ေတာင္ၾကီး ဖဝါးေအာက္ ( ၂ )

ျမစိမ္းေတာင္၊ ေရႊဘုန္းပြင့္၊ စူ႒ာမုနိေလာက ခ်မ္းသာေစတီေတာ္ ႏွင့္ ေတာင္ၾကီးၾကိဳးတံတား။ ထိုေလးေနရာအတြက္ ကားခ တစ္ေသာင္းခြဲ ေပးရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တတိယေနရာျဖစ္တဲ့ စူ႒ာမုနိေလာက ခ်မ္းသာေစတီေတာ္ ကိုအေရာက္မွာေတာ့ မနက္ကတည္းက ဘာမွမစားရေသးတာေၾကာင့္ မုဒ္ဦးဝမွာ ဆိုင္ေတြ ေတြ႔တာေၾကာင့္ အျပန္က်မွ မနက္စာစားမယ္လို႔ ကားဆရာၾကီးကို ေျပာေတာ့ သူက ဒီမွာ မစားနဲ႔။ ရွမ္းစာစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတဲ့ ေနရာ လိုက္ပို႔ေပးမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း စိတ္ရွိတိုင္း ဘု၇ားဖူးခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။

 

ဒီမုဒ္ဦးကေတာ့ ကားလမ္းက ဝင္လာတုန္း လွမ္းရိုက္တဲ့ ပံုပါ။

ဒီမုဒ္ဦးကေတာ့ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ လူတက္လမ္းက မုဒ္ဦးပါ။

အမွန္တကယ္ေတာ့ မုဒ္ဦးကို ရိုက္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာက္တဲ့ေနရာ ဘယ္ေနရာမွန္း စာအုပ္လည္း မပါတာေၾကာင့္  လြယ္လြယ္မွတ္မိေအာင္ ရိုက္ထားးျခင္းပါ။  

ရင္ျပင္ေတာ္မွ ရိုက္ထားျခင္း

အတြင္းပိုင္းမွ ဘုရား ေလးဆူ ရပ္ေတာ္မႈ ( ၁)

အတြင္းပိုင္းမွ ဘုရား ေလးဆူ ရပ္ေတာ္မႈ ( ၂ )

အတြင္းပိုင္းမွ ဘုရား ေလးဆူ ရပ္ေတာ္မႈ ( ၃ )

အတြင္းပိုင္းမွ ဘုရား ေလးဆူ ရပ္ေတာ္မႈ ( ၄ )

 ေစတီအတြင္းသို႔ အဝင္ေပါက္ တစ္ေနရာ

ဘုရားက ျပန္ဆင္းေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဗိုက္ဆာေနၾကပါျပီ။ ဒါနဲ႔ ကားဆရာကိုပဲ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္ကို အရင္ေမာင္းေပးပါ။ စားျပီးမွပဲ ၾကိဳးတံတား သြားေတာ့မယ္လို႔ ေျပာလိုက္၇ပါတယ္။ ကားဆရာကလည္း ဘာစားခ်င္တာလဲ။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲလား၊ တို႔ဟူးေႏြးလားတဲ့။ က်ေနာ္က တို႔ဟူးေႏြးပိုၾကိဳက္ေတာ့ တို႔ဟူးေႏြးဆိုင္ပဲ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါေတာင္ၾကီးမွာ စားခဲ့တဲ့ တို႔ဟူးေႏြးပါ 

စားေနရင္းနဲ႔ အိုက္ခီေလာက္ ကို သြားသတိရလိုက္ပါေသးတယ္။ သူေတာင္ၾကီးကို မျပန္ခင္ မေလးရွားမွာ က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႔တုန္းက ေတာင္ၾကီးေရာက္ရင္ အိုက္ခီေလာက္စားေသာက္ဆိုင္ ဖြင့္မယ္တဲ့။ ေတာင္ၾကီးေရာက္ရင္ လာခဲ့ပါဆိုလို႔ က်ေနာ္ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ အဲ့နာမည္ မၾကာဖူးေသးဘူးတဲ့။

မနက္စာ စားေသာက္ျပီးေတာ့ ၾကိဳးတံတားသြားဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စားတဲ့ မနက္စာကို ကားဆရာ ဦးေလးမွ ရွင္းေပးခဲ့ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

ေတာင္ၾကီး ဖဝါးေအာက္ ( ၁ )

ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရား

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ျမစိမ္းေတာင္ကေန ေတာင္ေက်ာ တစ္ေက်ာထဲမွာပဲ တည္ရွိေနတဲ့ ေရႊဘုန္းပြင့္ေစတီ ရွိတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ၾကပါျပီ။ ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္က ေအးခ်မ္းတယ္ဆိုတာ တကယ္ပါပဲ။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ျပီး ေမာေနတဲ့ အေမာေတြ ေျပေပ်ာက္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ့ရဲ့ ရွဳခင္းကေတာ့ ျမစိမ္းေတာင္ကေနၾကည့္ရင္ တစ္မ်ိဳးလွသလို႔ ေရႊဘုန္းပြင့္ကေန ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေလး လွေနျပန္ပါတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့ ကိုးျမိဳ႔ရွင္ နတ္နန္း

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လိုက္ပို႔ေပးတဲ့ ကားဆရာကလည္း သေဘာေကာင္းလွပါတယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အေလာသံုးဆယ္ မရွိပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ဘုရားဖူးဖို႔ အခြင့္အေရးေပးခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ခဲ့ပင္မဲ့ ကိုယ္ကိုတိုင္ပါတဲ့ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေတြေတာ့ မရိုက္ျဖစ္ခဲ့သေလာက္ပါပဲ။  

အေပၚက ပံုႏွစ္ပံုကေတာ့ ေရႊဘုန္းပြင့္ ဘုရားျဖစ္ေပၚလာေအာင္ စတင္ခဲ့တဲ့ ယကၠန္းစင္ေတာင္ ဆရာေတာ္ရဲ့ ရုပ္တုႏွင့္ ဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းေတာ္ပါ။

ေရႊဘုန္းပြင့္ ေတာင္ပိုင္ဘိုးဘိုးၾကီး 

ေရႊဘုန္းပြင့္ ေစတီအား အနီးကပ္ ဖူးေတြ႔ရျခင္း

ေရႊဘုန္းပြင့္ေတာင္ေပၚမွ ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔ရဲ့ အလွ

ေတာင္ေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့ ဘု၇ားခန္းပါ။ အထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ စိတ္ထဲအလြန္ ၾကည္နူးလွတာေၾကာင့္ မေနနိုင္ပဲ ရိုက္မိလိုက္ျပန္ပါတယ္။

အျမင္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး လွတာေၾကာင့္ ရိုက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘာအပင္လဲလို႔ေတာ့ လာမေမးပါနဲ႔။ ဘာအပင္မွန္း မသိခဲ့သလို၊ ေမးျမန္းျခင္းလည္း မလုပ္မိခဲ့ပါဘူး။ သိသူမ်ား ေျပာသြားေပးၾကပါ။

ေရႊဘုန္းပြင့္ေတာင္ အဝင္ မုဓ္ဦးပါ

 

ေတာင္ရဲ့ ေအာက္နားမွာ  သဘာဝလိုင္ဂူ ရွိေနတာေၾကာင့္ ကားဆရာကိုပဲ ေမာင္းပို႔ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ ၄င္းဂူမွ ျပန္တက္ရင္ ေတာင္တက္လမ္း မက္ေစာက္တာေၾကာင့္ ကားဆရာက သိပ္ပို႔ေပးခ်င္ပံု မရပင္မဲ့ ဘုရားဖူး ခရီးသြား သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္တည္းမို႔ ကားဆရာ ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဂူကို မဆင္းခင္ အေပၚမွ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုပါ။

ဂူထဲမွာ ရွိေနတဲ့ အဘဘိုးမင္ေခါင္ႏွင့္ အဘ ဘိုးဘိုးေအာင္ ရုပ္တု

ဒါကေတာ့ နဂါးမယ္ေတာ္ပါ။

အေပၚစီမွ ျမင္ေတြ႔ရတဲ့ ပံုပါပဲ။

ဆက္လက္ျပီးေတာင္ၾကီးမွ နာမည္ၾကီးတဲ့ ဘုရားတစ္ဆူကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ အတူ ဖူးေမ်ာ္ဖို႔အတြက္ ဓါတ္ပံုႏွင့္တကြ ေဖၚျပနိုင္ရန္ ေတာင္ၾကီး ဖဝါးေအာက္ ( ၂ ) ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေပးၾကပါအံုးလို႔ ေလးစားစြာျဖင့္ ေျပာၾကားရင္........။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

ေတာင္ၾကီး ဖဝါးေအာက္

ျမန္မာျပည္ မျပန္ခင္က ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြကို ေရာက္ေအာင္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ကူးအတိုင္း သြားခ်င္မိတဲ့ ေနရာေလးေတြကို စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ အၾကမ္းခ်ေရးလိုက္ပါတယ္။ ( ေတာင္ၾကီး၊ ကေလာ၊ မႏၱေလးႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္တဲ့အခ်ိန္ကလဲ ေဆာင္းရာသီဆိုေတာ့ ခရီးသြားလို႔ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ပဲ မဟုတ္လား။ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ မႏၱေလးကလြဲရင္ အားလံုးေအးခ်မ္းလြန္းလွတဲ့ ေနရာေတြၾကီးပဲ။ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ မႏၱေလးလည္း ပူလြန္းပင္မဲ့ ေအးသင့္သေလာက္ေတာ့ ေအးမွာပါပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မျပန္ခင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိတ္မိသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပတဲ့ ေနရာေတြကို သူကိုယ္တိုင္ကလည္း မေရာက္ဖူးေသးတာေၾကာင့္ သြားခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို ၁၀သိန္းႏွဳန္းနဲ႔ သံုးမယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်င္း တြက္ထားလိုက္ၾကပါတယ္။ အမွန္တကယ္ ထင္ထားသေလာက္ မကုန္တာ ခရီးလမ္း တစ္ဝက္မွာတင္ သိေနခဲ့ပီး ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဇန္နဝါရီလ (၆) ရက္ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ႏွင့္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူသြားမဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဇန္နဝါရီလ (၁၈) ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ ေလာက္မွ ရန္ကုန္ကို စင္ကာပူကေန ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ ခရီးစဥ္ကို လည္း  ဇန္နဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔ ညေန သံုးနာရီမွာ စတင္လိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း မေရာက္ခင္ တစ္ရက္က ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ၾကိဳေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကားးလက္မွတ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ၾကိဳဝယ္ထားလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္ - ေတာင္ၾကီး ကားလက္မွတ္ခ ( ၁၀၉၀၀) က်ပ္ေပးရပါတယ္။ 

ရန္ကုန္ - ေတာင္ၾကီး ကား

         ညေနသံုးနာရီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ခရီးစဥ္ကို ေရႊေတာင္ရိုး ခရီးသြားယာဥ္ ႏွင့္စတင္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ စစထြက္ခ်င္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အိပ္ျပီး လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ရန္ကုန္က ထြက္ထြက္ခ်င္းေတာ့ မအိပ္ပဲ ေနနိုင္ပင္မဲ့ ကားေပၚေရာက္ရင္ အိပ္တက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနရာအေရာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ညလယ္စာကို သံုးေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ညေနကားမထြက္ခင္မွ စားထားခဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘာမွေကာင္းေကာင္း မစားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဆိုင္ရဲ့ အျပင္အဆင္နဲ႔ေနရာေလးကို သေဘာက်မိလို႔  ဓါတ္ပံုရိုက္ျဖစ္သြားျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိလွတာေၾကာင့္ သေဘာက်မိသလို၊ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ဒီေလာက္သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ျပီး ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းေလးေတြ ရွိေနတာ အားက်မိျပန္ပါတယ္။

ဇန္နဝါရီလ ၁၉ ရက္ေန႔ မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွာ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ေတာင္ၾကီးကို ေရာက္ခဲ့ပါျပီ။ ေအးမယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ ၾကိဳတင္ယူလာတဲ့ အေႏြးထည္ကို ထုတ္ျပီး ဝတ္လိုက္ယံုပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ ျပန္မေရာက္ခင္ စင္ကာပူမွာ ကတည္းက ၾကိဳေျပာထားခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အေႏြးထည္ကို ယူေတာ့ ယူလာပါရဲ့။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္အေရာက္မွာ ပူလြန္းလို႔ဆိုျပီး ရန္ကုန္က သူ႔ပစၥည္းအပ္တဲ့ အိမ္မွာ ထားခဲ့တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳေျပာထားရဲ့နဲ႔ ထားခဲ့ရမလာဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးယံုျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူက ရွမ္းျပည္ကို အထင္ေသးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ အတြက္ မသိလိုပဲလို႔ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္ကို ေရာက္ဖူးတဲ့ သူေတြ၊ ေနဖူးတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရွမ္းျပည္ရဲ့ ေဆာင္းရာသီကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္။

 ျမစိမ္းေတာင္ ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြပါ။

၁၉ ရက္ေန႔မွာ ေတာင္ၾကီးမွာ မအိပ္ပဲ ကေလာမွာ ဆင္းအိပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေတာင္ၾကီးကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင္ၾကီး - မႏၱေလးကားလက္မွတ္ ကို (၆၀၀၀) ျဖင့္ျဖတ္ရပါတယ္။ ေတာင္ၾကီး ျမိဳ႕အတြင္းမွာလည္း မ်ားမ်ားစားစား လည္စရာ ေနရာ သိပ္မရွိပါဘူး။ အရင္ဆံုး ျမစိမ္းေတာင္ကို သြားခဲ့ၾကတယ္။

 အထြဋ္အထိပ္လာဘသုခေအာင္ခ်မ္းသာ ေစတီေတာ္ၾကီး

 ျမစိမ္းေတာင္ မုဒ္ဦး

ျမစိမ္းေတာင္မွ တဆင့္ ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရား၊ စူ႒ာမုနိေလာက ခ်မ္းသာေစတီေတာ္ ႏွင့္ ေတာင္ၾကီးၾကိဳးတံတား တို႔ကို ဓါတ္ပံုႏွင့္တကြ ေနာက္ပိုစ့္တြင္ ေဖာ္ျပေပးသြားပါမယ္။ ခရီးစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကုန္က်စရိတ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးသြားပါမယ္။ ခုေတာ့ျဖင့္ ေတာင္ၾကီး ဖဝါးေအာက္ ပိုစ့္ေလးကို ဒီမွာပဲ ရပ္နားခြင့္ ျပဳပါလို႔ ေျပာရင္ ေတာင္ၾကီးဖဝါးေအာက္ ပိုစ့္ အပိုင္းဆက္မ်ားကို အျမန္ဆံုး ပိုစ့္တင္နိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရင္း.......။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

အေမ့အိမ္ေလး ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္

ေလးႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကုန္ျမန္လြယ္လိုက္တာလို႔ ေျပာလို႔ရသလို၊ ေလးႏွစ္ျပည့္ဖို႔ အတြက္ ေစာင့္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာျမင့္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလးႏွစ္ေတာ့ ျပည့္သြားခဲ့ပါျပီ။ ေလးႏွစ္ျပည့္ရင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေလး တစ္ခုကေတာ့ အေမ့အိမ္ကို လြမ္းတဲ့ စိတ္ေလးျပည့္သြားဖို႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ ၾကိဳတင္စီစဥ္ရင္ လြဲတက္တဲ့ ဓါတ္ခံေၾကာင့္ အေမ့အိမ္ မေရာက္မခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ေတြ မေအးနိုင္ေသးပါဘူး။ 

အေမ့အိမ္ကို ျပန္ဖို႔အတြက္ ၂၀၁၂ ဇန္နဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔ကို က်ေနာ္ ေရြးခ်ယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာလ ကတည္းက အင္ဒိုနီးရွာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ေရာက္ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ျပန္ရမဲ့ရက္နီးလာေလ လုပ္လက္စအလုပ္က မျပီးနိုင္ျဖစ္ေလနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မွာ စိတ္ပူပင္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ့ Supervisor က ကၽြန္ေတာ္ကို ႏွစ္ရက္ၾကိဳျပီး လူလဲေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကို ၂၀၁၂ ဇန္နဝါရီလ ၄ရက္ေန႔ညပိုင္း ၁၀နာရီေလာက္မွာ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ တရက္သာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အခုထိလည္း အေမအတြက္ ညီမအတြက္ ေဆြမ်ိဴးမိတ္သဂၤဟ ေတြအတြက္ ဘာလက္ေဆာင္မွ မဝယ္ရေသးသလို၊ ဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလည္း ၅ ရက္ေန႔ ရံုးသြားမွ သြားထုတ္ရမွာ ဆိုေတာ့ စင္ကာပူကို ျပန္ေရာက္တဲ့ ညမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ဖို႔ရန္ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့အထိပါပဲ။ အိပ္မယ္လုပ္ေတာ့ အခ်ိန္က ၅ ရက္ေန႔ မနက္ ၆ နာရီထိုးေနပါျပီ။ အိပ္မ်ားေပ်ာ္သြားခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္မွ နိုးမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သိဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ မအိပ္ေတာ့ပဲ အခ်ိန္ထပ္ျဖဳန္းေနခဲ့ပါတယ္။ 

မနက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရမိုးခ်ိဳး အဝတ္လဲျပီး ရံုးကိုထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ အင္ဒိုကေပးလိုက္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြကုိ အပ္ျပီး၊ ကၽြန္ေတာ္ ရစရာရွိတဲ့ လစာခ်က္လက္မွတ္ကို ထုတ္လာခဲ့ပါတယ္။ လက္ထဲေတာ့ ခ်က္လက္မွတ္ရျပီ။ အရင္းဆံုး ခ်က္လက္မွတ္ကို ေငြသားေျပာင္းရမယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဘဏ္ကို သြားတယ္။ ဘဏ္ကထြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အေမ့အတြက္ ဘာဝယ္သြားသင့္သလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မစဥ္းစားတက္ေတာ့ဘူး။ အေမ့ကိုလွမ္းေမးလိုက္ေတာ့လည္း အေမက ဘာလိုခ်င္မွန္း မေျပာတက္ျပန္ဘူး။ ကဲ... ရွိေစေတာ့... မ်က္စိထဲ ျမင္တာပဲ ဝယ္သြားေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ မထင္မွတ္ပဲ မ်က္စိက်တာ ပစၥည္းတစ္ခုနဲ႔ သြားေတြ႔လိုက္ေတာ့ အဲ့ပစၥည္းပဲ ဝယ္ျဖစ္သြားတယ္။ 

ေတာ္ျပီ... ဘာမွ ... ဘယ္သူအတြက္မွ မဝယ္ေတာ့ဘူးလို႔ စိတ္ထဲေတြးျပီး ေသြးသြားလွဴဖို႔ အတြက္ ေသြးလွဴဘဏ္ကို  ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ ကံမေကာင္းဘူးပဲ ေျပာရမလား မေျပာတက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ေတာ့ ေအာက္ေသြးက ၁၃၀ ေက်ာ္ေနလို႔ ေသြးလွဴခြင့္ မရပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ ဆရာဝန္မကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္ထားလားတဲ့...။ ဟုတ္တာေပါ့...။ ကၽြန္ေတာ္ ညက တစ္ေရးမွ မအိပ္ရေသးပဲကိုး။ ေနာက္တစ္ခါက္ထပ္စစ္ဖို႔ မိနစ္၂၀ေလာက္ နားခိုင္းတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္စစ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ၁၀၅ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္  ျပန္ေစာင့္ၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာၾကည့္ေတာ့ ဆရာမက လက္မခံေတာ့ပါဘူး။ ႏွစ္ခါခ်ိန္ၾကည့္လို႔မွ ၁၀၀ ေအာက္မရွိရင္ အဲေန႔အတြက္ ေသြးလွဴခြင့္ မရွိေတာ့ပါဘူးတဲ့ေလ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ျပန္ျပီး မနက္ျဖန္ မနက္ခရီးစဥ္အတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ 

ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို လူၾကံဳေပးမဲ့ အမတစ္ေယာက္ဆီမွာ ပစၥည္းသြားယူျပီး ျပန္လာေတာ့ ည ၁၀နာရီ ေက်ာ္ေနပါျပီ။ ဒီညေကာ အိပ္လိုက္ရင္း မနက္နိုးပါ့မလားဆိုတဲ့  စိတ္နဲ႔ မအိပ္ပဲ ေနခဲ့တာ မနက္ ၄ နာရီေလာက္မွာ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။ သတိရလို႔ နာရီကို လွမ္းယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၆ နာရီ ခြဲေနျပီ။  ခ်က္ခ်င္းထ ျပင္ဆင္ျပီး ေလဆိပ္ကို ေျပးရပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လိုက္ပို႔လို႔ ေတာာ္ေသးတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း အိတ္က ႏွစ္လံုး .....။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အေမ့အိမ္ ခရီးစဥ္ေလး စတင္ခဲ့ပါျပီ။ ၂၀၁၂ ဇန္နဝါရီလ ၆ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁၁ ေလာက္မွာ ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ကို ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ မျဖတ္မေနရ အင္မီဂေရးရွင္းကို ျဖတ္ရပါျပီ။ အစကတည္းက စကားမ်ားမ်ား မေျပာခ်င္တဲ့ အတြက္ စာအုပ္ၾကားမွာ စင္ကာပူပိုက္ဆံ ၁၀  ထည့္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါပင္မဲ့ ဒီမို နိုင္ငံျဖစ္ေနျပီ ဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ဘာမ်ားေျပာင္းလဲမႈမ်ား ရွိမလဲလို႔ သိခ်င္တာေၾကာင့္ ထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ကို ၾကည့္ပါတယ္။ အခြန္ေဆာင္ထားလုိ႔ ေမးပါတယ္။ ေဆာင္ထားတဲ့ စာရြက္ ျပပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘာနဲ႔ အလုပ္သြားလုပ္လဲလို႔ ထပ္ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က WP လို႔ ေျပာေတာ့ အဆင္ေျပရင္ ၾကည့္လုပ္ေပးသြားပါအံုးတဲ့။ ဒါနဲ႔ ခုနက ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ ပိုက္ဆံကို သူ႔စားပြဲေပၚ တင္ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ  အကို ရန္ကုန္တက္ျပီး လာၾကိဳပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အခ်ိန္ကလည္း ရိွေသးတာေၾကာင့္ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးနဲ႔ နီးတဲ့ တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ အပ္ျပီး ပိုက္ဆံလဲဖို႔အတြက္ Summit Parkview Hotel ကို သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့မွာ ပိုက္ဆံသြားလဲျပီးေတာ့ ဗိုက္ဆာတာေၾကာင့္ YKKO မွာ ေၾကးအိုးသြားေသာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေၾကးအိုး ႏွစ္ပြဲနဲ႔ အေအးႏွစ္ခြက္ကို ျမန္မာေငြက်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းနီးပါးေလာက္ ရွင္းလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း မ်က္လံုးေလး မျပဳးယံုတမယ္ပါပဲ။ ရွိပါေစ ဘာျဖစ္လဲ ... ကၽြန္ေတာ္မွာ ပိုက္ဆံပါတာပဲေပါ့။

ပထမဆံုး အမတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခင္ေနတဲ့ စာေရးဆရာမ အမတစ္ေယာက္နဲ႔ အရင္သြားေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္း၃၀မွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲ ရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အမ ဆရာမတို႔ ၃ နာရီေလာက္မွာ လမ္းခဲြခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္းေတြ႔စရာ ရွိေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သြားေတြ႔လိုက္ပါတယ္။

ည ၇ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ဘားအံကို ထြက္မဲ့ သာမည အေဝးေျပးကားၾကီးနဲ႔  ေအာင္မဂၤလာအေဝးေျပးကေန စတင္လို႔ ထြက္ခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္ထပ္ ၆ နာရီေလာက္ဆိုရင္ အေမ့အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့မွာပါ။ ေလးႏွစ္ေလာက္ မေတြ႔တာၾကာျပီးျဖစ္တဲ့ အေမ၊ အရင္လိုပဲ ဝေနမွာလား၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ပိန္မ်ားသြားျပီးလား ဆိုတဲ့ အေမ့ကို ေတြ႔ခ်င္ေနမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ေတြကေတာ့ အေမ့ရဲ့ အိမ္ေပါက္ဝကိုေရာက္ႏွင့္လို႔ ေနပါျပီ။ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကိုု ေမွ်ာ္ေနမလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ကားဂိတ္မွာပဲ လာေစာင့္ေနမလား။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကားဂိတ္မွာ လာေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးလာတဲ့ ကားက မနက္၂ နာရီေလာက္မွ စိုက္ေရာက္ပါတယ္။ ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ကိုသူရိန္ ( ကၽြန္ေတာ္ အကို နာမည္ပါ ) တို႔အေမ ေစာင့္ေနတာ။ ခုနကမွ ျပန္သြားတာတဲ့။ 

ကားဂိတ္မွာေတာင္ လာေစာင့္ေနတယ္ဆိုေတာ့ အေမ ေနေကာင္းတယ္ဆိုတာ ေမးစရာမလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါျပီ။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့ ဒုတိယေန႔ရဲ့ မနက္ေစာေစာပိုင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အေမရဲ့ မ်က္ႏွာကို ေတြ႔လိုက္ရပါျပီ။ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ အေမ့ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ အသက္ ၅၄ႏွစ္ဆိုပင္မဲ့ အရြယ္မက်ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုေတြ႔လို႔ ဝမ္းသာသြားတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ ခုခ်ိန္ထိ လြမ္းေနတုန္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ အေမနဲ႔ အတူ၊ အေမ့အိမ္ေလးထဲမွာ စကားေတြ ေျပာေနခဲ့တာ မနက္ ၇ နာရီထိုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ပထမဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့မိတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေႏြးေထြးမႈေတြေပးျပီး ေအးခ်မ္းေစခဲ့တဲ့  အေမ့အိမ္ေလး ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္

ကမၻာၾကီးက ကမၻာၾကီးကို.......။

ေနရဲ့ အလင္းေရာင္ကလည္း လင္းထိန္ေနပါသည္။

လရဲ့ အလင္းေရာင္ကလည္း ၾကည္လင္ေအးျမေနပါသည္။

လူသားရဲ့ စိတ္ေတြကလည္း ရွင္းလင္းေနပါသည္။

သို႔ေသာ္...... ပန္းေတြပြင့္ဖို႔အတြက္ ကမၻာၾကီးကို ႏိူးရအံုးမည္။



လူေယာက်ၤားရဲ့ ပံုသ႑ာန္က တည္ျငိမ္လွသည္။

လူမိန္းမရဲ့ ပံုသ႑ာန္ကလည္း လွပေက်ာ့ရွင္းေနသည္။

ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ့ စိတ္ေတြကလည္း ျပတ္သားေနၾကသည္။

ထိုသူႏွစ္ဦး အဆင္ေျပဖို႔ ကမၻာၾကီးကို ပုတ္ႏိူးခိုင္းရအံုးမည္။



ဝမ္းနည္းမႈတိုင္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ ပါေနသည္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈတိုင္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ပါေနျပန္သည္။

ရင္ခုန္မႈတိုင္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ပါေနအံုးမည္။

သို႔ေသာ္... မ်က္ရည္ပါတိုင္း မေကာင္းဆိုတာကိုေတာ့ ကမၻာၾကီးကို အသိေပးရလိမ့္အံုးမယ္။


အတိတ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကို သတိရေနမိသည္။

အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာမဲ့ ကိစၥေတြကို ေစာင့္ေနမိသည္။

ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းရအံုးမည္။

သို႔ေသာ္.... ပစၥဳပၸန္သည္သာ အဓိကဆိုတာ ကမၻာၾကီးက သင္ေပးလိမ့္အံုးမည္။


အနီေရာင္ဟာ ရဲရင့္ျခင္းဟု ဆိုၾကသည္။

အျပာေရာင္ကို ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းဟု ဆိုၾကသည္။

အနက္ေရာင္ကိုက်ျပန္ေတာ့ ပူေဆြးမႈဟု ဆိုၾကျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ .... ကမၻာၾကီးက လူသားတိုင္းကို အျဖဴေရာင္အျဖစ္ ဖန္ဆင္းေပးထားခဲ့သည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေဆာင္းညစိတ္ကူး

ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး အသက္ဝင္ လာခဲ့ရပါျပီ။
ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ခုအတြက္  စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သနားမိေနပါရဲ့။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ..... ငါေတာ္ေတာ္ ရက္စက္ခဲ့ပါလား လို႔ မေျပာမိယံု ပါပဲ။

စာအုပ္ေလးေရ..... မင္းအေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြ၊
မင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြ၊ ငါ့ေဘးမွာ အျမဲရွိေနတက္တဲ့
မင္းကို ဂရုမစိုက္မိခဲ့တာေတြအတြက္ .. ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ငါေျပာပါရေစ။

စာအုပ္ေလးေရ.... အမွန္ေတာ့ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့မိမွန္း
ငါကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ အထိပါပဲ။ ငါ့အနားက မင္းထြက္ေျပးေတာ့မဲ့ အခ်ိန္က်မွ
ငါ မင္းကို လက္လႊတ္ဆံုးရွံဴးမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္သြားမိခဲ့ျပီ ဆိုတာကုိေတာ့
ဝန္ခံပါရေစ.....။

ငါ့မွာ မာနရွိတယ္။ မင္းမွာလည္း မာန ရွိမွန္း ငါသိတယ္။
အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားခဲ့တယ္။ ငါ့ မာနကေတာ့ ခုထိ ေမ်ာလြင့္ေနတုန္းပဲ။

ဒီဇင္ဘာဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ ငါ ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္.....၊
ငါ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား.....၊ မင္းက ငါ့ရဲ့ အရိပ္တစ္ခုဆိုတာ .....
အလိုလို ငါနားလည္လာတယ္။ ဒါ မင္းအေပၚမွာ ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအးခဲေနခဲ့ျပီ စာအုပ္ေလးရယ္.....။ မင္းရဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးကေတာ့
ေဆာင္းေလးေအးေအးေလးနဲ႔အတူ ငါ့ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
မင္း ငါ့ကိုႏွဳတ္ဆက္သြားတာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိလို႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပံဳးျပလိုက္တာ
မင္းေတြ႔မွ ေတြ႔ရဲ့လား.....။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္