April 3, 2013

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အက်င့္ဆိုး

စာမေရးျဖစ္တာၾကာသြားျပီ။ စိတ္ကူးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးေနမိပင္မဲ့ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ စာတစ္ပုဒ္ ထြက္လာဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္က လက္မခံဘူး။ ဒါနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္ေလးကို ပစ္ထားမိသလို ျဖစ္သြားတယ္။ စာဖတ္တဲ့ အခါမွာလည္း ရသစာေပေတြကို ရွာဖတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ရသအျပင္ ကိုယ္ေတြ႔ကို ပိုျပီးသေဘာက်မိတယ္။ ကိုယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျခအေန၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ့ အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကို ေရးတဲ့စာေတြကို ဖတ္ရတာ ပိုႏွစ္သက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကလဲြလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လမ္းေတြကို မေရးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို သြားေတြ႔တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ အက်င့္ဆိုး ပဲ။

ကိုယ္ကိုတိုင္ သတိမထားမိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြကို ေရးမယ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဆီမွာ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ရွာရခက္သြားပါတယ္။ စဥ္းစားစမ္..... စဥ္းစားစမ္း ဦးေႏွာက္ကို ခိုင္းေနပင္မဲ့ စိတ္က က်ေနာ့္ကို ျပန္ေျပာတာက။ မင္းမွာ အက်င့္ဆိုး ေတာ့မရွိဘူး။ မင္းနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္တဲ့ အက်င့္ေတြေတာ့ ရွိတယ္တဲ့။ ဘာေတြလဲေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာ စဥ္းစားၾကည့္မိလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ သတိထားလိုက္မိတာက မူးတတ္တဲ့ အက်င့္ပဲ။ ကားနဲ႔ပဲ ခရီးသြားသြား၊ ရထားနဲ႔ပဲ သြားသြား၊ ေလယာဥ္ပဲ စီးစီး ေခါင္းမူးတတ္တဲ့ အက်င့္က ဟုိးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ္ပဲ။ ငယ္ငယ္ကဆို ခရီးသြားရမွာ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေၾကာက္တာ။ အဲဒီ ေခါင္းမူးတဲ့ ဒဏ္ကို မခံခ်င္လို႔။ ခရီးသြားတာကို ႏွစ္သက္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကားမူးတဲ့ ဒဏ္ကိုခံနိုင္ဖို႔ ေဆးေတြ ေဆာင္ရတယ္။ ၾကားဖူးနားဝ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ( ဗိုက္ )ခ်က္မွာ တိပ္ကပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြကို လုပ္လာမိတယ္။ ခရီးမသြားခင္ ေဆးဝယ္ရတာနဲ႔ တိပ္ရွာရေတြဟာ အလုပ္တစ္ခုလို ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ္ သေဘာမက်မိေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ မူးရတာလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို က်ေနာ္ ရွာၾကည့္မိတယ္။ 

အမွန္တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေခါင္းမူးရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ေလ ေၾကာင့္ပဲ။ ေလ မရလို႔ ေခါင္းမူးတာ။ အဲဒီ လွ်ိဳဝွက္ခ်က္ကို သိသြားတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ ဘယ္ခရီးကိုပဲ သြားသြား အလြယ္တကူ ေလရနိုင္မဲ့ ျပတင္းေပါက္ ဘက္အျခမ္းမွာပဲ ထိုင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ျပတင္းေပါက္ပါတဲ့ အျခမ္းကေတာ့ ကားေပၚမွာ ရထားေပၚမွာကေတာ့ အေရးမၾကီးဘူးေပါ့။ ေလယာဥ္ေပၚမွာတို႔၊ နိုင္ငံျခားက အေဝးေျပးကားေတြေပၚမွာက်ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကို စိတ္တိုင္းက် ဖြင့္လို႔မွ မရတာ။ ျပတင္းေပါက္ဖြင့္လို႔ မရတဲ့ ေနရာေတြက်ေတာ့ ေလရနိုင္မ့ဲ ေနရာကို အသဲအသန္ရွာရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ ျဖစ္ဖို႔ထက္ ေလျဖစ္ဖို႔သာ အဓိကက်ေတာ့တယ္။ အဲကြန္က ထြက္လာတဲ့ ေလးကို က်ေနာ့္ႏွာေခါင္းနားက ျဖတ္သန္းသြားဖို႔ က်ေနာ္ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ က်ေနာ္ဟာ ဆန္ျပဳတ္ထုတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို လိုင္စင္မလိုပဲ လုပ္ကိုင္ခြင့္ ရသြားနိုင္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ေနာက္ထပ္ အက်င့္ဆိုးမ်ားကို ရွာၾကံျပီး ကိုယ့္လွန္ ကိုယ္ေပါင္ ေထာင္း.. အဲမွားလို႔။ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္း ပါအံုးမယ္။

ရီနိုမာန္

5 comments:

ျမေသြးနီ said...

အဲ့ဒီအက်င့္ဆိုးက အစ္မမွာလဲရွိတယ္။ သားျပည့္မွာေရာပဲ။ ခရီးရွည္မေျပာနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ ကားစီးရရင္ကို မူးခ်င္ေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ခရီးမသြားခင္ ရင္ျပည့္ႏိုင္တဲ့ အစားအစာ၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္ေတြ ေရွာင္၊ အမူးေျပေဆး ႀကိဳေသာက္၊ တစ္ခါ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အႀကံေပးတဲ့အတိုင္း ခ်က္မွာ ပလာစတာကပ္.. :) ဆန္ျပဳတ္မ်ားထြက္လာရင္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြ ထည့္သြား၊ ကားလက္မွတ္၀ယ္ရင္ ျပဴတင္းေပါက္
ေလတဟူးဟူးေနရာ ေရြးနဲ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရတာ။ အင္မတန္မွ အဲ့ဒီအက်င့္ဆိုးအတြက္ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမိပါတယ္..။

ညိမ္းႏိုင္ said...

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကလည္း အဲ့တိုင္းပဲရယ္...၊၁နာရီခရီး
ေလာက္သြားတာေတာင္ ၾဆာဝန္ဆီအရင္ဝင္ၿပီး ေဆး
ဝယ္ရတဲ့ဘဝရယ္...၊ဒါေပမယ့္ အသက္၂၀ေလာက္ကစ
လို႕ ကားမမူးေတာ့တာ ခုထိပဲဗ်...။

~ဏီလင္းညိဳ~ said...

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္တတ္ၾကတာပဲ။
ကိုယ္ေတြလည္း ျဖစ္ဖူးပါတယ္။
ႀကီးလာေတာ့ အိုေကသြားတယ္...
ကိုရီႏိုက ခုထိဆိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးလို႔ရတယ္...
သိပ္ခံရခက္တာကိုး...
ေနာက္ထပ္ အက်င့္ဆိုးေလးေတြ ေရးပါဦး...

႐ႊင္လန္းစြာ ခရီးေတြ သြားႏိုင္ပါေစရယ္ဗ်ာ...

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္...
ဏီလင္းညိဳ

Ma Tint said...

ငယ္ငယ္ထဲက တီတင့္ေဖေဖက မၾကာခနဆိုသလို နယ္ေျပာင္းရလြန္းေတာ့ ကား ရထား သေဘၤာ စီးရတာမ်ားၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိေနတယ္ ရီႏိုေရ း)
ေနာက္ထပ္အက်င့္ဆိုးေလးေတြ သီကံုးရင္း ဘေလာ့ေလးကိုအသက္သြင္းႏိုင္ပါေစလို႔။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ဝါးဟားးးးးးး said...

က်ြန္ေတာ္ကရထားစီးရင္မူးတယ္