အခုတစ္ေလာ စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဒသတစ္ခုကို အရမ္းသတိရေနမိတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က သည္ေဒသကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ၁၀ႏွစ္နီးပါးေလာက္ က်ေနာ္တို႔ သည္ေဒသမွာ ေနထိုင္အေျခခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာလဲ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရဘူး။ သည္ေဒသေရာက္မွ တပိုင္တနိုင္ ဖေယာင္းတိုင္လုပ္တဲ့ စက္ေလးကိုလည္း ျမင္ဖူးရတယ္။ ေလာပိတေရတံခြန္ကေနသြယ္တန္းထားတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္တိုင္ ၾကီးၾကီးမားမားေတြေတာ့ သည္ေဒသကို ျဖတ္ျပီး ေဆာက္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဓါတ္တိုင္ၾကီးေတြရဲ့ ေအာက္မွာရွိတဲ့ သည္ေဒသမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိတာကို အထူးတလည္ စဥ္းစားေနမိေသးတယ္။ ပတ္ပတ္လည္ကို ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ေတာင္ေတြက အျပည့္။ ေတာင္ေတြေတာင္ေတြရဲ့ ထိပ္မွာ ထံုးျဖဴျဖဴေတြနဲ႔ ေစတီပုထိုးေတြကလည္း အျပည့္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ တစ္ႏွစ္စာ မိုးေရေလာင္တဲ့ ကန္ၾကီးေတြကို ေတြ႔ဖူးရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ လက္ဖက္ ဘယ္လိုရသလဲဆိုတာ သိလာရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ သစ္ေတာ္သီးကို အမုန္းစားခဲ့ရတယ္။ သည္ေဒသေရာက္မွ ဂ်ဴးျမစ္ဆိုတာ ဘာလဲသိလိုက္ရတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ေစ်းဆိုတာလည္း သြားခ်င္တိုင္း သြားလို႔ မရဘူးဆိုတာကိုလည္း သိလိုက္ရတယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ ငါးရက္တစ္ေစ်းဖြင့္တဲ့ ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို ၾကိဳက္တက္ေနျပီ။ သည္ေဒသေရာက္မွ အပူခ်ိန္ အႏွဳတ္ဒီဂရီရဲ့ အရသာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းခံစားဖူးရတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ တိုင္းရင္းသား၊သူေတြရဲ့ ရိုးသားမႈကို ေကာင္းေကာင္းေတြ႔ရတယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ဘာသာစကား ႏွစ္ခုကို ေလ့လာခြင့္ရခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ က်ေနာ္ဟာ ခ်မ္းတက္လာခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ က်ေနာ့္ပါးေလးေတြ နီရဲ လာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ သည္ေဒသကိုေရာက္မွ က်ေနာ္ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ( အဆီ) ဆိုးတတ္လာခဲ့တယ္။ သည္ေဒသကို ေရာက္မွ ဘုရားတည္ဖို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ အုတ္ေတြသယ္ရင္း ေတာင္ေတြ တတ္ခဲ့ရတယ္။ သည္ေဒသမွာ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာမေတြ ရွိတယ္။ သည္ေဒသမွာ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့တယ္။ သည္ေဒသမွာ က်ေနာ့္ရဲ့ အေဖနဲ႔ အစ္ကို႔ကို အပ္ထားခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး သည္ေဒသကို က်ေနာ္တို႔ စြန္႔ခြာခဲ့ရတယ္။ သို႔ေသာ္ သည္ေဒသကို က်ေနာ္ ခ်စ္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီေဒသကို လြမ္းတယ္။ သည္ေဒသကို က်ေနာ္ တစ္ေန႔ေတာ့ အလြမ္းေျပ သြားၾကည့္အံုးမယ္။
ပင္ေလာင္းျမိဳ႔ကို ရည္ရြယ္၍ ခံစားေရးပါသည္။
ရီနိုမာန္
