။ မီးေလာင္ ဗံုးေတြ ခ်ခဲ့ၾကသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၲေလးဘက္က လူေတြ ရြာေတြဘက္ကို ျဖစ္သလို ေျပးၾကရသည္။ ရရာမီးရထားမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕က ေ၀းႏိုင္သမွ် ေ၀းေအာင္ ေရွာင္ၾက ရသည္။ လူေတြ ေျပးရာေနာက္ စစ္က လိုက္လာခဲ့ေလၿပီ။

"သည္လို ကာလႀကီးမွာ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ဘက္က နာၾက သူေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္ရင္မွားၿပီ။ ဂ်ပန္ဘက္က နာသူေတြလည္း ရွိတာပဲ။ ေခတ္အပ်က္မွာ ပိုက္ဆံ ရရ၊ အာဏာရရ၊ အခြင့္အေရး ရရဆိုတဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ အစ္ကို စိုးရိမ္တာက ဆရာၾကည္ကို ႏွိပ္စက္ရင္း ဘာလွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေတြမ်ား ေပၚကုန္သလဲ ဆိုတာပဲ"

"အစ္ကို႔မ်ား ထိခိုက္ေနဦးမွာလား အစ္ကိုရယ္"

"မေျပာႏိုင္ဘူးေပါ့ အိမ္ကေလးရယ္။ ဘာသတင္းရထား ၾကသလဲမွ မသိတာပဲ။ အသားထဲက ထြက္တဲ့ ေလာက္ေကာင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္"

ကိုေျပသိမ္း စကားေၾကာင့္ မအိမ္ကံခမ်ာ မ်က္ႏွာကေလး ညိဳရျပန္သည္။ လင္ႏွင့္မယား ျဖစ္လာမွေတာ့ လင့္ႏိုင္ငံေရးသည္ သူ႔ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာလည္း မအိမ္ကံ နားလည္ပါ၏။ ဒါျဖင့္ရင္ လင့္ႏိုင္ငံေရးကို မအိမ္ကံ တကယ္ သိသလား ဆိုေတာ့လည္း သိရွာတာ မဟုတ္။ မအိမ္ကံ မသိတာေတြ အမ်ား ႀကီးရွိလိမ့္မည္။ မအိမ္ကံ သိစရာ မလိုတာေတြ မ်ားလွေရာ့မည္။ ထေနာင္းတိုင္မွာပဲၾကည့္ေလ။ စစ္ေရွာင္သူေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ တခ်ဳိ႕က အေနာက္ျမစ္ ေခၚၾကသည့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၾကတာေတြလည္း ၾကားရပါ၏။ ထိုေန႔က မအိမ္ကံ ရင္ထဲ မလင္းေတာ့ပါ။ ေ၀ဒနာ တစ္မ်ဳိးက ဖိစီးေနေတာ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ေကာက္ကာ ငင္ကာ ျပန္ၾကဖို႔ စီစဥ္ၾကသည္။ ေခတ္အခါ မေကာင္းေတာ့ မိဘမ်ားကေရာ၊ ေဆြမ်ဳိး ေတြကပါ မျပန္ေစခ်င္ၾက။ ထေနာင္းတိုင္မွာပဲ ေနေစခ်င္ၾကသည္။ ခက္သည္က မအိမ္ကံမွာ မိအို၊ ဖအိုေတြ ရွိၾကေသးသည္။ မျပန္လို႔ မျဖစ္ေတာ့လည္း ခြင့္ျပဳၾက ရရွာပါ၏။ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းက ခမည္းခမက္မ်ား အတြက္ လွည္းတစ္တင္စာ ၀ယ္ျခမ္း ေပးလိုက္ၾကသည္။ မိဘႏွစ္ပါးကို ကန္ေတာ့ ၾကေတာ့ ဆုေတြ ေပးၾကသည္။ ထေနာင္းတိုင္က လွည္း တစ္စီးကို ငွားထည့္ေပးလိုက္ၾကသည့္ အတြက္ ပစၥည္းေတြေရာ၊ လူေတြပါ လွည္းႀကီး နင့္ေနေတာ့၏။ ကိုေျပသိမ္းေရာ၊ မအိမ္ကံေရာ၊ ေက်းဥပါ က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္ လိုက္ၾကရသည္။

လွည္းႏွစ္စီး ေခၚလို႔ ရေသာ္လည္း ကိုေျပသိမ္းက တစ္စီးတည္းသာ စီစဥ္ေစခဲ့သည္။ လွည္းတစ္စီးတည္း ဆိုေတာ့ ခ်ဳိးခ်ဳိး ေခ်ာက္ေခ်ာက္ ေရာက္သြားႏိုင္သည္ မဟုတ္လား။ ႏွစ္စီး၊ သံုးစီး ဆိုလွ်င္ လွည္းတန္းျဖစ္မွာ စိုး၍ ျဖစ္ပါ၏။ လွည္းသမားက ကိုေျပသိမ္းတို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးေသာ လူရင္းျဖစ္၍ စိတ္ခ်ရသည္။

"ဆရာေလးႏွယ္ အခုက လွည္းေတြကိုပါ ရွာေနၾကသာ ဗ်။ ဟိုရက္က က်ဳပ္ တလုတ္ၿမိဳ႕က ျပန္ေတာ့ ဂ်ပန္ကျဖတ္ သမွ်လွည္းရွာၾကသာမ်ား ႏြားစအိုထဲေတာင္ ႏိႈက္ၾကေတာ့မယ့္ အတိုင္းပဲ။ လက္နက္ေတြ က်ဳပ္တို႔ဘက္ ၀င္ေနသယ္ၾကားလို႔ သဲ့"

လွည္းသမားက သူ႔ကိုယ္ေတြ႕ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္သည္။ သီခ်င္းႏွင့္ တျခားစီပါလား။

"+++ ကမၻာသစ္ အခါသစ္ ဗမာသစ္ေပၚၿပီ +++ တစ္ေသြးတည္း တစ္သံတည္း တစ္မိန္႔တည္း +++ လြတ္လပ္ေတာ့မည္ +++ လြတ္လပ္ေတာ့မည္ +++ ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေတာ့မည္ +++ နိပြန္ကတိရၿပီ +++"

ေဒါက္တာဘေမာ္က ရာထူး ေပးႏိုင္သျဖင့္ ဓားမပါတီ ဦးထုပ္ႏွင့္ ဓားမပါတီ ေဘာင္းဘီေတြ ေခတ္စားလွပါ၏။ ရာထူး လိုခ်င္သူေတြ ပဒူအံု၊ ခါခ်ဥ္အံု မီးၿမိႇဳက္သလို တရြရြ ေျပးေနၾကသည္။ ဂ်ပန္ေတြက မယံုၾကေသာ္လည္း အရိပ္အကဲ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ပစၥည္းေတြ ရွားပါးသည္။ စားစရာေတြ ရွားပါးသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ံုး လုပ္လာၾကသည္။ ကားရွိေသာ္လည္း ဆီမရွိ။ အ၀တ္ အထည္ေတြကေတာ့ ဗမာခ်ည္ထည္ ေတြကိုသာ အေကာင္း လုပ္ေနၾကရပါ၏။ ၿမိဳ႕ေတြမွာ ပစၥည္း အေရာင္းအ၀ယ္ေတြ မ်ားေနၾကသည္။ ငွက္ဖ်ားႏွင့္ ယားနာေတြ ေပါက္ၾကသည္။ ၀ဲေပါက္လွ်င္ ကန္႔မႈန္႔ကို အုန္းဆီႏွင့္ ေဖ်ာ္ကာလိမ္းၾကသည္။ အရက္ေတြကေတာ့ ေပါလြန္းလွပါ၏။ ေဒါက္တာဘေမာ္က ေရႊဘိုၿမိဳ႕မွ အေလာင္းဘုရား ေအာင္ေျမကို ရန္ကုန္သို႔ သယ္ယူကာ ေအာင္ေျမ ပ်ဳိးတာေတြကိုလည္း ကိုေျပသိမ္း ၾကားခဲ့ရသည္။ သည္ၾကားထဲက မ်ဳိးခ်စ္ေတြ အကြပ္မ်က္ခံ ေနရတာကို ကိုေျပသိမ္း မခံခ်င္။ သူ႔ရင္ထဲက စကားေတြ ေျပာခ်င္လြန္းေသာ္လည္း အတူ ပါလာသည့္ လွည္းသမားက ေတာသား၊ မယားက ေတာသူ ဆိုေတာ့ ကိုေျပသိမ္းမွာ မေျပာသာဘဲ ရွိခဲ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း ေတာက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္း ေခါက္မိ႐ံုသာ။

"ေတာက္..."

မအိမ္ကံႏွင့္ ေက်းဥက အလန္႔တၾကား ၾကည့္ၾကသည္။ ကိုေျပသိမ္းက အံႀကိတ္ထားကာ မ်က္ႏွာႀကီး နီရဲေနေလ၏။ ဆရာၾကည့္အတြက္ ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနရွာပံု ေပၚပါ၏လို႔သာ မအိမ္ကံ ေတြးလိုက္သည္။ လွည္းသမားလည္း ကိုေျပသိမ္း ေတာက္ေခါက္သံေၾကာင့္ ၿငိမ္သြားခဲ့ပါ၏။ လွည္းက တအိအိ ျဖင့္ ေရြ႕ေနသည္။ လွည္းငဆီမထိုးႏိုင္ေတာ့ေသာေတာလွည္းဆို ေတာ့ လွည္းအီသံက ပ်င္းစရာေကာင္းလွသည္။ ကိုေျပသိမ္း က ရာေက်ာ္ဇရပ္ကို မေက်ာ္ခ်င္။ သို႔ေသာ္ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းကို ေက်ာ္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ရာေက်ာ္ဇရပ္လမ္းဆံုကို မျဖတ္လို႔မရ။ ဆရာၾကည္ကို ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္ႏွင့္ ကင္ေပတိုင္ေတြက ရာေက်ာ္ ဇရပ္မွာ သုတ္သင္ ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္လား။ ကိုေျပသိမ္းက လွည္းသမားဆီက သတင္းၾကားခ်င္သျဖင့္ ေမးသည္။

"ရာေက်ာ္ ဇရပ္မွာ ဟိုရက္က အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္ အသတ္ခံရဆို ခင္ဗ်ား ၾကားသလား"

"အေနာက္တန္း ရြာေတြဘက္က ဗိေႏၶာဆရာလို႔ ေျပာသာပဲ ဆရာေလးရ။ က်ဳပ္မေတြ႕ေပမယ့္ ကိုစံဖူးတို႔ လွည္းေတြ ေတြ႕ၾကလို႔ ေျပာသာေတာ့ ေၾကာက္စရာပါဗ်ာ။ အေလာင္းကို ပစ္ထား သာမ်ား သေျပသီး ပုပ္ေရာင္ထလို႔သဲ့။ ႐ိုက္ထားသာ ေနမွာေပါ့ ဆရာေလးရာ။ သည္ဘက္ရက္ေတြေတာ့ ရာေက်ာ္ ဇရပ္နား သရဲေျခာက္သယ္လို႔ သတင္းေတြ ျဖစ္ေနသယ္။ ျမင္းႀကီးနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ရပ္ရပ္ေနသတဲ့"

မအိမ္ကံပင္ ေက်ာခ်မ္း သြားခဲ့သည္။ ေက်းဥက မအိမ္ကံ လက္ကေလးကို ဆုပ္ထားသည္။ ကိုေျပသိမ္းမွာ ၾကားခ်င္သည့္ သတင္းက တျခား၊ ၾကားရတာက တျခား ဆိုေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားပံုရပါ၏။ "ေတာ္စမ္းပါဗ်ာ" လို႔သာ တားလိုက္ ရေတာ့သည္။ ရာေက်ာ္ဇရပ္ကုိ ျဖတ္ေတာ့ လွည္းသမားက လွည္းကို သုတ္သုတ္ ေမာင္းသည္။ ကိုေျပသိမ္းက ဇရပ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ေသာ္လည္း မအိမ္ကံႏွင့္ ေက်းဥက ေခါင္းေတြ ငံု႔ထားခဲ့သည္။ မအိမ္ကံတို႔ ရြာကို ၀င္ေတာ့ အခ်ိန္ လင့္လွၿပီ။ မအိမ္ကံတို႔ လွည္းေပၚက ဆင္းၾကေတာ့ မလွအံုက ဖြီဖြီဖတ္ဖတ္ လုပ္ၾကဦးလို႔ သတိေပး၏။ ဖြီဖြီဖတ္ဖတ္ ဆိုတာက မေကာင္းသူ၊ မေကာင္းသား ကပ္မပါေအာင္ ေရရြတ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အေမပန္း႐ံုကေတာ့ သမီးႏွင့္သမက္ ျပန္ေရာက္လာလို႔ ၀မ္းသာေနရွာသည္။

"အေမက မအိမ္ကံတို႔ ေနၾကဦးမယ္ ထင္သာ။ ေရာက္ေတာ့လည္း ၿပီးသာပါပဲကြယ္။ အေမတို႔မွာ ေနလည္း ေနေစခ်င္ရဲ႕၊ ေမွ်ာ္လည္းေမွ်ာ္ရပါရဲ႕။ ေမာင္ေျပသိမ္း ခဏနား ေရခ်ဳိးလိုက္ၾကဦး။ ေက်းဥ မျပန္နဲ႔ ႀကီးတို႔အိမ္မွာ ထမင္းစား"

ေက်းဥက လွည္းသမားႏွင့္ အတူ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ၀ိုင္းခ်ေနခဲ့သည္။ ဖိုးကူးလည္း ေရာက္လာပါ၏။ မလွအံုက ဆရာၾကည့္ သတင္း ေျပာခ်င္လွပံုျဖင့္ မအိမ္ကံ အနားက မခြာ။ မအိမ္ကံကလည္း မသိေသးသည့္ ပံုျဖင့္ မလွအံု အနား ကပ္ေနလိုက္သည္။

"မအိမ္ကံ ညည္းတို႔ ဆရာၾကည့္သတင္း ၾကားခဲ့ၾက လား"

"မၾကားေပါင္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ မလွအံုဆီလာလည္လို႔ လား"

"ဖြဟဲ့ ေတာစကား ေတာေပ်ာက္။ ဆရာၾကည္ ဂ်ပန္သတ္လို႔ ေသၿပီ။ ရာေက်ာ္ဇရပ္မွာ အဲသာ"

"မဟုတ္သာ ေျပာေရာ့မယ္။ ခုပဲ ရာေက်ာ္ ဇရပ္မွာ ျမင္းႀကီးတစ္စီးနဲ႔ မားမားႀကီးေတြ႕ခဲ့ပါ့ေတာ္"

မအိမ္ကံက ခပ္တည္တည္ ေျပာခဲ့ၿပီး အိမ္ထဲ ၀င္လာခ့ဲသည္။ မလွအံုကေတာ့ ေျခဖေနာင့္က ေျမမႈန္႔ကို နဖူးေပၚ သပ္ရင္း မ်က္လံုးျပဴးႀကီးႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏။

၁၃၀၅ ခုႏွစ္၊ ၀ါေခါင္၊ ေတာ္သလင္း။

၀ါေခါင္၊ ေတာ္သလင္း လေတြကေတာ့ အညာေက်း ေတာရြာေတြမွာ ေနႀကီး ေက်ာကြဲ ပူလြန္းလွဆဲ ျဖစ္သည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ တန္ခူး၊ ကဆုန္၊ နယုန္လမ်ားဆီက ပုရစ္ႏုေတြ ေ၀ခဲ့ေသာ သစ္ပင္ ပန္းပင္ေတြ အားလံုးလိုလို သစ္ရြက္စိမ္းေတြ ေ၀ခဲ့ျပန္ ေလၿပီ။ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းက အညာရြာ ဆိုေသာ္လည္း သစ္ရိပ္ ၀ါးရိပ္ သန္လွသည့္တိုင္ ျမစ္မနီး၊ ေရမနီးရြာ ဆိုေတာ့ အပူဒဏ္က ရွိန္ရွိန္ ထေနတတ္ေလသည္။ အခုတေလာ မအိမ္ကံ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာ ရွိေနခဲ့ပါ၏။ မနက္အိပ္ရာ အထမွာ ေခါင္းမၾကည္ခ်င္။ ရင္ထဲက ပ်ဳိ႕ခ်င္ခ်င္။ ဟိုဟာကေလး စားခ်င္ သလိုလို၊ သည္ဟာကေလး ၀ါးခ်င္သလိုလို စိတ္ခံစားမႈတစ္ မ်ဳိးကလည္း ဖိစီးလ်က္ ရွိ၏။ အထိုင္အထ အသြားအလာကလည္း ေလးလာသလုိလို ထင္မိသည္။

မလွအံုကေတာ့ မအိမ္ကံကိုၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း ျဖစ္ေနရပါ၏။ တကယ္တမ္း ေျပာၾကေၾကး ဆိုလွ်င္ မအိမ္ကံ ပလူေမြး ပလူေတာင္ ဘ၀ကတည္းက ရင္အုပ္မကြာ သိမ္းဆည္း ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ရသူေတြထဲမွာ သူလည္းပါခဲ့သည္။ သူႀကီးႏွင့္ သူႀကီးကေတာ္ မိဘႏွစ္ပါးက ေပါက္ဖြားလာခဲ့သူ ဆိုေပသိ မလွ အံုသာ အထိန္းအေခ်ာ့ မ်ားခဲ့ရသည္။ ထန္းစကားႏွင့္ ဆိုရပါလွ်င္ ေက်းၿမီး လက္ေျမႇာက္ ဆင္ေျခေပၚ အရြယ္က စကာ ရည္ရ၊ ပင္ထြက္ ထန္းပင္ မားမားႀကီး ျဖစ္ရသည္ အထိ မအိမ္ကံ ႏွင့္ ရင္အုပ္မကြာ ရွိခဲ့ရသည္။ မအိမ္ကံ၏ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ျဖစ္ခ်င္လြန္းလွေသာ စိတ္ေ၀ဒနာကို ေျပရာ ေျပေၾကာင္း သူပဲေဖ်ာင္း ဖ်ခဲ့ရသည္။ မိခင္ရင္း ေဒၚပန္း႐ံုက အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ကြမ္းေတာင္ကိုင္ မျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိပါလ်က္ ဖံုးဖိ ေစာင့္စည္းထားသကဲ့သို႔ မလွအံုကလည္း မထူးလွပါ။ ရင္ႏွင့္အမွ် ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းလွေသာ ရက္စြဲေတြကို ရင္တထိတ္ထိတ္ ရွိခဲ့ရသူသာ ျဖစ္သည္။ တကယ္တမ္း ကြမ္းေတာင္ကိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ ေတာ့တာကို သိလိုက္သည့္ ေန႔က မအိမ္္ကံ ပံုလဲက်သြားတာကို မလွအံု မ်က္စိထဲက မထြက္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကြမ္းေတာင္ကိုင္ ျဖစ္ေခ်ရဲ႕ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီး ၿပိဳက်သြားသည့္ ေန႔က မအိမ္ကံ၏ ေ၀ဒနာကို မလွအံုပါ ေရာေယာင္ ခံစားခဲ့ရသည္။

အမွတ္မထင္ ရွိလွေသာ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကေတာ့ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ပင္။ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း၊ ကံေကာင္း လြန္း၍သာ ေသကံ မေရာက္ခဲ့ရျခင္း မဟုတ္လား။ သည့္ေနာက္ေတာ့ မအိမ္ကံ အိမ္ေထာင္ က်ခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕သား၊ ေက်ာင္းဆရာ ပညာတတ္ႏွင့္ ဘ၀ ဖက္ရလို႔ ၀မ္းသာရေပသိ ႏွေျမာ စိတ္ကေလး မေပ်ာက္ခ်င္။ မအိမ္ကံ ဘ၀ႏွင့္ မအိမ္ကံ အေၾကာင္း အေကာင္းေတြခ်ည္း စုခဲ့သည္လို႔ေတာ့ မေျပာသာပါ။ မအိမ္ကံမွာ မထင္သည့္ ေထာင့္က မထင္မွတ္ေသာ အေၾကာင္း တစ္ရပ္ရပ္ ေခါင္းၿမီးျခံဳကာ ၀င္လာတတ္တာ မ်ဳိးေတြလည္း ၾကံဳခဲ့ရလွၿပီ။ မအိမ္ကံမွာ ေ၀ဒနာ တစ္ခုခု ခ်င္ျခင္း မေျပရွိ ေနရွာတာကိုလည္း လူ႔အရိပ္အကဲ ေနာေက်သည့္ မလွအံုအဖို႔ သိသလိုလို ရွိခဲ့ပါ၏။ အခုလည္း မအိမ္ကံမွာ ကိုယ္၀န္ ရွိေနၿပီလို႔ မလွအံု တြက္သည္။ သည္လိုဆိုျပန္ေတာ့လည္း မလွအံု ၀မ္းနည္းရသည္။ မလွအံု စိတ္ထဲမွာ မအိမ္ကံက ကေလး သာသာ ဆံေတာက္သိမ္းစ မိန္းကေလး အျဖစ္သာ ရွိေသးတာ မဟုတ္လား။

တစ္ရက္မွာေတာ့ မေအျဖစ္သူ ေဒၚပန္း႐ံုကိုပင္ ေျပာမိခဲ့သည္။

"အရီးပန္း႐ံုရယ္၊ က်ဳပ္ေတာ့ မအိမ္ကံ ကိုယ္ေလး လက္၀န္ ရွိေနထင္သာပဲ။ ခါတိုင္း ငွက္ေမြးကေလးလို လြင့္ေနသဲ့ မိန္းမ။ ခုတေလာ ေလးေတးေတး ႀကီးလားလို႔၊ အရီးကို ဘာေျပာတုံး"

"ဘာမွေတာ့ မေျပာဘူး လွအံုရဲ႕။ ငါလည္း အကဲခတ္ ေနသာပါ။ ငါ့သမီးကေလး အပ်ဳိေဖာ္ ၀င္တုန္းကလည္း တစ္ခါ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရဖူးသယ္၊ ခုလည္း ကိုယ္ေလး လက္၀န္ ရွိရွာ ျပန္ၿပီရယ္လို႔ ေတြးမိေတာ့ ၀မ္းသာသလိုလို၊ ၀မ္းနည္းသလိုလို ပါေအ။ စိမ္းျမက ေမြးမယ့္ေျမးဦး ခ်ီရမယ္ ထင္သာ မအိမ္ကံက ေမြးမယ့္ ေျမးဦး အရင္ခ်ီရ ထင္ပါရဲ႕ေအ"

"အရီးႏွယ္ က်ဳပ္ေကာ ဘာထူးမွာတုံး။ မအိမ္ကံကို က်ဳပ္က ၀မ္းနဲ႔သာ မလြယ္ရသာ သမီးကေလး ေအာက္ေမ့ခဲ့ရသူ မဟုတ္လား။ အခု မေပါ့မပါးႀကီးန႔ဲ မ်ားလားလို႔ ေတြးမိရ ျပန္ေတာ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲေတာ္"

"တစ္မ်ဳိးေတာ့ ေကာင္းသာေပါ့ လွအံုရယ္။ ေျမးဦး ေယာက်္ားကေလး ဆိုရင္ေတာ့ ပရိကၡရာ ရွစ္ပါး ရြက္ရပိုးရသဲ့ကု သိုလ္ရႏိုင္သာေပါ့။ လွဴရတန္းရမွာ ေတြးၿပီး ၀မ္းေျမာက္ရသာပါ့။ တို႔ကသာ ေတြးေနသာပါေအ။ ညည္းညီမက ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ဦးမွာေပါ့"

"မဟုတ္႐ိုးလား အရီးရယ္။ က်ဳပ္လည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေမြးထားသဲ့ မိန္းမပါ။ သ႐ိုးသရီ ျဖစ္ေနသာ ေသခ်ာပါ့ေတာ္"

"ေမးစမ္းပါေအ၊ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဂ႐ုစိုက္ရမွာေပါ့။ မအိမ္ကံ ရွက္လို႔ မေျပာသာေနမွာ"

မလွအံု စကား မွန္ေလၿပီ။ တစ္ရက္ မအိမ္ကံ ေလွကား ေပၚက အဆင္း မိုက္ခနဲ မူးေ၀သြားခဲ့သည္။ ေလွကား လက္ရန္းကို ဆုပ္ဆုပ္ႀကီး ျမဲေအာင္ ကိုင္ႏိုင္လိုက္လို႔သာ ျပဳတ္မက်ျခင္း ျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံက ေလွကားဆံေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္ရင္း "အေမေရ..." လို႔ ေအာ္လိုက္၍သာ သိၾကရျခင္း ျဖစ္၏။ မလွအံုႏွင့္ အတူ အေမပန္း႐ံုပါ ေျပးတက္လာၾကကာ အိပ္ရာ ေပၚတင္ေပးၾကရသည္။ မလွအံုက အေမပန္း႐ံုကို ျပံဳးၾကည့္သည္။ ဘယ့္ႏွယ္ရွိစ။

မလွအံုက ေန႔ခ်င္းပင္ စမံုမ်ဳိးငါးပါး ေလွာ္ကာ စြပ္က်ယ္စုတ္ သန္႔သန္႔ျဖင့္ ထုပ္သည္။ ေနကေလးျပကာ လက္ဖ၀ါးေပၚ အနံ႔စူးစူး ထြက္ေအာင္ ပြတ္သည္။ ႏွမ္းထုပ္ ေမႊးေမႊးကို ႐ွဴေစသည္။ မအိမ္ကံက သည္အနံ႔ကို ႏွစ္သက္သည္။ ေခါင္းထဲ ၾကည္ရွင္းသြားသည္ ထင္၏။ မအိမ္ကံ ႏွမ္းထုပ္ ႐ွဴေနရၿပီလား။ မအိမ္ကံပင္ ေမးေနခဲ့သည္။

"ႏွမ္းထုပ္ထဲမွာ ဘာေတြ ပါသာလဲ မလွအံုရဲ႕"

"စမံုမ်ဳိး ငါးပါးပါသေတာ္။ အိုးကင္းပူ ကေလးတိုက္လိုက္ေတာ့ အနံ႔ကေလး အူလာကေရာ။ အနံ႔ေလ်ာ့ရင္ လက္၀ပူ ကေလး ပြတ္ၿပီး႐ွဴ ေမႊးလိုက္သာမွ..."

"မလွအံုရယ္ မအိမ္ကံ ေနရသာ တစ္မ်ဳိးႀကီးပဲ"

"ငါ့ညီမရယ္ တစ္မ်ဳိးႀကီးေပါ့ေအ။ ညည္း ေမးစမ္းပါဦးမယ္။ ဥတုပန္းမ်ားေကာ မွန္ရဲ႕လား။ ငါထင္သာေတာ့ ငါ့ညီမ ကိုယ္ေလးလက္၀န္ ရွိေနၿပီလားလို႔"

"ဟုတ္မ်ားေနေရာ့လား ေျပာတတ္ပါဘူး မလွအံုရယ္"

"ပဋိသေႏၶမ်ား ရွိရင္ ေျပးမလြတ္သာေတြ ၾကံဳရဦးမွာပါေတာ္။ ေအာ့မယ္ အန္မယ္ေတာ္၊ မူးေ၀မယ္ေတာ္၊ မ်က္စိေတြ ေ၀မယ္ေတာ္၊ မ်က္ႏွာကေလး အန္းမယ္ေတာ္၊ ေျခဆစ္လက္ ဆစ္ကေလးေတြ ေရာင္မယ္ေတာ္၊ ၀မ္းနာမယ္ေတာ္၊ ဗိုက္ေၾကာတက္ၿပီး ခါးေအာက္ပိုင္း နာမယ္ေတာ္၊ စိတ္ကေယာက္ ကယက္ျဖစ္မယ္ေတာ္၊ ေဒါသ ျဖစ္သလိုလို အလိုမက် သလိုလို ျဖစ္မယ္ေတာ္၊ ေနာက္ၿပီး..."

"ေတာ္ပါေတာ့ မလွအံုရယ္။ တစ္ခ်က္မွလည္း မေကာင္းဘူး"

ေျပာသာ ေျပာရတာပါေအ။ မလွအံု အိမ္ေအာက္ ဆင္းသြားေတာ့လည္း မအိမ္ကံ ရင္ကေလး သိမ့္သိမ့္ ခုန္ခဲ့ရသည္သာ။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း သတိထား မိခဲ့ပါ၏။ အေမ့ကိုေသာ္မွ မေျပာျဖစ္ခဲ့။ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦးမယ္ေလ လို႔သာ ေတြးထားခဲ့သည္။ ကေန႔ေတာ့ အမူးကေလး ကဲလာခ့ဲ သည္။ မနက္ေစာေစာ ပ်ဳိ႕ခဲ့ေသးသည္။ ခံတြင္းေတြက ထူးထူးျခားျခား ခ်ဥ္ခါးခါးႀကီး ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဒါဆိုရင္ ရင္ေသြး ကေလးကို လြယ္မိရၿပီေပါ့။ ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ မအိမ္ကံ မ်က္ရည္ေတြပင္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်လာခဲ့ရပါ၏။ ခုတင္ေပၚ ေမွးရင္းက ၀မ္းဗိုက္ကို ပြတ္ၾကည့္သည္။ သားေလး လား၊ သမီးေလးလား။

သမီးေလးပါေလ။ သမီးကေလး မအိမ္ၿမိဳင္ပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ သမီးကေလး မဟုတ္လို႔ သားကေလး ေမြးေတာ့လည္း ရွင့္အစ္မ ျဖစ္ရ႐ံုသာ။ အေဖႏွင့္အေမ ေျမးသာမေဏကို ျမင္ခြင့္ ၾကံဳ႐ံုပ။ မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူး သမီးဦးပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ေရႊမႈံက သမီးကေလး ရသြားၿပီ ဥစၥာ။ ငါလည္း သမီးကေလးပဲ ေမြးရမွာ ေပါ့။

"ေရႊမႈံ႔ သမီးနဲ႔ မအိမ္ကံ့သမီး ကံၾကမၼာ တစ္ပတ္လည္ခြင့္ ၾကံဳရဦးမွာေပါ့ေလ။ မုတ္ခါးရည္ တစ္အိုးထက္ ပ်ားရည္တစ္ စက္က ယင္ေကာင္ ဖမ္းရသာ လြယ္ေတာ့မေပါ့။ သမီးကေလး ေမြးမွ ငါ့စိတ္ကူးေတြ တကယ္ ျဖစ္ရေတာ့မွာ။ ရွင္ႀကီးရွင္ ေကာင္းမ်ား မေတာ္မူပါ၊ သမီးကေလး ေမြးပါရေစေတာ္"

မအိမ္ကံ ႏႈတ္က တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ မလွအံု ျပန္သြားကတည္းက မအိမ္ကံမွာ သူမကိုယ္သူမ ေသခ်ာ သြားသလို ရွိခဲ့သည္။ တင္းက်ပ္ေနေသာ စိတ္တံခါးရြက္ကို ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ စိတ္ကူးႏွင့္ ဆႏၵ၊ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စေရြးကိုက္ႏိုင္မလဲ။ သည္ေလာင္းကစားပြဲ ကေတာ့ ဆယ္လေစာင့္ၾကည့္ ရပါဦးမည္။ ဘ၀တြင္ အရာရာ ျပည့္စံုပါလ်က္ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး အရာေတြ လြဲခဲ့ရသူအဖို႔ မ်ားမ်ားႀကီးေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္၀ံ့တာလည္း အမွန္ပင္။

ကိုေျပသိမ္း ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ မအိမ္ကံ ခုတင္ ေပၚမွာပဲ ရွိေသးသည္။ ကိုေျပသိမ္း အိမ္ေပၚ တက္လာေတာ့ ျပံဳးျပံဳးကေလး ထထိုင္ျဖစ္သည္။ ကိုေျပသိမ္း လက္ထဲ ႏွမ္းထုပ္ ထည့္ကာ ႐ွဴခိုင္းသည္။ ကိုေျပသိမ္းက ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲ ႐ွဴၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာ ႐ႈံ႕သြားခဲ့ပါ၏။ မအိမ္ကံက ႏွမ္းထုပ္ကို လက္ဖ၀ါးထဲ ထည့္ကာ နာနာ ပြတ္သည္။ အနံ႔ေတြ အူတက္ လာေတာ့ တစ္ခါ ႐ွဴခိုင္းလိုက္သည္။

"ကေလး အေဖေရ ႏွမ္းထုပ္ ႐ွဴရေတာ့မွာေနာ္၊ နႏြင္းရည္ ေသာက္ရေတာ့မွာေနာ္၊ ေခ်းကလူ ေသးကလူ ေနရေတာ့မွာေနာ္၊ ကိုၿမိဳ႕သား ကိုေက်ာင္းဆရာ အရင္လို ႐ိႈးနဲ႔ မရေတာ့ဘူး သိလား"

မအိမ္ကံ စကားေၾကာင့္ ကိုေျပသိမ္းက ဇနီးသည္ မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ သေဘာေပါက္ သြားပံုျဖင့္ အားရ ပါးရ ျပံဳးေလေတာ့သည္။ မအိမ္ကံ၏ ကိုယ္လံုးကေလးကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ရင္ခြင့္ထဲမွာ ေပြ႕ထားခဲ့သည္။

"အိမ္ကေလး အိပ္မက္မက္တာ မွန္ေနၿပီေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သမီးကေလး ေမြးလိမ့္မယ္ ဆိုတာလည္း မွန္မွာပဲ"

"အစ္ကိုက သမီးကေလး လိုခ်င္ရဲ႕လား။ မအိမ္ကံ ကေတာ့ မိန္းမသားမို႔ ထင္ပါရဲ႕ သမီးကေလး လိုခ်င္မိသယ္"

"အိမ္ကေလး သေဘာပါဗ်ာ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခ်စ္႐ံုေပါ့"

မအိမ္ကံ မ်က္စိေတြ မွိတ္ထားလိုက္သည္။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ လူသူေတာ္ႀကီး အိပ္မက္ေပးခဲ့တာ မွန္ပါပေကာ။ မအိမ္ကံ အာ႐ံုေတြထဲမွာ အလွဴတန္းႀကီး လွည့္ေနသည္။ ႀကီးလိုက္တဲ့ အလွဴ၊ စည္လိုက္တဲ့ အလွဴ၊ မ်ားလိုက္တဲ့ လူေတြ။ သမီးမအိမ္ၿမိဳင္က ဖက္စိမ္း ကြမ္းေတာင္ကို ေပြ႕လို႔။ ေနျခည္မွာ ေရႊ၀င္း ဆယ္စင္းလည္းမက၊ ထီးတန္းႀကီးကလည္း လွလိုက္ပါဘိ။

မအိမ္ကံ မ်က္လံုးေတြ ျပန္ဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုေျပသိမ္းက မအိမ္ကံကို ရႊန္းရႊန္းစားစား ၾကည့္ေနဆဲပင္။

ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၀၅ ခုႏွစ္၏ မိုးရက္တစ္ရက္။

ထိုေန႔က ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းမွာ မိုးေတြၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ ရြာလ်က္ရွိသည္။ မိုးက ေကာင္းကင္ကိုခြဲကာ သည္းႀကီး မည္းႀကီး ရြာအား ေကာင္းလြန္းလွပါ၏။ သံုး၊ ေလးရက္ ေစြၿပီး ရြာေနသျဖင့္ ကိုေျပသိမ္းပင္ အိမ္တြင္း ေအာင္းေနခဲ့ရသည္။ အစစအရာရာ ရွားပါးသည့္ ေခတ္ကာလ ျဖစ္သည့္ အေလ်ာက္ ေက်ာင္းကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေျခာက္ခန္း လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသား ဦးေရ နည္းနည္း လာေသာ္လည္း အထက္အမိန္႔ မရသျဖင့္ ကိုေျပသိမ္း ကိုယ္တိုင္က ဆက္ဖြင့္ ထားရသည္။ စားေရး၀တ္ေရး၊ ေနေရးက ရွားပါးလွသည့္ အျပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္မ်ားကလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနသည္ျဖစ္၍ ေက်ာင္းကို စိတ္မ၀င္ စားႏိုင္ၾကတာကိုလည္း ကိုေျပသိမ္း နားလည္ပါသည္။

ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း တာလမ္းမသည္ပင္ မိုးေရေတြ စိုအိေနေလသည္။ အသြားအလာ မရွိဘဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွသာ အေနာက္ကြင္းမ်ားဆီ ပဲပင္ေပါက္ ေကာက္ထြက္ၾကသူ အခ်ဳိ႕၏ အသံကုိ ၾကားရတတ္သည္။ မိုးေရႏူးႏူးမွာ ေပါက္တတ္သည့္ပဲ က်န္ေစ့ေတြက မိုးတစ္မႏွစ္ မရြာသည္ႏွင့္ အစို႔အေညႇာက္ေတြ ထြက္ၾကၿပီ။ ပဲပင္ေပါက္ကိုျပဳတ္ကာ စားၾကျခင္းျဖင့္ ထမင္း တစ္နပ္ ခိုႏိုင္တာလည္း ပါပါ၏။

မိုးႀကီး တရစပ္ သည္းေနသည့္ ၾကားကပင္ သူႀကီးအိမ္ႀကီးဆီကို ဦးတည္လာေနေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ၀င္းထရံေဘး မေယာင္မလည္ ကပ္လာခဲ့ကာ ၀ါးထရံၾကားက ေခ်ာင္း ၾကည့္သည္။ လူက စုတ္စုတ္ေပေပ ႏိုင္လွသည့္ အျပင္ ၀ါးဖတ္ ခေမာက္ႀကီးကို ေဆာင္းထားလိုက္ေသးသည္။ မိုးေရေတြ ရႊဲရႊဲစို ေနသည့္ ဖ်င္ၾကမ္း အက်ႌက ေရစိုေၾကာင့္ အိက်ေနသည္။ အိမ္ႀကီးဆီကို ေအာ္သံ ခပ္က်ယ္က်ယ္ျဖင့္ လွမ္းေခၚသည္။

"သူႀကီးကေတာ္ ထင္းမ်ား ယူဦးမလားလို႔"

မလွအံုက ၀င္း၀ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ကိုဖိုးေငြကလည္း ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ေနရာက ေငါက္ခနဲ ထရပ္လိုက္သည္။ ထင္းယူဦးမလား ဆိုေသာ္လည္း ထင္းလွည္း မပါတာကို သတိထားမိလိုက္သည္။ မလွအံုက ၀င္းတံခါးနား အထိိ ေလွ်ာက္လာခဲ့ကာ တံခါးခ်ပ္ႀကီး ႏွစ္ခ်ပ္ၾကားက အကဲခတ္သည္။ လူတစ္ ေယာက္။ ခပ္ႏုပ္ႏုပ္။

"ဘယ္မွာတုံး မင္းထင္းလွည္း"

"ဆရာေလး မွာထားလို႔ပါ"

"အလိုေတာ္ ေမာင္ေျပသိမ္းက ထင္းမွာ ရမယ္လို႔၊ မင္း မဟုတ္သာ မေျပာပါနဲ႔။ မင္းက ဘယ့္ႏွယ္မ်ား ေအာက္ေမ့လို႔တုံး"

မိုးေရ စိုရႊဲေနသည့္ လူက ထရံနား ကပ္သည္ထက္ ကပ္လာကာ ေဘးဘီကို တစ္ခ်က္ငဲ့ၾကည့္ၿပီးမွ အသံတိုးတိုးျဖင့္ ေျပာေလသည္။

"ဗိုလ္ေလးျမတ္သာ လႊတ္လိုက္လို႔ပါ။ တံခါးသာ ဖြင့္ေပးပါ"

"အလိုေတာ္..."

ေမာင္ျမတ္သာ ဆိုသည့္ နာမည္ေၾကာင့္ မလွအံု တံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ ထိုလူက စုတ္ခနဲ တိုး၀င္လိုက္ၿပီး အိမ္ႀကီးဘက္ကို ေလွ်ာက္သြားေလ၏။ အိမ္တြင္း တန္း၀င္ကာ ေနရာ ထိုင္ခင္း ေပးသည္ကိုပင္ မေစာင့္ဘဲ တန္းလ်ားရွည္မွာ၀င္ထိုင္ သည္။ ေခါင္းကခေမာက္ႀကီးကိုခြၽတ္လိုက္ၿပီး ေပါင္ေပၚတင္ ထားပါ၏။ တစ္ကိုယ္လံုး ေရေတြစီးက်ေနသည္။ ကိုဖိုးေငြက အေပၚထပ္ တက္ၿပီး ကိုေျပသိမ္းကို ေခၚလာခဲ့သည္။ ထိုလူက ကိုေျပသိမ္း ေတြ႕လိုက္ရေတာ့မွ အေမာေျပ သြားသလို မ်က္ႏွာ ၀င္းသြားသည္။ ၀ါးဖတ္ ခေမာက္ႀကီး၏ အတြင္းသားကို ဆြဲခြာလိုက္သည္။ အတြင္းမွာ ေလထီးပိုးစျဖင့္ ပတ္ထားသည့္ ခပ္ပါး ပါးအထုပ္ တစ္ထုပ္ ထြက္လာခဲ့သည္။

"ဗိုလ္ေလးျမတ္သာ ပို႔ခိုင္းလိုက္တာ ဆရာေလး။ က်ဳပ္ ကိစၥက စာေပးၿပီးရင္ ျပန္ဖို႔ပဲ။ ဆရာေလးက ကိုေျပသိမ္း မဟုတ္လား"

"ဟုတ္ပါတယ္။ သခင္ျမတ္သာနဲ႔ ဘယ္မွာ ေတြ႕တာလဲ"

"လယ္ေ၀းဘက္မွာပါ။ က်ဳပ္ သြားမယ္"

"ေနဦးေလ၊ ခင္ဗ်ား ထမင္း စားသြားပါဦး။ ဒါမွမဟုတ္ ေငြေလး ေၾကးေလးေတာ့ ယူသြားပါ"

"မယူပါရေစနဲ႔၊ ျမင္းျခံအထိ ေရာက္ေအာင္ျပန္ရဦးမွာပါ"

တစ္ညေတာ့ အိပ္လိုက္ပါဗ်ာ။ မနက္မွ အေနာက္တန္းရြာေတြက ထင္းလွည္း တစ္စီးစီးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ထည့္ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ အႏၲရာယ္ ရွိႏုိင္လို႔ ေျပာတာ။ ခုပဲ ေမွာင္ေတာ့မယ္။ ကိုင္းပါ အ၀တ္အစား လဲလိုက္ပါဦး"

ထိုလူက သုတ္ခနဲ ထကာ ၀ါးဖတ္ခေမာက္ကို ေဆာင္းၿပီး ထြက္သြားမည္ ျပင္ၿပီးမွ ကိုေျပသိမ္း စကားကို မလြန္ဆန္၀ံ့သလို ျပန္ထိုင္သည္။ မအိမ္ကံပါ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာခဲ့ၿပီ။ မလွအံုက ဧည့္သည္ လူစိမ္းကို ဖိုးတုတ္၏ ပုဆိုး၊ အက်ႌမ်ား လဲလွယ္ခိုင္းရန္ ေခၚသြားသည္။ ၿပီးလွ်င္ ထမင္းေကြၽးဦးမွာ ဆိုေတာ့ အိမ္ထဲမွာ အိမ္သားေတြခ်ည္းပဲ က်န္သည္။ ကိုေျပသိမ္းက ေလထီးပိုးစကို ေျဖလိုက္ၿပီး အတြင္းက စာကိုျဖန္႔လိုက္သည္။ ဗိုလ္ျမတ္သာ၏ စာမွာ ရက္စြဲ မပါေသာ္လည္း သည္ရက္မ်ားအတြင္း ေရးထားမွန္း သိသာပါ၏။

ကိုေျပသိမ္း

အေရးေတာ္ မလွေတာ့ၿပီ။ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းက ယိုးဒယားႏွင့္ဗမာ မီးရထားလမ္း ေဖာက္လုပ္ေရး စာခ်ဳပ္ကို ဂ်ပန္ႏွင့္ ယိုးဒယားတို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္။ အဂၤလိပ္ စစ္ေလယာဥ္မ်ား ရခိုင္ဘက္မွာ ဗံုးၾကဲေနၾကၿပီ။ သည္ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာေတာ့ ဂ်ပန္က ဗမာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးေပးဖို႔ရာ အမိန္႔ေတြ ထုတ္ေနသည္။ ဂ်ပန္ ၁၅ တပ္မ အေနျဖင့္ ေကဘိုတိုင္ေခၚ ၿမိဳ႕ျပကာ ကြယ္ေရး အဖြဲ႕ေတြ ဖြဲ႕ဖို႔ရာလည္း ရွိပါသည္။ သည္ႏွစ္ တေပါင္းလမွာေတာ့ ယိုးဒယား-ဗမာ မီးရထားလမ္း အတြက္ ေခြၽးတပ္ ဆြဲရန္ လူစုေနၾကပါၿပီ။ အဂၤလိပ္ေလတပ္မွ ၾကဲခ်ေသာ ေလနတ္သား စာေစာင္ကို ဖတ္ရန္ ထည့္ေပး လိုက္ပါသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ အေမရိကန္က ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ဖ်ားပိုင္းကို သိမ္းပိုက္ရန္ရွိေနပါၿပီ။ (အတြင္းသတင္း ျဖစ္၍ မွန္ဖို႔ရာ မ်ားပါ၏။)

ဂ်ပန္က ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယာယီအစိုးရ အဖြဲ႕၊ BDA အၾကံေပး အဖြဲ႕ေတြကို ဖ်က္သိမ္း လိုက္ေလၿပီ။ ဂ်ပန္က ေပးေသာ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာျပည္ အစိုးရ အဖြဲ႕ဆိုကာ ေပၚလာခဲ့ၿပီး ေဒါက္တာဘေမာ္ကပင္ အဓိပတိ လုပ္ေနသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စစ္၀န္ႀကီး။ ကြၽန္ေတာ္ သိရသေလာက္ BDA ကို BNA အျဖစ္ သည္ႏွစ္ထဲမွာ ေျပာင္းပါ လိမ့္မည္။ ဒါေတြအားလံုး ဆက္စပ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ဆရာၾကည့္ကိုလည္း ေျပာျပ ေစခ်င္ပါသည္။

တစ္ဖက္က ဂ်ပန္-ဗမာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ စစ္ပဋိညာဥ္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္၍ ေဒါက္တာဘေမာ္က အဂၤလိပ္ႏွင့္ အေမရိကန္ကို စစ္ေၾကညာေသာ္လည္း အျခားတစ္ဖက္တြင္ ဂ်ပန္ကို တိုက္ရန္ စီစဥ္ေနေၾကာင္း သိပါေလ။ စာကိုဖတ္ၿပီးလွ်င္ မီး႐ိႈ႕ပါ။ မွာစရာ ရွိလွ်င္ လႊတ္လိုက္ေသာလူကို ႏႈတ္ျဖင့္မွာပါ။ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ပါေစ။

ဗိုလ္ျမတ္သာ

ကိုေျပသိမ္းက စာကို သံုးေခါက္ ျပန္ဖတ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ မီးဖိုခန္းဘက္၀င္ကာ မီးက်ီးရဲရဲ မီးဖိုတြင္းသို႔ စာရြက္ကို ပစ္ခ် လိုက္သည္။ ေရစိုထန္႔ထန္႔ စာရြက္က တြန္႔လိမ္ကာ ေလာင္ကြၽမ္း သြားတာကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနခဲ့ေသးသည္။ မီးဖိုထဲက ျပန္ထြက္ လာေတာ့ ေစာေစာကလူ ျပန္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ စာက ဗိုလ္ျမတ္သာ ေရးလိုက္တာ ေသခ်ာသည္။ ဆရာၾကည္ကား မရွိေတာ့ၿပီ။

"ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူလဲ"

"သာေဆာ့ပါ"

"ဗိုလ္ျမတ္သာနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရွိလို႔လား"

"ရွိတယ္"

"ေနပါဦး၊ ဂ်ပန္-ဗမာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ စာခ်ဳပ္ ဆိုတာ ဘာကို ေျပာတာလဲ"

"အေရွ႕အာရွစစ္ပြဲႀကီး ေအာင္ႏိုင္ေရးမွာ ဗမာက ဂ်ပန္ ဘက္ကပါဖို႔ပဲ"

"ေခြၽးတပ္ေတြ ဆြဲေနၿပီလား"

"ဆြဲေနၿပီ။ ေတာ္ေတာ္ ဆင္းရဲၾကတယ္။ ေသေက် ပ်က္စီး ၾကတယ္။ ရက္စက္ပါတယ္ဗ်ာ"

"ေဒါက္တာဘေမာ္ကေကာ ဘယ့္ႏွယ္လဲ"

"လူမရွိဘူး ဆရာေလးရ။ မဟုတ္လွေပမယ့္ သူ႔တင္ထားတဲ့ သေဘာပဲ။ သူ႔ကို ကမၻာက သိတာကိုး"

မအိမ္ကံကေတာ့ အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာ ဆီက စာဆိုတာက လြဲလို႔ အျခား ဘာမွ မသိလိုက္ရဘဲ မီး႐ိႈ႕လိုက္တာကို နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ကိုသာေဆာ့ ဆိုသူက အစ္ကိုႏွင့္ ရင္းႏွီးသည္ဆိုေတာ့လည္း နည္းနည္းပါးပါး မာေၾကာင္း သာေၾကာင္း ေမးခ်င္လွပါ၏။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ မေမးရဲေသးပါ။ ကိုေျပသိမ္း ၾကည့္ရတာ အေရးတႀကီး ရွိပံုေပၚေနလုိ႔ ျဖစ္ပါ၏။ ကိုေျပသိမ္းႏွင့္ ကိုသာေဆာ့တို႔ စကားေျပာ မကုန္ေတာ့ မအိမ္ကံလည္း အေပၚထပ္ကို ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့လည္း မအိမ္ကံ တစ္ေယာက္ ကိုေျပသိမ္းကို ေစာင့္ရင္း ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့ေလသည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ သံစံုနာရီႀကီး ႏွစ္ခ်က္ တင္းတင္းျမည္သံ အၾကားမွာ မအိမ္ကံ ဆတ္ခနဲ လန္႔ႏိုး သြားခဲ့သည္။ ေဘးမွာ ကိုေျပသိမ္း ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။

"အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာ ေနေကာင္းရဲ႕လား အစ္ကို"

"ေကာင္းပါတယ္။ စာက အေရးႀကီးေတာ့ တျခား ဘာမွ ထည့္မေရးႏိုင္ဘူးေပါ့ေလ။ အေျခအေနေတြ ေကာင္းစရာ မရွိဘူး အိမ္ကေလး။ ဂ်ပန္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ၾကေတာ့မယ္"

ထိုညက မအိမ္ကံ အိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့ေသာ္လည္း ကိုေျပသိမ္းခမ်ာ အိပ္ေပ်ာ္ပံုမရ။ တစ္ညလံုး ငုတ္တုတ္ မိုးလင္းသြားခဲ့ ပံုရသည္။ မနက္ မအိမ္ကံ ႏိုးေတာ့ ကိုသာေဆာ့ ဆိုသူ မရွိေတာ့ၿပီ။ မနက္ေစာေစာ ရြာကုိ ျဖတ္သြား တတ္ၾကေသာ ထင္းလွည္း တစ္စီးေပၚ တင္ေပးလိုက္သည္ ဆို၏။ မအိမ္ကံကေတာ့ တိုင္း ေရးျပည္ေရးေတြ သိပ္မသိေသာ္လည္း ကိုေျပသိမ္း အမူအရာကို ၾကည့္၍ အေရးႀကီးမွန္းေတာ့ အကဲခတ္မိသည္။ ရြာေတြ ဆင္းရဲၾကတာေတာ့ အမွန္ပင္။ မအိမ္ကံပင္ ရက္ကန္း႐ံုေတြ ပိတ္ထားရတာ ၾကာၿပီ။ ခ်ည္ခင္ မရေတာ့၍ ျဖစ္သည္။ ရက္ကန္းသမမ်ား ခမ်ာ ၀င္ေငြမရွိၾကေတာ့ ရရာရေၾကာင္း ရွာေဖြ စားၾကရရွာၿပီ။ မအိမ္ကံ ခ်ေပးထားေသာ ေငြရင္းေတြလည္း မဆပ္ႏိုင္ၾကေတာ့။ အရင္းမဆပ္ ႏိုင္ၾကတာထား၊ စားဖို႔ပင္ အႏိုင္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကသည္။ ဂ်ပန္က တစ္မ်ဳိး ဆိုသည့္ ၾကားက ဓားျပ ရန္က ပူျပန္ပါ၏။ ႏြားခိုးေတြကလည္း ေသာင္းက်န္း လြန္းလွသည္။ ႏြားေပ်ာက္လွ်င္ အရွင္ရဖို႔ မေသခ်ာ။ ဘယ္သူကမွ လည္း ဂ်ပန္ကို သြားမတိုင္ခ်င္ၾကေတာ့ ၿငိမ္ေနၾကရသည္။ တကယ့္ ေခတ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာ မအိမ္ကံ၏ ကိုယ္၀န္ကလည္း ရင့္သည္ထက္ ရင့္လာခဲ့ၿပီ။

သည္ရက္ေတြထဲမွာပဲ ေက်းဥႏွင့္ ဖိုးတုတ္ကို လူႀကီး ေလးငါးေယာက္၊ ကန္ေတာ့ပြဲ တစ္ပြဲျဖင့္ လက္ထပ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ အေဖ ဦးသာထန္ႏွင့္ အေမပန္း႐ံု တို႔က ဧကမတ္တင္းရွိ ေျမတစ္ကြက္ လက္ဖြဲ႕သလို မအိမ္ကံကလည္း ေရႊႏွစ္က်ပ္သား လက္ဖြဲ႕ခဲ့ပါ၏။ တစ္အိုး တစ္အိမ္ေတာ့ အခြဲမခံဘဲ ၀ိုင္းတိုက္ထဲမွာပဲ ေနေစသည္။ ကိုဖိုးေငြႏွင့္ မလွအံုတို႔ကို မအိမ္ကံတို႔ အိမ္ဘက္မွာ လာေနခိုင္းလိုက္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မအိမ္ကံတို႔ အိမ္မွာ လူေတြ တ႐ုန္း႐ုန္း ရွိလွ၏။ ေက်းဥကေတာ့ မအိမ္ကံ အနီးမွာ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳ႐ံုသာ။ ဖိုးကူးကေတာ့ ကိုေျပသိမ္း၏ လက္က သံုးေတာင္ေ၀ွး ျဖစ္လာပါ၏။ ကိုေျပသိမ္း ျမင္းျခံ သြားရသည့္ အခါတိုင္း ဖိုးကူးပါျမဲ။

ခုတေလာ ကိုေျပသိမ္း တစ္ေယာက္ ျမင္းျခံကို အကူး အလူး မ်ားလွတာကို မအိမ္ကံ မႀကိဳက္ေသာ္လည္း မတားသာ ရွိခဲ့ရသည္။ မအိမ္ကံ စိုးရိမ္သည့္ အတိုင္းပင္ တစ္ရက္မွာေတာ့ ကိုေျပသိမ္း စီးလာသည့္ လွည္းကို ဂ်ပန္စစ္ ပုလိပ္သံုးေယာက္ႏွင့္ အလုိေတာ္ရိ သံုးေယာက္တို႔က ရာေက်ာ္ ဇရပ္အနီးတြင္ တားကာ လွည္းတစ္စီးလံုး ခါးက်ဳိးေအာင္ ရွာျခင္း ခံခဲ့ရပါ၏။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုေန႔က လွည္းေပၚမွာ ဂ်ပန္တို႔က သည္းႀကီးမည္းႀကီး ရွာေနၾကေသာ ၿဗိတိသွ်တို႔ ေကာင္းကင္က ၾကဲခ်သည့္ ေလနတ္သား သတင္းလႊာ အခ်ဳိ႕ႏွင့္ အသံဖမ္းစက္ ေရဒီယို တစ္လံုး ပါလာခဲ့ျခင္းပင္။ အလိုေတာ္ရိ သံုးေယာက္ထဲမွာ တစ္ေယာက္က ေက်ာ္ဒင္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။

ထိုရက္က ကိုေျပသိမ္း ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းကို အျပန္ ေနာက္က်သည္။ ျမင္းျခံမွာ အခ်ိန္လင့္ သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ ထိုေန႔က ကိုေျပသိမ္းတြင္ မအိမ္ကံ ေပးလိုက္ေသာ တာ၀န္ တစ္ခုကလည္း ပါလာခဲ့ေသးသည္။ ျမင္းျခံေန ပြဲကေတာ္ႀကီးထံ ၀င္ရန္ျဖစ္သည္။ လက္ရက္ထည္မ်ားထဲက ခ်ည္လံုခ်ည္ လက္က်န္မ်ား ေစ်းမက်ေသာ္လည္း ခ်ည္ထည္ေတြက မတန္တဆ ေစ်းေခါင္ခိုက္ ေနသျဖင့္ အနား မကပ္ႏိုင္ဘဲ ရွိခဲ့သည္။ မအိမ္ကံ အလို အရ ရက္ကန္း႐ံုကို နားထားလုိ႔ ျဖစ္ေသာ္လည္း ရက္ကန္းသားေတြ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ ျဖစ္သည္။ ခ်ည္ထုပ္ေစ်း က်၊ မက်၊ အလုပ္စလို႔ ျဖစ္၊ မျဖစ္ ၀င္ေမးခဲ့ရန္ မအိမ္ကံ မွာလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။

"ခုေနေတာ့ ေမာင္ေျပသိမ္းရယ္ ေရႊေတာင္ ေယာက်္ား ပုဆိုးက တစ္ထည္ ရွစ္က်ပ္ ရွစ္ပဲ၊ မံုရြာပုဆိုးက ခုနစ္က်ပ္၊ ဗမာဖ်င္ၾကမ္း ပုဆိုးေတြက ေလးက်ပ္ ဆယ့္ႏွစ္ပဲ၊ ပေလကပ္က တစ္ဆယ္နဲ႔ ရွစ္ပဲေလာက္ ေပါက္ေနတယ္။ ပေလကပ္က ကုလားျပည္က မလာတာ ၾကာလို႔ ထင္သေလာက္ေတာ့ မရွိဘူး ေျပာလိုက္ပါ။ မအိမ္ကံက ေရႊေစ်းလည္း ေမးလိုက္လို႔ ေရးေပး လိုက္တယ္။ ေရႊဒဂၤါးျမင္းလက္သစ္က တစ္ျပား ေျခာက္ဆယ့္ ရွစ္က်ပ္၊ လက္ေဟာင္းက ခုနစ္ဆယ့္ တစ္က်ပ္၊ အထည္ပ်က္က တစ္ရာ၊ ပုရပိုက္ေခါက္ ဇီကယ္က တစ္ရာေလးဆယ့္ ငါးက်ပ္၊ တိုလာက ကိုးဆယ့္ေျခာက္က်ပ္၊ ပုရပိုက္ေခါက္ အထည္ပ်က္က တစ္ရာ့ဆယ့္ငါးက်ပ္၊ ေဒၚလာ ေလးျပားစီးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္၊ ႏွစ္ျပားစီးက တစ္ရာ့အစိတ္ ေပါက္ေနတယ္။ ေရႊေရာင္းၿပီး အထည္ ရက္ခ်င္ဟန္ တူပါရဲ႕။ ဘာမွမလုပ္နဲ႔ဦးလို႔ ေျပာလိုက္ပါကြယ္။ အေရာင္းအ၀ယ္ေတြက မေကာင္းလွဘူး၊ ေစ်း႐ူးေခၚတာေပါ့ကြယ္"

ပြဲကေတာ္ႀကီးက ပဲ၊ ပိုင္ အသံုးမ်ားျဖင့္ ေျပာျပေသာ္လည္း ဂ်ပန္က ဆင့္ ဟု ေခၚေ၀ၚရန္ အမိန္႔ ထုတ္ထားပါ၏။ ပဲ၊ ပိုင္ သံုးစြဲ ေခၚေ၀ၚလွ်င္ ျပင္းထန္စြာ အေရးယူသည္။ သို႔ေသာ္ အမ်ားက ပဲ၊ ပိုင္ကိုပင္ ႏႈတ္က်ဳိးလက္က်ဳိး ရွိေနၾကဆဲျဖစ္ပါ၏။

ပြဲကေတာ္ႀကီးအိမ္မွာလည္း တစ္အိုးတစ္ေအာင့္ ၾကာခဲ့ ေသးသည္။ ပြဲကေတာ္ႀကီးႏွင့္ ေစ်းနာစကား အမွာအၾကား ကိစၥၿပီးမွ ဆရာႀကီး ဦးဘခင္ထံ ကူးလာ ခဲ့ရသည္။ ဆရာႀကီးက ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ထင္ထင္ေပၚေပၚ မေနေတာ့။ ေမာင္ရင္ေပၚ ေခ်ာက္ဘက္တြင္ ေရွာင္ေနသည္ ျဖစ္၍ ၿမိဳ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္ သြားရျပန္ ပါ၏။ ေမာင္ရင္ေပၚ ေခ်ာက္တြင္ ဆရာႀကီးႏွင့္ အတူ အျခား ပုဂိၢဳလ္မ်ား ပါရွိေနၾကသည္။ ဆရာႀကီးက ေလနတ္သား စာေစာင္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ အသံဖမ္းစက္ တစ္လံုး လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ယူသြားရန္ ထည့္ေပးလိုက္သည္။

"ေမာင္ေျပသိမ္း အသံဖမ္းစက္ နားေထာင္ပါ။ မင္း ၾကားသမွ် ျဖန္႔ေ၀ပါ။ ညေန ငါးနာရီ ဆိုရင္ စစ္သတင္းေတြလာတယ္။ ဂ႐ုေတာ့ စိုက္ကြယ့္။ အသံဖမ္းစက္ မိရင္ မသက္သာလွဘူး။ ဂ်ပန္က ၀ါဒ ျဖန္႔ေနတာေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္က ၀ါဒ ျဖန္႔ေနတာေတြလည္း မမွန္ဘူး။ သုိ႔ေပသိ စစ္သတင္း၊ စစ္အေျခအေန ကိုေတာ့ မျပတ္ သိေနဖို႔လိုတယ္။ ေမာင္ေျပသိမ္း ေရ လံုလံုျခံဳျခံဳေတာ့ ရွိပေစကြယ္"

စစ္ဖက္ အရာရွိမ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္ရသည့္ အသံဖမ္း စက္မ်ားကိုသာလွ်င္ အသံလႊင့္ျခင္းကို နားေထာင္ ႏိုင္ၾကသည္။ ထိုခြင့္ျပဳခ်က္ စာရြက္ မျပႏိုင္လွ်င္ ရက္စက္စြာ ညႇဥ္းပန္းခံတာကို ကိုေျပသိမ္း သိပါ၏။ ဂ်ပန္ ဗဟို ေၾကးနန္းႏွင့္ တယ္လီဖုန္း ဌာနက ၾကည့္႐ႈျပင္ဆင္ၿပီးမွ နားေထာင္ခြင့္ လိုင္စင္ရသည္ ျဖစ္၍ ဂ်ပန္က လိုင္းႀကိဳးမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ၿပီးမွ ခြင့္ျပဳၾကသည္။ ထိုေန႔က ေလနတ္သား စာရြက္သံုး၊ ေလးရြက္ႏွင့္ အသံ ဖမ္္းစက္ကို ဖိုးကူးကပဲ တာ၀န္ယူကာ ၀ွက္ေပးပါ၏။ ျမင္းျခံႏွင့္ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း အကူးအလူး မ်ားခဲ့လွၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ခါမွ ရွာေဖြျခင္း မရွိေတာ့လည္း ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္ ထြက္လာခဲ့ ၾကသည္။ နာမည္ေက်ာ္ ရာေက်ာ္ဇရပ္ အနီးအေရာက္မွာေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ အျဖစ္ႏွင့္ ၾကံဳရေလၿပီ။ ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္ သံုးေယာက္ႏွင့္ အလိုေတာ္ရိ သံုးေယာက္။ ကိုေျပသိမ္းကို စိမ္းစိမ္း ၀ါး၀ါး ၾကည့္သူမွာ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း ရြာသား အမႈပြဲစားေက်ာ္ဒင္။ မ်က္ႏွာေတြက တင္းမာလြန္း လွကာ သတင္းအရ ေစာင့္ေနၾကပံု ေပၚပါ၏။ ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္က လွည္းေရွ႕ ကားရားခြရပ္ၿပီး လက္ကာျပသည္။ ေက်ာ္ဒင္ကပဲ စေမးေလသည္။

"ဘယ့္ႏွယ္တံုး ေက်ာင္းဆရာရဲ႕။ ျမင္းျခံနဲ႔ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္း အလွမ္းစိပ္ လွခ်ည့္လား။ ဘာေတြမ်ား သြားသြားလုပ္ေနသာတုံး။ နိပြန္ မာစတာေတြကေတာင္ မ်က္စိေနာက္ ေနမွေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်"

ကိုေျပသိမ္းက ေက်ာင္းဆရာ ဆိုသည့္ အသံုးကို မႀကိဳက္လွေသာ္လည္း ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ လွည္းေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။ ဖိုးကူးကေတာ့ နကန္ကို ကိုင္ရင္း ႏြားနဖားႀကိဳးကို တုံးဆြဲထားရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ပါ၏။ လွည္းေပၚမွာ ဘာမွေတာ့ မပါပါ။ ျမင္းျခံထြက္ ပစၥည္း အနည္းအပါးႏွင့္ စားစရာ အခ်ဳိ႕သာျဖစ္သည္။ အလိုေတာ္ရိ တစ္ေယာက္က လွည္းေအာက္ကို ၀င္ကာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္သည္။ လွည္းေပၚ တက္ၿပီး ကတ္ၾကမ္းကို ခြာသည္။ လွည္းရံတိုင္မွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ ဖိနပ္ေတြကိုပင္ ျဖဳတ္ယူၿပီး အဟရွိ၊ မရွိ ျဖဲၾကည့္သည္။

"ေနဦးဗ် အမႈပြဲစားရဲ႕၊ ခင္ဗ်ားတို႔က ဘာရွာတာတုံး"

"အဂၤလိပ္ ေလယာဥ္ပ်ံေတြက ၾကဲခ်သဲ့ စာရြက္ေတြရွာသာ။ အေနာက္တန္း ရြာေတြမွာ အဂၤလိပ္၀ါဒျဖန္႔ စာရြက္ေတြ ေရာက္ေနသာ သတင္း ရထားသယ္။ ျမင္းျခံက ၀င္ေနသာလည္း နိပြန္မာစတာေတြက သိေနသယ္။ ဒါမ်ဳိးက လူတိုင္း လုပ္၀ံ့သာ မဟုတ္ဘူးေလ"

"ျဖစ္ရေလဗ်ာ၊ ဒါမ်ဳိး လွည္းေပၚ တင္လာပါ့မလား ကိုယ့္လူရဲ႕။ အဲသေလာက္ ဘယ္ညံ့ပါ့မလဲ"

အမႈပြဲစား ေက်ာ္ဒင္က မထီတရီ ႏိုင္လွသည္။ အလိုေတာ္ရိ ဘေဆာင္ကေတာ့ လွည္းေပၚမွာ ေသခ်ာေပါက္ ေတြ႕ရေတာ့မည့္ပံုျဖင့္ လွည္းစေရြးေပါက္ ရွိသမွ် လိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဘာမွမေတြ႕။ သို႔ေသာ္ လွည္းကို မလႊတ္ေသးဘဲ သည္းႀကီး မည္းႀကီး ရွာျပန္ပါ၏။ ဖိုးကူးကို ဆင္းခိုင္းသည္။ ဖိုးကူးက နကန္ကို ေဇာ္ထမ္း ထမ္းရင္း ခုန္ခ်သည္။ ဘေဆာင္က ဖိုးကူး နားရင္းကို တစ္ခ်က္ ႐ိုက္လိုက္ရင္း ေငါက္သည္။

"ေကာင္ေလး ေျပာစမ္း ဘာပါသလဲ"

ဖိုးကူးက မ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ ပ်က္သြားေသာ္လည္း ဘာမွ မေျပာဘဲ ကိုေျပသိမ္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုေျပသိမ္းက ဘေဆာင္အနား တိုးသြားၿပီး အက်ႌ လည္ကုပ္ကို ဆြဲလိုက္ ေလ၏။

"ေဟ့ေကာင္ မင္းက ဗမာ လုပ္ၿပီး ေသြးပုပ္လွခ်ည့္လား ကြ။ မင္း ရွာေလ ေတြ႕ရင္ မင္းတို႔သေဘာ၊ လူကို မထိနဲ႔"

ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္ ႏွစ္ေယာက္က ကိုေျပသိမ္းကို ခ်ဳပ္လိုက္ၾကကာ တစ္ကိုယ္လံုး အႏွံ႔ ရွာၾကသည္။ ပြဲစားႀကီး ကေတာ္ ေရးေပးလိုက္သည့္ ေစ်းစာရင္း စာရြက္ကို ေတြ႕ေတာ့ အမႈပြဲစား ေက်ာ္ဒင္ကို ျပသည္။ ေက်ာ္ဒင္က စာကိုဖတ္ၿပီး ေခါင္းခါျပရင္း ဂ်ပန္လို ရွင္းျပသည္။ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ လွည္းကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။

"ေက်ာင္းဆရာ ကံေကာင္းလွသဗ်၊ ေနာ"

"ေအးဗ်၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့ ကံဆုိးတာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ မရွာတတ္ ေသးဘဲကိုးဗ်"

အမႈပြဲစား ေက်ာ္ဒင္က တံေတြးကို ထီြခနဲ ေထြးသည္။ လွည္းထြက္လာေတာ့ ခါးေထာက္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေလသည္။

ကိုေျပသိမ္းတို႔ လွည္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုေျပသိမ္းက လွည္းကို ခြၽတ္ေစသည္။ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို ႏြားစာက်င္းမွာ ခ်ည္ေစသည္။ လွည္းေပၚက ပစၥည္းေတြ မခ်ခိုင္းဘဲ အိမ္ထဲ ၀င္လာခဲ့သည္။ မအိမ္ကံကို အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ မအိမ္ကံကေတာ့ ေက်ာ္ဒင္ကို အခဲမေက်ႏိုင္ဘဲ ရွိေလ၏။ ဦးသာထန္ႏွင့္ ေဒၚပန္း႐ံုတို႔က ဥပုသ္ေန႔မို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ရွိေနၾကသည္။ ေမွာင္မွ အိမ္ျပန္လာၾကလိမ့္မည္။

"ဖိုးကူး လွည္းေပၚက ပစၥည္းေတြ မခ်နဲ႔။ သည္ေကာင္ေတြ ေရာက္လာၾက လိမ့္ဦးမယ္။ အိမ္ကို ရွာၾကလိမ့္မယ္။ မယံု ၾကည့္ေနၾက"

ထင္သည့္ အတိုင္းပင္ ညေနေစာင္းမွာ ေစာေစာက စစ္ပုလိပ္မ်ားႏွင့္ ေက်ာ္ဒင္တို႔ အလိုေတာ္ရိ သံုးေယာက္ ေရာက္လာၾက ျပန္သည္။ လွည္းေပၚမွာ မေတြ႕ေသာ္လည္း အိမ္မွာေတာ့ ရွိရမည္ ထင္ကာ အရွာအေဖြ ေရာက္လာၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ဒင္တို႔ ေရာက္လာသည္ႏွင့္ မအိမ္ကံ ဆင္းလာခဲ့သည္။ မအိမ္ကံက ေက်ာ္ဒင့္ေရွ႕ သြားရပ္သည္။ ခါးကို တင္းတင္း ေထာက္ရင္း ေမးသည္။

"အလို ပြဲညြန္႔စားမင္း ဘာကိစၥပါလိမ့္။ လွည္းက်ဳိးေအာင္ ရွာသာေတာင္ အားမရဘူးလား။ က်ဳပ္တို႔ ၀ိုင္းတိုက္ထဲကို ဂ်ပန္ ေခၚလာသာ ႏွစ္ခါရွိၿပီေကာ။ မလြန္ဘူးလား။ ဘာေတြမ်ား အခဲမေက် ႏိုင္ပါလိမ့္ေတာ္"

"အခဲမေက်သာ မဟုတ္ဘူး မအိမ္ကံ၊ နိပြန္မာစတာေတြက မသကၤာလို႔ ရွာခ်င္သယ္ ေျပာသာနဲ႔ ေခၚလာသာ။ သည္ဘက္ ရြာေတြမွာ ၿဗိတိသွ် စာရြက္ေတြ ေရာက္ေနလို႔"

"ရွာပါ ရွာပါ၊ ဘိန္းပစ္ မထားရင္ ေတြ႕စရာ မရွိပါဘူး"

"က်ဳပ္တို႔က ဘိန္းပစ္ဖမ္းသဲ့ ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး မအိမ္ကံ။ စကားကို ဆင္ျခင္ေျပာပါ။ တာ၀န္အရ လုပ္ရသာ။ ဘေဆာင္ ရွာကြာ"

ဘေဆာင္ႏွင့္ အျခား တစ္ေယာက္က အိမ္၀ိုင္းအႏွံ႔ အိမ္ေအာက္၊ အိမ္ေပၚ ရွာၾကသည္။ ဂ်ပန္စစ္ ပုလိပ္ေတြကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အကဲခတ္ ေနၾက၏။ ကိုေျပသိမ္းက စာရြက္စာတမ္း တခ်ဳိ႕ကို ကိုင္လာကာ ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္ တစ္ေယာက္ကို သြားျပသည္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာျပေနသည္။ ဂ်ပန္က အဂၤလိပ္စကား ကိုနားမလည္။ ကိုေျပသိမ္း ျပသည့္ စာရြက္ႏွစ္ရြက္ကုိ ျဖန္႔ၾကည့္သည္။ ကိုေျပသိမ္းကို သည္ဘက္နယ္တြင္ အေရွ႕အာရွ လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုး စည္း႐ံုးေရးမွဴး ခန္႔ထားေၾကာင္း ျမန္မာ၊ ဂ်ပန္ ႏွစ္ဘာသာ စာရြက္ႏွစ္ရြက္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဘာသာ စာရြက္တြင္ အစည္းအ႐ံုး ဥကၠ႒ ပုဂံဦးဘဂ်မ္းႏွင့္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး သခင္ခင္ေအာင္တို႔၏ လက္မွတ္ပါသည္။ ဂ်ပန္ဘာသာ စာရြက္မွာေတာ့ ဂ်ပန္စစ္တပ္မွ နာဂါယူ၊ ကာ၀ါအုခ်ိႏွင့္ ကိုးမိုးဒါးတို႔ လက္မွတ္ ေရးထိုး ထားတာပါသည္။

ဂ်ပန္စစ္ပုလိပ္က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ရင္း ဂ်ပန္ အခ်င္းခ်င္း စကားေတြ ေျပာေနၾကသည္။ အမႈပြဲစား ေက်ာ္ဒင္ကို တစ္စံုတစ္ရာ လွမ္းေျပာၿပီး ကိုေျပသိမ္းကို ဦးညႊတ္ကာ ထြက္သြား ၾကေတာ့သည္။ ေက်ာ္ဒင္တို႔၊ ဘေဆာင္တို႔လည္း အသာယို႔ကာ လိုက္ဖုိ႔ ျပင္ရေလေတာ့သည္။ မအိမ္ကံက အေျခ အေနကို အကဲခတ္မိသည္ႏွင့္ ေက်ာ္ဒင့္ကို လက္ညိႇဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးေလ၏။

"၀ိုင္းထဲက အခု ထြက္ၾကစမ္း။ အမ်ဳိးသစၥာေဖာက္ေတြ။ ဆရာၾကည္လို သူေတာ္ေကာင္းကိုေတာင္ သတ္သဲ့ဟာေတြ။ ကိုယ့္ရြာက ျမင္းက်ဳိးေတြက ပတတ္ ထရပ္ခ်င္ၾကသာ တေမွာင့္ေတာ္"

ကိုေျပသိမ္းက စာရြက္ေတြ ျပလိုက္ေတာ့ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ေတြက ဘာကို ေက်နပ္သြားမွန္း မသိၾကေသာ္လည္း ထိေရာက္သည့္ စာရြက္စာတမ္း ေတြလို႔ေတာ့ ေက်ာ္ဒင္တို႔ လူစု သေဘာ ေပါက္ၾကပံုေပၚသည္။ ဂ်ပန္ေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ၾကေလ၏။ ဂ်ပန္ေတြျပန္ေတာ့မွ ကိုေျပသိမ္းက ဖိုးကူးကို လွည္းေပၚကေန နတ္သား စာရြက္မ်ားႏွင့္ အသံဖမ္း စက္ငယ္ကို ယူခိုင္းလိုက္သည္။ သည္ပစၥည္းေတြ လွည္းေပၚမွာ ပါလာခဲ့ၾကေပသိ ဂ်ပန္ေတြ မေတြ႕ခဲ့ၾက။ စာရြက္လိပ္က ႏြား႐ိုက္နကန္(တံဖ်ာ)ဖင္တြင္ အေခါင္းျပဳကာ လိပ္ထည့္ထားျခင္း ျဖစ္၍၊ အသံဖမ္းစက္က လွည္းေရွ႕ စြယ္ရန္းမွာ ခ်ိတ္ထားေသာ ဘူးသီးေျခာက္ ေရဘူးႀကီးထဲမွာ ထည့္ထားျခင္း ျဖစ္၏။ ေရမပါေသာ ဘူးခါးသီးေျခာက္ကို ခါးရစ္မွ ဆြဲဖြင့္လိုက္ေတာ့ အတြင္းမွာ ပစၥည္း ထည့္ႏိုင္သည္။ ေရဘူးေတာင္းကို ႀကိမ္ကြပ္၍ ႀကိဳးျဖင့္ဆိုင္းကာ ခရီးေဆာင္ ေရဘူးအျဖစ္ သံုးၾကသည္။ လွည္းတိုင္းမွာ ဘူးသီးေျခာက္ ေရဘူး ပါတတ္သျဖင့္ ဂ်ပန္ ေတြက ခရီးေဆာင္ ေရဘူးလို႔သာ ထင္ၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ဖိုးကူးက ဘူးသီးေျခာက္ အဖံုးကို ေရကေလး ဆြတ္ထားေတာ့ အံထဲမွာ ေရရွိေၾကာင္း ျပထားသလုိ ျဖစ္ေနတာလည္း ပါပါလိမ့္မည္။

"အစ္ကိုရယ္ ဒုကၡေတာ့ ေရာက္ေတာ့မွာပဲ။ ကံသီလို႔ပါလား။ ေတြ႕လိုက္ရင္ မသက္သာဘူးေနာ္။ မအိမ္ကံ ရင္ေတြ ပူလိုက္သာေတာ္။ အသြားအလာ ဆင္ျခင္ပါေတာ့"

ကိုေျပသိမ္းကေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပင္။ မအိမ္ကံ၏ ၀မ္းဗိုက္ ပံု႔ပံု႔ကို ပြတ္သပ္ရင္း ေခ်ာ့ေတာ့လည္း မေျပာသာေတာ့ၿပီ။

တန္ခူးမည္မွတ္၊ ဖက္စြတ္ေရတိုး သႀကၤန္မိုး...။

အခါရက္ေတြတုန္းက သႀကၤန္လက္ေဆး မိုးကေလး ရြာခ်ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေလျပင္းေတြ မၾကာခဏ ဆိုသလို က်ေနတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလနီၾကမ္းပင္ က်တာ ရွိသည္။ ေလေတြ မႈန္ေနတာကလည္း ညေနခင္းတိုင္း လိုလိုပင္။ သႀကၤန္ရက္ေတြတုန္းက အခါႀကီး ရက္ႀကီး မုန္႔ေတြလုပ္ၾက၊ လွဴၾကတန္းၾက လုပ္ခဲ့ၾကေသးသည္။ စည္စည္ကားကားေတာ့ မဟုတ္။ ထံုးစံ မပ်က္ က်င္းပခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္၏။ သည့္ေနာက္ေတာ့ ေဇာင္ခ်မ္းကုန္းသည္လည္း အပူဒဏ္ကို ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံရင္း ငိုက္မ်ဥ္းေနသည့္ ပမာ မလႈပ္မယွက္ ရွိခဲ့ရသည္။

မအိမ္ကံခမ်ာ ကိုယ္၀န္ ရင့္မာလာသည္ႏွင့္ အမွ် အိမ္ႀကီးေပၚမွာ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတေလ ရက္ကန္းသံ မညံေတာ့ေသာ ရက္ကန္း႐ံုေတြ ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း အပ်ဳိဘ၀ကို သတိရ ေနမိတတ္ပါ၏။ ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္၊ ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ကိုယ့္ကိုယ္ လုပ္ခ်င္သမွ် လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ေၾကးရတတ္ သူႀကီးသမီး တစ္ေယာက္အဖို႔ လကလည္းသာ၊ ေလကလည္း ျဖဴးခဲ့ရသည့္ ဘ၀ပင္။ ရြာဆင္းရဲမွန္း သိေတာ့ တတ္စြမ္းသမွ် ပခံုးႏွင့္ ခံခဲ့သည္။ ေခတ္ဆိုး ေခတ္က်ပ္ႀကီးထဲမွာ လူေတြအားလံုး အတိဒုကၡ ဆိုက္ေနၾကရၿပီ။ ကေလးေတြ ခမ်ာလည္း စာေကာင္းေကာင္း သင္ခ်င္လို႔ မရသည့္ အေျခအေန ေရာက္ေနၾက ရသည္။

မအိမ္ကံ ကိုယ္၀န္ ရင့္မာလာေတာ့ အေမပန္း႐ံုက ပုတီး ကေလး တစ္ကံုး လက္ထဲ ထည့္ေပးသည္။ ေမတၱာသုတ္ကို ရြတ္ေစသည္။ သားေလးလား၊ သမီးေလးလား မသိရေသးသည့္ ရင္ေသြးကို စိတ္မွတ္ရင္း ေမတၱာ ပို႔ေစခဲ့ပါ၏။

"သည္လို အခ်ိန္ကေလးမွာ ေမတၱာစိတ္ ကေလးကိုပဲ အာ႐ံုမွာ ညႊတ္ကြယ့္ သမီးရဲ႕။ ကိုယ္၀န္သည္ ဆိုသာ စိတ္ႏွလံုး ၿငိမ္းေအးေအာင္ ထားရသယ္။ ဘ၀တစ္ခုက ဘ၀တစ္ခုကို လာၿပီး တြယ္ၿငိသယ္ ဆိုကတည္းက အေၾကာင္းေတြရွိသယ္။ ဘေ၀ ဘ၀က အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ငါ့သမီး ၀မ္းမွာ လာမီွးသာေပါ့။ ဖြားရက္က လဆုတ္ဖြား ရက္ထဲ က်ေတာ့ ဆယ့္ေလးရက္ ဖြားရင္ ေကာင္းမွာ၊ သားသမီး ေခ်ာရတတ္သယ္"

"ဟုတ္လား အေမ"

"ဟုတ္သယ္ သမီး၊ ဖြားရက္အလိုက္ အက်ဳိးေပးသာေတြ ရွိသယ္။ လဆုတ္ ႏွစ္ရက္ဖြားေတာ့ ဥစၥာ ေပါတတ္သယ္။ လဆုတ္ေျခာက္ရက္ ဖြားရင္ ခ်မ္းသာသယ္။ လဆုတ္ ခုနစ္ရက္ ဖြားမ်ား က်ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းသဲ့ေတာ္။ လဆုတ္ဆယ့္ႏွစ္ရက္ ဖြားရင္ ႂကြယ္ပိုးႂကြယ္၀ ရွိသယ္။ လဆုတ္ဆယ့္သံုးရက္ ဖြားေတာ့ ထင္ေပၚ တတ္သတဲ့။ လဆုတ္ဆယ့္ေလးရက္ ဖြားရင္ေတာ့ အဆင္း လွသတဲ့ေတာ္"

"ကေန႔ ဘယ္ႏွရက္ပါလိမ့္ အေမ"

"လျပည့္ေက်ာ္ ဆယ္ရက္ ထင္သာပဲဟဲ့။ ငါ့သမီးေမြးရက္က လိုေသး ထင္ပ"

"မအိမ္ကံေတာ့ လျပည့္ေက်ာ္ဆယ့္ေလးရက္ေန႔ က်ေအာင္ ေစာင့္ေမြးမယ္။ မအိမ္ကံ သမီးက ေခ်ာမွကိုျဖစ္မွာ"

"ငါ့သမီးရယ္ ဘယ္ႏွယ့္ ေမြးရက္မ်ား ေစာင့္ေမြးရမယ္လို႔၊ စိတ္ထဲ ဘာမွမထားနဲ႔။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေန"

မအိမ္ကံ စိတ္ထဲမွာ သမီး မိန္းကေလးသာ စိတ္စြဲ ေနခဲ့သည္။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ ထားရသည့္ ရက္ေတြမွာ သမီး မအိမ္ၿမိဳင္ အမည္တပ္ၿပီး ေမတၱာ အာ႐ံုျပဳခဲ့သည္။ ေခ်ာပါေစေၾကာင္း၊ လွပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းခဲ့သည္။ သမၼာေဒ၀ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္ေတြကို တိုင္တည္ခဲ့သည္။ မိဆိုင္ဖဆိုင္ ႐ိုးရာနတ္ကို ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။ "မအိမ္ၿမိဳင္ရယ္၊ အေမ့သမီး ညည္း ေခ်ာလြန္း၊ လွလြန္း လိုက္စမ္းပါေအ။ အေမ လက္ခေမာင္းခတ္ လိုက္စမ္းပါရစီ" လို႔ မၾကာခဏ ေရရြတ္ခဲ့သည္။

မအိမ္ကံ မီးဖြားဖို႔ အတြက္ မီးေနေဆာင္ ျပင္ဆင္ၾကၿပီ။ မအိမ္ကံကို ေမြးဖြားခဲ့ေသာ အိမ္ေအာက္ထပ္ အခန္းမွာပဲ မီးေနကတ္ေတြ ခင္းကာ ရွင္းၾကလင္းၾက၊ မီးေနသည္ အသံုးအေဆာင္ေတြ စုေဆာင္းၾကႏွင့္ တစ္အိမ္လံုး မအိမ္ကံကိုသာ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ရွိေနၾကသည္။ ရြာအေနာက္ပိုင္းက အရပ္လက္သည္ အေမညိဳကို ေန႔ေရာညပါ အိမ္မွာပဲေ ကြၽးေမြးၿပီး ေခၚထားလိုက္ၾကၿပီ။

စိတ္ကပဲ ေဆာင္လို႔လား မေျပာတတ္ပါ။ တန္ခူးလျပည့္ေက်ာ္ ဆယ့္ေလးရက္ေန႔မွာ မအိမ္ကံ ၀မ္းဗိုက္ နာလာခဲ့သည္။ အေမညိဳက မအိမ္ကံကို မီးေနခန္းထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ ခိုင္းသည္။ မအိမ္ကံ အလွမ္းအျပဳကို အကဲခတ္သည္။ ေက်းဥက မအိမ္ကံ မလဲမၿပိဳေအာင္ ေဘးမွာ ရိွေနရပါ၏။ ကိုေျပသိမ္း ကေတာ့ ပဲေမွာ္တိုက္ေဘးက ထန္းကုလားထိုင္မွာ ေယာကၡမ သူႀကီးႏွင့္အတူ ထိုင္ေနရေသာ္လည္း စိတ္က မေျဖာင့္ႏိုင္။ အေရးရယ္ အေၾကာင္းရယ္ ရွိလွ်င္ ျမင္းျခံကို ပို႔ရန္ လွည္းႏွင့္ ဖိုးကူးကို အသင့္ ရွိေနေစသည္။ မီးေနခန္းဆီက မအိမ္ကံ ညည္းသံၾကားရျပန္၏။

ညေန မြန္းလြဲ ႏွစ္ခ်က္ တီးၿပီးစမွာပင္ ေလနီၾကမ္းႀကီး က်လာခဲ့ေလၿပီ။ သဲေတြဖုန္ေတြက တစ္ရြာလံုး မီးခိုးလံုး ဖုန္လံုးမ်ားလုိ မႈန္မိႈင္းေစခဲ့သည္။ ေကာင္းကင္သည္ ရဲရဲနီလ်က္ ရွိေလသည္။ ေလက ျပင္းသည္ထက္ ျပင္းလာ သကဲ့သို႔ မအိမ္ကံ၏ ကာယိကဒုကၡ ေ၀ဒနာကလည္း ျပင္းသည္ထက္ ျပင္းလာခဲ့ သည္။

"မအိမ္ကံ ညည္းစိတ္က အေရးႀကီးသယ္။ ေလျပင္းက်သာ ညည္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူးမွတ္။ မေၾကာက္နဲ႔ အေမညိဳ ရွိသယ္၊ မၾကာညြန္႔တို႔ ရွိသယ္၊ ညည္းအေမ ပန္း႐ံု ရွိသယ္၊ လွအံုတို႔၊ စိမ္းျမတို႔၊ ေက်းဥတို႔ ရွိသယ္၊ ၾကားလား မိန္းကေလး"

ည ခုနစ္နာရီ...။

ေလျပင္းသည္ပင္ ၿငိမ္က် သြားပါ၏။ မိုးစက္ကေလးေတြ တေျဖာက္ေျဖာက္ က်သံ ၾကားေနရသည္။ မအိမ္ကံသည္ ခဏ ကေလး မိန္းေမာ သြားသလို ၿငိမ္သက္သြားေလသည္။ ၀မ္းဗိုက္က ညႇစ္ယူလိုက္သလို နာက်င္ သြားသျဖင့္ အေမေရလို႔ ေအာ္လိုက္သည္။ မအိမ္ကံ အားကို တင္းသည္။ ကေန႔ လျပည့္ ေက်ာ္ဆယ့္ေလးရက္။ ကေန႔ ေမြးမွကုိ ျဖစ္မည္။ မိန္းကေလး ေမြးမွကိုျဖစ္မည္။ သည္ႏွစ္ခ်က္ တိုက္ကို တိုက္ဆိုင္ရမည္။

ည ကိုးနာရီ...။

သံစံု နာရီႀကီးထိုးသံ ကိုးခ်က္ ထြက္ေပၚလာေလၿပီ။

ည ဆယ္နာရီ...။
ည ဆယ့္တစ္နာရီ...။

နာရီႀကီး၏ သံစံုနာရီ ထိုးသံကို ညည္းညဴ ေနရသည့္ၾကားက မအိမ္ကံ ၾကားေနရပါ၏။ ည ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္မွ ေမြးရင္ေကာ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေန႔ကူး သြားလိမ့္မည္။ အခုေကာ ဘယ္ႏွနာရီ ထိုးေနၿပီလဲ။ မအိမ္ကံ မခန္႔မွန္းတတ္ပါ။ မအိမ္ကံ ရင္ထဲမွာ ဟာခနဲ ျဖစ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရၿပီး နာက်င္ျခင္း၏ အေခါင္အဖ်ားကို ေရာက္သြားသလို တစ္ခ်က္ ညည္းညဴလိုက္သည္။

"အေမ့..."

"ပန္း႐ံု၊ ဟဲ့ ပန္း႐ံု ညည္းေျမးကေလး ေမြးပါၿပီေတာ္။ နာရီ ေမးစမ္းဟဲ့"

အေမပန္း႐ံုက ပဲေမွာ္တိုက္ အေမွာင္ထဲမွာ ထိုင္ေနၾကသူ ႏွစ္ေယာက္ဆီကို ေျပးလာကာ ကိုေျပသိမ္းကို နာရီ ေမးသည္။ ကိုေျပသိမ္းက အနားက ဒန္မီးခတ္ကုိ ျခစ္ၿပီး လက္ကနာရီ ၾကည့္သည္။

"ဆယ့္တစ္နာရီ သံုးမတ္ အေမ"

အေမပန္း႐ံု မီးေနခန္းထဲ ျပန္၀င္လာခဲ့ကာ နာရီ ေျပာျပေနသည္။ ဆယ့္တစ္နာရီ သံုးမတ္။ ဒါဆိုရင္ ေန႔မကူး ေသးဘူး၊ လျပည့္ေက်ာ္ ဆယ့္ေလးရက္ေန႔ဖြားေပါ့။ ကေလး လွၿပီ၊ ေခ်ာၿပီေပါ့။ ေနပါဦး ဘာေလး ေမြးပါလိမ့္။ အေမ ပန္း႐ံုက ေမးေနၿပီ။

"အေမညိဳ ေျခ၊ လက္၊ အဂၤါစံုရဲ႕လားေတာ္"

"စံုပါ့ေအ၊ ဖေအ့ေျခဆံ လက္ဆံ မ်ဳိးေအရဲ႕။ မွန္အိမ္ သည္နားေရႊ႕စမ္း"

အေမပန္း႐ံုက မွန္အိမ္ကို မီးစာျမႇင့္ရင္း ေရႊ႕လာခဲ့သည္။

"ဘာေလးလဲ အေမညိဳ"

အေမပန္း႐ံု အသံက တုန္လိႈက္ ေနပါ၏။ မအိမ္ကံခမ်ာ မိန္းေမာ ေနသည့္ၾကားက နားစြင့္ေနခဲ့သည္။ မအိမ္ကံအဖို႔ သည္အခ်ိန္ ကေလးက ကံတိုက္မဲ ဖြင့္ခ်ိန္ မဟုတ္လား။

ဘာေလးလဲ...၊ ဘာေလးလဲ...။ ေျဖၾကပါေတာ့...။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)


ခင္ခင္ထူး

1 comment:

ေနေဒးသစ္ said...

Bro ေရ .... ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲခ်င္းစီ ဖတ္ေနတယ္ဗ်ာ ... အကုန္ေတာ့ မၿပီးေသးဘူး ... တစ္ဝက္ေလာက္ပဲ ဖတ္ရေသးေတာ့ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ သေဘာကို မျခံဳမိေသးဘူး ... အစပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းေနၿပီ ... ဒီလို ရသစာေကာင္းေလးေတြ အတြက္ အႀကံေလး တစ္ခုေတာ့ ေပးခဲ့ခ်င္တယ္ အစ္ကိုရာ .. နဲနဲခ်င္းစီ ျဖတ္ျဖတ္ တင္ေပးပါ့လား .. ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြန္ျပဴတာနဲ႕ စာဖတ္ရတာက ၾကာၾကာဖတ္ရင္ မဖတ္ႏိုင္ဘူးေလ ... အစ္ကိုလည္း သိမွာပါ ... မ်က္စိမေကာင္းတဲ့သူဆို ပိုဆိုးေပါ့ ... အစ္မ မသက္ဇင္ ဘေလာ့မွာ ပို႕စ္ေရးသလိုမ်ိဳးေပါ့ .. အဲလိုေလးဆို ဖတ္ရတဲ့ သူလည္း အရမ္းမပင္ပန္းပဲ တန္ဖိုးရွိတဲ့ စာေကာင္းတစ္ပုဒ္ကို ရသြားႏိုင္တာေပါ့ .. မဟုတ္ရင္ စာေကာင္း တစ္ပုဒ္ကို အေပၚယံၾကည့္ၿပီး ေက်ာ္သြားၾကမွာ စိုးလို႕ပါ .. ေစတနာနဲ႕ အၾကံျပဳတာပါဗ်ာ ေနာ္ ...