ငါ့..............

စိတ္ကူးပံုရိပ္ အေတြးရပ္ဝန္း
က်င္လည္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။
ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္ ရင္ခုန္သံလည္း
ရပ္တံ့ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။

ခ်စ္သူရယ္ အနားမွာ မင္းမရွိေတာ့
အသက္ရွဴသံေတြလည္း မၾကားရေတာ့ဘူး
ေႏြးေထြးတဲ့ မင္းရဲ႕ရင္ခြင္မွာလည္း
ခုိးနားခြင့္ မရတာလည္း ၾကာခဲ့ပါျပီ။

ငါမင္းကို လြမ္းလို႔ ေသေတာ့မယ္
ဒါကို မင္းမသိလို႔လား ခ်စ္သူရယ္
ငါ့ စိတ္ထဲမွာ မင္းအေၾကာင္းပဲ
ေတြးေနခဲ့တာပါ ခ်စ္သူရယ္။

ငါ မင္းကို သတိရလို႔ ကဗ်ာေတြေရးေနမိတယ္။
ကဗ်ာေတြထဲမွာလည္း မင္းအေၾကာင္းေတြ
စိတ္ကူးေတြထဲမွာလည္း မင္းပံုရိပ္ေတြ
သတိရမိတာလည္း မင္းပါပဲ ခ်စ္သူရယ္......................

ရီနိုမာန္
( ၂၀၀၉ ဧျပီ)

သို႔

တိမ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စီးသြားခဲ့တယ္။
အေရွ့မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အျပာေရာင္ ေကာင္ကင္းၾကီးဆီကို။
ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့မွာ ေပၚလာတာက တံခါးၾကီး ႏွစ္ခ်ပ္။
လူပံုသ ဏၭာန္ အရိပ္ႏွစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆီၾကိဳေနၾကျပန္တယ္။
တိမ္ေတြကို ခဏရပ္ျပီး တစ္ေအာင့္ေလာက္ ေငးၾကည့္လိုက္မိတယ္။

စိတ္.... စိတ္ေတြမ်ား ပ်ံဝဲေနလိုက္ၾကတာ.........။
မီးေရာင္လည္း မဟုတ္၊ လေရာင္လည္း မဟုတ္၊ ၾကယ္ေတြရဲ့ အေရာင္လည္း မျဖစ္နိုင္၊
အျဖဴေရာင္လို႔ ထင္ရပင္မဲ့ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။
အေရွ့နဲ႔ အေနာက္၊ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ ေရႊ႔လ်ားေနတဲ့ ဒီစိတ္။

အေမွာင္ထဲမွာ ခဏေလာက္ ရပ္ေနလိုက္မိတယ္။
ေရွ့ဆက္သြားဖို႔ လမ္းကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့....။
လမ္းဆံုးရဲ့ ညဖက္ေထာင့္နားေလးမွာ ျမွားတစ္ခုနဲ႔ စာေလးတစ္ေၾကာင္း။

ေသမင္းနိဗၺာန္ဆီသို႔...........။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္ 

၂၀၁၂ က ေရးထားတဲ့ အေဟာင္းေလးပါ။

ေက်းဇူး

ဒီကမ႓ာေပၚမွာ ရွင္သန္ျခင္း အခြင့္ကိုေပးတဲ့
အေဖနဲ႔အေမကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေနထိုင္ျခင္း အခြင့္ကိုေပးတဲ့
ေလာကႀကီးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ဆုေတာင္းျခင္းေတြကို မသိမသာ ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့
ဘုရားရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ခင္မင္ျခင္းဆိုတဲ့ အခြင့္ကိုေပးတဲ့
သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ခ်စ္ခင္ျခင္းဆိုတဲ့ အခြင့္ကိုေပးတဲ့
ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

နားလည္မႈဆိုတဲ့ အခြင့္ကို အျပည့္အဝ အသံုးခ်ေပးတဲ့
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ကိုယ္လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဘးနားမွာရွိၿပီး
ကိုယ္မလိုအပ္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အနားကတိတ္ဆိတ္စြာ
ထြက္ခြာေပးသြားၾကတဲ့ အေယာက္အားလံုးကိုလည္း
ေက်းဇူးတင္တယ္။

ယခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္နဲ႔စိတ္တူကိုယ္တူရွိေနေပးတဲ့
တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

ကိုယ့္အေပၚ နားလည္ၿပီး ခ်စ္ေပးေနတဲ့
တစ္ေယာက္ေသာ သူကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

အရာအားလံုးကို အေကာင္းေရာ အဆိုးေရာ
ဖန္တီးေပးေနတဲ့ ကံၾကမၼာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

အဓိက ကေတာ့ အေပ်ာ္၊ အျပံဳး၊ အမဲ့၊ အငို၊ အလြမ္း၊
အခ်စ္၊ ဒုကၡ၊ သုခ မ်ားစြာကို ခံႏိုင္ရည္ရွိခဲ့တဲ့
ရွိေနစဲျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္။

ရီနိုမာန္

စိတ္ရြက္ေလွ

စိတ္ ၾကည္လင္သြားတဲ့ တစ္ေန႔
အေရာက္လွမ္းခဲ့မယ္။
သစ္ပင္အို အရိပ္ေအာက္ဆီ
ေစာင့္ေနလို႔ေပးပါ။
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ဝိုင္တစ္ခြက္
စိတ္ ေအးခ်မ္းသြားတဲ့ တစ္ေန႔
အျပံဳးေတြ ေခၽြလိုက္ပါ့မယ္။
ခန္းနားတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြထဲ
ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ လာခဲ့ပါ။
ေစာင့္ေနပါ့မယ္ ဟိုတစ္ေနရာဆီက
စိတ္ ခမ္းေျခာက္သြားတဲ့ တစ္ေန႔
အေရာင္ေတြလည္း ေမွးမွိန္လို႔
က်ကြဲသြားတဲ့ ဖန္စေတြက
ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ
ေစာင့္ေနလိုက္ပါ ေရာက္မဲ့အခ်ိန္ထိ
စိတ္ ေလလႊင့္သြားခဲ့ ရၿပီ။
စိတ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ ရၿပီ။
စိတ္ အခန္႔မသင့္စြာျဖင့္
အနားယူလိုက္ရၿပီ။

ရီနိုမာန္

လြမ္းလည္း လြမ္တတ္ေနျပီ

တစ္ေန႔ေတာ့ နင္ငါ့ကို ခ်စ္သလိုမ်ိဳး
ေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႕အံုးမွာပါ တဲ့။
အဲဒီအခါက်ရင္ နင္ငါ့ကို ေမ့သြားမွာပါတဲ့။
ငါနင့္ကို ခ်စ္သလိုမ်ိဳး ေနာက္တစ္ေယာက္
ရွိလာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့
နင္ျပံဳးေနခဲ့တယ္။

နင္ေျပာသလိုပဲ ျဖစ္ေတာ့မွာလားလို႔ ငါ့စိတ္ထဲ
ခဏခဏျဖစ္မိတယ္။
နင္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို အတည္ျပဳရေတာ့မယ့္
အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ငါ့ရင္ထဲမွာ နင္ပဲရွိေနတယ္ဆိုတာ
ေသခ်ာသထက္ေသခ်ာလာတယ္။
ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မလိမ္ခဲ့ဘူး။
ငါ့ကိုယ္ငါလည္း မလိမ္ခဲ့ဘူး။
ငါ နင့္ကိုပဲ ခ်စ္ေနတုန္း ဆိုတာကိုေပါ့။

ငါက နင့္ကို အစကတည္းက ခ်စ္ပဲခ်စ္ခဲ့တာ။
နင္က ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ။
နင္ငါ့ကို ခ်စ္တာငါသိပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ နင္ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ ငါမဟုတ္ဖူး
ဆိုတာလည္း ငါသိၿပီးသားပါ။
ငါနင့္ကို အခ်ိန္မေရြး ခ်စ္ေနလို႔ရတဲ့
ငါ့ကို နင္ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုနဲ႔တင္
ငါေက်နပ္လို႔ ရပါတယ္။

ငါ့ဘဝမွာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေနလာတာ
ေနသားေတာ့က်ေနပါၿပီ။
ငါက ငါ့စိတ္ကို ငါအရမ္းႏိုင္တာ။
ဒါေပမဲ့ နင့္ကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။
နင့္ကို ခ်စ္ေနတုန္းပဲ။
နင္နဲ႔တူတူသြား၊ တူတူစား
တူတူေပ်ာ္၊ တူတူကဲ ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြ။
နင့္ကို လြမ္းတဲ့ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကိုေတာ့
ငါထိန္းလို႔ မရခဲ့ဘူး။
ထိန္းလည္း မထိန္းထားခ်င္ပါဘူး။
ငါက နင့္ကို ခ်စ္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာေလ။

ငါနင့္ကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္သေကၤတ တစ္ခုအေနနဲ႔
တစ္ႏွစ္ကို ပစၥည္းတစ္ခု အၿမဲငါစုခဲ့တယ္။
ငါစုခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာ
နင္နဲ႔တူတူရွိတဲ့ ႏွစ္ေတြတုန္းက
နင္ငါ့ကိုေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္းပါတယ္။
ငါစုထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အခ်ိဳးခ်လိုက္ရင္
ေလးပံုတစ္ပံုပဲ နင့္ေပးခဲ့တဲ့အမွတ္တရေတြရွိတယ္။
ဒီႏွစ္ ၂၀၁၆ မွာ ငါစုထားတဲ့ အမွတ္တရေတြက
၁၆ ခုရွိသြားၿပီဟ။

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာင္းေျပာင္း
ေနရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးေဝး
ငါ့ရင္ထဲမွာ နင့္ကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့
မေျပာင္လဲဘူး။ အရင္အတိုင္းပဲ။
ခုေတာ့ ငါမွာ နင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပိုလာတာ
တစ္ခုေတာ့ ရွိသြားတာေပါ့။
ငါ နင့္ကို ခ်စ္ေနရရံုအျပင္
လြမ္းလည္း လြမ္းတတ္ေနၿပီ။


ရီႏိုမာန္

စက္တင္ဘာ ေအာင္ပြဲ

ရိုးသားလွတဲ့ စက္တင္ဘာ
ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့ စက္တင္ဘာ
နွစ္သစ္ေရာက္ခဲ့ျပီ စက္တင္ဘာ
ဘဝေပါင္းမ်ားစြာထဲက စက္တင္ဘာ
ေျပာင္းလဲျခင္းေတြေပးတဲ့ စက္တင္ဘာ
ေက်းဇူးရွင္မိဘနွစ္ပါးနဲ့ စက္တင္ဘာ

ဒီအခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ သတိရတယ္ စက္တင္ဘာ
ေမႊးလြန္းတဲ့ပန္းအနံ့ေလးတစ္ခုရွိတယ္ စက္တင္ဘာ
နိုးထျခင္းကို အသက္သြင္းေပးနိုင္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ
ရိုးသားမႈေတြကို ခ်ျပနိုင္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ
ရုန္းကန္မႈတိုင္းမွာ အဓိပၸာယ္ ရွိလွတဲ့ စက္တင္ဘာ
ျကိုးစားရင္း ေမ့လို့မရတဲ့ စက္တင္ဘာ
နွစ္သစ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ့အတူ ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ

စက္တင္ဘာကိုေရာက္တိုင္း
စက္တင္ဘာေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ငိုေျကြးခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ အံ့ျသခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ရူးသြပ္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ ေအာင္ျမင္ခဲ့ရတယ္။
စက္တင္ဘာေတြ တမ္းတခဲ့ရတယ္။

ခုေတာ့ စက္တင္ဘာေတြ
ေပ်ာ္ရႊင္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ငိုေျကြးဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
အံ့ျသဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ရူးသြပ္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
ေအာင္ျမင္ဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။
တမ္းတဖို့ အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ျပီ။

စက္တင္ဘာေတြ စက္တင္ဘာနဲ့ စလိုက္ျကရေအာင္။

🌺🌸🌳🌲🌷🌻🌵🌴
ရီနိုမာန္

အခ်စ္ေျကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ျပံုးလို့

သူမက နုညံ့တယ္။

သူမနဲ့ စကားေျပာတဲ့အခါ 

ျကင္နာတဲ့ အသံကိုျကားရတယ္။

သူမဟာ မ်က္လံုးကို လွပေအာင္ ျခယ္သထားတယ္။

သို့ေသာ္ သူမရဲ့ မ်က္လံုးက ျပံုးရီေနတယ္။

သူမရဲ့ ဆံနြယ္က ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြယ္လ်လို့။

သူမနဲ့ စကားေျပာတဲ့အခါ အလိုက္အထိုက္

နြဲ့ယိမ္းလို့ ကျပတတ္တဲ့ ဆံနြယ္ေလးကိုလည္း ေတြ့ရတတ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့အထဲမွာ သူမရဲ့ လက္ကေလးေတြ

နုညံ့လြန္းတဲ့ သူမရဲ့ လက္ဖဝါးေလးရယ္ 

ကိုင္လို့ေကာင္းတဲ့ သူမလက္ေမာင္းသားေလးရယ္

လွပစြာ ျပံုးတတ္တဲ့ သူမ နွုတ္ခမ္းေလးနဲ့

ယုယစြာ နမ္းတဲ့ သူမရဲ့ အနမ္း။

အသက္ပါလွတဲ့ သူမရဲ့ေျခလွမ္းေတြ

ရိုးရွင္းလွတဲ့ သူမရဲ့ကိုယ္ခႏၶာ

ေဒါင္းတစ္ေကာင္လို လွတဲ့ သူမရဲ့အလွ

နတ္ဘုရားရဲ့ သမီးေတာ္ တစ္ပါးအလား

ျပီးျပည့္စံုတယ္လို့ ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ကို

ရူးတယ္လို့ ေျပာျကလိမ့္မယ္။

သူမကို ကၽြန္ေတာ္က အမည္တစ္ခု ေပးလိုက္မိတယ္။

( အခ်စ္ ) လို့...................။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက ေပ်ာ္ရႊင္လို့။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက ျကည္နူးလို့။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက သာယာလို့။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက ဘဝပ်က္လို့။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက ရိုင္းစိုင္းလို့။

အခ်စ္ေျကာင့္ လူေတြက စိတ္ကုန္လို့။

အခ်စ္ေျကာင့္.........................။

အခ်စ္ေျကာင့္.........................။

အခ်စ္ေျကာင့္..........................။

ရီနိုမာန္

ငါ့ရင္ထဲမွာ

ေအာင္ျမင္ျခင္းဆိုတာ
လူေတြနဲ ့ မေ၀းသလို
အခ်စ္ဆိုတာလည္း
ငါ့ရင္ထဲမွာရွိတယ္။

မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ
တို ့ႏွစ္ေယာက္ အတူတူရွိေနႏိုင္ဖို ့
ၾကိဳးစားရင္း ငါ ရွိေနမယ္

လူေတြက ေျပာၾကတယ္
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာဘာညာညာ ေပါ့
ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ မင္းကို
ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ ပဲရွိတယ္

ငါ့ရင္ထဲမွာ...................
မင္းကိုခ်စ္ေတာ့
ငါ့ရင္ထဲမွာ.....................

မင္းမရွိေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းလိုက္တာ

ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္း မရွိခဲ့တာ ၾကာခဲ့ေပါ့

အလြမ္းေတြဆိုတာလည္း ငါ မသိခဲ့ဘူး

အေဆြးဆို ပိုလို႕ နားမလည္ခဲ့ဘူး....

ခဏတာ ေတြ႕ခဲ့ ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုေတာ့

ငါ သတိရေနမိတာေတာ့ အမွန္

ခုခ်ိန္မွာ ငါ ေအးခ်မ္းေနတယ္

မယံုရင္ ငါ့ရင္ထဲ ဝင္ၾကည့္လိုက္ပါ

ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ရင္ခြင္ တစ္စံုရွိေနလိမ့္မယ္.......

ရာသီခြင္

လကေလးရယ္၊ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္......။

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကယ္ေလးတမွ် လင္းလက္ေနတဲ့
မီးေရာင္စံုေတြရဲ့ၾကားမွာ ရာသီခြင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။

ၾကယ္ေတြစံုျပီးလား။

လူေတြေကာစံုရဲ့လား။

ခ်ိဳျမိန္ေနတဲ့ ဂီတသံနဲ႔အတူ လွပတဲ့ကစားကြင္းၾကီးအလယ္မွာ
ဆန္းေသာ္တာ လရဲ့အရိပ္ကေတာ့ မခို႔တရို႔။

ညတစ္ဝက္ က်ိဳးေ၇ာေပါ့။

အခ်ိန္မွ မွန္ရဲ့လား။

တည္းခင္းထားတဲ့ ဧည့္ခံပြဲၾကီးလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ေနရဲ့။
အနီေရာင္ ပန္သီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္မွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဓါးတစ္လက္။
အနီေရာင္ေကာေဇာၾကီးလဲ ေသြးသံရဲရဲ။

ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီလား။

ျပည့္ေရာ ျပည့္စံုပါရဲ့လား။

ေမွာင္မိုက္ေနပင္မဲ့ ဆန္းေသာ္တာ လရိပ္က အတိုင္းသာ။
ၾကယ္ေလးေတြလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ဘိုေနျမဲက်ားေနျမဲ။
ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ဖတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနေလရဲ့။

( ဆားခ်က္တယ္၊ အသက္သြင္းတယ္)

သဘာဝတရားတဲ့...လား

သဘာဝတရားတဲ့လား........။
ျဖစ္မယ္၊ ပ်က္မယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာထားခဲ့ျပီးသား။
တကယ္တန္ ျဖစ္ေတာ့လည္း လူေတြက သနားစရာပါ။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ... သဘာဝတရား တဲ့လား။

ေရေတြၾကီးလို႔ ငါတို႔ေသြးခ်င္းေတြ ဒုကၡပင္လယ္ထဲမွာ..
အတြင္း ၃၇ မင္းလည္း မကယ္နိုင္၊ အျပင္ ၃၇ မင္းလည္း မကယ္နိုင္
အထက္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မနိုင္၊ ေအာက္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မဆိုင္
ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနတာ..... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ရပ္စဲဖို႔ အခါခါ၊ ေန႔ရက္ေတြထဲ
အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတးခဲ့ရျပန္ျပီ။
ရာေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားစြာအတြက္
ရင္ဘတ္ၾကီးလည္း ကြဲခဲ့ရျပီ....ဒါလည္း.... သဘာဝတရားတဲ့လား။

မိန္းမလည္း လူ၊ ေယာက္်ားလည္း လူ
လူ လူခ်င္းအတူတူ ဘာေတြမ်ား ပိုထူးေနလို႔လဲ...။
ဘာသာတစ္ခု အေၾကာင္းျပဳလို႔ ရင္းလိုက္ရတဲ့ လူ႔အသက္ေတြ
အိုအိမ္ပ်က္စီးဆံုးရွံဳးရတာလည္း.... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ေဟာ့  ေတြ႔လိုက္ရျပန္ျပီ။
ရင္ဘတ္စည္းတီး ငိုခ်င္းခ်ေနရတာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္မွ မဟုတ္တာ။
ဘဝေတြရင္း၊ အခ်ိန္ေတြရင္း ေနရာေလး တစ္ခုပိုင္ဆိုင္ျပီးခါမွ
မင္းမိန္႔ဆိုတဲ့ စကားေလးတခြန္းကေရာ .... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မိုုးေနွာင္း အိပ္မက္

အျပင္မွာ မိုုးေတြသည္းထန္စြာ  ရြာသြန္းေနတယ္

လမ္းရဲ့ အေပၚမွာေတာ့ ေရေတြျပည့္ေနေလရဲ့

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ လြယ္အိတ္ေလး တစ္လံုုးျဖင့္

ေျပးလႊာေဆာ့ကစားလိုု႕ ေနျပန္တယ္။

မၾကာခင္မွာပဲ မိုုးေတြ အရြာရပ္တန္႕သြားခဲ့ျပီ

ေရေတြတစ္ေျဖးေျဖး ေလ်ာ့နည္းလိုု႕လာခဲ့ျပီ

ကေလးငယ္ရဲ့ကိုုယ္ေပၚမွာ လြယ္အိတ္ ရွိမေနေတာ့ျပီ

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူ႕ကိုုယ္ေပၚက အက်ၤာီကိုု ဆြဲခၽႊတ္ေနျပန္ပါတယ္။

ငါးမိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီး တစ္ခုုလံုုး ေမွာင္မဲလိုု႕

မိုုး ထပ္ရြာေတာ့မယ္ဆိုုတဲ့ အရိပ္အေယာင္ကိုု သူပဲ သိေနသလိုုလိုု

လမ္းေပၚမွာ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္၊ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ ရွိမေနပင္မဲ့

ခုုထိက်ေနာ္ ေတြ႕ေနရတာ မိုုးရြာမရြာ မသိပင္မဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ၾကီးစြာနဲ႕ ေစာင့္ေနတဲ့

ကေလးငယ္တစ္ဦး

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုုမာန္

ရာသီခြင္

လကေလးရယ္၊ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္......။

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကယ္ေလးတမွ် လင္းလက္ေနတဲ့
မီးေရာင္စံုေတြရဲ့ၾကားမွာ ရာသီခြင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။

ၾကယ္ေတြစံုျပီလား။

လူေတြေကာစံုရဲ့လား။

ခ်ိဳျမိန္ေနတဲ့ ဂီတသံနဲ႔အတူ လွပတဲ့ကစားကြင္းၾကီးအလယ္မွာ
ဆန္းေသာ္တာ လရဲ့အရိပ္ကေတာ့ မခို႔တရို႔။

ညတစ္ဝက္ က်ိဳးေ၇ာေပါ့။

အခ်ိန္မွ မွန္ရဲ့လား။

တည္းခင္းထားတဲ့ ဧည့္ခံပြဲၾကီးလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ေနရဲ့။
အနီေရာင္ ပန္သီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္မွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဓါးတစ္လက္။
အနီေရာင္ေကာေဇာၾကီးလဲ ေသြးသံရဲရဲ။

ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီလား။

ျပည့္ေရာ ျပည့္စံုပါရဲ့လား။

ေမွာင္မိုက္ေနပင္မဲ့ ဆန္းေသာ္တာ လရိပ္က အတိုင္းသာ။
ၾကယ္ေလးေတြလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ဘိုေနျမဲက်ားေနျမဲ။
ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ဖတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနေလရဲ့။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

သံသရာ စက္ဝန္း

က်ေနာ္က ေမေမ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

ေမေမက ေဖေဖ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

ေဖေဖက ညီမေလးကိုု  ခ်စ္တယ္။

ညီမေလးက ကိုုကိုု႕ကိုု ခ်စ္တယ္။

ကိုုကိုုက မမ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

မမက က်ေနာ့္ ကိုုခ်စ္တယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုုမာန္

သို႔........

တိမ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စီးသြားခဲ့တယ္။
အေရွ့မွာ ျမင္ေနရတဲ့ အျပာေရာင္ ေကာင္ကင္းၾကီးဆီကို။
ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့မွာ ေပၚလာတာက တံခါးၾကီး ႏွစ္ခ်ပ္။
လူပံုသ ဏၭာန္ အရိပ္ႏွစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆီၾကိဳေနၾကျပန္တယ္။
တိမ္ေတြကို ခဏရပ္ျပီး တစ္ေအာင့္ေလာက္ ေငးၾကည့္မိသည္။

စိတ္.... စိတ္ေတြမ်ား ပ်ံဝဲေနလိုက္ၾကတာ.........။
မီးေရာင္လည္း မဟုတ္၊ လေရာင္လည္း မဟုတ္၊ ၾကယ္ေတြရဲ့ အေရာင္လည္း မျဖစ္နိုင္၊
အျဖဴေရာင္လို႔ ထင္ရပင္မဲ့ တစ္ကယ္တန္းက်ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။
အေရွ့နဲ႔ အေနာက္၊ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ ေရႊ႔လ်ားေနတဲ့ သည္စိတ္။

အေမွာင္ထဲမွာ ခဏေလာက္ ရပ္ေနလိုက္မိတယ္။
ေရွ့ဆက္သြားဖို႔ လမ္းကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့....။
လမ္းဆံုးရဲ့ ညဖက္ေထာင့္နားေလးမွာ ျမွားတစ္ခုနဲ႔ စာေလးတစ္ေၾကာင္း။

ေသမင္းနိဗၺာန္ဆီသို႔...........။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

 

သံုးေရာင္ျခယ္ အေတြး

တစ္ေန႔ သူျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ဘာလို႔ ေတြးေနတာလဲ။
မုန္းလို႔ ထားသြားတဲ့ သူ႔ကို ဘာလို႔ စိတ္စြဲေနရတာလဲ။
ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထားျပီးျပီပဲ...ဘာလို႔ သံသယရွိေနရတာလဲ။

ေတြးေနပင္မဲ့ ျပန္မလာမွာကိုလည္း သိေနတယ္။
စိတ္ထဲ စြဲေနပင္မဲ့ သူမုန္းသြားခဲ့ျပီးဆိုတာ သိေနတယ္။
သံသယ ရွိေနပင္မဲ့ ငါ တကယ္ကိုး ခ်စ္ခဲ့တာပါ။

ကံတရားက အခြင့္အေရးေပးလို႔ လိုရာဆုေတာင္းပါဆို....။
တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ မင္းနဲ႔ ျပန္ဆံုခ်င္မိတယ္။

စိတ္ထဲ စြဲေနတဲ့၊ ေတြးေနတဲ့၊ သံသယရွိေနတဲ့ အရာေတြ
မင္းနဲ႔ အတူ ထည့္ေပးလိုက္ခ်င္လို႔ပါ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ့အနား ျပန္လာခဲ့ပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ကမၻာၾကီးက ကမၻာၾကီးကို.......။

ေနရဲ့ အလင္းေရာင္ကလည္း လင္းထိန္ေနပါသည္။

လရဲ့ အလင္းေရာင္ကလည္း ၾကည္လင္ေအးျမေနပါသည္။

လူသားရဲ့ စိတ္ေတြကလည္း ရွင္းလင္းေနပါသည္။

သို႔ေသာ္...... ပန္းေတြပြင့္ဖို႔အတြက္ ကမၻာၾကီးကို ႏိူးရအံုးမည္။



လူေယာက်ၤားရဲ့ ပံုသ႑ာန္က တည္ျငိမ္လွသည္။

လူမိန္းမရဲ့ ပံုသ႑ာန္ကလည္း လွပေက်ာ့ရွင္းေနသည္။

ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့ စိတ္ေတြကလည္း ျပတ္သားေနၾကသည္။

ထိုသူႏွစ္ဦး အဆင္ေျပဖို႔ ကမၻာၾကီးကို ပုတ္ႏိူးခိုင္းရအံုးမည္။



ဝမ္းနည္းမႈတိုင္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ပါေနသည္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈတိုင္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ပါေနျပန္သည္။

ရင္ခုန္မႈတိုင္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ပါေနအံုးမည္။

သို႔ေသာ္... မ်က္ရည္ပါတိုင္း မေကာင္းဆိုတာကိုေတာ့ ကမၻာၾကီးကို အသိေပးရလိမ့္အံုးမယ္။


အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကို သတိရေနမိသည္။

အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာမဲ့ ကိစၥေတြကို ေစာင့္ေနမိသည္။

ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းရအံုးမည္။

သို႔ေသာ္.... ပစၥဳပၸန္သည္သာ အဓိကဆိုတာ ကမၻာၾကီးက သင္ေပးလိမ့္အံုးမည္။


အနီေရာင္ဟာ ရဲရင့္ျခင္းဟု ဆိုၾကသည္။

အျပာေရာင္ကို ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းဟု ဆိုၾကသည္။

အနက္ေရာင္ကိုက်ျပန္ေတာ့ ပူေဆြးမႈဟု ဆိုၾကျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ .... ကမၻာၾကီးက လူသားတိုင္းကို အျဖဴေရာင္အျဖစ္ ဖန္ဆင္းေပးထားခဲ့သည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေဆာင္းညစိတ္ကူး

ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး အသက္ဝင္ လာခဲ့ရပါျပီ။
ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ခုအတြက္  စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သနားမိေနပါရဲ့။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ..... ငါေတာ္ေတာ္ ရက္စက္ခဲ့ပါလား လို႔ မေျပာမိယံု ပါပဲ။

စာအုပ္ေလးေရ..... မင္းအေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြ၊
မင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြ၊ ငါ့ေဘးမွာ အျမဲရွိေနတက္တဲ့
မင္းကို ဂရုမစိုက္မိခဲ့တာေတြအတြက္ .. ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ငါေျပာပါရေစ။

စာအုပ္ေလးေရ.... အမွန္ေတာ့ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့မိမွန္း
ငါကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ အထိပါပဲ။ ငါ့အနားက မင္းထြက္ေျပးေတာ့မဲ့ အခ်ိန္က်မွ
ငါ မင္းကို လက္လႊတ္ဆံုးရွံဴးမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္သြားမိခဲ့ျပီ ဆိုတာကုိေတာ့
ဝန္ခံပါရေစ.....။

ငါ့မွာ မာနရွိတယ္။ မင္းမွာလည္း မာန ရွိမွန္း ငါသိတယ္။
အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားခဲ့တယ္။ ငါ့ မာနကေတာ့ ခုထိ ေမ်ာလြင့္ေနတုန္းပဲ။

ဒီဇင္ဘာဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ ငါ ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္.....၊
ငါ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား.....၊ မင္းက ငါ့ရဲ့ အရိပ္တစ္ခုဆိုတာ .....
အလိုလို ငါနားလည္လာတယ္။ ဒါ မင္းအေပၚမွာ ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအးခဲေနခဲ့ျပီ စာအုပ္ေလးရယ္.....။ မင္းရဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးကေတာ့
ေဆာင္းေလးေအးေအးေလးနဲ႔အတူ ငါ့ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
မင္း ငါ့ကိုႏွဳတ္ဆက္သြားတာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိလို႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပံဳးျပလိုက္တာ
မင္းေတြ႔မွ ေတြ႔ရဲ့လား.....။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေမ့အတြက္ ေတးတစ္ပုဒ္

တိမ္ေတြလည္း ညိဳေနျပီ ေမ.......။

ေကာင္းကင္မွာရွိတဲ့ အလွတရားေတြလည္း
တစ္စတစ္စ ပ်က္ယြင္းစ ျပဳေနျပီ ေမ........။

ကမၻာေျမထုၾကီးလည္း ပူေႏြးလာျပီးလို႔ ေျပာေနၾကျပီ ေမ.......။

၂၀၁၂ ေရာက္လို႔ ကမၻာၾကီး ပ်က္ဆီးသြားမွာကို ေမာင္ မေၾကာက္ပါဘူး ေမ.......။

ေမနဲ႔ ႏွစ္ခ်ီေဝးေနရတဲ့ ေဝဒနာကို ေမာင္ေၾကာက္ေနမိျပီ ေမ.......။

ဘယ္အရာေတြ ဘယ္လိုပဲ ရွိေနပါေစ ေမာင့္အနားမွာ ေမရွိေနဖို႔သာ လိုအပ္တာပါ။

ေမ့ရဲ့ရင္ခုန္သံတိုင္းကို ေမာင္ ၾကားခ်င္တယ္။

ေမ့ရဲ့ အိမ္မက္ေတြထဲမွာလည္း ေမာင္ ရွိေနခ်င္တယ္။

ေမ့ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာလည္း ေမာင္ ေမွးစက္နားခိုခ်င္မိျပီ။

ေမာင္ ေလာဘမ်ားၾကီးသြားျပီးလား ေမ.......။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ၾကားကာလ

ေအာင္ျမင္ျခင္း - ရွံဳးနိမ့္ျခင္း

ဒီၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့ရဖူးတယ္။

အခ်စ္ - အမုန္း

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ခဲ့ရဖူးတယ္

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း - စိတ္ပ်က္ျခင္း

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခဏခဏ...။

ရယ္ေမာျခင္း - ငိုယိုျခင္း

ဒီၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မက္မက္ေမာေမာ နဲ႔.........။

ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း - သည္းခံျခင္း

ဒီၾကားမွာ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သည္းခံခဲ့ရတယ္။

အသက္ရွင္ျခင္း - ေသဆံုးျခင္း

ဒီၾကားမတိုင္မွီ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရွင္သန္ခဲ့ရဖူးတယ္။
အခုေတာ့ ဒီၾကားမွာ ရပ္ျပီး ေသဆံုးျခင္းကို ထိုင္ေစာင့္ေနရျပီ။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္