October 1, 2009

ေလွ်ာက္

အဲဒီညေနက
ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္....
ဧရာဝတီျမစ္နဒီရဲ႔ ကမ္းေပၚက သစ္ပင္တန္းကို ျဖတ္သန္းတိုးဝင္လာတဲ့ေလေျပထဲမွာ တမာနံ႕ေတြ သင္းပ်ံ႕ပါလာတာကို သတိထားမိပါတယ္၊ ျပီးေတာ့-

သူေျပာတာကိုလည္း အမွတ္ရလာပါတယ္၊ သူက ကဗ်ာပညာရွင္ဆိုေတာ့ ေျပာပံုက-----
' သူ----'
' ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္' ---တဲ့။

ကိုယ္ေရာစိတ္ေရာ ႏြမ္းႏြမ္းေၾကေၾကနဲ႔
အကၽြမ္းမဝင္တဲ့ ညေနရီမွာ
ေနေရာင္ကလည္း စိမ္းေနသလားလို႕ ထင္ရတယ္၊
ေရွ႕ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့
ျဖဴေရာ္ေရာ္လမ္းကေလး---
ဘယ္ေကြ႕ရာက ညာကိုေကာက္နဲ႔----
ဪ ဘယ္ကိုမ်ား ေရာက္ပါလိမ့္၊ ေရာက္မွာပါလိမ့္------- လို႕ေတြးရင္းေတြရင္း
' မေရမရာဇေဝဇဝါနဲ႕ သြားရမည့္ခရီးရဲ႔
မေသခ်ာတဲ့ ေဝဒနာကို ရင္မွာခံစားလာရတယ္' တဲ့
အဲဒီတုန္းကလည္း သူကိုေျပာဖူးပါတယ္၊
' ဘယ္ေရာက္လဲသိေအာင္ ဆက္ေလွ်ာက္-' လို႕
' ဆက္ေလွ်ာက္ ၾကည့္လိုက္ပါလား"၊........လုိ႕

= = = = = = = = = = = = = = = ==

ဧရာဝတီရဲ႕ ေသာင္စပ္ကို ဆင္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္-----

ကိုယ့္ကို အျမဲလိုလို စီးလိုက္ေနတယ္လို႕ ထင္ရတဲ့ဖိနပ္ကို ခၽြတ္ကိုင္ရင္း လိွဳင္းေတြျပန္လွည့္ဆင္းသြားတဲ့ သဲေသာင္စပ္အတိုင္းေလွ်ာက္တယ္။
နင္းေလွ်ာက္မိတဲ့ သဲကေလးေတြက နုညံ့ပါတယ္၊ ညက္ေညာပါတယ္၊ ျပန္တက္လာတဲံ လွိဳင္းကေလးေတြနဲ႔ေျခအခ်နဲ႔ ထိေတြ႕ေတာ့လည္းေအးျမပါတယ္။
လိွဳင္းကေလးေတြလာျပီး ခတ္ေပမယ့္ သဲေသာင္ယံက ဘာမွျဖစ္ပံုမေပၚပါဘူး။ လွိဳင္းကေလးေတြ လာခတ္တာက သိမ္ေမြ႕ေနလို႕ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
' ဒါပင္မယ့္- သိတယ္ဟုတ္၊ ဘဝခရီးတစ္ေနရာရာမွာ ရင္ထဲမွာသမုဒယလွိဳင္းကေလးေတြ ထိခတ္လာျပီဆိုရင္-- အဲဒီသမုဒယလွိဳင္းကေလးေတြက နုနုလွလွ၊ယုယုယယရွိတယ္လို႕ ထင္ရပင္မယ့္--ဘဝတစ္ခုလံုး ျပိဳဆင္းေၾကမြသြားနိုင္တယ္---' ဆိုတဲ့ သူ႕စကားကိုအမွတ္ရျပန္ပါတယ္။ သူ႕ကိုခတ္တဲ့လွိဳင္းက သမုဒယလွိဳင္း-------
တျခားလူေတြကို ခတ္တဲ့လွိဳင္းေတြကေတာ့ အလိုေလာဘလွိဳင္းေတြ၊ ေဒါသအာဃာတလွိဳင္းေတြနဲ႔ အမ်ိဳးအမည္ျခားနားတဲ့လွိဳင္းေတြ----- အထိအခတ္ျပင္းတဲ့ လီွဳင္းမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မွာေပါ့၊ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့၊ ---

= = = = = = = = = = = = = = = = == = = = = ==

ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း ေနာက္ကိုအမွတ္မထင္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္------။

' ထိတ္ ' ခနဲျဖစ္သြားတယ္၊ ရင္ထဲမွာလွိဳင္းေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္ေနသလို ခံစားလိုက္ရတာေတာ့အမွန္ပဲ----

' ေလွ်ာက္နင္းခဲ့တဲ့ ငါ့ေျခရာေတြ တစ္ခုမွမရွိေတာ့ပါလား၊ ေလွ်ာက္ခဲ့တာအေဝးၾကီး------- အေဝးၾကီးေလွ်ာက္လာခဲ့တာ-- ' ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ' ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ငါ့ဘဝခရီးက အေဝးၾကီး၊ ဒီဘဝခရီးရွည္ၾကီးထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ မည္မည္ရရဆိုလို႕ ဘာမွလဲမရွိပါလား ' ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ေပါင္းဆံုလိုက္လို႕ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြာခဲ့တာ၊ ရင္ထဲမွာလွိဳင္းေတြခတ္ေနသလို ခံစားလိုက္ရတာ----- ဟုတ္ပါတယ္၊ ျပန္လွည့္ျပီး တက္လာတဲ့ေရလွိဳင္းေတြက- ေလွ်ာက္နင္းခဲတဲ့ ကိုယ့္ေျခရာေတြကို ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္ေအာင္ ဖ်က္ဖ်က္သြားခဲ့ၾကတာကိုး။

ဒါပင္မယ့္---

ေျခရာေတြပ်က္သြား၊ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ေလွ်ာက္တဲ့အထိေတာ့ ေရာက္တာပဲ၊ ေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ ေလွ်ာက္နိုင္သေလာက္ ေရာက္တာပါပဲ၊ ဖိနပ္က အခုမွကိုယ့္ကို တကယ္ခိုစီးျပီး ပါလာတာကိုလည္း သတိထားမိတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီးေျပာရတယ္၊ ေျခရာမထင္ခဲ့တာေတြကို ျပန္ၾကည့္ျပီး လြမ္းေမာရင္း ရပ္မေနနဲ႔၊ ေတြေဝမေနနဲ႔၊ ေလွ်ာက္ရမည့္ေနရာဆီကို " ေလွ်ာက္-- ဆက္ေလွ်ာက္ " လို႕။

ေရွ႕ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစြေစာင္ေနတဲ႔ ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ဝင္းေနတဲ့ ျမသလြန္ေစတီကို ျမစ္ကမ္းေပၚမွာ ႏွစ္လိုဖြယ္ရာ ဖူးေတြ႕ေနရတာကို အမွတ္ရပါတယ္။

ေရးသားသူ - ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ

က်ေနာ္ အရမ္းကိုစိတ္ေတြညစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာရဲ႕ ဒီ "ေလွ်ာက္" ဆိုတဲ့ စာေလးကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္အရင္းက စဥ္းစားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအားလံုးဟား ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မေရးေတာ့ဘူးလို႕ ေတြးထားတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ စိတ္ေတြဟာ က်ေနာ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းခရီးဟာ အရာမထင္က်န္ခဲ့ေပမယ့္ ေလွ်ာက္နိုင္သေလာက္ေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္သြားရအံုးမွာပါလားလို႕ ----------

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္


5 comments:

kokomaung.uk said...

ဟုတ္ပါတယ္ ကုိရီႏုိ။
ေျခရာက်န္တာမက်န္တာက တစ္ပုိင္းေပါ့။ ေလ်ာက္ရမဲ့ခရီးကေတာ့ ဆက္ေလ်ာက္ရမွာပါဘဲေလ။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ။

ေတာင္ေပၚသား said...

ဘေလာ့မွ မဟုတ္ပါဘူး အကုိေရ.. ဘ၀အတြက္ ေလွ်ာက္နိုင္သေလာက္ေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္သြားရမွာပါပဲ။ ဒါမွလဲ လုိခ်င္တဲ့ ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္မွာပါ။ ရပ္လုိက္လုိ႕ကေတာ့ က်န္ခဲ့မွာပဲ။ ေလွ်ာက္နိုင္သေလာက္ေတာ့ ဆက္ေလွ်ာက္သြား း)

ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

စိမ္း... said...

ဟဲ ဟဲ ကိုရီႏိုေရ... စိမ္းက မေန႔ကမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အဆဲခံထားရတာ... ခုေတာ့ ကိုရီႏိုပို႔စ္ေလးဖတ္ၿပီး ကီ ျပန္သြင္းထားတယ္ ဟက္ ဟက္
ေက်းဇူး...

ခင္တဲ့
စိမ္း

yangonthar said...

အစ္ကုိေရ ေလွ်ာက္ေနရတုန္းပါပဲ .... ဆႏၵ ေၾကာင့္လည္း ပါသလုိ ဘဝရဲ ့ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ဗ်ာ ..... ေျခရာေတြ ကေတာ့ ေပ်ာက္တဲ့ အခါလည္း ေပ်ာက္ .... က်န္တဲ့အခါလည္း က်န္ ..... ေနာက္ဆုံးေတာ့ လည္း ဆက္ေလွ်ာက္ဖုိ ့အားတစ္ခုပဲ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္ .....
ခင္တဲ့
ညီငယ္ ရန္ကုန္သား :))

မိုးခါး said...

ဟုတ္တယ္ေနာ္
ေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႕ပဲ အဓိကပါ း))