8လပိုင္း အတြက္ တင္စရာ ေနာက္ဆံုးအပိုင္းျဖစ္တဲ့ ဒီမအိမ္ကံကို က်ေနာ္ ဒီေန႔ပဲ ထပ္တင္လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဆက္ေတြကိုေတာ့ ဒီမွာ သြားေရာက္ဖတ္နိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။
“ကိုင္းကြယ္ မင္းတို႔ႏုိင္ငံေရးကလည္း ၿပီးမၿပီးႏုိင္ဘူး။ သည္စကားေတြ ေျပာေနရတာနဲ႔ လယ္ေကာေရမရ တို႕လည္း စကားေျပာခ်င္ေသးသဟဲ့။ တကတဲေတာ္”
မလွအံု ၀င္ေငါက္ေတာ့မွ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလည္း စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းၾကေတာ့သည္။ မိသားစု စကား၀ိုင္းေလး ျပန္ျဖစ္သြားေတာ့မွ မအိမ္ကံလည္း စိတ္႐ႈပ္ေနရာက ၾကည္လင္သြားရပါ၏။ ရြာက ရယ္စရာေမာစရာေတြ ေျပာၾကရင္း ရယ္ၾကေမာၾကရသည္။ အ႐ူးကိုစက္ေဖ ကေလး လုတာပင္ ပါလိုက္ေသးသည္။ ထိုညကလည္း စကားေျပာ ညဥ့္နက္ရျပန္ပါ၏။ အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာတုိ႔ ျပန္ေတာ့ မအိမ္ကံ အေပါက္၀ လိုက္ပို႔သည္။ ကိုေျပသိမ္းက အိပ္ေပ်ာ္ ေနသည့္ သမီးေတြကို အိမ္ေပၚေပြ႕တင္ေနခိုက္ျဖစ္၏။ မအိမ္ကံ က အစ္ကိုျဖစ္သ ူလက္ေမာင္းကို ဆြဲထားလုိက္သည္။
“အစ္ကို ကိုေျပသိမ္းဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲဟင္။ မွန္သာေျပာပါ အစ္ကို၊ မအိမ္ကံ စိတ္ပူလို႔ပါ။ ကိုေျပသိမ္းကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္ေတြလို႔ေျပာသာပဲ”
ဗိုလ္ျမတ္သာက ႏွမျဖစ္သူကို ခ်က္ခ်င္းမေျပာေသးဘဲ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ကိုင္ကာရပ္ေနသည္။ မမစိမ္းျမကလည္း ၾကားထဲက သိခ်င္ေနဟန္တူပါ၏။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ၾကား ေပရပ္ေနေလသည္။
“ဟုတ္တယ္ ငါ့ႏွမရဲ႕၊ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြပါပဲ။ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒသေဘာတရား စာအုပ္ေတြေပါ့ေလ။ သည္လို ကာလမွာ ဆန္းေတာ့မဆန္းဘူးေပါ့ ကံကေလးရယ္။ ဒါေပသိ ေမာင္ေျပသိမ္း ဖတ္ေနသယ္ဆိုသာေတာ့ ထူးသယ္”
“အဲသာဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အစ္ကို”
“ငါ့ႏွမ ဒါတံခါး၀မွာ ရပ္ေျဖလို႔ မျပည့္စုံႏုိင္ဘူး။ ဒါေပသိ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ေအ။ ေမာင္ေျပသိမ္းကလည္း ပညာတတ္ပဲဟာ”
ဗိုလ္ျမတ္သာက ဒါပဲေျပာၿပီး ထြက္သြားခဲ့သည္။ မမစိမ္းျမက ေနာက္က။ မအိမ္ကံ တံခါး၀မွာရပ္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ အမ်ဳိးအမည္ ေဖာ္ျပရန္ မစြမ္းသာေသာ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးက ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခုန္ေနခဲ့ပါ၏။ တံခါး၀မွာေမးသည့္ ေမးခြန္း တံခါး၀မွာ ရပ္ေျဖလို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ယ္၀န္းလို႔မ်ားလား။ ကိုေျပသိမ္း ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ။ ကိုေျပသိမ္း ဘာေတြ ၾကံစည္ေနသလဲ။ မအိမ္ကံ အိမ္ေပၚကို တက္လာခဲ့သည္။ ကိုေျပသိမ္းက သမီးေတြကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးေနသည္။ ကိုေျပသိမ္းကို ေမးဖို႔စဥ္းစားၿပီးမွ မေမးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလလို႔ ေတြးမိျပန္ပါ၏။
“အိမ္ကေလး အစ္ကိုတက္လာေတာ့ သမီးငယ္က တစ္ဖက္ေပြ႔ထားရလို႔ လက္ကလည္း မအားဘူး။ ငွက္ႀကီးတစ္ေကာင္ ျခင္ေထာင္တန္းေပၚမွာ နားေနတာေတြ႔တယ္။ အစ္ကို႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ ၿပီးမွျပန္ထြက္သြားတယ္။ ညဘက္ဆိုေတာ့ ငွက္က မွား၀င္လာတာနဲ႔တူပါရ႕ဲ”
အို သည္ငွက္ႀကီး ေပၚလာျပန္ၿပီလား။ မအိမ္ကံ ေမ့ေတာင္ေနၿပီ။ မအိမ္ကံမွာ ၾကက္သီးညႇင္းညႇင္းကေလးပင္ ထမိရပါ၏။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္လာဦးမွာလဲ။
အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာတို႔ ျပန္သြားၾကၿပီ။ မအိမ္ကံက အစ္ကို႔အတြက္ လိုေလေသးမရွိ ျပည့္ျပည့္စုံစံု ထည့္ေပးလုိက္ပါ၏။ အစ္ကိုျပန္သြားေလတိုင္း အားငယ္မိရသည့္ စိတ္ကေတာ့ အခုခ်ိန္ ထိေလ်ာ့မသြားေသးပါ။ အေဖရွိစဥ္ ကတည္းက မိသားစု သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ေနရမယ့္ ရက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရ ေသာ္လည္း ဘာမွ ျဖစ္မလာေတာ့ပါ။ အိမ္အလုပ္ေတြထဲ ေခါင္းထိုးႏွစ္ရင္းျဖင့္သာ အရာရာကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနရပါ၏။
သည္ကေန႔လည္း မနက္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလံုး ရက္ကန္း႐ံု ထဲမွာပဲ မအိမ္ကံရွိေနခဲ့သည္။ အရီးၾကာညြန္႔ႏွင့္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ခဲ့ရတာပင္ သံုးရက္ရွိၿပီ။ မအိမ္ကံက ဂမုန္းႀကိဳး၊ ခါးစည္း၊ ဘိလပ္ပန္း စသည့္ အခ်ိတ္ဆန္ဆန္ ရက္ထည္ကေလးေတြ စမ္းသပ္ရက္လုပ္ ခ်င္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီ။ အေသြးအေရာင္ ႏွစ္မ်ဳိးကို ေက်ာ္ကာနင္းကာ ရက္သည့္ ငုပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ အဆင္ကေလးေတြ စမ္းရက္ၾကည့္ဖူးသည္။ လူႀကိဳက္မ်ားလွပါ၏။ ဂမုန္း၊ နရားပန္းခက္ႏွင့္ ဘိလပ္ပြင့္ေတြကိုလည္း စမ္းရက္ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ဖီလာခ်ိတ္၊ ကိုက္ခ်ိတ္ေတြလည္း အဆင္ ကူးလာတာရွိသည္။ ၿမိဳ႕မွာ ေဆးေရးထည္၊ ပန္းထိုးထည္ ေတြ ေခတ္စားေနတာ မအိမ္ကံ ၾကားေနရသည္။ ကိုေျပသိမ္း မႏၲေလးသြားခိုက္ အဆင္ဆန္းကေလးေတြ မွာလိုက္ရာက စိတ္ကူးရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံတို႔ လြန္းမ်ားမ်ား မသံုးရဘဲ အဆင္ဆန္းေတြကို ေရြးရသည္။ အကပ္၊ အကြက္၊ အက်ဴး၊ အေက်ာ္ မွန္ရသည့္အျပင္ ရက္သားမပြေအာင္ ခတ္ခ်က္လည္း နာရပါ၏။
“အရီး ေခါင္းေျခာက္သြားၿပီထင္တယ္။ ကိုင္းနားဦး မအိမ္ကံလည္း စဥ္းစားဦးမယ္။ မျဖစ္ဘူးဆိုသာေတာ့ မရွိပါ ဘူး အရီးရယ္။ မအိမ္ကံ အိမ္ဘက္ကူးလိုက္ဦးမယ္။ အရီးတုိ႔ လည္း ထမင္းစားၾကေတာ့ေလ။ အိမ္ဘက္ ဟင္းၾကမ္းထည့္ သြားယူလိုက္ၾကဦး”
ဟင္းၾကမ္းဆိုတာ အမ်ားစာခ်က္ထားေသာ လိုက္ဟင္း ကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံက တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး ဟင္းၾကမ္း တည္ေပးေနက်။ ဟင္းၾကမ္းဆိုေသာ္လည္း မလွအံုလက္ရာ မို႔ ဆီႏွင့္ ပ်ားႏွင့္ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်းဥက မအိမ္ခိုင္ႏွင့္ သူ႔သားကို ေပတူလံုးပစ္ျပရင္း ထိန္း ေနသည္။ သမီးႀကီး မအိမ္ၿမိဳင္ကုိ မေတြ႕။
“ေက်းဥ သမီးႀကီးေကာ ကေလးေတြထမင္းစားၿပီး ၾကၿပီလား”
“အငယ္မေတာ့ ေကြၽးၿပီးၿပီ။ အႀကီးမက မစားဘူး။ မနက္ကတည္းက မွင္တင္တင္နဲ႔ အေပၚတက္သြားေလရဲ႕”
မအိမ္ကံ အိမ္ေပၚတက္လာခဲ့သည္။ မအိမ္ၿမိဳင္က ခုတင္ ေပၚမွာေကြးေကြးကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ သမီး သည္ ဒီအခ်ိန္ မအိပ္ဖူးတာ မအိမ္ကံ သိသည္။ သမီးအနား ထုိင္လုိက္ေတာ့ မအိမ္ကံ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိထား လိုက္မိၿပီ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ နဖူးကို လက္ဖ၀ါးႏွင့္ စမ္းလုိက္သည္။ မအိမ္ကံပင္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့ ရပါ၏။ မအိမ္ၿမိဳင္ တစ္ကိုယ္လံုး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီး ေတာက္ေအာင္ ပူေန ခဲ့ပါပေကာ။ သံျပားပူႏွင့္ ကပ္လုိက္သလို အပူမ်ဳိး။ သမီးမ်က္ႏွာက ရဲရဲမွည့္ ေနပါ၏။
“မအိမ္ကံ ဟုိဘက္ရြာေတြမယ္ ေက်ာက္ႀကီးေရာဂါေတြ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ၾကားတယ္။ အပ်က္အစီးလည္းရွိၾကသတဲ့ မပ်က္စီးေတာ့လည္း ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္”
ပြဲကေတာ္ႀကီးေျပာလိုက္သည့္ စကားကေခါင္းထဲ၀င္ လာခဲ့ေလၿပီ။ မအိမ္ကံ ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား ေအာ္လိုက္ေလ၏။
“ေက်းဥေရ..”
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ခင္ခင္ထူး
“ကိုင္းကြယ္ မင္းတို႔ႏုိင္ငံေရးကလည္း ၿပီးမၿပီးႏုိင္ဘူး။ သည္စကားေတြ ေျပာေနရတာနဲ႔ လယ္ေကာေရမရ တို႕လည္း စကားေျပာခ်င္ေသးသဟဲ့။ တကတဲေတာ္”
မလွအံု ၀င္ေငါက္ေတာ့မွ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလည္း စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းၾကေတာ့သည္။ မိသားစု စကား၀ိုင္းေလး ျပန္ျဖစ္သြားေတာ့မွ မအိမ္ကံလည္း စိတ္႐ႈပ္ေနရာက ၾကည္လင္သြားရပါ၏။ ရြာက ရယ္စရာေမာစရာေတြ ေျပာၾကရင္း ရယ္ၾကေမာၾကရသည္။ အ႐ူးကိုစက္ေဖ ကေလး လုတာပင္ ပါလိုက္ေသးသည္။ ထိုညကလည္း စကားေျပာ ညဥ့္နက္ရျပန္ပါ၏။ အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာတုိ႔ ျပန္ေတာ့ မအိမ္ကံ အေပါက္၀ လိုက္ပို႔သည္။ ကိုေျပသိမ္းက အိပ္ေပ်ာ္ ေနသည့္ သမီးေတြကို အိမ္ေပၚေပြ႕တင္ေနခိုက္ျဖစ္၏။ မအိမ္ကံ က အစ္ကိုျဖစ္သ ူလက္ေမာင္းကို ဆြဲထားလုိက္သည္။
“အစ္ကို ကိုေျပသိမ္းဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲဟင္။ မွန္သာေျပာပါ အစ္ကို၊ မအိမ္ကံ စိတ္ပူလို႔ပါ။ ကိုေျပသိမ္းကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္ေတြလို႔ေျပာသာပဲ”
ဗိုလ္ျမတ္သာက ႏွမျဖစ္သူကို ခ်က္ခ်င္းမေျပာေသးဘဲ တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို ကိုင္ကာရပ္ေနသည္။ မမစိမ္းျမကလည္း ၾကားထဲက သိခ်င္ေနဟန္တူပါ၏။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ၾကား ေပရပ္ေနေလသည္။
“ဟုတ္တယ္ ငါ့ႏွမရဲ႕၊ ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြပါပဲ။ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒသေဘာတရား စာအုပ္ေတြေပါ့ေလ။ သည္လို ကာလမွာ ဆန္းေတာ့မဆန္းဘူးေပါ့ ကံကေလးရယ္။ ဒါေပသိ ေမာင္ေျပသိမ္း ဖတ္ေနသယ္ဆိုသာေတာ့ ထူးသယ္”
“အဲသာဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အစ္ကို”
“ငါ့ႏွမ ဒါတံခါး၀မွာ ရပ္ေျဖလို႔ မျပည့္စုံႏုိင္ဘူး။ ဒါေပသိ မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ေအ။ ေမာင္ေျပသိမ္းကလည္း ပညာတတ္ပဲဟာ”
ဗိုလ္ျမတ္သာက ဒါပဲေျပာၿပီး ထြက္သြားခဲ့သည္။ မမစိမ္းျမက ေနာက္က။ မအိမ္ကံ တံခါး၀မွာရပ္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ အမ်ဳိးအမည္ ေဖာ္ျပရန္ မစြမ္းသာေသာ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိးက ရင္ထဲမွာ လိႈက္ခုန္ေနခဲ့ပါ၏။ တံခါး၀မွာေမးသည့္ ေမးခြန္း တံခါး၀မွာ ရပ္ေျဖလို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ယ္၀န္းလို႔မ်ားလား။ ကိုေျပသိမ္း ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ။ ကိုေျပသိမ္း ဘာေတြ ၾကံစည္ေနသလဲ။ မအိမ္ကံ အိမ္ေပၚကို တက္လာခဲ့သည္။ ကိုေျပသိမ္းက သမီးေတြကို ျခင္ေထာင္ခ်ေပးေနသည္။ ကိုေျပသိမ္းကို ေမးဖို႔စဥ္းစားၿပီးမွ မေမးတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလလို႔ ေတြးမိျပန္ပါ၏။
“အိမ္ကေလး အစ္ကိုတက္လာေတာ့ သမီးငယ္က တစ္ဖက္ေပြ႔ထားရလို႔ လက္ကလည္း မအားဘူး။ ငွက္ႀကီးတစ္ေကာင္ ျခင္ေထာင္တန္းေပၚမွာ နားေနတာေတြ႔တယ္။ အစ္ကို႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ ၿပီးမွျပန္ထြက္သြားတယ္။ ညဘက္ဆိုေတာ့ ငွက္က မွား၀င္လာတာနဲ႔တူပါရ႕ဲ”
အို သည္ငွက္ႀကီး ေပၚလာျပန္ၿပီလား။ မအိမ္ကံ ေမ့ေတာင္ေနၿပီ။ မအိမ္ကံမွာ ၾကက္သီးညႇင္းညႇင္းကေလးပင္ ထမိရပါ၏။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္လာဦးမွာလဲ။
အစ္ကိုေမာင္ျမတ္သာတို႔ ျပန္သြားၾကၿပီ။ မအိမ္ကံက အစ္ကို႔အတြက္ လိုေလေသးမရွိ ျပည့္ျပည့္စုံစံု ထည့္ေပးလုိက္ပါ၏။ အစ္ကိုျပန္သြားေလတိုင္း အားငယ္မိရသည့္ စိတ္ကေတာ့ အခုခ်ိန္ ထိေလ်ာ့မသြားေသးပါ။ အေဖရွိစဥ္ ကတည္းက မိသားစု သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ေနရမယ့္ ရက္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရ ေသာ္လည္း ဘာမွ ျဖစ္မလာေတာ့ပါ။ အိမ္အလုပ္ေတြထဲ ေခါင္းထိုးႏွစ္ရင္းျဖင့္သာ အရာရာကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနရပါ၏။
သည္ကေန႔လည္း မနက္ပိုင္းတစ္ပိုင္းလံုး ရက္ကန္း႐ံု ထဲမွာပဲ မအိမ္ကံရွိေနခဲ့သည္။ အရီးၾကာညြန္႔ႏွင့္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ခဲ့ရတာပင္ သံုးရက္ရွိၿပီ။ မအိမ္ကံက ဂမုန္းႀကိဳး၊ ခါးစည္း၊ ဘိလပ္ပန္း စသည့္ အခ်ိတ္ဆန္ဆန္ ရက္ထည္ကေလးေတြ စမ္းသပ္ရက္လုပ္ ခ်င္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီ။ အေသြးအေရာင္ ႏွစ္မ်ဳိးကို ေက်ာ္ကာနင္းကာ ရက္သည့္ ငုပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ အဆင္ကေလးေတြ စမ္းရက္ၾကည့္ဖူးသည္။ လူႀကိဳက္မ်ားလွပါ၏။ ဂမုန္း၊ နရားပန္းခက္ႏွင့္ ဘိလပ္ပြင့္ေတြကိုလည္း စမ္းရက္ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ဖီလာခ်ိတ္၊ ကိုက္ခ်ိတ္ေတြလည္း အဆင္ ကူးလာတာရွိသည္။ ၿမိဳ႕မွာ ေဆးေရးထည္၊ ပန္းထိုးထည္ ေတြ ေခတ္စားေနတာ မအိမ္ကံ ၾကားေနရသည္။ ကိုေျပသိမ္း မႏၲေလးသြားခိုက္ အဆင္ဆန္းကေလးေတြ မွာလိုက္ရာက စိတ္ကူးရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံတို႔ လြန္းမ်ားမ်ား မသံုးရဘဲ အဆင္ဆန္းေတြကို ေရြးရသည္။ အကပ္၊ အကြက္၊ အက်ဴး၊ အေက်ာ္ မွန္ရသည့္အျပင္ ရက္သားမပြေအာင္ ခတ္ခ်က္လည္း နာရပါ၏။
“အရီး ေခါင္းေျခာက္သြားၿပီထင္တယ္။ ကိုင္းနားဦး မအိမ္ကံလည္း စဥ္းစားဦးမယ္။ မျဖစ္ဘူးဆိုသာေတာ့ မရွိပါ ဘူး အရီးရယ္။ မအိမ္ကံ အိမ္ဘက္ကူးလိုက္ဦးမယ္။ အရီးတုိ႔ လည္း ထမင္းစားၾကေတာ့ေလ။ အိမ္ဘက္ ဟင္းၾကမ္းထည့္ သြားယူလိုက္ၾကဦး”
ဟင္းၾကမ္းဆိုတာ အမ်ားစာခ်က္ထားေသာ လိုက္ဟင္း ကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ မအိမ္ကံက တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး ဟင္းၾကမ္း တည္ေပးေနက်။ ဟင္းၾကမ္းဆိုေသာ္လည္း မလွအံုလက္ရာ မို႔ ဆီႏွင့္ ပ်ားႏွင့္ ေကာင္းေကာင္းခ်က္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်းဥက မအိမ္ခိုင္ႏွင့္ သူ႔သားကို ေပတူလံုးပစ္ျပရင္း ထိန္း ေနသည္။ သမီးႀကီး မအိမ္ၿမိဳင္ကုိ မေတြ႕။
“ေက်းဥ သမီးႀကီးေကာ ကေလးေတြထမင္းစားၿပီး ၾကၿပီလား”
“အငယ္မေတာ့ ေကြၽးၿပီးၿပီ။ အႀကီးမက မစားဘူး။ မနက္ကတည္းက မွင္တင္တင္နဲ႔ အေပၚတက္သြားေလရဲ႕”
မအိမ္ကံ အိမ္ေပၚတက္လာခဲ့သည္။ မအိမ္ၿမိဳင္က ခုတင္ ေပၚမွာေကြးေကြးကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ သမီး သည္ ဒီအခ်ိန္ မအိပ္ဖူးတာ မအိမ္ကံ သိသည္။ သမီးအနား ထုိင္လုိက္ေတာ့ မအိမ္ကံ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိထား လိုက္မိၿပီ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ နဖူးကို လက္ဖ၀ါးႏွင့္ စမ္းလုိက္သည္။ မအိမ္ကံပင္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့ ရပါ၏။ မအိမ္ၿမိဳင္ တစ္ကိုယ္လံုး ခ်စ္ခ်စ္ႀကီး ေတာက္ေအာင္ ပူေန ခဲ့ပါပေကာ။ သံျပားပူႏွင့္ ကပ္လုိက္သလို အပူမ်ဳိး။ သမီးမ်က္ႏွာက ရဲရဲမွည့္ ေနပါ၏။
“မအိမ္ကံ ဟုိဘက္ရြာေတြမယ္ ေက်ာက္ႀကီးေရာဂါေတြ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ၾကားတယ္။ အပ်က္အစီးလည္းရွိၾကသတဲ့ မပ်က္စီးေတာ့လည္း ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္”
ပြဲကေတာ္ႀကီးေျပာလိုက္သည့္ စကားကေခါင္းထဲ၀င္ လာခဲ့ေလၿပီ။ မအိမ္ကံ ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား ေအာ္လိုက္ေလ၏။
“ေက်းဥေရ..”
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ခင္ခင္ထူး
ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္
ရီနိုမာန္
