February 19, 2010

သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ - ၂

ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုေမြးလာခဲ့ျပီဆိုပါေတာ့။ ကုိယ္က ကံေကာင္းတယ္လို႕ပဲေျပာရမယ္။ ကိုယ့္အေဖ နဲ႔ ကိုယ့္အေမယူခါစက ကိုယ့္အေဖက ရဲေဘာ္ဘဝနဲ႔ အျခားအဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ကိုယ့္အကို ေမြးျပီေနာက္ပိုင္း မွ အရာရွိျဖစ္လာတာ။ အဲလိုဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုေမြးေတာ့ ကိုယ္က ဗိုလ္ၾကီး သားျဖစ္ေနျပီေပါ့။ ကိုယ့္ကို ေမြးျပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး စေနျဂိဳလ္ဆိုတာၾကီး မဝင္ခင္အခ်ိန္ထိေတာ့ ကိုယ့္ဘဝမွာ လိုေလေသးမရွိေနခဲ့ရတယ္။ လက္ညွိဳးညႊန္းရာေရျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားက ကိုယ့္ကိုမ်ားရည္ရြယ္သလားလို႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ လိုခ်င္တာ ႏွစ္ခါ မပူဆာရပဲ အလြယ္တကူနဲ႔ ရခဲ့တယ္။

ကိုယ္မွာ အေဖနဲ႔ တူတဲ့ အေနေအးတဲ့ အက်င့္ရယ္၊ အေမနဲ႕ တူတဲ့ စကားေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ႏွစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။ကိုယ္က တစ္ေယာက္တည္းေနရတာကို ႏွစ္သက္သလို၊ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနရတာကိုလည္း ႏွစ္ျခိဳက္မိျပန္တယ္။ ဟန္မေဆာင္တက္တာေတာ့ ကုိယ္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပဲ လို႕ ေျပာရမွာပဲ။ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ နဲ႕ၾကံဳျပီးဆိုရင္ ကိုယ္ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ အရမ္းသိသာတယ္။ တစ္ခုခုဆို ကိုယ္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္တာနဲ႕ သိတယ္။

ကိုယ့္ကိုေမြးျပီ ငါးႏွစ္သားအထိ ေတာင္ငူမွာပဲေနခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေတာင္ငူက တပ္တြင္းႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းၾကီးကိုေပါ့။ အရမ္းကိုေက်ာင္းတက္ခ်င္ခဲ့တာ။ သူငယ္တန္းပဲ ေနခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္အေဖက ကရင္စကားတက္ေတာ့ သံေတာင္၊ ေက်ာက္ၾကီး တို႕ဘက္ကိုသြားျပီး စည္းရံုးေရးဆင္းရတယ္။ ကိုယ္အေဖက အရက္လည္းေသာက္ေတာ့ အဲဒီဘက္မွာ ရွိတဲ့ ကရင္ေတြနဲ႕ အဆင္ေျပတယ္။ ကိုယ့္အေဖကိုလည္း သူတို႕ ခ်စ္ၾကတယ္။ ရာသီအလိုက္ ေပၚတဲ့ ရာသီအစားအစားေတြဆို အိမ္မွာ အျပည့္ပဲ။ သူတို႕ေတြ လာပို႕ၾကတာေလ။

ကိုယ့္အေမက ကရင္ဒံုးယိမ္ အကကိုကတက္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ အေဖ စည္လံုးေရးဆင္းတဲ့ ေဒသကိုလိုက္ျပီ ဒံုးအက လိုက္ကခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ျပီးကုိယ့္ အေမက ေဘာ္လီေဘာလည္းကစားတယ္။ အေဖနဲ႔ မယူခင္တုန္းက တိုင္းအဆင့္ထိ လိုက္ကစားဖူးတယ္။ ကိုယ္က အေမနဲ႔တူလို႕ျဖစ္မယ္။ ေဘာ္လီေဘာကစားရတာ ဝါသနာပါတယ္။ ေဘာလံုး ေျမထိသံၾကားရင္ ကိုယ္မေနနိုင္ေတာ့ဘူး။ အသံၾကားရာ အရပ္ကို ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။ ကစားတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ငါးႏွစ္သားမွာ ဖ်ာပံုကို ေျပာင္းရတယ္။ ဖ်ာပံုေရာက္ေတာ့ အေဖက ေရွ႕တန္းထြက္ရင္ အေမနဲ႔ ကိုယ္တို႕က အဖြားရွိတဲ့ ျမိဳင္ကေလး (ကရင္ျပည္နယ္)မွာ လာေနၾကတယ္။ ကိုယ့္ အေဖအဲဒီတစ္ေခါက္ စစ္ဆင္ေရးထြက္တာေျခာက္လေလာက္ ၾကာလို႕ ကိုယ္တိုက ေက်ာင္းပါေျပာင္းျပီ ဘားအံမွာ လာတက္ရတယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းသြားတိုင္ အဖြားက ကိုယ့္ရဲ႕ ထမင္းဘူးမွာ ငါးေျခာက္ဖုတ္ပဲ ထည့္ေပးခဲ့တယ္။ အေမက အေဖဆီ စာေရးတဲ့ အခ်ိန္ သားငယ္ေကာ အေဖဆီ စာေရးေလ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းက " အေဖ သားတို႕ကို ျမန္ျမန္လာေခၚပါေတာ့။ အဖြားက သားကို ငါးေျခာက္ဖုတ္ပဲ ေကၽြးတယ္ " လို႕ေပါ့။ အဲ အေၾကာင္းကို အဖြား မဆံုးခင္အခ်ိန္ထိ ေျပာလို႕မဆံုး၊ေျပာေနတုန္း။ ကိုယ္ကို သူအတြက္ အမွတ္တရျဖစ္သြားေစခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးတုန္းက အဖြားနဲ႔ တစ္လသြားေနခဲ့တယ္။ ကုိယ့္ကို လံုးဝ ငါးေျခာက္ဖုတ္ မေကၽြးေတာ့ဘူး။ အဲအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ငါးေျခာက္ဖုတ္ အရမ္းကိုၾကိဳက္ေနခဲ့ျပီ။ ကိုယ္ သတိထားလိုက္မိတာေတာ့ ဝဋ္ ဆိုတာ ေနာက္ဘဝ မကူးဘူးဆိုတာကိုေပါ့.........


ဆက္ရန္......

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္


18 comments:

SHWE ZIN U said...

ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ႔ ငါးေျခာက္ဖုတ္ ကို အခုမွ ႀကိဳက္ရသလားဗ်

ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ ျမန္ျမန္ေရးပါဗ်ဳိ႕

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

က်ေနာ္လည္း ငါးေျခာက္လံုး၀မစားဘူးဗ်
ကုိရီႏိုက ျပန္ၾကိဳက္သြားတယ္ဆုိေတာ့ အံ့ၾသစရာပဲ

ေမာင္မိုး said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ဘိုင္အိုေလးေရးသြားတာ ၀ထၳဳဖတ္ေနရသလိုပဲ။ က်န္တဲ႔ အပိုင္းေတြကို ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။

MogokTarr said...

ငါးေျခာက္ၾကိဳက္တုန္းပဲေပါ့.။။။။

ေက်ာင္းကပြဲအေၾကာင္းး ပါေအာင္ ထည့္ေရးေနာ္...
ဓာတ္ပံုေလးနဲ႔တကြ တင္ရင္ ပို ေပ်ာ္ရမွာ...

က်န္တဲ့အပိုငး္ေတြလဲ ေစာင့္ဖတ္ေနမယ္...။

ခ်စ္ခင္တဲ့

ေမဇင္ said...

ေနာင့္ က ေက်ာက္ၾကီးျမိဳ႕နယ္မွာေနတာ..... အဟဲ..ဒါေပမယ့္ အဲ့တုန္းက ေနာင့္ မေမြးေသးဘူး း))

Craton said...

မာမီ လုပ္ေပးတဲ႔ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကလြဲရင္ လံုးးးး၀မစားပါ။ ၾကိဳက္သူမ်ားကို အားက်ပါသည္။ ကိုယ္လည္း ၾကိဳက္တတ္ခ်င္သည္။

ပို႔စ္ေလးက ဖတ္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္တယ္။
ငယ္ဘ၀ဆိုတာေလးကို ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ျပီး ပံုေဖာ္ၾကည္႔မိတယ္။ ဆက္ရန္ေမွ်ာ္။

ျမေရလ်ဥ္ said...

ေစာင့္ဖတ္ေနပါတယ္ဗ်ဳိ႕

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

ဟန္မေဆာင္တက္တာေတာ့ ကုိယ္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပဲ လို႕ ေျပာရမွာပဲ။ စိတ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ နဲ႕ၾကံဳျပီးဆိုရင္ ကိုယ္ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ အရမ္းသိသာတယ္။ တစ္ခုခုဆို ကိုယ္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္တာနဲ႕ သိတယ္။


<<<< အဲဒါေတာ့ကို္ယ္လဲဒီအတိုင္းပဲ...အားနည္းခ်က္တစ္ခု >>>>ဆက္ရန္ေမွ်ာ္မယ္ေနာ္

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ေမ့ေလာက္မွ တခါတင္တာလား
ထပ္ဆက္အုံးေလ ။ ခပ္သြက္သြက္ေလးေရးထားေပမယ့္ ဘဝတခုကို ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ ျမင္ေနရတယ္။
ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလး ကိုယ္ ေရးခ်င္ စိတ္ဝင္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

Angel Shaper said...

ရင္ထဲတစ္မ်ိဳးေလး ျဖစ္သြားတယ္ အကိုေရ.....
ဆက္ရန္ေလးကို ငါးေျခာက္ေလး ဖုတ္ရင္း ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္။ အဟဲ..
အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေလ။။။။။

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

ကိုရီႏိုေရ...
ဒီစာေလးဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ငါးေျခာက္ဖုတ္စားခ်င္လာတယ္ဗ်ာ....။
မစားရတာ အေတာ့္ကိုၾကာခဲ့ၿပီေလ....း((
ဆက္ေရးဦးေလေနာ့....
ခင္မင္တဲ့
ဏီလင္းညိဳ

ေဆာင္းႏွင္းရြက္ said...

ေဘာလီေဘာ ကစားလို႕နဲ႕ တူတယ္..
ကုိရီႏို
ေတာ္ေတာ္ ကိုယ္ေရစစ္တယ္ ေနာ္ ...:P
ခိြခိြ ..!

ကိုလူေထြး said...

ခ်စ္ညီ ရီႏိုေရ..

အခုလို စာမ်ိဳးဖတ္ရတာ သေဘာက်တယ္...

ငယ္ငယ္က မိသားစုဘဝ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုေပမယ့္ ငယ္ငယ္က အခ်ိန္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျပန္ေျပာရတဲ့အခါ ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ေစတာေပါ့...

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

အိမ္လြမ္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေမာင္းတီးလိုက္မယ္ေနာ္
အဲဒိေန႔ ၀မ္းႏွဳတ္ေဆးစားျပီး ဗိုက္ေခ်ာင္ေအာင္လုပ္ထားေပါ့ :P

noblemoe said...

ကိုးရီးယားကားလို အပိုင္းေလးနဲ ့ေရးေနတယ္ေပါ ့ေလ
သာယာခ်မ္းေျမ့ပါေစေနာ္
မိုး

ဇြန္မိုးစက္ said...

ဖတ္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ငါးေျခာက္ဖုတ္စားခ်င္သြားၿပီ။ စာေႂကြးေတြ လာရွင္းသြားတယ္ေနာ္။

လိုင္ said...

ဘိုင္အိုဖတ္ရတာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနရသလိုပဲ

ဝက္ဝံေလး said...

အင္း ဂလု ငါးရံ႕ေျခာက္ကုိ ဆီေလး ရႊဲရႊဲ စမ္းျပီး ပလပ္ ရွလြတ္
ကုိရီႏုိရယ္ ဗိုက္ေတာင္ ဆာသြားျပီ ဟဟဟ