သဘာဝတရားတဲ့...လား

သဘာဝတရားတဲ့လား........။
ျဖစ္မယ္၊ ပ်က္မယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာထားခဲ့ျပီးသား။
တကယ္တန္ ျဖစ္ေတာ့လည္း လူေတြက သနားစရာပါ။
ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ... သဘာဝတရား တဲ့လား။

ေရေတြၾကီးလို႔ ငါတို႔ေသြးခ်င္းေတြ ဒုကၡပင္လယ္ထဲမွာ..
အတြင္း ၃၇ မင္းလည္း မကယ္နိုင္၊ အျပင္ ၃၇ မင္းလည္း မကယ္နိုင္
အထက္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မနိုင္၊ ေအာက္ ပုဂၢိဳလ္လည္း မဆိုင္
ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနတာ..... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ရပ္စဲဖို႔ အခါခါ၊ ေန႔ရက္ေတြထဲ
အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ စေတးခဲ့ရျပန္ျပီ။
ရာေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားစြာအတြက္
ရင္ဘတ္ၾကီးလည္း ကြဲခဲ့ရျပီ....ဒါလည္း.... သဘာဝတရားတဲ့လား။

မိန္းမလည္း လူ၊ ေယာက္်ားလည္း လူ
လူ လူခ်င္းအတူတူ ဘာေတြမ်ား ပိုထူးေနလို႔လဲ...။
ဘာသာတစ္ခု အေၾကာင္းျပဳလို႔ ရင္းလိုက္ရတဲ့ လူ႔အသက္ေတြ
အိုအိမ္ပ်က္စီးဆံုးရွံဳးရတာလည္း.... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ေဟာ့  ေတြ႔လိုက္ရျပန္ျပီ။
ရင္ဘတ္စည္းတီး ငိုခ်င္းခ်ေနရတာ ေရႊမန္းတင္ေမာင္မွ မဟုတ္တာ။
ဘဝေတြရင္း၊ အခ်ိန္ေတြရင္း ေနရာေလး တစ္ခုပိုင္ဆိုင္ျပီးခါမွ
မင္းမိန္႔ဆိုတဲ့ စကားေလးတခြန္းကေရာ .... သဘာဝတရားတဲ့လား။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

မိုုးေနွာင္း အိပ္မက္

အျပင္မွာ မိုုးေတြသည္းထန္စြာ  ရြာသြန္းေနတယ္

လမ္းရဲ့ အေပၚမွာေတာ့ ေရေတြျပည့္ေနေလရဲ့

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ လြယ္အိတ္ေလး တစ္လံုုးျဖင့္

ေျပးလႊာေဆာ့ကစားလိုု႕ ေနျပန္တယ္။

မၾကာခင္မွာပဲ မိုုးေတြ အရြာရပ္တန္႕သြားခဲ့ျပီ

ေရေတြတစ္ေျဖးေျဖး ေလ်ာ့နည္းလိုု႕လာခဲ့ျပီ

ကေလးငယ္ရဲ့ကိုုယ္ေပၚမွာ လြယ္အိတ္ ရွိမေနေတာ့ျပီ

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူ႕ကိုုယ္ေပၚက အက်ၤာီကိုု ဆြဲခၽႊတ္ေနျပန္ပါတယ္။

ငါးမိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီး တစ္ခုုလံုုး ေမွာင္မဲလိုု႕

မိုုး ထပ္ရြာေတာ့မယ္ဆိုုတဲ့ အရိပ္အေယာင္ကိုု သူပဲ သိေနသလိုုလိုု

လမ္းေပၚမွာ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္၊ ေခြးကေလးတစ္ေကာင္ ရွိမေနပင္မဲ့

ခုုထိက်ေနာ္ ေတြ႕ေနရတာ မိုုးရြာမရြာ မသိပင္မဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ၾကီးစြာနဲ႕ ေစာင့္ေနတဲ့

ကေလးငယ္တစ္ဦး

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုုမာန္

ရာသီခြင္

လကေလးရယ္၊ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္......။

ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကယ္ေလးတမွ် လင္းလက္ေနတဲ့
မီးေရာင္စံုေတြရဲ့ၾကားမွာ ရာသီခြင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။

ၾကယ္ေတြစံုျပီလား။

လူေတြေကာစံုရဲ့လား။

ခ်ိဳျမိန္ေနတဲ့ ဂီတသံနဲ႔အတူ လွပတဲ့ကစားကြင္းၾကီးအလယ္မွာ
ဆန္းေသာ္တာ လရဲ့အရိပ္ကေတာ့ မခို႔တရို႔။

ညတစ္ဝက္ က်ိဳးေ၇ာေပါ့။

အခ်ိန္မွ မွန္ရဲ့လား။

တည္းခင္းထားတဲ့ ဧည့္ခံပြဲၾကီးလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ေနရဲ့။
အနီေရာင္ ပန္သီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္မွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဓါးတစ္လက္။
အနီေရာင္ေကာေဇာၾကီးလဲ ေသြးသံရဲရဲ။

ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီလား။

ျပည့္ေရာ ျပည့္စံုပါရဲ့လား။

ေမွာင္မိုက္ေနပင္မဲ့ ဆန္းေသာ္တာ လရိပ္က အတိုင္းသာ။
ၾကယ္ေလးေတြလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ဘိုေနျမဲက်ားေနျမဲ။
ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ဖတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနေလရဲ့။


ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

သံသရာ စက္ဝန္း

က်ေနာ္က ေမေမ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

ေမေမက ေဖေဖ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

ေဖေဖက ညီမေလးကိုု  ခ်စ္တယ္။

ညီမေလးက ကိုုကိုု႕ကိုု ခ်စ္တယ္။

ကိုုကိုုက မမ့ကိုု ခ်စ္တယ္။

မမက က်ေနာ့္ ကိုုခ်စ္တယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုုမာန္

ပိုက္ဆံရွိမွ လွဴနိုင္တာ မဟုတ္ပါ

အလွဴဆိုတာကလည္း ပိုက္ဆံရွိလို႔ လွဴနိုင္ၾကသလို၊ ပိုက္ဆံမရွိလည္း လွဴလို႔ရတဲ့ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အလွဴဆိုရင္ စိတ္ကိုပဲ အဓိကထားျပီး လွဴဖို႔ စဥ္းစားပါတယ္။ ငါးက်ပ္ပဲ တက္နိုင္( တက္နိုင္) ၁၀၀ပဲ နိုင္နုိင္ လွဴခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးကို အလွဆံုးထားျဖစ္ပါတယ္။ မ်က္စိေရွ႔မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွဴဒါန္းေနၾကပါေစ။ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ လံုးဝႏွလံုးသြင္းလို႔မရဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဘာၾကီးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ လွဴဖို႔ အတြက္ ျငင္းဆန္မိျမဲပါ။ 

အလွဴအတန္လုပ္တဲ့ အခါမွာလဲ ကိန္းၾကီးခန္းၾကီးလုပ္ျပီး လွဴဒါန္းတာကို က်ေနာ္ သေဘာမေတြ႔တက္ပါဘူး။ ဥပမာ ဘုန္းၾကီးငါးပါး ဆြမ္းကပ္ခ်င္တယ္ဆိုပါေတာ့။ ဘုန္းၾကီးငါးပါးကို ဆြမ္းကပ္လို႔ ကုန္မဲ့ပိုက္ဆံက ၁၀၀ရွိတယ္။ လူပရိတ္သတ္ကို ျပန္ဧည့္ခံရတဲ့ ကုန္က်စရိတ္က ၁၀၀ေလာက္ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ အဲလိုဆိုရင္ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ၂၀၀လံုး ဘုန္းၾကီးငါးပါအတြက္ သံုးလိုက္ဖို႔ပဲ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ့ အျမင္ မွားေကာင္းမွားနိုင္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ပင္မဲ့ က်ေနာ္ ေက်နပ္လက္ခံထားတာ ဒီအတိုင္းပါပဲ။

အဓိက စိတ္ကို ေနရာမွန္ေအာင္ အရင္လုပ္ပါတယ္။ စိတ္က လက္ခံနိုင္ျပီးဆိုရင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လုပ္နိုင္ၾကစျမဲပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာသမားေတြေျပာတဲ့ စကားက သိပ္ကိုမွန္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္မွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ဆိုတာ ရွိရမယ္တဲ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိတဲ့ လူဟာ ကိုယ္ေလွ်ာက္ေနတ့ဲ လမ္း ေပ်ာက္ေနသလို ခံစားရပါတယ္... တဲ့။ အဲလိုပဲ အလွဴဆိုတဲ့ လွဴခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးသာ ရွိလိုက္။ ငါးက်ပ္လွဴလည္း အလွဴေျမာက္ပါတယ္။ တစ္သိန္းလွဴလဲ အလွဴေျမွာက္ပါတယ္။ အလွဴဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးကို ေနရာထားတက္ဖို႔ပဲ လိုမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ 

ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ၾကားဖူးနားဝရွိခဲ့တဲ့ မ်က္ၾကည္လႊာ လွဴတာတို႔၊ အသည္းတစ္ျခမ္းလွဴတာတို႔ဆိုတဲ့ သတင္းေတြဖတ္လိုက္ရရင္ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔ေတာ့ အဲလိုလွဴမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ အရြယ္ေရာက္လို႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း မိသားစုနဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အသည္းတစ္ျခမ္းလွဴဖို႔ မေျပာနဲ႔ ေသလို႔ မ်က္ၾကည္လႊာလွဴမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတာင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။ လူ႔ေလာကရဲ့ စားဝတ္ေနေရးကို လံုပန္ေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လို႔ကုန္မွန္း မသိရေအာင္ပါပဲ။ ဒါပင္မဲ့ စိတ္ေလးတစ္ခုကို သတိထားလိုက္နိုင္တဲ့ အတြက္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ မွတ္မွတ္ရရ လွဴဒါန္းျဖစ္တဲ့ ကိစၥေလး တစ္ခု ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ 

က်ေနာ္က ကိုယ့္အသားနားမွာ သိပ္ေၾကာက္တဲ့ ေကာင္ပါ။ ကိုယ့္အသားနားမွာ ေၾကာက္တဲ့ အတြက္ သူတစ္ပါးရဲ့ အသားကိုလည္း နားေအာင္ မလုပ္တက္ပါဘူး။ ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးထိုးရမွာ အေသေၾကာက္ပါတယ္။ အသားထဲကို အပ္ထိုးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ေဆးဝင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို က်ေနာ္ အရမ္းကို ေၾကာက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့ ေဆးထိုးမွ ေပ်ာက္ဖို႔ အေျခအေနကို ေဆးမထိုးပဲ ေပျပီး ေဆးေသာက္ခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးေသာက္ရတဲ့ ေဆးေတြ မ်ားျပီး ျပန္အမ္းထြက္မွ ေဆးထိုးဖို႔ အခြင့္ကို က်ေနာ္ေပးခဲ့တာပါ။ ဒါေတာင္ အေၾကာေဆးထိုးတဲ့ အေသးဆံုးအပ္နဲ႔မွ ေဆးထိုးခံခဲ့တာပါ။

စင္ကာပူကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုကို ေျဖေပ်ာက္ေပးနိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး ကို က်ေနာ္ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္ျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသြးလွဴျခင္း ပါပဲ။ ျမန္္မာျပည္မွာ ေသြးလွဴရင္ ေသြးထုတ္တဲ့ အပ္က အၾကီးၾကီးပဲ ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔တင္ က်ေနာ္ ေဝးေဝးေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။  ဒီမွာေတာ့ ထံုေဆးသံုးတဲ့ အတြက္ က်ေနာ့္အတြက္ အေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပပါတယ္။ သံုးလတစ္ၾကိမ္နဲ႔ ပံုမွန္လွဴခဲ့တာ အခုဆို ၁၀ၾကိမ္ျပည့္သြားခဲ့ပါျပီ။ က်ေနာ့္ကို ပီတိျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ အလွဴေတြထဲ အလွဴတစ္ခုပါ။

က်ေနာ့္မွာ ေငြရွိေနစရာမလိုုဘူး။ အခ်ိန္အမ်ားၾကီးေပးေနစရာ မလိုဘူး။ မလွဴနိုင္လို႔ စိတ္ဒုကၡေရာက္ေနစရာလည္း မရွိဘူး။ လွဴလို႔ရတဲ့ အခြင့္အေရးရွိလို႔ လွဴနိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီအတြက္ အလွဴျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ က်ေနာ္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္မွာ အကူအညီေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုဂ်ဴလိုင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒုတိယအၾကိမ္မွာ က်ေနာ့္ကို အေဖာ္လိုက္ကူညီေပးခဲ့တဲ့ တစ္ခ်ိန္က သိခဲ့၊ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိုမိုးကုတ္သားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ လွဴဒါန္းနိုင္ခဲ့သလို က်ေနာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ဆြဲေဆာင္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီပိုစ့္ေလးကို ဖတ္ျပီး ပထမဆံုး အၾကိမ္ျဖစ္ ေသာ၄င္း၊ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သြားလွဴဒါန္းခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး ျဖစ္မိသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္အေနန႔ဲ အရမ္းကို ဝမ္းသာေက်နပ္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

      

ငါးၾကိမ္အတြက္ တစ္ခု၊ ၁၀ၾကိမ္အတြက္ တစ္ခုပါ

အေပၚက တစ္ခုက ေသြးထုတ္တုန္း ေပးထားတာ။ ေအာက္ကအဝါေရာင္ကေတာ့ လက္ေဆာင္

Woodland ေသြးလွဴဘဏ္က ပံုပါ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ရီနိုမာန္

ေခ်ာင္းသာမွာ ခရီးဆံုးျပီ

မႏၱေလးမွာ လည္လို႔ပတ္လို႔ျပီးေတာ့ ညေနပိုင္း ၅နာရီေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကို ခ်က္ေအာက္လုပ္လိုက္ျပီး ကားဂိတ္ကို ၇နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မနက္က ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တဲ့ ကားကိုပဲ ထပ္ငွားထားလိုက္ၾကတယ္။ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ဘာလက္ေဆာင္မွမဝယ္ျပန္ရင္လဲ မေကာင္းဘူး။ အိမ္လည္း ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ မႏၱေလးထိုးမုန္႔ကို တစ္ေယာက္ ငါးဗူးစီ ဝယ္လိုက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း ဘယ္သြားသြား ဘာစားစား ဘာဝယ္ဝယ္ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံထဲက ပဲ သံုးၾကတယ္။ ခုမုန္႔ဝယ္ေတာ့လဲ အဲအထဲကပဲ သံုးၾကတယ္။ ကားဂိတ္မဆင္းခင္ ရန္ကုန္- ေခ်ာင္းသာ ကားဂိတ္ကို ဘိုကင္အရင္ ဖုန္းနဲ႔ လုပ္လိုက္တယ္။ ညစာစားဖို႔ လမ္းမွာ ရပ္ေပးတယ္။ ကားေတြရပ္တဲ့ ေနရာက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေျပာင္းလဲသြားတာပဲ။ အရင္တုန္းကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလ။ ဘယ္နားလဲလို႔ေတာ့ ေမးၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါပင္မဲ့ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ 

ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္ကို မနက္ေလးနာရီေလာက္ၾကီး ေရာက္လာၾကတယ္။ ေခ်ာင္းသာကား မနက္၆ နာရီထြက္မွာ ဆိုေတာ့ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ေလး မွီေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကားငွားျပီး ေခ်ာင္းသာကားဂိတ္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အဲကြန္ကားေတြက ညပိုင္းမွ ထြက္ၾကတာမ်ားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း အခ်ိန္မကုန္ရေအာင္လို႔ ရတဲ့ ကားနဲ႔ လိုက္လာခဲ့ၾကတာေပါ့။ ရိုးရိုးဟီနိုးကားၾကီး။ ကားေပၚမွာ လူသိပ္မပါဘူး။ နိုင္ငံျခားသားေတြေတာ့ ေလးေယာက္ေလာက္ ပါတယ္။ လမ္းမွာ ကုန္ေတြပဲ ရသေလာက္တင္ျပီး ထြက္လာခဲ့လိုက္ၾကတာ ေခ်ာင္းသာ မေရာက္ခင္ ဥတိုတံတားကို ေရာက္ေတာ့ အရင္တုန္းက ရံုးအဖြဲ႔နဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္လာတုန္းက ဒီတံတားေပၚေရာက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာအမၾကီးက လွမ္းေအာ္တာကို သြားသတိရတယ္။ ေခ်ာင္းသာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးနီးျပီ။ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ၾက လွိဳင္းသံေတြ ၾကားရလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အသည္းအသန္ နားေထာင္ၾကည့္ေနတာကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။

ေခ်ာင္းသာကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အန္ဘို ဟိုတယ္ေရွ႔မွာ ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ ဘိုကင္ေတာ့ တင္မထားဘူး။ အခန္းၾကည့္မယ္ဆိုျပီး အခန္းေတြ လိုက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ပင္လယ္ မ်က္ႏွာစာ မဟုတ္တဲ့ ေနရာက ၂ေသာင္းခြဲ၊ မ်က္ႏွာစာက သံုးေသာင္းခြဲ ၊ ေနာက္တစ္ေနရာက ပင္လယ္နဲ႔ ပိုနီးတယ္။ သူက ေလးေသာင္းခြဲ။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သံုးေသာင္းခြဲအခန္းကို အဲကြန္ မသံုးဘူးဆိုတာေၾကာင့္ သံုးေသာင္းနဲ႔ ေပးတယ္။ 

ဒီပံုေလးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေနခဲ့တဲ့ အခန္းပါ။ ႏွစ္ညအိပ္ကို စိတ္ရွိလက္ရွိေနခဲ့ၾကတယ္။ မနက္ တစ္ခါ ညေနတစ္ခါ ေရဆင္းေဆာ့ၾကတယ္။ ကမ္းေျခမွာ လိုက္ေရာင္းတဲ့ ပုဇြန္ကင္၊ ငါးကင္ေတြဝယ္ စားၾကတယ္။ ညေနပိုင္း ေရမခ်ိဳးခင္ အုန္းရည္ ဝယ္ေသာက္ၾကတယ္။ 

မနက္ေစာေစာထျပီး ဘုရားရွိတဲ့ ဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။

ညေနပိုင္း ေရကူးျပီေတာ့ ပင္ပန္းလို႔ အခန္းထဲမွာ နားေနတုန္း ေလေတြ တအားတိုက္လာလို႔ အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လွတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ က်ေနာ္ ရပ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။

၂ညအိပ္ျပီး ေနာက္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ ေရာက္တဲ့ ေန႔ကတည္းက ဝယ္ထားတဲ့ အဲကြန္ကားနဲ႔ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခရီးစဥ္ေလးကေတာ့ ဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္သြားပါျပီ။ က်ေနာ္နဲ႔ လိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက သူ႔အတြက္ ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတာ ျဖစ္ပင္မဲ့ က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ ေရာက္ဖူးေနက် ေနရာေလးေတြပါပဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ သြားသြား သြားလို႔ မဝတဲ့ ေနရာေလးေတြပါပဲ။ ဒီခရီးစဥ္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ဒီလိုမ်ိဳး ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ရွမ္းျပည္အေရွ႔ပိုင္း လာရွိဳးဖက္ကို သြားၾကမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ အဲေနရာကေတာ့ က်ေနာ္ တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာပါ။

ေနာက္ဆံုးက်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း ကုန္က်စရိတ္ကို တြက္လိုက္ေတာ့ ခရီးစဥ္ စ လယ္ ဆံုး စုစုေပါင္း ၈ သိန္းကုန္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ေလးသိန္းစီေပါ့။ တကယ္ကို ေက်နပ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ခရီးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္

ရီနိုမာန္