tag:blogger.com,1999:blog-11433921231050505232012-01-06T01:29:23.290+08:00Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.comBlogger2961100tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-49648475573990924442011-12-16T23:25:00.000+08:002011-12-16T23:27:25.980+08:00ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး အသက္ဝင္ လာခဲ့ရပါျပီ။<br />ပိတ္ထားခဲ့တဲ့ ကာလတစ္ခုအတြက္&nbsp; စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ သနားမိေနပါရဲ့။<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ..... ငါေတာ္ေတာ္ ရက္စက္ခဲ့ပါလား လို႔ မေျပာမိယံု ပါပဲ။<br /><br />စာအုပ္ေလးေရ..... မင္းအေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ အေၾကြးေတြ၊<br />မင္းကို ရက္ရက္စက္စက္ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြ၊ ငါ့ေဘးမွာ အျမဲရွိေနတက္တဲ့<br />မင္းကို ဂရုမစိုက္မိခဲ့တာေတြအတြက္ .. ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔ ငါေျပာပါရေစ။<br /><br />စာအုပ္ေလးေရ.... အမွန္ေတာ့ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့မိမွန္း<br />ငါကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္တဲ့ အထိပါပဲ။ ငါ့အနားက မင္းထြက္ေျပးေတာ့မဲ့ အခ်ိန္က်မွ<br />ငါ မင္းကို လက္လႊတ္ဆံုးရွံဴးမခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္သြားမိခဲ့ျပီ ဆိုတာကုိေတာ့<br />ဝန္ခံပါရေစ.....။<br /><br />ငါ့မွာ မာနရွိတယ္။ မင္းမွာလည္း မာန ရွိမွန္း ငါသိတယ္။<br />အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားခဲ့တယ္။ ငါ့ မာနကေတာ့ ခုထိ ေမ်ာလြင့္ေနတုန္းပဲ။<br /><br />ဒီဇင္ဘာဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္ရင္ ငါ ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္.....၊<br />ငါ ဘယ္ကိုပဲ သြားသြား.....၊ မင္းက ငါ့ရဲ့ အရိပ္တစ္ခုဆိုတာ .....<br />အလိုလို ငါနားလည္လာတယ္။ ဒါ မင္းအေပၚမွာ ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ မာနပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။<br /><br />ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေအးခဲေနခဲ့ျပီ စာအုပ္ေလးရယ္.....။ မင္းရဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးကေတာ့<br />ေဆာင္းေလးေအးေအးေလးနဲ႔အတူ ငါ့ေရွ့က ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။<br />မင္း ငါ့ကိုႏွဳတ္ဆက္သြားတာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိလို႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပံဳးျပလိုက္တာ<br />မင္းေတြ႔မွ ေတြ႔ရဲ့လား.....။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4964847557399092444?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-34123482727112990472011-11-05T01:12:00.000+08:002011-11-05T01:12:55.166+08:00<div style="text-align: justify;"><b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....</span></b> ဒီနာမည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္အလြန္မွ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဘယ္ကဘယ္လို စၾကားဖူးေနမွန္း မသိပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္နားထဲမွာ လြန္စြာမွ ရင္းႏွီးေနျပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္အလြန္ အားနည္းသူတစ္ဦးျဖစ္သလို၊ စာရဲ့အစကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္မေတြ႔ပါက ဆက္ဖတ္ေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈအေပးနိုင္ဆံုးျဖစ္တဲ့ မအိမ္ကံ ဝတၳဳရွည္ကေတာ့ စ၊လယ္၊ဆံုး စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပည့္အဝ ေက်နပ္မႈေတြရေစခဲ့တဲ့ ဝတၳဳျဖစ္သလို၊ စာေရးတဲ့ ေနရာမွာ ဘဝဆန္းဆန္း ေရးတက္တဲ့ ဆရာမ ခင္ခင္ထူး ကိုလည္းေလးစားအားက်ရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အြန္လိုင္းမွာ ဆရာမရဲ့ <b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....</span></b> ဝတၳဳကုိ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ စိတ္ေတြဟာ အလြန္တရား ေက်နပ္မႈေတြ ရေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကြန္ျပဳတာေပၚမွာရွိတဲ့ ခလုပ္ေလးကို တစ္ခ်က္ခ်င္းႏွိပ္ျပီး ဖတ္ရတဲ့ အရသာထက္ လက္မွာ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကို ကိုင္ျပီးဖတ္ခ်င္လာရတဲ့ အထိျဖစ္ေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။ လက္မွာကိုင္ျပီးဖတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးျပည့္ဝေစဖို႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလး ေပးလိုက္ရျပန္ပါေသးတယ္။ လက္ဖက္ေကာင္း စားခ်င္ရင္ ပေလာင္ေတာင္တက္ ေႏွးရတယ္ဆိုတဲ့ စကားပံုကို ကၽြန္ေတာ္ သြားသတိရမိပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ တစ္ေခါက္ဖတ္ျပီးခဲ့တဲ့ <b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ </span></b>ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ လက္ထဲမွာ ခိုင္းဖတ္နိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာေလးေတြက ရွိလို႔ေနျပန္ပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပထမဆံုး ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ အမတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဆရာမရဲ့ စာအုပ္ကို လွမ္းမွာလိုက္ပါတယ္။ ေအး... ဝယ္ျပီးပို႔ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေနတဲ့&nbsp; အရာဝတၳဳ လက္ထဲေရာက္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တက္ၾကြေစျပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအေရာက္မွာေတာ့ အသိအမ ရက္ရွည္ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ႏွဳတ္ခမ္း ဆီတဝင္းဝင္း ျဖစ္ေနတဲ့ မုန္႔ဆီေၾကာ္ေလး ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပေလာင္ေတာင္တက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေႏွးေနပါေစ လက္ဖက္ေကာင္းေကာင္း စားရဖို႔ အတြက္ပဲဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ရမဲ့ အခြင့္အေရးကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ သိပ္မၾကာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ အသိအစ္ကိုတစ္ေယာက္ ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ဘာမွာအံုးမလဲ လို႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္းအေပၚမွာပဲ မဆိုင္းမတြ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဆရာမခင္ခင္ထူးရဲ့ <b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....</span></b> စာအုပ္ ဝယ္လာခဲ့ေပးပါလို႔ မွာျဖစ္လိုက္တယ္။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းျပေနပင္မဲ့ တစ္လဆိုတဲ့ အခ်ိန္က သိပ္မၾကာပါဘူးေလလို႔&nbsp; ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ျပန္.. ျပန္ေျပာေနရတယ္။ ဖုန္းျမည္သံႏွင့္အတူ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ဖုန္းေပၚမွာေပၚေနတဲ့ ေခၚဆိုသူ ရဲ့နာမည္ေၾကာင့္တဒဂၤ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာနဲ႔မွ မလဲနိုင္ပါဘူး။ ..ေအးကြာ.. ျပန္လာရေတာ့လည္း ရုတ္တရက္ၾကီး...၊ မလာခင္ရက္ပိုင္းေလးမွ အေဖက ေဆးရံုးတင္လိုက္ရတယ္....။ ဒီအသံေတြကို ၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကို ကိုင္ထားေနမိတုန္း။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ &nbsp; ေတာင္တက္လာခဲ့မိတာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္ဝက္ေတာင္ေရာက္ေနမွေပါ့။ တစ္ေန႔တစ္လွမ္း ပုဂံ ဘယ္မေရြ႔ဆိုသလို( စလံုးေပါင္း သတ္ပံုႏွင့္ စကားပံုမ်ား မွားေနနိုင္ပါသည္)၊ ေတာင္ၾကီး ဖဝွားေအာက္ ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ တက္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မလြဲနိုင္မွန္း ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဒုတိယအသိ အမတစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္မွာလိုက္ျပန္ပါတယ္။ သူမျပန္တာက တပတ္ပဲ ဆိုေတာ့ကာ ဒီထပ္ေသခ်ာတာ ဘယ္ရွိနိုင္ပါ့ေတာ့မလဲ။ ဖင္လွည့္ေခါင္းလွည့္နဲ႔ တစ္ပတ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေလးျပည့္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေရွ့ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းဖို႔ ကူေထာက္ေပးထားရတဲ့ ေနာက္ေျခ ေခ်ာ္သြားရသလိုပါပဲ။ ပံုမွန္အေနအထား မဟုတ္ေတာ့ပဲ ယိမ္းယိုင္သြားေစခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေတာင္တက္သူတို႔ရဲ့&nbsp; သတိဆိုတဲ့ အသိတခ်က္ေၾကာင့္ က်ေနျပီးျဖစ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေမ့ထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">လိုခ်င္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လြယ္လင့္အကူ မရတက္တာ ေလာကနိယာမ ဆိုတာထက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ၾကမၼာလို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနပါျပီ။ ေမ့ထားလိုက္တာ ေမ့ေလာက္ျပီးဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို ( ပထမ အသိအမ ဆီမွ ) အီးေမးလ္ေလး တစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ငါ .... မေန႔ကပဲ နင္လိုခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္ ( ပန္ၾကာဝတ္မွဳန္ ) ကို စာတိုက္ကေနပို႔ေပးလိုက္ျပီ။</div><div style="text-align: justify;">ငါ... သိခ်င္တာေလး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ နင့္ကို ေမးခ်င္တယ္။ ( ေျဖနိုင္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့ )</div><div style="text-align: justify;">ဘာေၾကာင့္ <b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....</span></b>ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကို မွာရတာလဲဆိုတာ ေျပာျပနိုင္ရင္ ေျပာျပပါလား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ အေၾကာင္းျပန္စာ ခ်ရိုက္ေရးလိုက္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အမ. . .&nbsp; ဒီေမးခြန္းကို တကယ္မသိလို႔ ေမးတာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ သိလွ်က္နဲ႔ ေမးေနတာလား။</div><div style="text-align: justify;">တကယ္မသိလို႔ ေမးတာဆိုရင္ေတာ့ <b><span style="color: blue;">ပန္းၾကာဝတ္မွဳန္ ....</span></b> စာအုပ္ကို တစ္ေခါက္ေလာက္</div><div style="text-align: justify;"> ျဖစ္ျဖစ္ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္တယ္။ အမ ဖတ္ဖူးသြားရင္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းမွာရတာလဲ</div><div style="text-align: justify;">ဆိုတာ အမ သေဘာေပါက္သြားပါလိမ့္မယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ဒါမွမဟုတ္ သိရက္နဲ႔ ေမးတာ ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖတူမတူ တိုက္စစ္ခ်င္လို႔ပဲလို႔ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္ပါ့မယ္။</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ အေျဖကိုေတာ့ မေမးပါနဲ႔ေတာ့။</div><div style="text-align: justify;">အမ သိထားျပီးျဖစ္တဲ့ အေျဖနဲ႔ ထပ္တူပါပဲလို႔ ေျပာပါရေစ။</div><div style="text-align: justify;">( ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ပို႔ေပးတဲ့ အမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-3412348272711299047?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-64449129069065843282011-10-30T02:01:00.000+08:002011-10-30T02:09:21.710+08:00<div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြ ေသဆံုးၾကရမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ေသဆံုးျခင္း အတက္ပညာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ သင္ယူစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ပါရမီရွိခဲ့ၾကတဲ့ လူေတြပါ။ ေသဆံုးတဲ့ အခါမွာေတာ့ လွပစြာနဲ႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေသဆံုးတက္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေသဆံုးျခင္းႏွင့္ အေဝးမွာရပ္ေနရပင္မဲ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေန႔ေတာ့ ပညာရပ္တစ္ခုကို သင္ယူေနရပင္မဲ့ ေသဆံုးျခင္း အတက္ပညာကိုေတာ့ သင္ယူေနစရာ မလိုပဲ အလိုလို တက္ေျမာက္သြားအံုးမွာပါ။ လူသားအားလံုး ေသဆံုးၾကရမွာ အမွန္ပါ။ ေသဆံုးျပီးေနာက္ က်န္ခဲ့မဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လွပဖို႔ လိုလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ေသဆံုးသြားၾကတဲ့ လူဦးေရ ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါတယ္။ ေသဆံုးရျခင္း အေၾကာင္းအရာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူေတြကလည္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔။ ေသဆံုးခါနီးမွာ ခံစားရတဲ့ လူေတြရဲ့ ဒုကၡကလည္း အစံုစံုပါပဲ။ ေသဆံုးခါနီး ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာကလည္း လြယ္ကူတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေနရတာနဲ႔ မတူပဲ အလုပ္တစ္ခုေအာင္ျမင္ ျပီးဆံုးဖို႔&nbsp; အားၾကိဳးမာန္တက္ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ လုပ္ငန္းခ်င္ မတူတာကလြဲရင္ေပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေသဆံုးသြားၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကို&nbsp; ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္မိတယ္။ အနီးစပ္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ အဘြား (&nbsp; ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားရဲ့ အေမပါ ) ကို ကၽြန္ေတာ္ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ေသခါနီးမွာ အပမွီသြားလုိ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေသဆံုးရမဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုး အသက္ထြက္ေတာ့ မရႈမလွ ေသဆံုးသြားရတာကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳလိုက္ရတယ္။ ဒါဟာလည္း ေရွ့ဘဝက အကုသိုလ္ေၾကာင့္မ်ားလားေပါ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္အေဖ ေသဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေဖ့ရဲ့ အနားမွာ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး။ အေဖ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားသြားရမလဲဆိုတာ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ သိလိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အေဖနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးအေဖ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ေသဆံုးျခင္း ေဝဒနာကို ေမးျမန္းဖို႔လည္း အခြင့္မသာခဲ့ ျပန္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကိုသည္လည္း ေသဆံုးျခင္း ပညာကို ေစာေစာစီးစီး သင္ယူျပီးေျမာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အကို ေသဆံုးသြားတဲ့ အခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔အနားမွာ ရွိမေနခဲ့ျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႔အစ္ကိုရဲ့ ေသဆံုးျခင္း ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ဘယ္လိုေဝဒနာ ေတြမ်ား ခံစားသြားရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုုင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိလိုက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုပဲ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္းတိုင္းေၾကာင့္လည္း လူေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာဟာ ေသဆံုးျခင္းလက္မွတ္ကို မထင္မွတ္ပဲ လက္ခံလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ အဲ့အထဲမွာ မေန႔တေန႔ကမွ ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ပါဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ အျဖစ္ဆိုးတာကေတာ့ သူမရဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ျပန္ရွာမေတြ႔ေတာ့တာ ပါပဲ။ ေသဆံုးျခင္း ပညာကို သူမသည္လည္း ေစာေစာေလ့လာ သင္ယူခြင့္ရလိုက္တယ္လို႔ပဲ က်ေနာ္ နားလည္လိုက္မိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီပညာရပ္ကို သင္စရာမလိုပဲ တက္ေျမာက္ရအံုးမွာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္&nbsp; &nbsp; &nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-6444912906906584328?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-23098102542090615612011-10-18T18:28:00.000+08:002011-10-18T18:28:52.443+08:00<div style="text-align: justify;">စိတ္ရွိရင္ ဘာမဆို ျဖစ္နိုင္တယ္ ဆိုပင္မဲ့ ကံၾကမၼာရဲ့ လွည့္စားမႈကိုေတာ့ ခံၾကရစျမဲပါ။ တစ္ေလာက ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း ( ၁ ႏွင့္ ၂)ဆိုျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေလးေတြကို စိတ္ကူးနဲ႔ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း&nbsp; ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း( ၁ႏွင့္၂) အထဲကအတိုင္း လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထား ျပီးသားပါ။ အခုေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ့ လွည့္စားမႈကို လွလွပပၾကီး ခံလိုက္ရပါျပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျဖစ္ခဲ့ရင္ Silk Air ေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႔မွ ျပန္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ က်ေနာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ မိတၱဴ လာအေပးမွာေတာ့ Jetstar ေလယာဥ္လက္မွတ္ၾကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဒြန္႔တက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါေသးတယ္။ ( စင္ကာပူေရာက္တာ ေလးႏွစ္နီးပါေလာက္ ရွိေနျပီးဆိုေတာ့ အက်င့္ေလးေတြက နည္းနည္းကူးခ်င္လာတယ္) ေနာက္မွ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ျပန္ထိန္းရင္း ... အလကားရတဲ့ လက္မွတ္ပဲ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုျပီး ေနေနလိုက္မိပါေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျမန္မာျပည္ကို&nbsp; ျပန္မဲ့ရက္နဲ႔ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာမဲ့ရက္ကို ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့လည္း တစ္လဆိုမွ တစ္လ ကြက္တိပဲ။ ဟာ...သြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ၄၅ ရက္ေလာက္ေတာ့ ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားတာ။ အခုေတာ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွံထြက္မကိုက္ဘူး ျဖစ္ေနျပီ။ အစီအစဥ္ေတြ အားလံုးျပန္ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တူတူျပန္ျပီး ျမန္မာျပည္မွာ ခရီးရက္ရွည္ထြက္မယ္လို႔ ေတြးထားတာ အခုေတာ့ ရက္ရွည္ေတာ့ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ရက္တိုေလာက္ပဲ ျဖစ္ေတာ့မယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုတိုင္ အရင္းလုပ္ၾကည့္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ၾကည့္လို႔ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနရွိတယ္ ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဆြဲေဆာင္ရတာ အက်င့္တစ္ခုလိုကိုး ျဖစ္ေနပါျပီ။ ျပီးခဲ့ ဆန္းေဒးက ( ၇)ၾကိမ္ေျမာက္ စင္ကာပူမွာ ေသြးသြားလွဴျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ မဲဆြယ္လို႔ ေသြးလိုက္လွဴျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္က ေျခာက္ၾကိမ္ေျမာက္ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က သံုးၾကိမ္ေျမာက္ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၂ ၾကိမ္ေျမာက္။ ၆ၾကိမ္နဲ႔ သံုးၾကိမ္ကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္။ ၂ၾကိမ္ေျမာက္ကေတာ့ စလံုးတရုတ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ Woodland က ေသြးလွဴဘဏ္မွာပဲ သြားလွဴျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း နီးတယ္။ စလံုးတရုတ္လိုက္လွဴတဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ SGH မွာပဲ သြားလွဴျဖစ္တယ္။ သူက ေလဆိပ္ဘက္မွာေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဆီကို မလာခ်င္ဘူး ေဝးလို႔တဲ့ေလ။ က်ေနာ္လည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ဆီက လွဴခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ရေအာင္ယူထားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း က်ေနာ္ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ဖက္က ပီတိျဖစ္ရပင္မဲ့ တစ္ဖက္ကလည္း စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ဖုန္းခိုင္းတာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၾကာလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ အသစ္ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ဖုန္းေလး ၂လပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ပါဝါမတက္လို႔ ဒီေန႔ပဲ M1 မွာ အသစ္တစ္လံုး သြားျပန္လဲလိုက္ရပါတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ တစ္ႏွစ္ ဝရမ္တီရွိေနေသးလို႔။ နို႔ မဟုတ္ရင္ ... ပလုံ ဆိုတဲ့ အသံေလးေတာင္ ၾကာလိုက္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2309810254209061561?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-49768916287835190572011-09-23T22:04:00.000+08:002011-09-23T22:04:16.253+08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-jc128FemhUk/TnyOiH1QNbI/AAAAAAAAAyI/JwfWFXo8CkY/s1600/aywd.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 306px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-jc128FemhUk/TnyOiH1QNbI/AAAAAAAAAyI/JwfWFXo8CkY/s400/aywd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655551948939605426" border="0" /></a><br />ကာတြန္း ဆရာဟာဂ်ဴလီရဲ့ ကာတြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီပံုေလးၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနလဲေပါ့။ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္ ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္သလို ျမန္မာနိုင္ငံမွာေမြး ျမန္မာျပည္မွာၾကီး ျမန္မာေသြး ရွိေနၾကေသးတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးအားလံုးကို က်ေနာ္ ဒီေနရာကေန ေမးလုိက္ပါတယ္။ သင့္တို႔ေကာ ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနပါသလဲ။ <span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;font-size:180%;" ><br /><br /><span style="font-weight: bold;">က်ေနာ္ ကေတာ့ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔သြားဖို႔ အျပည့္အဝ ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ </span></span><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4976891628783519057?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-86550208788604317942011-09-15T21:23:00.001+08:002011-09-15T21:24:20.729+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: justify;">ဒီမိုကေရစီ ........ ။ ဒီစကာလံုးကို က်ေနာ္သိကၽြမ္းေနခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါပီ။ ဒါပင္မဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပါၸယ္ကိုလည္း&nbsp; ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘူး။ သိေအာင္လည္း က်ေနာ္ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ အခုဒီစာေရးေနလို႔ ဒီမိုကေရစီရဲ့ အဓိပၸါယ္ကို သိလိုေရးေနပီလို႔လည္း မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အခုခ်ိန္ထိ မသိေသးပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ေနပီ ဒါေတာင္မသိဘူးလားလို႔ အျပစ္တင္ရင္လည္း က်ေနာ္ေက်ေက်နပ္နပ္ ခံယူပါတယ္။ သိသလို တက္သလိုေတာ့ က်ေနာ္ တက္ေယာင္ကာ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ မသိဘူးေျပာလိုက္လို႔လည္း က်ေနာ္ မရွက္ပါဘူး။ ကဲ .. ရွိပါေစေတာ့။ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားမေရာက္ပဲ ျဖစ္ေနပါအံုးမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ အဲဒါဘာလဲ ဆိုေတာ့ အေနာက္နိုင္ငံမွာ နိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ သမၼတကို ပစ္ပစ္နစ္နစ္ ေဝဖန္တာကို က်ေနာ္ၾကားဖူးတယ္။ စာေတြမွာလည္း က်ေနာ္ဖတ္ဖူးတယ္။ သိပ္ေဘာက်တာပဲ။ က်ေနာ္ရဲ့ ကေလးအေတြးနဲ႔ က်ေနာ္ေတြးဖူးတယ္။ သူတို႔ေတြေတာ့ အဖမ္းခံရေတာ့မွာပဲလို႔ က်ေနာ္ေတြးဖူးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံမွာ နိုင္ငံေတာ္ အစိုးရကို မေကာင္းေျပာလို႔မရဘူးေလ။ ေျပာခဲ့ရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး အင္းစိန္မွာ ဧည့္စရင္း တိုင္စရာမလိုပဲ ေနရမွာကိုး။&nbsp; တကယ္မသိလို႔ လည္း က်ေနာ္ထပ္သိတက္နားလည္တဲ့ အကိုေတြ အမေတြကုိလည္း က်ေနာ္ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အဖမ္းမခံရပါဘူး ဆိုတာ သိရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းေပါ့။ ဒါ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံျဖစ္လို႔တဲ့။ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔ နိုုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ သမၼတကို ေျပာခြင့္ရွိတာပဲလား။ ရွိတာေပါ့ ။ သမၼတ ဆိုတာ ျပည့္သူေတြက သေဘာက်လို႔ တင္ထားတဲ့ မင္း။ မင္းနဲ႔ ျပည္သူက တေသြးထဲတသားထဲ ရွိကိုရွိေနရမွာ။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါဆို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာနိုင္ငံၾကီးလည္း ဒီမိုကေရစီ ရလာခဲ့ရင္ အဲဒီအခြင့္အေရး အျပည့္အဝရရမွာေပါ့ေနာ္။ သမၼတနိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူတစ္လူငါတစ္မင္း ျပဳလို႔မရေတာ့ဘူးေပါ့။ ျပည္သူရဲ့ သေဘာထားဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ သေဘာထားပါပဲ။ ျပည္သူ႔ဖက္မွာ သမၼတဆိုတာ ရွိေနသင့္တာေပါ့။ ဒါပင္မဲ့ဗ်ာ အခုၾကားေန ျမင္ေန သိေနရတာကေတာ့ တစ္ျခားစီ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သမၼတ နိုင္ငံေတာ္လို႔ ဆိုေနပင္မဲ့ သမၼတနိုင္ငံနဲ႔ တူတဲ့ အခြင့္အေရးေတြေရာ အျပည့္အဝရေသးရဲ့လား။ ျပည္သူေတြမွာေရာ ဘာမ်ားေျပာဆို လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ရွိေနပီလဲ။ အခုေျခအေနအရေတာ့ ဘာမွ မရေသးပါဘူးလို႔ က်ေနာ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားမႈျဖင့္ ျမင္မိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;က်ေနာ့္ ထင္ျမင္ခ်က္မွားေကာင္းမွားနိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္ နိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။ ဘာမွမသိပဲ ဘာမွနားမလည္ဘဲနဲ႔မ်ား ေရးေနေသးတယ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲပိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ဘာမွ မသိလို႔၊ ဘာမွ နားမလည္လို႔ ဘာမွ မခံစားတက္လို႔ ဘာမွ မလုပ္ရဘူးဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ခံစားခ်က္ကို ခ်ျပနိုင္ခြင့္ရနိုင္ပါ့အံုးမလား။&nbsp; လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အခြင့္အေရးဆိုတာကေရာ ရွိနိုင္ပါ့အံုးမလား။ လူ႔ အခြင့္အေရးဆိုတာ ဘာလဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အျမင္ဆိုတာကလည္း ရႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန ျမင္ၾကည့္မွလည္း ဘက္စံုလိုအပ္ခ်က္ကို ျမင္နိုင္မွာပဲ မဟုတ္လား။ အခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ ဧရာဝတီ ေရာဂါဆန္း ( ဝံခ်ီး ေဇာ္မင္း ေျပာစကား) ကို က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းကို နိုင္ငံအရပ္ရပ္မွာ ရွိၾကတဲ့ ျပည္သူေတြကေရာ၊ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြ အနုပညာရွင္ေတြကေရာ ဆက္မတည္ေဆာက္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ေနၾကတယ္။ &nbsp; ဒီကန္႔ကြက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို သမၼတဆီ ေရာက္မေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မေျပာတက္ဘူး။ ဒီစီမံကိန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ( သူ႔ကိုယ္သူ) ခံယူထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ( ဝံခ်ီး ေဇာ္မင္း )ကေတာ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္ပီး ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ဒီစီမံကိန္းကို ဆက္လုပ္မွာပဲလို႔ ဟစ္ေၾကြးသြားခဲ့တယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တစ္ခု ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံမွာ ျပည္သူလူထုရဲ့ ဆႏၵက အဓိက မဟုတ္လား။ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကို အသိအမွတ္မျပဳပဲ ငါထင္ရာ ငါလုပ္တယ္လို႔ ဘာျဖစ္လဲဆိုတဲ့ သေဘာကို ေဆာင္ေနမွေတာ့ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ျပည္သူနဲ႔ တစ္ေသြးထဲတစ္သားထဲ ရွိေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သမၼတၾကီးကေရာ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ သူကေရာ အလိုတူ အလိုပါ ျပည္သူေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ပီး လက္ခံေပးေနမွာလား။ အခုခ်ိန္မွာ မလိုလားအပ္တဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေရာ သမၼတၾကီးက လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ေျဖရွင္းအံုးမွာလား။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခုခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္ေနမိတဲ့ ဆႏၵေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္အခ်ိန္က ၾကည့္ခဲ့ၾကည့္ခဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵျဖစ္တဲ့ အမိဧရာဝတီရဲ့ အသက္ကိုကာကြယ္ခ်င္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကို ဥပကၡာမျပဳပဲ ဆံုးရွံဳးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေနပါေစ ျပည္သူေတြရဲ့ ဆႏၵကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ျဖစ္ျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳသင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဒီမိုကေရစီ နိုင္ငံပီသမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ျမင္မိပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနပါေစ ကိုယ့္ျမင္းကိုဆိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ လို႔ ေတြးထင္ထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၊ ကံဇာတာ ျဂိဳလ္စီးလို႔ ကိုယ့္ -ီးကို ေျမြမွတ္လို႔ ထမေျပးမိၾကပါေစနဲ႔လို႔&nbsp; ေျပာလိုက္ခ်င္မိပါေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္နိုင္ပါသည္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8655020878860431794?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-57943693167436268582011-09-06T22:46:00.001+08:002011-09-16T22:24:54.337+08:00<div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ေတြ ကုန္ျမန္လိုက္တာ။ ျဖစ္နိုင္ရင္ ကုန္လြန္သြားတဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ကို ဗီြဒီယိုအေခြ ရစ္သလိုမ်ိဳး ျပန္ရစ္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္မ်ား အခ်ိန္ဆိုတာၾကီးကို ေတြးေနမိပါလိမ့္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ကေရာ ဘာေတြမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းခဲ့လို႔လဲ။ ဘဝမွာ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ က်ေနာ္မွာ ဘာမ်ား ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ ရွိခဲ့ဖူးလို႔လဲ။ ေလာကအလယ္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အေဖဆိုတာ ဘယ္သူလဲ။ အေမဆိုတာကေရာ ဘယ္မွာလဲ။ သူတို႔ေတြ က်ေနာ့္ကို ဘာလို႔ ေလာကအလယ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္အာင္ လုပ္ရက္ၾကတာလဲ။ ေတြးေတြးျပီး က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို မသိဖာသာ သုတ္လိုက္မိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ကိုေမြးစားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့အေမကို က်ေနာ္အေၾကာင္း ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ အေမက ဘာေျပာလဲ ဆိုေတာ့ သိခ်င္လို႔လားတဲ့။ ဘယ္ႏွယ္ေမးလိုက္ပါလိမ့္ အေမရယ္။ ကိုယ့္အေဖနဲ႔ ကိုယ့္အေမ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆိုတာေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္မသိသင့္ဘူးလား။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲက ျပန္ေျပာေနမိပင္မဲ့ အျပင္မွာေတာ့ ေမြးစားအေမကို ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ေလာက္ပဲ ညိ္တ္ျပလိုက္မိတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ့္ေမြးစားအေမက က်ေနာ့္ကို ပညာတက္ၾကီးျဖစ္ေအာင္ မထားနိုင္ပင္မဲ့ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တက္ေအာင္ေတာ့ က်ေနာ္ကိုသင္ေပးထားတယ္။ ဒီထက္လည္း က်ေနာ္ မသင္ခ်င္ဘူး။ ေလာကမွာ က်ေနာ့္အတြက္ ဘယ္အရာမွ ေကာင္းေကာင္းကန္ကန္ ဆိုတာ ဘာရွိလို႔လဲ။ ေသစာရွင္စာ ေလာက္တက္တယ္ ဆိုပင္မဲ့ က်ေနာ္ လူရိုင္းစိုင္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လူရိပ္လူကဲ နားမလည္ပင္မဲ့ လူအျမင္ကပ္ေအာင္ က်ေနာ္မေနခဲ့ဘူး။ ဒါေတြဟာ က်ေနာ့္အတြက္ က်ေနာ္ဘဝအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဆိုတဲ့ အရာေတြပဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတစ္ခါ ေမြးစားအေမက က်ေနာ့္ကို စိတ္ကူးေပါက္ရင္ .... သားေရ ျဖစ္ပီတာကိုလည္း မစဥ္းစားနဲ႔ ျဖစ္လာမဲ့ အရာေတြကိုလည္း ၾကိဳမေတြးနဲ႔၊ အခုလက္ရွိအခ်ိန္ကိုသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ေနလို႔ ...... ခဏခဏေျပာဖူးတယ္။ အေမ့ရဲ့ စကားေတြ နားရည္ဝေနပင္မဲ့ က်ေနာ္ရဲ့ မသိစိတ္ကေတာ့ အေမေျပာေနတဲ့ စကားေတြရဲ့ အေနာက္ကိုသာ လိုက္ေနမိတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ့ အေဖအရင္း အေမအရင္းဘယ္သူေတြလဲ က်ေနာ္မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတာင္ က်ေနာ့္ကုိ ထားသြားေသးတာပဲ။ က်ေနာ္ကေရာ က်ေနာ့္ကို ထားသြားတဲ့ အေဖအရင္း အေမအရင္းေတြ ကိုလြမ္းေနရအံုးမွာလား။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက မွတ္မိေသးတယ္။ ရပ္ကြက္ဗီြဒီယိုရံုမွာ ျမန္မာဇာတ္လမ္း တစ္ခုသြားၾကည့္ဖူးတယ္။ တစ္ခါဆို တစ္ခါေလာက္ပဲ အမွတ္ရေစခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပို္င္းက်ေနာ္ ဘာဇာတ္လမ္းမွ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာက ေမြးစားအေမကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ျပီး အေဖအရင္းအေမအရင္း ကိုလိုက္ရွာဖို႔ ထြက္လာတဲ့ အခန္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ရံုအျပင္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ပစ္ပစ္နစ္နစ္ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာခ်လိုက္မိတယ္။ ...... အရူးေတြ....လို႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူ႔ေလာကထဲကိုေရာက္လာကတည္းက တစ္ေယာက္တည္းပါ။ အခုလည္း က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းပါ။ ေရွ႔ဆက္ျပီးေတာ့လည္း က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ျဖစ္အံုးမွာပါ။ က်ေနာ္နဲ႔ခရီးတစ္ဝက္အထိ အတူရွိေနေပးခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ေမြးစားအေမကလည္း က်ေနာ့္ကို ထားသြားခဲ့ပါျပီ။ အေမ့ရဲ့ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ အေမ့ကို က်ေနာ္ ေနာက္ဆံမတင္းေစခ်င္ေတာ့ပါ။ အေမ ေကာင္းရာဘံုဘဝမွာ ေရာက္ရွိပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္ ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ပစ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-5794369316743626858?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-57661652053651153512011-09-05T21:40:00.000+08:002011-09-05T21:41:39.286+08:00တိမ္ေတြလည္း ညိဳေနျပီ ေမ.......။<br /><br />ေကာင္းကင္မွာရွိတဲ့ အလွတရားေတြလည္း<br />တစ္စတစ္စ ပ်က္ယြင္းစ ျပဳေနျပီ ေမ........။<br /><br />ကမၻာေျမထုၾကီးလည္း ပူေႏြးလာျပီးလို႔ ေျပာေနၾကျပီ ေမ.......။<br /><br />၂၀၁၂ ေရာက္လို႔ ကမၻာၾကီး ပ်က္ဆီးသြားမွာကို ေမာင္ မေၾကာက္ပါဘူး ေမ.......။<br /><br />ေမနဲ႔ ႏွစ္ခ်ီေဝးေနရတဲ့ ေဝဒနာကို ေမာင္ေၾကာက္ေနမိျပီ ေမ.......။<br /><br />ဘယ္အရာေတြ ဘယ္လိုပဲ ရွိေနပါေစ ေမာင့္အနားမွာ ေမရွိေနဖို႔သာ လိုအပ္တာပါ။<br /><br />ေမ့ရဲ့ရင္ခုန္သံတိုင္းကို ေမာင္ ၾကားခ်င္တယ္။<br /><br />ေမ့ရဲ့ အိမ္မက္ေတြထဲမွာလည္း ေမာင္ ရွိေနခ်င္တယ္။<br /><br />ေမ့ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာလည္း ေမာင္ ေမွးစက္နားခိုခ်င္မိျပီ။<br /><br />ေမာင္ ေလာဘမ်ားၾကီးသြားျပီးလား ေမ.......။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-5766165205365115351?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-2571267406307439092011-09-04T09:19:00.001+08:002011-09-16T22:26:57.203+08:00<div style="text-align: justify;">အခုတစ္ေလာ က်ေနာ္ အလုပ္ကလည္း မအား၊ ကြန္ပ်ဴတာကလည္းပ်က္ ဆိုေတာ့ စာေရးဖို႔ ေနေန ဘာမွကို ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ပဲ အလုပ္ထဲပဲ စိတ္ႏွစ္ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔ကို ဘေလာဂ့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဘေလာဂ့္ေန႔ အျဖစ္ ေရးထားတာေတြေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ေရးခ်င္ေနမိတယ္။ အလုပ္သာ လုပ္ခ်င္တာ အလုပ္ေတာ့ မရွာဘူး။ ထိုင္ေနလို႔ အလုပ္ရမွာမွ မဟုတ္တာ။ ခုလည္း ေရးသာေရးခ်င္ေနမိတာ ေရးဖို႔အတြက္ စိတ္က မရွိဘူး ဆိုသလို ျဖစ္ေနတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: justify;">စာမေရးတာၾကာေတာ့လည္း ကိုယ့္အိမ္ေလးကိုယ္ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ကိုယ္ကလည္း စာေရးတဲ့ အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးေနတာ မဟုတ္သလို၊ စကားေတာင္လွေအာင္မေျပာတက္တာ စကားလံုးလွလွ ထြက္က်လာဖို႔ က်ေနာ္အတြက္ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္လာဖို႔ က်ေနာ္အတြက္ ခက္ခဲလွပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: justify;">ဝါသနာေၾကာင့္ စာေရးေနပင္မဲ့ က်ေနာ္စာေရးဆရာ မဟုတ္ပါ။ ထို႔အတူပဲ ဘေလာက္စေပါ့မွာ စာေရးေနလို႔ က်ေနာ္ ဘေလာဂ့္ဂါလည္း မဟုတ္ရပါဘူး။ ႏွဳတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုးဆိုတဲ့ စကားအရ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ကိုယ္ဆီအေတြ႔အၾကံဳ ဆိုတာရွိၾကစျမဲပါ။ ကုိယ္ပိုင္အေတြ႔အၾကံဳေလးကို ျပန္လည္ ခံစားထားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးေကာင္းတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွစ္မမ်ားရဲ႔စာေတြကို ဖတ္ရတဲ့အခါ အားက်ေလးစားမိပါတယ္။ သူတို႔လိုပဲ ငါလည္း ေရးတက္ခ်င္လိုက္တာလို႔ အားက်တဲ့ စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ အားက်လို႔ လိုက္ေရးမိပါတယ္။ ဟင္းပြဲ တစ္ပြဲမွာ ဆားမထည့္ရင္ စားလို႔မေကာင္းပဲ ေပါ့ေနမွာပါ။ က်ေနာ္ေရးလိုက္ေသာ စာမ်ားမွာလည္း ဆားမပါတဲ့ ဟင္းတစ္ပြဲနဲ႔ တူေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စားလို႔ေကာင္းတဲ့ ဟင္းတစ္ပြဲျဖစ္လာေအာင္ က်ေနာ္အေနနဲ႔ အမ်ားၾကီးၾကိဳးစားရအံုးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ ဘေလာဂ့္ဆိုတာၾကီးကို သိတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက အရမ္းကိုေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သိကၽြမ္းခင္မင္ခဲ့ရတာလည္း တကယ့္ကို ေမာင္ႏွမအရင္းအျခားမ်ား အတိုင္းပါပဲ။ ဘယ္အရာမွ မျမဲဘူးဆိုတာ သိထားၾကတဲ့ အတိုင္းပါပဲ ေပ်ာ္စရာလို႔ ထင္ထားတဲ့ အရာေတြဟာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားၾကျပန္ပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အစပိုင္းေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပင္မဲ့ ဒါဟာ မျမဲတဲ့ တရားဆိုတာကို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ နားလည္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အေဝးဆံုးကို ေရာက္ေနတဲ့ လူေတြ စရင္းမွာ က်ေနာ္ဟာ ထိပ္ဆံုးမွာ ပါဝင္လို႔လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ အေဝးဆံုးမွာ ေနရင္းနဲ႔ အနီးဆံုးေရာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားလိုက္ပါအံုးမယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္ </div><div style="text-align: justify;">ရီနိုမာန္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-257126740630743909?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-73962636338754400452011-07-31T10:36:00.000+08:002011-07-31T10:36:22.901+08:00လကေလးရယ္၊ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ လူတစ္ေယာက္ရယ္......။<br /><br />ေမွာင္မိုက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ ၾကယ္ေလးတမွ် လင္းလက္ေနတဲ့<br />မီးေရာင္စံုေတြရဲ့ၾကားမွာ ရာသီခြင္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္။<br /><br />ၾကယ္ေတြစံုျပီလား။ <br /><br />လူေတြေကာစံုရဲ့လား။<br /><br />ခ်ိဳျမိန္ေနတဲ့ ဂီတသံနဲ႔အတူ လွပတဲ့ကစားကြင္းၾကီးအလယ္မွာ<br />ဆန္းေသာ္တာ လရဲ့အရိပ္ကေတာ့ မခို႔တရို႔။<br /><br />ညတစ္ဝက္ က်ိဳးေ၇ာေပါ့။<br /><br />အခ်ိန္မွ မွန္ရဲ့လား။<br /><br />တည္းခင္းထားတဲ့ ဧည့္ခံပြဲၾကီးလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို႔ေနရဲ့။<br />အနီေရာင္ ပန္သီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္မွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ဓါးတစ္လက္။<br />အနီေရာင္ေကာေဇာၾကီးလဲ ေသြးသံရဲရဲ။<br /><br />ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီလား။<br /><br /> ျပည့္ေရာ ျပည့္စံုပါရဲ့လား။<br /><br />ေမွာင္မိုက္ေနပင္မဲ့ ဆန္းေသာ္တာ လရိပ္က အတိုင္းသာ။<br />ၾကယ္ေလးေတြလည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ဘိုေနျမဲက်ားေနျမဲ။<br />ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ဖတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေနေလရဲ့။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-7396263633875440045?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-82162233955169810272011-07-05T22:02:00.000+08:002011-07-05T22:02:48.219+08:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ေအာင္ျမင္ျခင္း - ရွံဳးနိမ့္ျခင္း</span><br /><br />ဒီၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့ရဖူးတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">အခ်စ္ - အမုန္း</span><br /><br />ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ခဲ့ရဖူးတယ္<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း - စိတ္ပ်က္ျခင္း</span><br /><br />ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခဏခဏ...။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">ရယ္ေမာျခင္း - ငိုယိုျခင္း</span><br /><br />ဒီၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မက္မက္ေမာေမာ နဲ႔.........။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 153, 51);">ျပိဳင္ဆိုင္ျခင္း - သည္းခံျခင္း</span><br /><br />ဒီၾကားမွာ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သည္းခံခဲ့ရတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 153);">အသက္ရွင္ျခင္း - ေသဆံုးျခင္း</span><br /><br />ဒီၾကားမတိုင္မွီ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရွင္သန္ခဲ့ရဖူးတယ္။<br />အခုေတာ့ ဒီၾကားမွာ ရပ္ျပီး ေသဆံုးျခင္းကို ထိုင္ေစာင့္ေနရျပီ။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8216223395516981027?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-54041871103546080442011-07-03T02:45:00.001+08:002011-09-16T22:28:46.133+08:00<div style="text-align: justify;">ေလာကမွာ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိၾက၏။ အမွတ္တရ အမ်ားၾကီးထဲမွ က်ေနာ့္အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေစခဲ့ေသာ ေက်ာင္းဆရာဘဝေလးကိုလည္း ေမ့ထားလို႔မရနိုင္ ျဖစ္ရျပန္ပါသည္။ စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ဟုဆိုပင္မဲ့ စာသင္ကာလ ၉လေလာက္ဟာ က်ေနာ္ဘဝရဲ႔ ေမ့မရတဲ့ အမွတ္တရမ်ားလို႔ ဆိုလွ်င္လဲ မွားနိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါသာ ျပဳလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္မွ ရယူလိုက္မိတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ကိုလည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ခံစားပီတိ ျဖစ္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ႏွင့္က်ေနာ္သာဆိုလွ်င္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းဆရာဘဝျဖင့္ အရိုးထုတ္ေနမိမွာ အမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ မိဘဆႏၵကို မဆန္႔က်င္လိုေသာေၾကာင့္ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္အျပီးမွာ က်ေနာ္ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္မွ အလုပ္ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။<br /><br />ယခုအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္နဲ႔ အေနေဝးခဲ့ပင္မဲ့ ထိုအခ်ိန္ ထိုကာလက အမွတ္တရ အရိပ္ေလးေတြက က်ေနာ့္ ရင္ထဲမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ ရွင္သန္ေနျမဲျဖစ္သည္။ အမွတ္ရေစေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားထဲမွ ပထမဆံုး အမွတ္၇ေနသည့္ အခ်က္မွာ က်ေနာ္တာဝန္က်ေသာ မူလတန္းေက်ာင္းသည္ ရပ္ရြာမွ ကိုယ္ထူးကိုယ္ထ ေက်ာင္းေလးျဖစ္သည္။ ထိုမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းအုပ္လည္း က်ေနာ္၊ စာျပဆရာလည္း က်ေနာ္၊ အားကစားဆရာလည္း က်ေနာ္၊ ေနာက္ဆံုး သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္သမားလည္း က်ေနာ္သာ ျဖစ္သည္။ တစ္ေက်ာင္းလံုးတြင္ ဆရာဆို၍ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိသည္။ မဆီမဆိုင္ က်ေနာ္ေလးတန္းေက်ာင္းသားဘဝက အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုကိို သြာသတိရမိသည္။ က်ေနာ္တို႔ ေလးတန္းႏွစ္က အစိုးရစစ္ ျဖစ္သည္။ အစိုးရစစ္မတိုင္မွီ ပထမအစမ္းႏွင့္ ဒုတိယအစမ္း ဆိုျပီး စာေမးပြဲေျဖၾကရသည္။ က်ေနာ္တို႔ အခန္းမွာ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေပါင္း ၇၀ေက်ာ္ ရွိသည္။ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲ၌ တစ္ခန္းလံုးတြင္ ဘာသာစံုေအာင္မွတ္ျဖင့္ ေအာင္ေသာသူ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးသာ ရွိခဲ့သည္။ ထိုသူမွာ အျခားသူမဟုတ္ေခ်။ က်ေနာ္သာ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း တစ္ေက်ာင္းလံုးတြင္ ဆရာဆို၍ က်ေနာ္တစ္ဦး သာရွိသည္။<br /><br />တစ္ေက်ာင္းလံုး ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္မွာ ၂၀ပင္ မျပည့္ခ်င္ပါ။ စ ေက်ာင္းအပ္လက္ခံတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းသား အေရအတြက္ ၂၀ေက်ာ္ရွိခဲ့သည္။ တကယ့္တကယ္ေက်ာင္းလာတက္ေတာ့ ၁၈ေယာက္မွ်သာ လာတက္ၾကသည္။ က်ေနာ့္အတြက္ ကံေကာင္းသည္မွာ အတန္းၾကီးျဖစ္တဲ့ ေလးတန္းေက်ာင္းသား သံုးေယာက္ ရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ရဲ႔ စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႔ႏွင့္ အားကစားခ်ိန္မ်ားမွာ ထိုေလးတန္းေက်ာင္းသားမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ အနားရ ရသည္။ စာသင္ႏွစ္အစတြင္ေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ရသလို၊ ေက်ာင္းသားတစ္ျဖစ္လည္း ဘာသာစကားကို ေလ့လာရျပန္ပါသည္။ က်ေနာ္တာဝန္က်ေသာ ေဒသသည္ ပအို႔ဝ္ေဒသ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားမွာ ျမန္မာလိုု ေျပာ၍နားမလည္ေသာ အခါမ်ိဳးတြင္ သူတို႔ ဘာသာစကားျဖင့္ ရွင္းျပမွသာ နားလည္ၾကေတာ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ့္မွာ ေက်ာင္းဆရာတစ္ျဖစ္လည္း သူတို႔ဘာသာစကားကို သင္ယူေလ့လာရျပန္ပါသည္။<br /><br />စာသင္ႏွစ္လယ္ေလာက္မွာေတာ့ ကေလးေတြႏွင့္က်ေနာ္ အေပးအယူမွ်လာ ၾကပါသည္။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကို သူတို႔ေလးေတြ နားလည္လာၾကသလို၊ နားမလည္ေသာ ျမန္မာစာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ပအို႔ဝ္ဘာသာ စကားျဖင့္ ျပန္လည္ရွင္းျပ နိုင္ခဲ့သည့္အထိ အဆင္ေျပလာခဲ့သည္။ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဆင္မေျပျဖစ္ေနၾကသည္က က်ေနာ္၏ မိဘမ်ား ပင္ျဖစ္ၾကေတာ့သည္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အေမနဲ႔အေဖသည္ က်ေနာ္ကို ျပန္ေခၚေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ဒီေက်ာင္းဆရာ အလုပ္ကို စိတ္ဝင္စားသြားမည္ကို က်ေနာ့္၏အေမသည္ အလြန္မွ စိုးရိမ္ပူပန္ေန၏။ ထိုေနာက္မွာေတာ့ အေမနဲ႔ က်ေနာ္ အလဲအလွယ္တစ္ခုကို သားသမီးႏွင့္ မိဘႏွစ္ဦး သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။<br /><br />စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးကာလျဖစ္တဲ့ စာေမးပြဲၾကီး ျပီဆံုးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မိဘႏွင့္ သားသမီးၾကားထားရွိတဲ့ ဂတိအတိုင္း ေက်ာင္းဆရာအလုပ္မွ က်ေနာ္အျပီးအပိုင္း စြန္႔လႊတ္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ဒီေက်ာင္းကို ျပန္လာမွာပဲလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကမဲ့ ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ဝမ္းနည္းခံစားခဲ့ရပါသည္။ က်ေနာ့္၏ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္သည္ တရားဝင္အစိုးဝန္ထမ္း မဟုတ္ေသးတာေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ပင္ ထြက္လိုရပါသည္။ ေနာက္ႏွစ္ဒီရြာေလးကို က်ေနာ္ျပန္လာနိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ရြာလူၾကီးကိုေျပာျပေတာ့ က်ေနာ္ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ စိမ့္စိမ့္ၾကီးၾကည့္ေနေသာ ရြာလူၾကီး၏အၾကည့္ကို က်ေနာ္ နားလည္လိုရပါသည္။ ျမိဳ႔ႏွင့္ အလွမ္းေဝးလွတဲ့ ဒီရြာေလးမွာ အစိုးရမွခန္႔တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရဖို႔ ေနေန၊ က်ေနာ္တို႔လို႔ ဆြဲခန္႔ ဆရာတစ္ေယာက္ရဖို႔ေတာင္ မလြယ္ကူပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ထင္ပါသည္။ က်ေနာ္ျပန္မလာနိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာေတာ့ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ က်ေနာ္ကိုၾကည့္ေနေသာ အၾကည့္ကို နားလည္လို႔ရနိုင္ပင္မဲ့ တဖက္မွာ ရွိေနတဲ့ မိဘမ်ားကိုေတာ့ က်ေနာ္ေၾကာင့္ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ့္စိတ္ကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။<br /><br />သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနၾကျပီးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ တပည့္ေလးေတြအေပၚမွာေတာ့ က်ေနာ္ မရက္စက္ခ်င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေနာက္စာသင္ႏွစ္မွာ က်ေနာ္ျပန္မလာေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ကေလးေတြ မသိေအာင္လို႔ ရြာလူၾကီးမ်ားကို မေျပာရန္ က်ေနာ္ကပဲ ေတာင္းပန္ထားလိုက္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ျပန္မဲ့ မနက္မွာေတာ့ ရြာမွ လူၾကီးတစ္ခ်ိဳ႔ႏွင့္ က်ေနာ့္တပည့္ ၁၈ေယာက္စလံုး က်ေနာ့္ကို ရထားဘူတာရံုေလးသို႔ လိုက္ပို႔ေပးၾကသည္။ ရထားလာရန္ နာရီဝက္ေလာက္လိုေသးတာေၾကာင့္ ကေလးေတြနဲ႔ စကားလက္ဆံုၾကရင္း စာၾကိဳးစားဖို႔၊ လိမၼာဖို႔၊ လူၾကီးမိဘမ်ားကို ရိုေသဖို႔ ျမန္မာလိုတစ္မ်ိဳး ပအိုဝ့္လို တစ္မ်ိဳးနဲ႔ က်ေနာ္ ရွင္းျပေနတုန္းမွာ......<br /><br />" .... ကဲ ....ကဲ... ကေလးတို႔ ရထားလာေတာ့မယ္။ မင္းတို႔ ဆရာေလးကို ထိုင္ျပီး ကန္ေတာ့လိုက္ၾကအံုး "<br /><br />က်ေနာ္ ဟန္႔တားခ်ိန္မရလိုက္။ ကေလးမ်ား အားလံုး က်ေနာ္ေရွ႔သို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ဒီအေျခအေနကို က်ေနာ္ လက္မခံခ်င္ပါ။ ကေလးေတြအေပၚ က်ေနာ္ရက္စက္ရာ က်ေနမည္ဟု ထင္မိသည္။ တဆက္တည္းမွာပဲ "ငါက သူတို႔ေလးေတြရဲ႔ ဆရာျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဆရာဆိုတဲ့ နာမနဲ႔ အညီ ငါခံယူထိုက္ပါတယ္။" ဘယ္လိုအေတြးေၾကာင့္မွန္း က်ေနာ္မေျပာတက္။ ၇င္ထဲမွာ အလိုလိုစို႔တက္လာခဲ့သည္။ မ်က္ဝန္းအိမ္မွာလည္း ျပည့္လွ်ံလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ။ ဒါ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႔ ပီတိ မ်က္ရည္ေတြလား။ ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ က်ေနာ္ရထားေပၚတက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ရထားထြက္ခါးနီးေက်ာင္းသား တစ္ဦးရဲ႔ ေအာ္ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကိုၾကားလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႔ မ်က္ဝန္းအိမ္ထဲမွ မ်က္ရည္မ်ားဟာ ဒုတိယအၾကိမ္ ျပည့္လွ်ံလို႔ သြားပါေတာ့သည္။<br /><br />" ဆရာ...ဆရာ့ကို သားတို႔ ေနာက္ႏွစ္ ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္...." တဲ့။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-5404187110354608044?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-21200914981256314862011-06-19T00:51:00.001+08:002011-09-16T22:30:10.114+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔မနက္ နယ္မွာရွိတဲ့ အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ အေမနဲ႔ ေျပာျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း လင္းလင္း ကိုသြားသတိရ မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၆တန္းႏွစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းသူအသစ္ ေရာက္လာတယ္။ သူမ နာမည္က လင္းလဲ့ထြန္း။ ကိုယ္လံုကိုယ္ထည္ ကပိန္ပိန္ပါးပါး။ မ်က္ႏွာမွာလဲ မ်က္မွန္နဲ႔။ ဆံပင္ကလည္း ေယာက္်ားေက။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးကေတာ့ သူမကို လင္းလင္းလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။<br /><br />သူမရဲ႔ပံုစံကို ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ပံုစံအတိုင္းပဲ။ သူမကိုယ္သူမလည္း သမီးလို႔မသံုးပဲ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္လို႔သာ သံုးတက္တယ္။ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလည္း မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ပဲေျပာေနက်။ သူမကို လင္းလင္းလို႔ ေခၚမွ ၾကိဳက္တက္တာကလည္း သူမရဲ႔ အက်င့္ပဲ။ သူမေပါင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကလည္း ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြၾကီးပဲ။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာရရင္ေတာ့ သူမဟာ ေယာက်္ားစိတ္ေပါက္ေနတဲ့ ေယာက္်ားရွာ ေလးေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းက ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ တည္ေဆာက္ထားတယ္။ ေက်ာင္းပင္မေဆာင္ကလည္း ေတာင္ေစာင္ရဲ႔ အေပၚပိုင္းမွာ တည္ရွိတယ္။ ေက်ာင္းပင္မေဆာင္က ဆင္းလိုက္ရင္ တန္စီကြင္းတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီကြင္းရဲ႔ေအာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းေဘာလံုးကြင္း တစ္ခုရွိတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ နားေနေဆာင္က ၾကည့္ရင္ ေအာက္ဖက္မွာ ရွိတဲ့ ေဘာလံုကြင္းကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနရတယ္။<br /><br />တစ္ေန႔ အတန္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဘာလံုးကန္ဖို႔ ေက်ာင္းေဘာလံုးကြင္းထဲသြားၾကေတာ့ လင္းလင္းလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ကြင္းအနားထိလိုက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္္တို႔ရဲ႔ စိတ္ထဲမွာလည္း လင္းလင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ေပါင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသာ ျဖစ္ပင္မဲ့ သူမကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ျမင္ေနမိတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း လင္းလင္းကို ေဘာလံုကန္ဖို႔အထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မဖိတ္ေခၚခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘာလံုစ ကစားၾကတယ္။<br /><br />ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး။ ေတာင္ေစာင္းအေပၚမွာ ရွိတဲ့ ဆရာ ဆရာမမ်ား နားေနေဆာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၆) တန္းအတန္းပိုင္း ဆရာမ ေျပးဆင္းလာတာကို ေတြ႔လိုက္၇တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးလည္း ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲေပါ့။ ကစားေနတာကို ခဏရပ္လိုက္တယ္။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္ေရွ႔ တည့္တည့္ကို လာေနတာ ေသခ်ာေနတာကိုး။ ခဏေနေတာ့ ေဘာလံုကြင္းထဲေရာက္လာျပီး ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ အနားအေရာက္မွာေတာ့....<br /><br />ဟဲ့..... မိန္းမလီေပါက္မ .... အခုခ်က္ခ်င္း ထမိန္ကို ဆြဲခ်စမ္း... ဘယ့္ႏွယ္ဟယ္ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြထဲ ဝင္ျပီး ေဘာလံုး ဝင္ကန္စရာလား။ သြား သြား အခုအတန္းထဲသြား....<br /><br />ဆိုျပီး ဆရာမေျပာေတာ့မွ ေသခ်ာသတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္သူမ်ားလဲ မွတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း လင္းလင္းေပါ့။ ထမိန္ကို ေယာက္်ားေလး ကေဒါင္က်ိဳက္ သလိုမ်ိဳးလုပ္ျပီး ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ကြင္းထဲ ေရာက္လာမွန္းေတာင္ က်ေနာ္တို႔လည္း သတိမထားလိုက္မိၾကဘူး။ ဆရာမေရာက္လာမွပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း သိလိုက္ရေတာ့တယ္။ အဲေနာက္ပိုင္းေတာ့ လင္းလင္းရဲ႔ နာမည္လည္း တစ္ခါတည္း ေျပာင္းလဲသြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />မိန္းမလီေပါက္.... တဲ့။<br /><br />ဒီေန႔မနက္ အေမနဲ႔ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ့လည္း အေၾကာင္းအရာခပ္ဆင္ဆင္ေလး တူေနတာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ခင္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း လင္းလင္း ေခၚ (မိန္းမလီေပါက္ ) ကို သြားသတိရလိုက္ မိေသးတယ္။ သူမနဲ႔ ကၽြန္တာ္တို႔လည္း စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ အတူေနခဲ့ရတယ္။ သူမအေဖ တာဝန္နဲ႔ နယ္ေျပာင္းသြားေတာ့ ေနာက္ပိုင္း အဆက္အသြယ္ ပ်က္သြားခဲ့ၾကတာ ခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။<br /><br />အေမဆီက ၾကားလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းက်ျပန္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။<br /><br />... သားေရ နင္ညီမ အသည္းကြဲေနတယ္... တဲ့။<br /><br />ဘုရား .. ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲေပါ့။ က်ေနာ္ညီမဆိုပင္မဲ့ အရင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းကြဲညီမ။ အသက္ကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ၁၈ ၊ ၁၉ ဆိုေတာ့ ရည္းစာ ပူမိေနတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ဟာကို ေတြးေနမိတာ။ အေမက ဆက္ေျပာတယ္။<br /><br />..... ဟိုေကာင္မက ဘာလုပ္သြားတယ္ မသိပါဘူး သားရယ္။ နင္ညီမ မအိပ္နိုင္ မစားနိုင္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာ သံုးရက္ေလာက္ရွိေနျပီ။<br /><br />ၾကာၾကာခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင္သြားတယ္။ ဟိုေကာင္မက လို႔လည္း အေမေျပာေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ညီမကလည္း မိန္းကေလး။ ဟာ ... ဘာေတြလဲေပါ့။ မရွင္းလို႔ အေမ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ေမးမွ ပဲ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္ရေတာ့တယ္။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္ ညီမက ခုနက ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း လင္းလင္း လိုမ်ိဳး ေယာက္်ားရွာ။ ဟိုေကာင္မ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ညီမ ကို ဇာတ္လမ္းလုပ္သြားတဲ့ သူ။<br /><br />ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္း ေတြသာ ခ်စ္ၾက ၾကိဳက္ၾကတာျမင္ဖူး ေတြ႔ဖူးခဲ့တာပါ။မိန္းမအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတာကို ၾကာဖူးပင္မဲ့ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္အမ်ိဳးထဲမွာ ဒါမ်ိဳး ရွိေနပါ့လားဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ငိုအားထပ္ ရယ္ခ်င္ေနမိတဲ့ စိတ္ကသာ ပိုေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br />စာဖတ္သူမ်ားအား ( မိန္းမလီေပါက္ ) ဆိုတဲ့ စကားအတြက္ ရိုင္းစိုင္းသြားခဲ့ပါက ဒီေနရာေလးကေန ေလးစားစြာ ေတာင္းပန္လိုက္ရပါတယ္။<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2120091498125631486?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-73118146462709059782011-06-14T07:44:00.001+08:002011-09-16T22:31:09.500+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">လဲရင္ျပန္ထ ဒါဘဝပဲ</span> လို႔ လက္ကိုင္ထားတက္တဲ့ က်ေနာ့္ညီေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ညီေလးနဲ႔ က်ေနာ္ခင္မင္လာခဲ့ၾကတာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">သူဘေလာဂ့္စေရးတဲ့ႏွစ္ ၂၀၀၈</span> ခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ ညီေလးနဲ႔ က်ေနာ္ဆံုျဖစ္ၾကေတာ့ က်ေနာ္သူ႔ကိုေမးျဖစ္တယ္။ ညီေလးက ကဗ်ာေရးတာ ပိုအားသန္တယ္ေနာ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုတာေျပာျပပါလားလို႔ က်ေနာ္ေမးမိလိုက္တယ္။ ညီ ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္ရတဲ့ အၾကာင္းအရင္းကေတာ့ တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြ ျပင္းထန္လြန္းလို႔</span> ေရးျဖစ္သြားတာပါတဲ့။<br /><br />တစ္ျဖည္းျဖည္း က်ေနာ္နဲ႔သူ ခင္မင္လာၾကရာကေန က်ေနာ္အေၾကာင္းေတြ သူ႔ကိုေျပာျပျဖစ္သလို ညီေလး တစ္ေယာက္လိုျဖစ္လာတဲ့ သူ႔ကိုလည္း သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔ သူ႔အၾကိဳက္ေလးေတြကို ေမးျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />တစ္ေန႔မနက္ က်ေနာ္အလုပ္အားတဲ့ ရက္မွာ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ျပီး မနက္စာ ထြက္စားၾကတယ္။ သိတဲ့ အတိုင္းပဲေပါ့။ မနက္စာ ဆိုေတာ့လည္း လဖၻက္ရည္ဆိုင္ပဲေပါ့။<br /><br />ညီ... စားခ်င္တာစား... ကိုယ္ေကၽြးမယ္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္အၾကိုက္ဆံုး ျမန္မာအစားအစာပဲ စားမယ္ဗ်ာတဲ့.....။ က်ေနာ္ကေတာ့ အစားအေသာက္သိပ္ေရြးတဲ့ ေကာင္မဟုတ္တဲ့ အတြက္ အဆင္ေျပရာ မွာစားလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ညီေလးကေတာ့ သူ႔သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ဗမာ အစာအစား ျဖစ္တဲ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပဲျပဳတ္ နဲ႔ ထမင္းေၾကာ္</span>မွာစားခဲ့တယ္။<br /><br />မနက္စာ စားျပီးေတာ့ စိတ္ကူးတစ္ခုရတာနဲ႔ သူ႔နဲ႔က်ေနာ္ ေစ်းဝယ္ထြက္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။ ေရေမႊးဆိုင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳးေရြးေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ျပီး သူတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္တယ္။ မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ က်ေနာ္က ညီ ဘာျပံဳးတာလဲလို႔ က်ေနာ္ကေမးေတာ့ .... ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး အကိုရာ ေရြးေနတဲ့ အစ္ကို႔ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္လို႔ပါ။ ဘာလည္း မင္းက ေရေမႊးမသံုးဘူးလား.... လို႔ က်ေနာ္ျပန္အေမးမွာေတာ့..... က်ေနာ္ရဲ႔ ပင္ကိုယ္အနံ႔ ကိုကေမႊးေနတာ .... <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ေရေမႊးမသံုးပါ</span>ဗ်ာ... တဲ့။ ေကာင္းေရာေပါ့.......။<br /><br />Fancyဆိုင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ဆိုင္ထဲဝင္သြားပါေတာ့တယ္။ နာရီေကာင္တာေရွ႔မွာ စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ၾကည့္ေနတဲ့ ညီေလးကို ဘာလဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ္က သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ .... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုးက နာရီပဲ</span> တဲ့။ နာရီဆို အရူးအမူးပါပဲ တဲ့ေလ။<br /><br />က်ေနာ့္ဆီလာတိုင္<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Reebok ဖိနပ္</span>ကို စီးစီးလာတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္သတိထားမိတယ္။ ဒါလည္း သူ႔ ၾကိဳက္တဲ့ အရာေတြထဲက တစ္ခုပဲျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ စင္ကာပူလာခါနီးမွာ က်ေနာ့္ကို လက္ေဆာင္တစ္ခုလာေပးသြားတယ္။ အစ္ကို ဘာၾကိဳက္လဲေတာ့ ညီလည္း မသိဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ညီ ခရီးသြားရင္း အျမဲမပါမျဖစ္ အျမဲယူသြားတက္တဲ့ အက်င့္အတိုင္း အစ္ကို႔ကို <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး</span>ပဲ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္။<br /><br />ညီ မင္းေကာင္မေလးနဲ႔ အကို႔ကို မိတ္ဆက္ေပးအံုးေလကြာ။<br /><br />..... ျဖည္းျဖည္းေပါ့ အကိုရာ.....။<br /><br />က်ေနာ္ေလဆိပ္ဆင္းတဲ့ ေနမွာေတာ့ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ အတူ က်ေနာ့္ကိုေလဆိပ္လိုက္ပို႔ပါတယ္။ တစ္ခါက က်ေနာ့္ကို ေျပာျပဖူးတဲ့ စိတ္ကူးထဲက ေကာင္မေလး ပံုစံနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း က်ေနလို႔ က်ေနာ္ေတာင္ အံ့ၾသရပါေသးတယ္။ စိတ္ကူးထဲက ေကာင္မေလးရဲ႔ ပံုစံက<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ေအးေအးေဆးေဆးေနတက္တဲ့ သူ၊ ျမန္မာဆန္တဲ့ စရိုက္ရွိတဲ့ သူ</span>လို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္းပါပဲ။<br /><br />တစ္ေန႕က က်ေနာ္နဲ႔သူ အြန္လိုင္းမွာေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။<br />ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ညီ.....။<br />အကိုမရွိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ခရီးမထြက္ခင္ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေနရာေတြကို က်ေနာ္ရဲ႔ဝါသနာအတိုင္း<span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ေလ့လာေရးခရီး </span>ထြက္ျဖစ္တယ္ အကို။ ေနာက္လေလာက္ဆို က်ေနာ္လည္း လစ္ျပီ အကို... တဲ့။<br /><br />သူ ခရီးမသြားခင္ အပတ္အလိုေလာက္မွာ က်ေနာ္ဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။<br /><br />ညီ... မင္းအတြက္ လူၾကံဳရွိတာနဲ႔ လက္ေဆာင္ထည့္ေပးထားတယ္။ မနက္ျဖန္ေလာက္ဆို လာေပးလိမ့္မယ္။<br /><br />ဘာလဲ အကို....။<br /><br />တစ္ျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းၾကိဳက္တဲ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အျဖဴေရာင္</span>လည္းျဖစ္၊ ခရီးသြားရင္ မင္းသံုးဖို႔အတြက္ အျဖဴေရာင္ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးပါကြာ။ ငါ့ညီအတြက္ အကို႔ရဲ႔ လက္ေဆာင္ေပါ့ကြာ။<br /><br />ဝမ္းသာအားရနဲ႔....။<br /><br />ဟာ... ေက်းဇူး အကို ေက်းဇူး ေက်းဇူး။ အရမ္းဝမ္းသာတယ္ဗ်ာ။ ဟိုးေရာက္ရင္ က်ေနာ္ အကိုိ႕ကို ဆက္သြယ္လိုက္မယ္ေနာ္။<br /><br />ဖုန္းမခ်ခင္မွာပဲ.....။<br /><br />ေဟ့ ညီ.... မင္းေလဆိပ္ဆင္းရင္လည္း မင္းၾကိဳက္တဲ့ အဝတ္အစာ ဒီဇိုင္းေတြ ဝတ္မသြားနဲ႔ အံုးေနာ္။ ကိုယ္သြားရမဲ့ နိုင္ငံက အေမရိကား ဆိုတာလည္း မေမ့နဲ႔အံုး......။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႔ စကားအဆံုးမွာေတာ့ တစ္ဖက္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေနသံကို အတိုင္သာ ၾကားေနရပါေတာ့သည္။<br /><br />က်ေနာ္ညီ အၾကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ အဝတ္အစာဒီဇိုင္းက <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> ေဘာင္းဘီတို၊ စြတ္က်ယ္၊ ပုဆိုးကြင္းသိုင္းျပီး လက္ထဲမွာလည္း ေလးခြတစ္လက္ကိုင္ထားတဲ့ ရြာက ကေလးေတြရဲ႔ ပံုစံ</span> ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br />မွတ္ခ်က္- ညီငယ္တစ္ဦးရဲ႔ စိတ္ၾကိဳက္အရာမ်ားကို စိတ္ကူးျဖင့္ ဇာတ္လမ္းထြင္ထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ညီငယ္ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႔သာ ရွာၾကည့္လိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-7311814646270905978?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-72122654299563106022011-05-15T03:00:00.000+08:002011-05-15T03:00:00.368+08:00<div style="text-align: justify;">ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း (၁) ေရးျပီးေတာ့ အပိုင္း ( ၂ ) ကိုေရးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားပါေသးတယ္။ သိစိတ္က ဆက္ေရးဖို႔ နိုးေဆာ္ပင္မဲ့ မသိစိတ္ကေတာ့ အပိုင္း ( ၂ ) ဆက္ေရးဖို႔ရန္ အားမေပးခဲ့ပါ။ အပိုင္း ( ၂ ) ကိုေရးမယ္လုပ္လိုက္ စိတ္ကူးေတြ ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့သည္။<br /><br />ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြက္ ေရွ႔ထံုးလည္း မပယ္နဲ႔ ေစ်းသံုးလည္း မၾကြယ္နဲ႔ ဆိုတဲ့ စကားေလးအတိုင္း အေမ မွာလိုက္တဲ့ စကားေလးကို အသိနဲ႔သတိကပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အရာရာ သတိထားရင္ ဘယ္အရာမွ လြန္လြန္ကၽြံကၽြံ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ညေန ရ နာရီေက်ာ္ေနျပီး ျဖစ္တာေၾကာင့္ အိမ္မွာ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမ ဆိုင္ကယ္သံ ၾကားလိုက္မွပဲ သက္ျပင္းရွည္ရွည္ တစ္ခ်က္ခ်လိုက္နိုင္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုေန႔ ဒီလိုရက္ကို ေရာက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္လာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဒီရက္ေလး ျဖစ္လာခဲ့ဖို႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက ဆႏၵေတြကို ထိန္ခ်ဳပ္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လိုပဲ အေမလည္း ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားနားလည္ေပးလို႔ ရနိုင္ပါတယ္။ မိဘေက်းဇူးကို တနည္းအားျဖင့္ ဆပ္ရာလည္း ေရာက္သလို အေမ့အတြက္ တစ္ဦးတည္းသာ ရွိေတာ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္ကို သာသနာ့ေဘာင္ သြတ္သြင္းေပးရျခင္းမွာလည္း ထူးျမတ္လွတဲ့ ကုသိုလ္ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><br />မ်က္ႏွာေအာက္ တည့္တည့္မွာရွိေနတဲ့ သဘတ္အျဖဴေရာင္ကို ၾကည့္ျပီး အေဖဆံုးတုန္းကေတာင္ မက်မိခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိ စီးက်လို႔လာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းနည္း၍က်တဲ့ မ်က္ရည္မဟုတ္ပါ။ လူ႔ေလာကၾကီးထဲကိုေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ အေဖနဲ႔အေမကို တစ္နည္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္နိုင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ အေမ့နို႔တစ္စက္ရဲ႔ ဆယ္ပံုတစ္ပံုေလာက္ေတာ့ ေက်နိုင္ေကာင္းပါရဲ႔ဗ်ာ။<br /><br />ျမန္မာျပည္မျပန္တာ ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ အေမ့အိမ္နဲ႔ေဝးေနခဲ့တာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီျဖစ္တာေၾကာင့္ အေမ့အနားမွာ ေနလိုရသေလာက္ေနခ်င္မိတဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္ရယ္၊ ရတဲ့ခြင့္ရက္ တလထဲရတာေၾကာင့္ရယ္၊ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် ခရီးေလး ထြက္ခ်င္တာေၾကာင့္ ငါးရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ လူထြက္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တစ္ရက္နဲ႔လူထြက္ျပီး ျမိတ္ကို ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ မျပန္ခင္ကတည္းက ၾကိဳစီစဥ္ထားတာေၾကာင့္ သူလည္း ျမိတ္မွာ ၾကာၾကာမေနရပဲ ရန္ကုန္ကို ျပန္တက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />၂၀၀၀ - ၂၀၀၄ ေလာက္က တစ္ႏွစ္ကို အနည္းဆံုး တစ္ေခါက္ေလာက္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္သြားသြား မရိုးနိုင္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးပါ။ သဘာဝအလွနဲ႔ ပင္ကိုယ္စတိုင္ရွိေနတဲ့ ေနရာေလး တစ္ခုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုမိလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရံုးရက္ရွည္ပိတ္ရက္ ရွိလိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံေလး ရွိေနလို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလးပါ။ အခုတစ္ေခါက္ ျပည္ေတာ္ျပန္ ခရီးမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္ သတိတရနဲ႔ သြားခ်င္ေနမိတဲ့ ခရီးစဥ္ေလးလည္း ျဖစ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔အတူတူျပန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကလည္း တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဖူးလို႔ သြားခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ မိသားစုနဲ႔လည္း အိမ္မွာေနရတာထက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္၇ႊင္ ခရီးေလး ထြက္ခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီခရီးစဥ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ အသိအမတစ္ေယာက္ရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ သြားေရး၊လာေရး၊ ေနေရး တို႔ကိုစီစဥ္ခိုင္းလိုက္ျပီး စားေရးကိုေတာ့ အဖြဲ႔ေတာင့္တာေၾကာင့္ အေျခာက္အျခမ္း အေၾကာ္အေလွာ္ကိုေတာ့ အိမ္မွာလုပ္ျပီး ထည့္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာေလးကေတာ့ ေခ်ာင္းသာ ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ႏွစ္ညအိပ္ သံုးရက္ဆိုပင္မဲ့ စိတ္ထဲေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းခရီးမွာလည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာထက္ အေမျပံဳးေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ဝမ္းသာျဖစ္ရတယ္။ အေမကေတာ့ က်ေနာ္ပိုက္ဆံကုန္တာၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ျပန္ျပီး အားေပးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံပဲ ကုန္မွာေပါ့ အေမရယ္။ သားရွိေနေသးတာပဲ ဘာလိုေသးလဲ။ သားရွိရင္ ပိုက္ဆံရွိ တာပဲေပါ့ ဟုတ္ဖူးလား.........။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ခြင့္ရက္ေလး ၁၅ဟာ ကုန္မွန္းမသိကုန္သြား လိုက္တာ စိတ္ထဲ ႏွေမ်ာေနမိျပန္ ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေမဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေက်ာပိုးအိတ္ ခရီးစဥ္ေလးကို စတင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေက်ာပိုးအိတ္တစ္ေယာက္ တစ္လံုးစီျဖင့္ ရန္ကုန္ အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးဆီမွ ေအးခ်မ္းလွျပီးျဖစ္တဲ့ ရာသီမွာ ေအးခ်မ္းလြန္းတဲ့ ေဒသဆီသို႔ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ စိတ္တူကိုယ္တူ ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္သာ ပါလာပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ေဒသျဖစ္တာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းက သြားခ်င္ပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ရင္းႏွီးဖူးခဲ့ျပီး ျဖစ္တဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ေဒသေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ၾကိဳတင္ဆြဲထားးခဲ့ၾကတဲ့ အတိုင္း ေတာင္ၾကီးမွာ တစ္ည၊ ပင္ေလာင္းမွာ တစ္ည၊ ေအာင္ပန္းမွာ တစ္ေန႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္လွတဲ့ ျမိဳ႔ေလးျဖစ္တဲ့ ကေလာမွာေတာ့ ႏွစ္ညအိပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႔ခံ တစ္ေယာက္လိုမ်ိဳးအျဖစ္နဲ႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကို ဆရာၾကီးလုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ဖူးခဲ့ျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အိပ္ခ်ိန္စားခ်ိန္မွလြဲ၍ မနားရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပို႔ေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />လက္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံက ရွိေနေသးတာေၾကာင့္ အခ်ိန္ကို ထပ္ခိုးလိုက္ပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျပင္ဦးလြင္ကို ခရီးဆက္လုိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ရာသီဥတု အေျခအေန၊ ပတ္ဝန္းက်င္ ေအးခ်မ္းမႈ၊ စိတ္လက္ေပါ့ပါလန္းဆန္းသြားေအာင္ ဆြဲေဆာင္နိုင္လွတဲ့ သဘာဝ အလွမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခရီးပင္ပန္းခဲ့သမွ် စိတ္ရွိလက္ရွိ အနားယူလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><br />ခြင့္ရက္ ၁၀ရက္ေတာင္ မက်န္ေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္း၊ မျပန္ခင္ အေမနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေတြေျပာျပီး ေနခ်င္တာေၾကာင့္ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္ျပီး ႏွစ္ညအိပ္ရက္ေျမာက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရ႔ဲ ေက်ာပိုးအိတ္ခရီးစဥ္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အသြားတုန္းက ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္ေယာက္ တစ္လံုးစီဆိုပင္မဲ့ အျပန္ခရီးမွာေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အထုပ္အပိုးကိုယ္စီ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။<br /><br />တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရက္ ၃၀ ခြင့္လည္းကုန္လို႔ တစ္ကၽြန္းျပန္ဖို႔ လက္မွတ္၊ စာအုပ္ေလးကိုင္ျပီး တစ္ကၽြန္းျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ ျပည္ေတာ္ျပန္ အပိုင္း(၂)ကို အဆံုးသတ္ရင္း ၂၀၁၂ ဇန္နဝါရီလမွာ ျပန္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ စိတ္ကူးေလးကို စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေရးဖြဲ႔ထားတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာဝန္ခံလိုက္ရပါတယ္။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-7212265429956310602?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-77341835502859189242011-05-07T20:38:00.002+08:002011-09-16T22:33:43.953+08:00ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ကို<br />ေရတြင္း အတိမ္အနက္နဲ႔<br />ႏွိဳင္း လို႔ ရနိုင္ပါ့မလား။<br /><br />ေမတၱာဆိုတဲ့ ေရာင္ျပန္ဟပ္မႈကေရာ<br />အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးအတိုင္း<br />အသြား၊ အျပန္ရွိတယ္လို႔<br />သက္မွတ္လို႔ရ ရဲ႕ လား။<br /><br />အခ်စ္... အခ်စ္လို႔သာ ေျပာေနၾကတာ<br />သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့လည္း<br />ဘာမ်ားေျပာနိုင္ေသးလို႔လဲ။<br /><br />အတၱကို အေဖာ္ျပဳ၊<br />မာနကို ဖင္ခုထိုင္ေနၾကတာ<br />ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔ေတာ့ ဒီလမ္းပဲ<br />သြားၾကရမွာ မဟုတ္လား။<br /><br />ဘာျဖစ္လဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ၊<br />ျဖစ္ခ်င္တာထက္၊ ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ<br />လုပ္ေနၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။<br />ဘာမ်ားထပ္ျဖစ္ခ်င္ေသးလို႔လဲ....<br /><br />တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ကုန္သြားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ေတြ<br />နာရီတံ ေနာက္ျပန္လွည့္လို႔ရမယ္ဆို<br />လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ကို ျပန္သြားလိုက္ခ်င္တယ္။<br /><br />အခုလည္း မသြားခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။<br />သြားခ်င္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနပါ။<br />ဒါပင္မဲ့ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို ရပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />ေျခတစ္လွမ္းက သခၤ်ိဳင္း နယ္နိမိတ္ထဲမွာ။<br /><br />တပည့္ဝတ္ ဆိုတာလည္း ယူခဲ့ျပီးျပီ။<br />သားသမီးဝတ္ဆိုတာလည္း ပုခံုးေျပာင္း ထမ္းတင္ထားစဲ။<br />ဆရာဝတ္ကေတာ့ လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ထုတ္သံုးမိျမဲ။<br />မိဘဝတ္ေတာ့ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ေျခတစ္လွမ္းနဲ႔ ၾကိဳးစားေနတုန္း။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-7734183550285918924?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-92012998875543844932011-04-17T22:32:00.001+08:002011-09-16T22:37:03.110+08:00<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို႔ အလုပ္မွာ ျမန္မာ ေျခာက္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္ကို က်လည္းကိစၥမရွိ၊ မက်လည္း ကိစၥမရွိဘူးေပါ့။ ခုေျခာက္ေယာက္ျဖစ္လာျပီး ဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ျမန္မာႏွစ္ကူးဆိုျပီး ပိတ္ဖို႔ အတြက္ က်ေနာ္ စီစဥ္ရေတာ့တာေပါ့။ က်န္တဲ့ ငါးေယာက္ကို ေမးေတာ့လည္း ပိတ္ခ်င္သလိုလို မပိတ္ခ်င္သလိုလို လုပ္ေနၾကျပန္တယ္။ က်ေနာ္ကပဲ သေဌးကို စေနေန႔က ငါတို႔ ႏွစ္ကူးေန႔။ အလုပ္နားခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အမွန္က က်ေနာ္တို႔႕ စေနေန႕အလုပ္ဆင္းရင္ တစ္ေန႔ကုန္ OTရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်န္တဲ့ ငါးေယာက္က အင္းတင္းတင္း လုပ္ေနတာပါ။ က်ေနာ့္ စကားေတာ့ အားလံုးက နားေထာင္ၾကပါတယ္။ အလုပ္ပိတ္ဖို႔ေတာ့ ေျပာလိုက္ျပီ။ အိမ္မွာပဲေနမွာလား။ ဘာလုပ္မွာလဲ။ အခုခုေတာ့ လုပ္ၾကရေအာင္လို႔ တိုင္ပင္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္အရင္တစ္ခါက ေရာက္ဖူးတဲ့ ကၽြန္းကိုလိုက္ပို႔မယ္လို႔ ေျပာထားဖူးတာေၾကာင့္ အဲကၽြန္းကိုသြားမယ္လို႔ ေျပာလာၾကတယ္။<br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ou7p2QQRmd0/TarRTXb9rlI/AAAAAAAAAwM/kHdiwlBlso4/s1600/DSCN0161.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ou7p2QQRmd0/TarRTXb9rlI/AAAAAAAAAwM/kHdiwlBlso4/s400/DSCN0161.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596515617600286290" border="0" /></a>ကုဆုကၽြန္း အဝင္<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ဖုန္းဆက္ျပီး လိုက္ၾကမလားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မျငင္းၾကပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႔ စေနေန႔ မနက္သြားဖို႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။ ဟိုမွာ ဘာမွ မရွိဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ကသိထားေတာ့ စားစရာေသာက္စရာေတြ အတြက္စီစဥ္ရပါတယ္။ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ နဲ႔ ထမင္းထည့္သြားဖို႔ အတြက္ ေသာၾကာေန႔ညက ေစ်းသြားဝယ္ခဲ့ပါတယ္။ ညပိုင္းက်ေတာ့မွ ေၾကာ္ေလွာ္ဖို႔ လုပ္ရပါတယ္။ မနက္ကို အိမ္ကေန ၆ နာရီေလာက္ထြက္မယ္လို႔ ေျပာထားပင္မဲ့ အတူလိုက္မဲ့ သူငယ္ခ်င္းဖုန္းလွမ္းဆက္ေမးမွ အိပ္ရာက ထၾကရပါတယ္။ အခ်ိန္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆နာရီနဲ႕ မိနစ္ ၂၀ ျဖစ္ေနပါျပီ။<a href="http://4.bp.blogspot.com/-yVfy517cv30/TarURsbJKGI/AAAAAAAAAwc/rSSQIDnCTfo/s1600/IMG080.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-yVfy517cv30/TarURsbJKGI/AAAAAAAAAwc/rSSQIDnCTfo/s400/IMG080.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596518887409133666" border="0" /></a>ညကတည္းက ျပင္ဆင္ထားတာ။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ၾကာဇံေၾကာ္ေတြ ဝဲလိုက္ရတယ္။<br /><br /></div>မရီနာ MRTကိုေရာက္ေတာ့ ၈နာရီထိုးသြားျပီ။ သေဘာၤဆိပ္ကို သြားဖို႔ ကားကလည္း တစ္စီးပဲ ရွိတယ္။ တစ္စီး တစ္စီးကို နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္ရတယ္။ သေဘာၤဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ၈နာရီခြဲ။ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္တာကိုသြားၾကည့္ေတာ့ ေရာင္းတဲ့ လူေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး။ လက္မွတ္မဝယ္ခင္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ညအိပ္လို႕ မရဘူးလားဆိုတဲ့ စကားအျဖစ္ေျပာလာၾကေတာ့ အိပ္လို႔ရမရ တစ္ခါတည္းေမးလိုက္ေတာ့ ရပါတယ္တဲ့ေလ။ အၾကိဳက္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ၉နာရီ ၁၀မိနစ္ေလာက္မွာ စထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ လက္မွတ္ခက ၁၅ေဒၚလာပါ။ ခရီးစဥ္အရ စိန္ဂၽြန္ကို အရင္းပို႔ေပးပါတယ္။ စိန္ဂၽြန္ကေနမွ ကုဆုကၽြန္းကို သြားရမွာပါ။ သေဘာၤေပၚေရာက္ေတာ့ ကၽြန္းေပၚမွာ အိပ္မယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္သြား ရပါေတာ့တယ္။ အစားအေသာက္ေတြလဲ ေလာက္ငွတာေၾကာင့္ အိပ္ဖို႔ ဇယားဆြဲလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ၉နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္မွာ စိန္ဂၽြန္ကို ေရာက္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--PDeUiVRiAw/TarqUa_D5KI/AAAAAAAAAws/EB288ru5bQo/s1600/DSC05465.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/--PDeUiVRiAw/TarqUa_D5KI/AAAAAAAAAws/EB288ru5bQo/s400/DSC05465.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596543123523364002" border="0" /></a>သေဘာၤအေပၚမွာ ေဆာ့ေနၾကစဥ္<br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-JYxCqTfy4AU/TarSyq-fZsI/AAAAAAAAAwU/DSZDZQMjYco/s1600/IMG096.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JYxCqTfy4AU/TarSyq-fZsI/AAAAAAAAAwU/DSZDZQMjYco/s400/IMG096.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596517254932948674" border="0" /></a>စိန္ဂၽြန္ ကၽြန္းေပၚေရာက္ပါျပီ<br /><br /></div><div style="text-align: center;">ကၽြန္းကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ မနက္စာ စားဖို႔ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။ မနက္စာကို သူငယ္ခ်င္းဝယ္လာတဲ့ ေကာင္ညွင္းေပါင္း ၁၀ထုပ္ကို ၁ေယာက္ တစ္ထုပ္စားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးေပါင္း ၁၀ေယာက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔၆ ေယာက္ရယ္၊ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ဆီမွ တစ္ေယာက္ဆီ ထပ္တိုးလားပါတယ္။ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းသြားပါတယ္။ မနက္စာ ေကာင္ညွင္းေပါင္း စားလို႕ အျပီးမွာေတာ့ ေရထဲဆင္းဖို႔ ျပင္ၾကပါတယ္။ <a href="http://4.bp.blogspot.com/-7OrNtS0gOh4/TarZjJh_7MI/AAAAAAAAAwk/Wp0CXFV7qk8/s1600/DSC05493.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-7OrNtS0gOh4/TarZjJh_7MI/AAAAAAAAAwk/Wp0CXFV7qk8/s400/DSC05493.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596524684838431938" border="0" /></a>နံက္စာ စာျပီးလို႔ ေရထဲဆင္းဖို႔ ျပင္ေနစဥ္<br /></div><br /><div style="text-align: center;">အိမ္ကေနေဘာလံုး တစ္လံုးလည္း ပါသြားတာေၾကာင့္ ေရထဲမွာ ေခြးရူးလိုက္တိုင္း ကစားၾကပါတယ္။ အားလံုး၁၀ေယာက္မွာ ေရကူးတက္သူ က်ေနာ္အပါအဝင္ ၄ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ မကူးတက္တဲ့ လူေတြကို ေရနက္ပိုင္ထဲကို ဆြဲေခၚသြားျပီ ဝိုင္းစၾကပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲ့ေန႔ ေနလံုးဝ မပူခဲ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္တို႔ေနေလာင္ဒဏ္ကို ခံလိုက္ၾကရပါေသးတယ္။<a href="http://4.bp.blogspot.com/-CRlOqOJwHIQ/TarqX8AwFEI/AAAAAAAAAxE/gPxN5JPuVkg/s1600/DSC05529.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-CRlOqOJwHIQ/TarqX8AwFEI/AAAAAAAAAxE/gPxN5JPuVkg/s400/DSC05529.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596543183928431682" border="0" /></a>ေဘာလံုးလည္း ကန္ၾကပါေသးတယ္<br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Jc1P4VjWWno/TarqU-Hz3XI/AAAAAAAAAw8/6-A7nxksWPc/s1600/DSC05499.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Jc1P4VjWWno/TarqU-Hz3XI/AAAAAAAAAw8/6-A7nxksWPc/s400/DSC05499.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596543132955303282" border="0" /></a>ေရထဲမွာလည္း ကဲေနၾကပါတယ္<br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bHNrk6jC3vM/TarqUmg1vTI/AAAAAAAAAw0/uWUAyWRwPAA/s1600/DSC05498.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bHNrk6jC3vM/TarqUmg1vTI/AAAAAAAAAw0/uWUAyWRwPAA/s400/DSC05498.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596543126617832754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7YpIKADWokk/TarqYHUbrCI/AAAAAAAAAxM/qGIIf9iAGrM/s1600/DSC05530.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-7YpIKADWokk/TarqYHUbrCI/AAAAAAAAAxM/qGIIf9iAGrM/s400/DSC05530.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596543186963770402" border="0" /></a>ေသာင္ေပၚမွာ ဟိုျခစ္ဒီျခစ္<br /></div><br />ေရာက္ကတည္းက ေရေဆာ့ေနလိုက္ၾကတာ ၂ နာရီထိုးတဲ့ အထိပါပဲ။ ဗိုက္ကလည္း ဆာလာတာေၾကာင့္ ကမ္းေပၚတက္၊ ေရခ်ိဳခ်ိဳးျပီး ေနလည္စာ စားမယ္လုပ္ေတာ့ ညက ေၾကာ္လာတဲ့ ၾကာဇံေၾကာ္ေတြ စားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္ေသးတာက က်ေနာ္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ရယ္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေၾကာ္လာတဲ့ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ရယ္ ရွိတာေၾကာင့္ ထမင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ေၾကာ္ကို သိမ္းထားျပီး ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကိုပဲ မွ်စားလိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gLiILOgGF5o/TarysUvhjLI/AAAAAAAAAxk/wciyK8oNkpk/s1600/DSC05558.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gLiILOgGF5o/TarysUvhjLI/AAAAAAAAAxk/wciyK8oNkpk/s400/DSC05558.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596552330257468594" border="0" /></a>ႏွစ္ေယာက္က ေရသြားခ်ိဳးေနလို႕ မပါေတာ့ဘူး<br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-MVH7IkkZi70/TarysA55JlI/AAAAAAAAAxc/xRG965JWrcM/s1600/DSC05559.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-MVH7IkkZi70/TarysA55JlI/AAAAAAAAAxc/xRG965JWrcM/s400/DSC05559.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596552324932249170" border="0" /></a>Star Fish ႏွစ္ေကာင္လည္း ဖမ္းမိတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br /></div><br />ဒီလိုနဲ႔ ၃နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္းေပၚေလွ်ာက္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႔ သေဘာၤအလာကို ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ၃နာရီ ၄၅မွာ သေဘာၤေရာက္လာပါတယ္။ သေဘာၤနဲ႔ ကုဆုကၽြန္းကိုထြက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္းေပၚမွာ ညအိပ္မွာ အားလံုးပါပဲ။ ဒါပင္မဲ့ တစ္ေယာက္ကသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခ်ိန္းထားတာေၾကာင့္ ည မအိပ္ပဲ ျပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၉ ေယာက္ပဲက်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကုဆုကၽြန္းကိုေရာက္တဲ့ အခ်ိန္က ေရက်ေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္းေပၚပတ္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုရိုက္လုပ္ရင္း ဒီေရအတက္ကို ေစာင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၅နာရီခြဲေလာက္မွာေတာ့ ေရေဆာ့လို႔ ရတဲ့ အေျခအေနေရာက္လာတာေၾကာင့္ အားလံုးေရထဲ ဆင္းလိုက္ၾကပါတယ္။ သိပ္မေနလိုက္ရဘူး။ ေမွာင္လာတာနဲ႔ ေရခ်ိဳး အဝတ္လဲျပီး ထမင္းစားဖို႔ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-YkWfSwikFpA/Tarysk8NuwI/AAAAAAAAAxs/yLdH7nC7nJQ/s1600/DSCN0148.JPG"> </a><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-jIKVys1kOp8/Taryrt-61_I/AAAAAAAAAxU/oj2EoACsv64/s1600/DSC05596.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jIKVys1kOp8/Taryrt-61_I/AAAAAAAAAxU/oj2EoACsv64/s400/DSC05596.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596552319853058034" border="0" /></a>ဒါက်ေနာ္တို႔ ညစာ<br /><br /></div><div style="text-align: center;">ကၽြန္းေပၚမွာ ဘာမီးမွ မရွိပါဘူး။ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ ထဲမွာပဲ လေရာင္နဲ႔ေနခဲ့ရတဲ့ စင္ကာပူက ညေလးတစ္ညအျဖစ္နဲ႔ေရာ ျမန္မာသၾကၤန္အတက္ေန႔ အျဖစ္နဲ႔ အေဝးမွာ ရွိတဲ့ စင္ကာပူည အလွကုိ အေမွာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႕ လူကိုးေယာက္ ခံစားၾကည့္ရႈေနၾကတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ သိလိုက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<a href="http://3.bp.blogspot.com/-0X-XNHYH8xw/Tar5oeUxn9I/AAAAAAAAAx8/YLZ0bQbVxaI/s1600/DSC05560.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0X-XNHYH8xw/Tar5oeUxn9I/AAAAAAAAAx8/YLZ0bQbVxaI/s400/DSC05560.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596559960691548114" border="0" /></a>ကၽြန္းေပၚက ျမင္ရတဲ့ စင္ကာပူ ျမင္ကြင္း<br /></div><br />မနက္ ၁၀နာရီ ၁၅အေခါက္နဲ႔ ျပန္ဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပင္မ့ဲ အခ်ိန္ေစာေနေသးတာေၾကာင့္ ကၽြန္းေပၚတစ္ပတ္ပတ္ၾကည့္ ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ေၾကြက်ေနတဲ့ ပန္းေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ကူးတစ္ခု ရသြားပါတယ္။<br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0ysZbSXKDBk/TarytLlifZI/AAAAAAAAAx0/HNqX2T3jqfA/s1600/DSCN0171.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0ysZbSXKDBk/TarytLlifZI/AAAAAAAAAx0/HNqX2T3jqfA/s400/DSCN0171.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596552344979537298" border="0" /></a> စိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္ အျမန္ဆံုးေဖာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။<a href="http://4.bp.blogspot.com/-YkWfSwikFpA/Tarysk8NuwI/AAAAAAAAAxs/yLdH7nC7nJQ/s1600/DSCN0148.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-YkWfSwikFpA/Tarysk8NuwI/AAAAAAAAAxs/yLdH7nC7nJQ/s400/DSCN0148.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596552334605662978" border="0" /></a> ဒီစိတ္ကူးနဲ႔ပဲ အမသံုးေယာက္ကို ႏွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ပါတယ္<br /><br /><div style="text-align: justify;">ေနေလာင္ထားတဲ့ဒဏ္၊ ဆားငန္ေရထဲမွာ ေဆာ့ထားတဲ့ဒဏ္၊ ညပိုင္း ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ တာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္နားခ်င္တဲ့ စိတ္က ျပန္ဖို႔အတြက္ စိတ္ေစာေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ့္တကယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီထိုးေနပါျပီ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပို႔စ္တင္ဖို႔ ၾကိဳစားပင္မဲ့ ဘယ္လိုမွ မတက္နိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ တေရးတေမာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /></div></div><br />ျမန္မာ ႏွစ္သစ္ကို ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ ၾကိဳရင္း ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-9201299887554384493?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-86563525711858342212011-04-04T00:15:00.003+08:002011-09-16T22:39:27.299+08:00<div style="text-align: justify;">ဘာလိုလိုနဲ႕ ( ၂ )ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကုန္ျမန္လြန္းလိုက္တာလို႕ ေတြးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။ မႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲ အကိုေတြ အမေတြဆီက အကူအညီေတာင္းခဲ့ပင္မဲ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တဆိတ္ျဖတ္သန္းမယ္လို႕ စိတ္ကူးထားခဲ့ပါတယ္။ ၂ ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလေလးအတြင္းမွာလည္း မိတ္သစ္ေဆြသစ္မ်ား တိုးပြားခဲ့ရသလို မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းမ်ားအျဖစ္နဲ႕လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ေတြ ရခဲ့ရပါတယ္။ လူ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အနီးကပ္ေပါင္းၾကည့္မွပဲ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ပိုသိခဲ့ ခင္ခဲ့ မင္ခဲ့ၾကရသလို မတူညီတဲ့ ဗီဇေလးေတြကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ခံစားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒါလည္း ေလာက ကေပးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေပပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />ဒီေန႕ ဒီအခ်ိန္ဟာ ရီနိုမာန္ ဆိုတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘေလာဂ့္(၂)ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေန႕ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရီနိုမာန္ဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ က်ေနာ္အတြက္ ကံေကာင္းေစတဲ့ အမည္နာမတစ္ခုပါပဲ။ သူ႕ေၾကာင့္ က်ေနာ္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့လိုပါပဲ။ က်ေနာ္ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ ရီနိုမာန္ဆို လူူတိုင္းမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားသိၾကတယ္။ က်ေနာ္က အေပါင္းအသင္း နည္းတယ္။ ရီနိမာန္က သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း ေမာင္ႏွမ သိပ္ကိုမ်ားပါတယ္။ က်ေနာ္က စာဖတ္ခ်င္တယ္။ ရီနိုမာန္က စာေရးခ်င္တယ္။ က်ေနာ္က တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေနခ်င္းတယ္။ ရီနိုမာန္က စိတ္လိုလက္ရ စကားေတြေျပာျပီး လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေနတက္တယ္။ ဒါက က်ေနာ္နဲ႕ ရီနိုမာန္နဲ႕ မတူညီတဲ့ အခ်က္ေတြပါ။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ က်ေနာ္က ေတြ႕တဲ့ လူတိုင္းကို မခင္တက္ပင္မဲ့ ရီနိုမာန္ကေတာ့ ေတြ႕တဲ့လူတိုင္းကို ခင္တက္မင္တက္တယ္။ က်ေနာ္နဲ႕ရီနိုမာန္ တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕သာ ထပ္တူက်ခဲ့ပင္မဲ့ တစ္ခ်ိဳကေတာ့ ညွိ႕လို႕ မရခဲ့ပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ္တစ္ခါက ရီနိုမာန္ကို စာမေရးဖို႕ ေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးတယ္။ မင္းစာမေရးပါနဲ႕ေတာ့ကြာ။ မင္းေရးတဲ့ စာေတြကိုုလည္း ဘယ္သူမွစိတ္ဝင္စားတာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႕။ မင္းအတြက္ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ အဖက္တင္မွာေပါ့လို႕ က်ေနာ္ကေျပာေတာ့ ရီနိုမာန္က က်ေနာ္ကိုျပန္ေျပာပါတယ္။ မင္းကို စာမဖတ္ပါနဲ႕လို႕ ေျပာခဲ့ရင္ မင္းဘာလုပ္မလဲ။ မင္းဆက္ဖတ္မွာပဲ မဟုတ္လား။ မင္းစာဖတ္တာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ထိခိုက္တာမွမဟုတ္တာပဲလို႕ မင္းေတြးေနမွာ မလား တဲ့။ ေအး ... ငါလည္း ဒီလုိပဲေပါ့။ ငါစာေရးတာ ငါ ဝါသနာပါလို႕ ငါေရးတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေႏွာက္ယွက္ဘူး။ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕လည္း ငါ ဘယ္သူအေပၚမွ မဆက္ဆံ့ဘူး။ ငါ့ဟာငါ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ စာေရးေနတာပါကြာ ..... တ့ဲ။<br /><br />ရီနိုမာန္နဲ႕ က်ေနာ္ မတူညီတာေတြ ရွိသလို တူညီတာေတြလည္း ရွိလို႕ေနျပန္ပါတယ္။ ရီနိုမာန္နဲ႕က်ေနာ္က အနုပညာ ဝါသနာတူၾကတယ္။ က်ေနာ္က ကတာခုန္တာ ဝါသနာပါသလို၊ ရီနိုမာန္က စာေရးတယ္ သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ တစ္ဖက္သားကို အေကာင္းျမင္တာျခင္း တူတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေျပာပင္မဲ့ တစ္ဖက္သား ႏွစ္နာမဲ့စကားမ်ိဳး မေျပာၾကဘူး။ က်ေနာ္က လူေတြအမ်ားၾကီးနဲ႕ ဆက္ဆံ့ဖူးေတာ့ လူေတြအေၾကာင္းသိတယ္။ ရီနိုမာန္က လူေတြနဲ႕ဆက္ဆံ့ဖူးတာ ခုမွ တစ္ႏွစ္ ႏွႏွစ္ ရွိေသးတာဆိုေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ က်ေနာ္ရဲ႕ အကူအညီေတြယူရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ရီနိုမာန္ဆီက အေတြ႕အၾကံဳေတြကို က်ေနာ္က ျပန္ေလ့လာရတာလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ ရီနိုမာန္နဲ႕က်ေနာ္က နားလည္မႈေတြနဲ႕ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းသင္းနိုင္ခဲ့ပါတယ္.<br /><br />က်ေနာ္အတြက္ ရီနိုမာန္လိုအပ္သလို ရီနိုမာန္ အတြက္လည္း က်ေနာ္ရွိေနဖို႕ လိုအပ္ေနအံုးမွာပါ။<br /><br />ဒီေန႕ ရီနိုမာန္ ဘေလာဂ့္ ( ၂ )ႏွစ္ျပည့္လို႕သြားခဲ့ပါျပီ။ က်ေနာ္ကပဲ ရီနိုမာန္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ မိတာကေတာ့ ( ၂ ) ႏွစ္ဆိုတ့ဲ အခ်ိန္အတြင္းမွာလဲ သူေရးခ်င္တာေတြ ေရးခဲ့တယ္။ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေတြ ႏွစ္ေတြမွာလဲ ဆက္လက္ျပီးေတာ့ ေရးခ်င္တာေတြ ေရးနိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးရင္း...........<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8656352571185834221?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-67475856689038686222011-03-27T11:53:00.000+08:002011-03-27T11:53:26.824+08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/12/blog-post_24.html">အမ သက္ေဝရဲ႕ အိမ္အျပန္ </a>ဆိုတ့ဲ ပိုစ့္ေလးကိုဖတ္ျပီး က်ေနာ္လည္း ျပန္ခ်င္ခ့ဲမိတာ အမွန္ပါပဲ။ ဆႏၶသာ ရွိခဲ့ပင္မဲ့ စိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္မေဖာ္နိုင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုစ့္ကိုဖတ္ျပီး အားက်ယံုကလြဲလို႕ က်ေနာ္ ဘာမွ မတက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ျပန္တဲ့သူေတြ တကယ္ကိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ သူတို႕ေတြကိုၾကည့္ျပီး က်ေနာ္လည္း ျပန္ခ်င္ခဲ့မိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပေတာ့ သူက... ျပန္ေပါ့ ျပန္လို႕ရတာပဲ တဲ့။ သူေျပာေတာ့သာ လြယ္တာ။ အိမ္တစ္ခါျပန္ ေငြဘယ္ေလာက္ကုန္တယ္ ဆိုတာ သူလည္းသိေနတာပဲ။ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ လက္ထဲမွာ စုမိထားတဲ့ ေငြအသျပာဆိုတာ ရွိကိုမရွိတာ။<br /><br />ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ကူးေတြ တကယ္ျဖစ္လာေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ေပ်ာ္ေနတယ္ ဆုိတာကလည္း အေမနဲ႕က်ေနာ္ေတြ႕ရေတာ့မယ္။ အေမလည္း က်ေနာ္ကို ေတြ႕ခ်င္ေနမွာပါ။ က်ေနာ္ စလံုး ကို ေရာက္တာ ေလးႏွစ္ေတာင္ျပည့္ေတာ့မွာကိုး။ ပထမ က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ကူးက ( ၄၅ ) ရက္ခြင့္တင္ျပီျပန္မယ္ေပါ့။ တကယ့္တကယ္ခြင့္ေပးေတာ့ ရက္ ( ၃၀ ) ပဲရပါတယ္။ အမ်ားဆံုးရ နားလည္မႈနဲ႕ ၃၃ ရက္ ၃၄ရက္ေပါ့။ ကြန္းပလိန္းေပးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ငါတို႕ မျပန္တာ ေလးႏွစ္ရွိသြားျပီေလ ဆိုေတာ့ မင္းျပန္ခ်င္ရင္ ျပန္၊ မျပန္ခ်င္ရင္လည္း မျပန္နဲ႕ ငါခြင့္ျပဳတာ တစ္လပဲ ဆိုတာေၾကာင္း က်ေနာ္ျငိမ္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အသြားအျပန္ ကုမၸဏီက ေပးပါတယ္။ စုထားတဲ့ စုေငြေလးေထာင္ေက်ာ္ထဲမွ က်ေနာ္ ၂၅၀၀ေလာက္ ျပန္ေခ်လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္စုထားတာနဲ႕ဆို ေလးေထာင္ေလာက္ေတာ့ အိမ္ကို ပါသြားနိုင္မွာပါ။<br /><br />က်ေနာ္နဲ႕ အတူတူ က်ေနာ္႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္းျပန္မွာ။ သူက ျမိတ္မွာ ေနတာ။ သူနဲ႕က်ေနာ္နဲ႕က ၂၀၀၄ခုေလာက္ကတည္း အတူတူရွိေနခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ ဆိုပါေတာ့။ စိတ္သေဘာထား အရမ္းေကာင္းတယ္။ က်ေနာ္ထက္ ငယ္ပင္မဲ့ က်ေနာ္အနိုင္က်င့္တာ ဘာမွမေျပာသည္းခံတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခုျပန္မဲ့ အစီအစဥ္မွာ ရက္ ၃၀ ဆုိပင္မဲ့ သူ႕အိမ္မွာ ၁၀ရက္ေလာက္ပဲ ေနခြင့္က်ေနာ္ေပးထားခဲ့ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ရက္၂၀ ကေတာ့ က်ေနာ္နဲ႕ တူတူရွိေနမွာပါ။ အဲေလာက္ထိ သေဘာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ပါ။<br /><br />မျပန္ခင္ တစ္လေလာက္ကတည္းက လက္ေဆာင္ေပးဖို႕ ပစၥည္းပစၥည္းရေတြကေတာ့ စံုလင္သြားခဲ့ပါျပီ။ ျပန္မဲ့ရက္ကုိေတာ့ အေမ့ကို ၾကိဳေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ မေျပာလို႕လဲ မရဘူးေလ။ ရတဲ့ ခြင့္ရက္ ၃၀ ကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ရမွာဆိုေတာ့ လူကျမန္မာျပည္ကို ျပန္မေရာက္ေသးဘူး။ အစီအစဥ္ေတြကေတာ့ ဟိုမွာ တန္းစီေနရျပီေလ။ ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ အထုပ္ကိုယ္စီနဲ႕ ေလဆိပ္ဆင္းပါေတာ့တယ္။ အေဆာင္မွာေနတဲ့ က်န္တဲ့ အေဖာ္ေလးေယာက္က လိုက္ပို႕ပါတယ္။ မျပန္တာ ၾကာျပီဆိုေတာ့လည္း ကိုယ္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ၾကည္ႏူးမႈ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေလယာဥ္ဘီး ေျမက်တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ္ဝမ္းသာလြန္းလို႕ မ်က္ရည္မ်ား လည္လာရတဲ့အထိပါပဲ။ မနက္ျဖန္မနက္ဆိုရင္ အေမနဲ႕ က်ေနာ္ေတြ႕ရေတာ့မွာကိုး။ အင္းမီကေရရွင္းတို႕ ကာစတန္တို႕ေတာ့ ထံုစံအတိုင္း ဘိုးဘြားစဥ္ဆက္ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကသလိုပဲေပါ့။ အျပင္မွာ အသိ အမတစ္ေယာက္ေစာင့္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႕ကို လာၾကိဳတာ ဒီအမတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အမနဲ႕ အတူက်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပမဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ထိုင္ျပီး စကားေတြေျပာေနလိုက္တယ္။ အမွန္က ေရႊတိဂံုဘုရားကို သြားဖူးခ်င္ခဲ့တာ။ အထုပ္ေတြ အပိုးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ ဘုရားတက္ဖို႕ အဆင္းမေျပဘူးျဖစ္ေနလို႕ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ ညေနစာ အတူတူစားရင္ ကိုယ့္အေၾကာင္း သူ႕အေၾကာင္း ဟိုလူ႕အေၾကာင္း ဒီလူအေၾကာင္းေတြေျပာေနခဲ့တယ္။<br /><br />ညေန၆ နာရီခြဲေလာက္က်ေတာ့ အမဆီကို ဖုန္းဝင္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႕နဲ႕ အတူတူလုိက္မဲ့ သူငယ္ခ်င္းအမတစ္ေယာက္က အေဝေျပး ေအာင္မဂၤလာကားဂိတ္ကို သြားေနျပီတဲ့။ က်ေနာ္တို႕လည္း ကားငွားျပီး ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ကားဂိတ္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ္ကို အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ေျပးဖက္ပါေတာ့တယ္။ ဟယ္... နင္ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူးေနာ္။ အရင္အတိုင္းပဲ။ ျပန္ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာတယ္ဟာ... နင္ကေနနိုင္လိုက္တာ ငါ့တို႕ကိုေတာင္ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘူး.. တကယ္ပဲ... က်ေနာ္တစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာပင္မဲ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ အရမ္းဝမ္းသာမိတယ္။ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေတြၾကာသြားပင္မဲ့ က်ေနာ္အေပၚထားတဲ့ ေမာင္ႏွမစိတ္ဓါတ္ ေျပာင္းလဲမသြားတာပဲ က်ေနာ္ကိုဖက္ထာတဲ့ အမကိုၾကည့္ျပီး က်ေနာ္သိလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ္တို႕တစ္ေတြလမ္းမွာ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာသြားၾကတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕မအိပ္ပဲ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႕ အတူတူျပန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း မေၾကာင္ေနပါဘူး။ အဲအမႏွစ္ေယာက္နဲ႕ သူနဲ႕လည္း စင္ကာပူမလာခင္ သိထားခဲ့လို႕ပါ။ စကားေတြ ေျပာလာလိုက္ၾကတာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုအိပ္ေျပာသြားတယ္ မေျပာတက္ဘူး။ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လမ္းေဘးတစ္ဖက္မွာ မီးေတြလင္းထိန္ေနတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ျမဳိင္ကေလး ဘိလပ္ေျမစက္ရံုသစ္ ကိုေတာင္ေရာက္ေနျပီပဲ။ အမႏွစ္ေယာက္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကိုနိုးလိုက္တယ္။ ထေတာ့... ထၾကေတာ့ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၅မိနစ္ဆိုေရာက္ျပီ။<br /><br />အကို .... က်ေနာ္တို႕ကို ေရွ႕နားက ဇရပ္မွာ ရပ္ေပးပါ။ ကားေမာင္းတဲ့ အကိုၾကီးကို ေျပာလိုက္တယ္။ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ... သားငယ္... အေမ့ရဲ႕အသံ။ ဟုတ္တယ္ ဒါ က်ေနာ္အေမရဲ႕ အသံ။ က်ေနာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမက်ေနာ္ကို ေျပးဖက္ပါေတာ့တယ္။ ဝမ္းသာလို႕နဲ႕တူပါတယ္။ အေမ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတယ္။ က်ေနာ္လည္း အေမ့ကိုဖက္ျပီး မ်က္ရည္က်မိပါတယ္။ ကားေပၚကဆင္းေတာ့ လမ္းမီးေတြ မရွိေတာ့ ေမွာင္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႕ သားအမိမ်က္ရည္က်တာကို ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ပါဘူး။<br /><br />အိမ္ကိုေရာက္တဲ အခ်ိန္က မနက္၅နာရီဆိုေတာ့ အခ်ိန္က ေစာေနေသးတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အမႏွစ္ေယာက္ကို သူတို႕အတြက္ ျပင္ထားတဲ့ အခန္းထဲမွာ သြားနားခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေနာက္ေန႕ အစီအစဥ္ေတြကို တို္င္ပင္ဖို႕အတြက္ အဝတ္လဲျပီးဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ညီမကေတာ့ အပ်ိဳဖာဖာ ျဖစ္ေနျပီ။ အေမအနားမွာ သြားထိုင္လိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေျပာၾကတယ္။ စကားေတြေျပာရင္းနဲ႕ အလင္းေရာင္ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္အိမ္ေရွ႕ထြက္ျပီး သဘာဝေလကို ရႈရွိဳက္သြင္းလိုက္မိပါေတာ့တယ္။ ရႈသြင္းလိုက္တဲ့ ေလထဲမွာ ေအးစက္ျခင္းႏွင့္ ေတာရနံ႕ ပါဝင္သြားမွန္း က်ေနာ္သိလိုက္တယ္။<br /><br />မလာခင္ကတည္းက အေမခ်က္တဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး စားခ်င္တယ္လို႕ေျပာထားတာေၾကာင့္ ဒီေန႕ မနက္ေတာ့ အေမခ်က္တဲ့လက္ရာကို က်ေနာ္ စားရပါျပီ။ အေမ့လက္ရာကို ေတာင္းတခဲ့မိတာ ၾကာေပါ့။ စားေနတုန္းမွာပဲ အန္တီျပံဳးတို႕ မိသားစုေရာက္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမက က်ေနာ္ကို သတိေပးပါတယ္။ သားငယ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားရအံုးမယ္ေနာ္တဲ့ ။ ဘယ္မွ ေလွ်ာက္မသြားနဲ႕အံုးတဲ့။ ဟုတ္သားပဲ။ က်ေနာ္က ရန္ကုန္ကပါလာတဲ့ အမႏွစ္ေယာက္ကို ဘုရင့္ညီဂူလိုက္ပို႕မယ္လို႕ စိတ္ကူးထားတာ။ ညေနပို႕ေပးမယ္လို႕ ေျပာျပီး က်ေနာ္ရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ အေဒၚ့ဦးေလးနဲ႕ အကိုရယ္ ေလးေယာက္သာ ဘုန္ၾကီးေက်ာင္းကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ညေန ေလးနာရီခြဲေလာက္က်ေတာ့ ဘုရင့္ညီဂူ ( ေရပူစမ္း ) ကို သြားဖို႕ ျပင္ဆင္ပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္ေလးစီး လူကရွစ္ေယာက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ အေမလွမ္းေျပာတဲ့ စကားေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္မိပါေတာ့တယ္.......။<br /><br />ဆက္ေရးပါအံုးမယ္။ စာနည္းနည္းရွည္သြားလို႕ ဒီမွာပဲ ခဏရပ္ထားလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-6747585668903868622?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-50789224804624874542011-03-25T23:43:00.001+08:002011-09-16T22:40:40.297+08:00<div style="text-align: justify;">အသက္ ၃၀....။ ဒါဆို လူငယ္လို႕ ေခၚလို႕မရေတာ့ဘူးေပါ့။ လူၾကီးတစ္ပိုင္း ျဖစ္ေနျပီ။ မိန္းမနဲ႕လား ကေလးရွိလား။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ရည္စားေတာင္မရွိဘူး။ ဒါဆို လူပ်ိဳၾကီးေပါ့။ ေအးေပါ့..... ဒါပဲေျပာရေတာ့မွာေပါ့...။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ အခုထိ ၁၉ႏွစ္က မတက္ေသးဘူး။ အသက္ ၃၀မွ မိန္းမ မရေသးေတာ့လည္း လူပ်ိဳၾကီးလို႕ပဲ အေခၚခံရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ကဲ.... ရွိေစေတာ့။ လူပ်ိဳၾကီး ဆိုေတာ့လည္း လူပ်ိဳၾကီးေပါ့။ လူပ်ိဳၾကီး အခုတစ္ေလာ ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ။ ရုပ္ရွင္ကားေတြ တစ္ကားျပီး တစ္ကားၾကည့္တယ္။ စာေတြဖတ္တယ္။ အဲႏွစ္ခုနဲ႕ အလုပ္ကိုး ရွုပ္ေနတာပဲ။<br /><br />ဟိုတစ္ေလာတုန္းက ေျပတီဦး ၊ အူဝဲ နဲ႕ ရဲေအာင္တို႕ ပါဝင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အခ်စ္ကားေလးေပါ့။ လူပ်ိဳၾကီး ငယ္ငယ္တုန္းက ဇာတ္လမ္းဆင္တူတဲ့ ကားတစ္ကားၾကည့္ဖူးတယ္။ ေနေအာင္နဲ႕ ရဲေအာင္ပါတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ မင္းသမီး ဘယ္သူလဲေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ၾကည့္ရတဲ့ ဖီလင္နဲ႕ အခုျပန္ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ ဖီလင္ မတူေတာ့တာ လူပ်ိဳၾကီး သတိထားလိုက္မိတယ္။<br /><br />ေနေအာင္တို႕တုန္းက ဇာတ္လမ္းေလာက္ပဲ မွတ္မိေတာ့တာ။ ခုေျပတီဦးတို႕ သရုပ္ေဆာင္တာကို ၾကည့္ျပီး လူပ်ိဳၾကီး ရင္ထဲထိသြားတယ္ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို ဒါရုိက္တာကပဲ ပံုေဖာ္ေကာင္းလို႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ အဓိကသရုပ္ေဆာင္ေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ေျပတီဦးနဲ႕ အူဝဲတို႕ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းလို႕ပဲလား။ စာေရးဆရာရဲ႕ ဇာတ္အိမ္ကိုက ေကာင္းေန၍ပဲလား လူပ်ိဳၾကီး မေျပာတက္သြားရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္။<br /><br />ဇာတ္လမ္း စလယ္ဆံုး ေျပာစရာမရွိရေလာင္ေအာင္ ေကာင္းမြန္လွပါတယ္။ လူပ်ိဳၾကီးကို ဟက္ထိသြားေစတဲ့ အခန္းေတြကေတာ့ သိပ္ အမ်ားၾကီး မရွိပါဘူး။ ရဲေအာင္၊ ေျပတီဦး နဲ႕ အူဝဲတို႕ ဆံုတဲ့ အခန္းရယ္။ သူတို႕သံုးေယာက္ဆံုျပီးလို႕ အူဝဲနဲ႕ ေျပတီဦး ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဆံုတဲ့ အခန္းႏွစ္ခုကေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးရဲ႕ ရင္ထဲကို ထိသြားေစခဲ့တဲ့ အခန္းေတြပါပဲ။ လူပ်ိဳၾကီး ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္ ဘာမွေျပာစရာမရွိရေလာက္ေအာင္ ဇာတ္လမ္းနဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ ေကာင္းမြန္တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္အခ်စ္ကားကို ၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္လို႕ အဆင္မေျပေတာ့တဲ့ အထိ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ တင္စားလြန္းတယ္လို႕ မေျပာၾကပါနဲ႕ ၾကည့္ၾကည္လိုက္ပါလို႕ပဲ လူပ်ိဳၾကီး ေျပာပါရေစ။ ဇာတ္ကား နာမည္ကေတာ့ <a href="http://shwevideos.net/watch.php?v=9INTmxiymNDQb9">တိမ္ဒ႑ာရီ </a>ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ.... ဗ်ာ။<br /><br />အဲေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘယ္အခ်စ္ကားမွ ၾကည့္ရတာ ဘာလိုေနမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာနဲ႕ ဘယ္အခ်စ္ကားမွ ေကာင္းေကာင္းျပီးေအာင္ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ဒီအခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကိုပဲ အဓိကထား ရိုက္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကေတာ့ လူပ်ိဳၾကီးရဲ႕ ရင္ထဲကိုေရာက္လို႕ လာျပန္ပါတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ေတြကို သိပ္မၾကိဳက္ပင္မဲ့ အခ်စ္ဆိုတာၾကီးကို လွပေအာင္ ရိုက္ထားတာဆိုေတာ့လည္း လူပ်ိဳၾကီးရင္ထဲ မျငိခ်င္ပဲ ျငိသြားျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ ျငိသြားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး နာမည္ကေတာ့ <a href="http://shwevideos.net/watch.php?v=ExpYzuPTOSLt4gt35">ျပန္လည္နိုးထေစလိုေသာ အခ်စ္၏မ်က္ႏွာ</a> ျဖစ္ပါတယ္။ သရုပ္ေဆာင္ေတြကေတာ့ ေနမင္း နဲ႕ မယ္လိုဒီ တို႕က အဓိက ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ ပထမကားေလာက္ မၾကိဳက္ပင္မဲ့ လက္ခံလို႕ရတဲ့ အေနပါ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်စ္နဲ႕ပတ္သက္လို႕ ရင္ထဲထိသြားေစတဲ့ ဒီကားေလးႏွစ္ကားကိုေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ညႊန္းလိုက္ပါရေစ ဗ်ာ.....။ အခ်ိန္ရမယ္ဆိုပါက ၾကည့္ေစခ်င္ပါေၾကာင္း..........။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-5078922480462487454?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-34421717902414927112011-03-20T21:07:00.002+08:002011-09-16T22:43:16.268+08:00<div style="text-align: justify;">ဝင္းေသာ္ထြန္း ဆိုတာ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အသိုင္းအဝန္းအၾကားမွာ အေမခ်စ္တဲ့ သားလို႕ ေျပာစမွတ္တြင္ ရလွေအာင္ အေမကို ခ်စ္တဲ့ သားတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕ဘဝမွာ သူလုပ္ခ်င္တာထပ္ အေမျဖစ္ေစခ်င္တာကို ျပဳလုပ္ခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ သူ႕အေမ မ်က္ရည္က်ရတဲ့ အထိ မဆိုးမမိုက္ခဲ့ဖူးပါ။ သူကိုယ္တိုင္မျပဳလုပ္ခ်င္ပါလွ်က္ အေမ့ဆႏၵေၾကာင့္ ျပဳလုပ္လိုက္ရသည့္ ကိစၥရပ္မ်ား ေတာ္ေတာ္ေလးရွိခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲမွ ဒီကိစၥကေတာ့ သူ႕အတြက္ ခဲယွဥ္လို႕ ေနပါေတာ့သည္။<br /><br />၁)<br /><br />က်ေနာ္ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ေနသည္မွာ ၁၀ရက္ေလာက္ပင္ ရွိေသးသည္။ တစ္ခုေသာ မနက္ခင္းမွာ ေမေမ က်ေနာ္လက္ထဲသို႕ စာရြက္ တစ္ေစာင္လာထည့္ေပးသြားသည္။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း တတြတ္တြတ္ ေျပာေနပါေသးသည္။<br />" သား .. ဒီေန႕ မနက္ ၁၀နာရီမထိုးခင္ ေမေမ ေပးထားတဲ့ စာရြက္ထဲက လိပ္စာအတိုင္း အေရာက္သြား .. ျပီးရင္ အဲစာရြက္ကို ဆရာဆီေပးျပီး သူေျပာသမွ် တစ္လံုးမက်န္ လုိက္မွတ္ခဲ့ .... ၾကားလား "<br /><br />က်ေနာ္ သေဘာေပါက္လိုက္ပါျပီ။ ေမေမ ေပးတဲ့ စာရြက္ကို ၾကည့္ေနစရာမလိုေတာ့ပါ။ က်ေနာ့္ဘဝထဲမွာ မလုပ္ခ်င္ဆံုးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ေဗဒင္ေမး နတ္ေမးကိစၥမွန္း က်ေနာ္ အလိုလိုသိေနသည္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ေမေမနဲ႕ က်ေနာ္ အယူအဆ နည္းနည္းကြာဟခ်က္ ရွိေနမယ္လို႕ က်ေနာ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္က ယခုလက္ရွိ အခ်ိန္ကိုသာ စိတ္ဝင္စားေသာ သူ။ ေမေမက အတိတ္ အနာဂတ္ကို ဂရုစိုက္ေသာ ေမေမ။ ေမေမ့ကို က်ေနာ္ အျပစ္မျမင္ပါ။ မိန္းမသဘာဝ ထဲက မိန္းမသားတစ္ေယာက္လို႕ပင္ က်ေနာ္ နားလည္ထားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ နိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ ေမေမက ေဗဒင္ေတြေမး ယၾတာေတြေခ်နဲ႕ အလုပ္ကိုရွဳပ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေမေမ အဲဒါေတြကို စိတ္ဝင္စားတာကို ဘာမွ မေျပာလိုပင္မဲ့ က်ေနာ္နဲ႕ ဒိုက္ရိုက္ပတ္သက္လာမွာကိုေတာ့ လက္မခံခဲ့ပါ။ ေဗဒင္ လကၡဏာကို မယံုလို႕လဲ မဟုတ္ ၊ ယံုလို႕လည္း မဟုတ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ကံၾကမၷာရဲ႕ အလွည္႕အေျပာင္းကို ၾကိဳတင္မသိရပဲ၊ ျဖစ္ေနတဲ့ ေျခအေနနဲ႕ အခ်ိန္အခါကို ၾကည့္ျပီး လုပ္ရွားရတာကို ၾကိဳက္တ့ဲသူမို႕ပါ။ အခုလည္း က်ေနာ္ထင္မထားတဲ့ အတိုင္းပဲ ေမေမဆီက စာရြက္တစ္ရြတ္နဲ႕အတူ ေမေမရဲ႕ ရာဇသံပါလာခဲ့သည္။<br /><br />" သား မသြားေပးလို႕မရဘူး...သား ဆရာ့ကိုခ်ိန္ထားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ေမေမသြားစရာရွိတဲ့ အလွဴတစ္ခုက အခ်ိန္တိုက္ေနတယ္... "<br /><br />က်ေနာ္ မျငင္းသာေတာ့ပါ။ သို႕ေသာ္ စိတ္ကေရွာင္ခ်င္ေနမိေသးသည္။ ေမေမကို ကားယူသြားဖို႕ ေျပာၾကည့္ေတာ့<br /><br />" ေနပေစ သား.. ကားကိုသားပဲ ယူသြား... ေတာ္ၾကာ ခ်ိန္ထားတဲ့ အခ်ိန္မေရာက္ရင္ မေကာင္းဘူး.... ေမေမ က ၾကည္ၾကည္ကို ဝင္ေခၚခိုင္းလိုက္မယ္"<br /><br />ၾကည္ၾကည္ဆိုတာ ေမေမ့ ညီမပါ။ က်ေနာ္ ဆက္ျပီးအဒြန္႕မတက္ေတာ့ပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သြားလိုက္မယ္လို႕ပဲ ဆံုးျဖတ္ျပီး အေပၚထပ္ကို အဝတ္လဲဖို႕ က်ေနာ္တက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။<br /><br />၂)<br /><br />က်ေနာ္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမ မေရာက္ေသးေပ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ စကားမ်ားကိုသာ ၾကားေယာင္ေနမိ၏။<br /><br />" ဇာတာရွင္က အထြန္းဖြား။ အဖြားေကာင္းလို႕လည္း ကံေကာင္းေနတယ္လို႕ေျပာလို႕ရတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ဇာတာရွင္ဟာ စေနျဂိဳလ္ကထြက္ဖို႕ သိပ္မလိုေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ေစခ်င္တယ္"<br /><br />ေမေမေျပာေျပာေနလို႕ က်ေနာ္ၾကားဖူးေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ဇာတာက စေနျဂိဳလ္ထဲမွာေရာက္ေနလို႕ သားဘာလုပ္လုပ္ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ မပါဘူးတဲ့။ ေမေမ ေျပာတုန္းကေတာ့ သတိမမႈမိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေတြလည္း က်ေနာ္ စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး။ သိလည္း မသိခ်င္ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕စိတ္ကိုသိတဲ့ ေမေမကလည္း က်ေနာ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ယၾတာ မွန္သမွ် ေမေမကိုယ္တိုင္ ဒိုင္ခံလုပ္ေပးေနခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း ေမေမလုပ္ခ်င္သပဆို လုပ္ သားကိုလာလာမခိုင္းနဲ႕လို႕ အျမဲေျပာေျပာေနရတယ္။<br /><br />" ဇာတာရွင္ဟာ အထြန္းဖြားျဖစ္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဇနကကိန္းအရ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ကို ေရာက္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ စေနျဂိဳလ္အထြက္ခတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ အခတ္သက္သာနိုင္တယ္။ ဒါပင္မဲ့ ကံၾကမၼာကို ဆရာလည္း ေျပာလို႕မရဘူး။ "<br /><br />" က်ေနာ္ မသိလို႕ ေမးၾကည့္တာေနာ္ ဆရာ။ စေနျဂိဳလ္ထြက္တာ ဘာျဖစ္နိုင္လဲ ဆရာ"<br /><br />" ဆရာတို႕ ေဗဒင္ပညာနဲ႕ ေျပာရရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာနဲ႕ ဆိုင္တယ္။ စေနျဂိဳလ္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ကံၾကမၼာဟာ အေကာင္းဆံုးရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ဆံုးရွံုဳးမႈ သက္သာမယ္။ ဇာတာရွင္ရဲ႕ ကံဟာ အနိမ္႔ဆံုးမွာ ရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသက္အႏၱရာယ္ ရတဲ့ အထိျဖစ္နိုင္တယ္"<br /><br />ဒါဆို လပိုင္းသာလိုေတာ့တဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ကံၾကမၼာမွာ ဘာျဖစ္နိုင္လဲ။ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးရြားသြားနိုင္လဲ။ ဘာေတြမ်ားေျပာင္းလဲ သြားနိုင္လဲ။ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကုိုကိုယ္ေမးေနမိတယ္။ အယံုအၾကည္မရွိပင္မဲ့ ကိုယ္ကိုတိုင္ၾကားလိုက္ရတဲ့ စကားေၾကာင့္ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ေမေမ ျပန္ေရာက္လာသည္။<br /><br />၃)<br /><br />က်ေနာ္ ခြင့္ျပည့္လို႕ ျမန္မာျပည္ကျပန္ေတာ့ ေမေမ က်ေနာ္ကိုေလဆိပ္ လိုုက္ပို႕ခဲ့သည္။ ေမေမ့ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း က်ေနာ္ကို က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႕ အစစအရာရာ သတိရွိဖို႕ တစ္ဖြဖြမွာေနလို႕ က်ေနာ္ကပဲ စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲကာ<br /><br />" ေမေမ.. ေမေမက သားကိုပဲ မွာေနတာ မ်ားေနျပီ။ ေမေမကိုလည္း သားက မေျပာခ်င္ပဲ ေျပာရအံုး " က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ ေမေမ က်ေနာ္ကိုၾကည့္သည္။ ဘာေျပာမလို႕လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္။<br /><br />" ေမေမလည္း က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါ။ သားအတြက္ၾကီးပဲ ေမေမ ပူေနတာ။ ေမေမ့အတြက္လည္း ေမေမ ဂရုစိုက္အံုး။ ေနာက္ျပီး ဒါရိုက္ဘာတစ္ေယာက္ေလာက္ ခန္႕ထားလိုက္ပါ ေမေမရယ္။ ေမေမကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းတာကို သားစိတ္မခ်ဘူး။"<br /><br />" ေအးပါ သားရယ္။ ေမေမ ဂရုစိုက္ပါ့မယ္။ သားအတြက္သာ ေမေမက ပူရတာ။ ေမေမ့ သားေလး တစ္ခုခုျဖစ္ရင္......."<br /><br />" ေကာင္းပါျပီ ေမေမရယ္။ ေမေမလည္း ဂရုစိုက္ သားလည္း ဂရုစိုက္မယ္။ ဟုတ္ျပီလား"<br /><br />က်ေနာ္စကားလမ္းေၾကာင္း ျဖတ္လိုက္ရ၏။ မဟုတ္လွ်င္ ေမေမ က်ေနာ္အတြက္ စိတ္ပူေနတာနဲ႕ က်ေနာ္ကို စိတ္မခ်ျဖစ္ေနေတာ့မည္။ ေမေမဘာေၾကာင့္ စိတ္မခ်ျဖစ္ေနမည္ ဆိုတာကိုလည္း က်ေနာ္သိေနသည္။ အဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ .......... ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ စေနျဂိဳလ္ အထြက္ခတ္မည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />၄)<br /><br />" ကလင္.. ကလင္.... ကလင္... ကလင္ "<br /><br />" ေမေမ.. သား ဝင္းေသာ္... ဟုတ္တယ္ေမေမ... သား ဟိုတစ္ေလာက ေဆးရံုးတက္လိုက္ရတယ္.... ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး.... အူအတက္ေရာင္လို႕ ဗိုက္ခြဲလိုက္ရတယ္..... ေမေမ စိုးရိမ္ေနမွာေၾကာက္လို႕ သားအေၾကာင္းမၾကားလိုက္တာ။ သားသိတယ္... ဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ေမေမ အရမ္းစိတ္ပူသြားမယ္ ဆိုတာ သားသိတယ္။ ဘာမွ စိတ္မပူပါနဲ႕ ေမေမရယ္... ေမေမသိတဲ့ အတိုင္းပဲေလ ေမေမ့သားက အထြန္းဖြားပါ ... ဟဲဟဲ...."<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-3442171790241492711?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-30098046391034458592011-03-14T21:21:00.001+08:002011-09-16T22:44:40.713+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ေလာကမွာ မိဘနဲ႕ သားသမီးဟာ အျမဲဒြန္တြဲေနတဲ့ ေဝါဟာရ တစ္ခုလိုပါပဲ။ သားသမီးကို မခ်စ္တဲ့ မိဘမရွိသလို။ မိဘကို မခ်စ္တဲ့ သားသမီးဆိုတာကလည္း အလြန္ကိုရွားပါးလြန္တဲ့ ကိစၥပါ။ </span>မရွိဘူးလို႕ က်ေနာ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ရွိေကာင္းရွိနိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအထဲမွာေတာ့ ေဟာဒီက က်ေနာ္ ဝင္းေသာ္ထြန္း တစ္ေယာက္ မပါဘူးဆိုတာကို က်ေနာ့္ အသက္ရွင္ေနသမွ် ကာလပတ္လံုး က်ေနာ္ေျပာရဲပါတယ္။ ဝင္းေသာ္ထြန္း ဆိုတဲ့ က်ေနာ္ျဖစ္လာဖို႕ အေဖဆိုတာ မရွိမျဖစ္တဲ့ အရာပါ။ ဒါကိုေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ျပီး ေျပာျပေနစရာေတာင္ လိုမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအထဲမွာ အဓိက အေရးပါတာကေတာ့ အေမပါ။ အေမဆိုတာ က်ေနာ္ျဖစ္လာဖို႕ ကို အေဖနဲ႕လည္း အတူတူ ေနရေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ လူ႕ေလာကထဲကုိ ေရာက္လာမဲ့ က်ေနာ့္ကို အဂၤါအစံုပါလားဖို႕လည္း သူ႕မွာ ဂရုစိုက္ေနထိုင္ရေသးတယ္။ သူ႕ခမ်ား အစားအေသာက္ေလး ဂတြင္းေတြ႕လို႕ စားခ်င္တာေတာင္ က်ေနာ္ ကိုထိခိုက္မွာ ဆိုးလို႕ မစားပဲ ေနေနလာခဲ့တာ ကိုးလေက်ာ္လို႕ ၁၀လထဲေတာင္ ေရာက္ခဲ့ေပါ့။ ဒါတင္ပဲလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးျပန္ဘူး။ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္ လူ႕ေလာကထဲေရာက္ေတာ့မဲ့ အခ်ိန္မွာ နင္လား ငါလား ေမြးရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေနတာေတာင္ အကယ္၍ အေမနဲ႕ကေလးအသက္ တစ္ခုခုေရြးရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကေလးအသက္ကို ရေအာင္ယူေပးပါလို႕ ဒုကၡေတြေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ အေမဟာ က်ေနာ္အတြက္ ေတြးပူေနေပးခဲ့ျပန္ပါတယ္။<br /><br />အေမ့ရဲ႕ေမတၱာ က်ေနာ္ရဲ႕ မိဘအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာဟာ တူညီတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မေျပာတက္ပါ။ က်ေနာ္ဆိုတဲ့ ဝင္းေသာ္ထြန္း တစ္ေယာက္ ေလာကအလယ္မွာ ဖြံ႕ဖြံ႔ထြားထြား ၇ေပါင္နဲ႕ ၈ေအာင္စ ရွိလိုေနျပန္တာကလည္း အေမ့ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါပဲ။ အေမ့အေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စာမ်က္ႏွာေတြသာ ကုန္သာသြားမယ္။ အေမ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာလို႕ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ မိဘနဲ႕သားသမီးၾကားမွာ ၾကီးမာတဲ့ ျပႆနာဆိုတာ ရွိၾကမွာပါပဲ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႕ လက္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ အေမ့ကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ သားလို႕ မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္က သမုတ္ထားၾကပင္မဲ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဘာမဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေၾကာင့္ အေမနဲ႕က်ေနာ္ အိမ္တြင္းစစ္ေလး သဖြယ္ရွိခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒါပင္မဲ့ က်ေနာ္ အေမ့အေပၚခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားခဲ့ပါဘူး။<br /><br />မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကား ဘာေတြဘယ္လိုပဲ ရွိေနခဲ့ပါေစ။ က်ေနာ္ေရွ႕မွာေတာ့ အေမ့ကို မခ်စ္ဘူးလို႕ ေျပာရင္ လက္ခံနိုင္ခဲ့ပင္မဲ့ အေမ့ကို မုန္းတယ္လို႕ ေျပာတဲ့ လူေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႕ လက္မခံနိုင္သလို႕၊ သည္းျငီးလည္း မခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္ေဒါသထြက္တက္ပါတယ္။ တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ က်ေနာ္ စကားမ်ားခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ျခားအေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေမ့ကို မုန္းတယ္လို႕ ေျပာလုိ႕။ က်ေနာ္လည္း သူ႕စကားကိုၾကားေတာ့ ေဘးနားမွာရွိတဲ့ အုတ္နီခဲတစ္လံုးကို ေကာက္ယူျပီး " ေရာ့ မင္း...ေခါင္းကို ဒီအုပ္ခဲနဲ႕ တစ္ခ်က္ေလာက္ရိုက္ခြဲလိုက္ .. ေအး မင္းမေသလို႕ ျပန္ရွင္လာမွ မင္းအေမ့ကို မုန္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားေျပာ။ ဒီလိုမွ မင္းမလုပ္ရဲခဲ့ရင္ မင္းအေမ့ကို မုန္းတယ္ဆိုတဲ့ စကား ငါ့ေရွ႕မွာ လာမေျပာနဲ႕" က်ေနာ္ရဲ႕စကား က်ေနာ့္ရဲ႕အသံေၾကာင့္ သူက်ေနာ္ကို ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးသြားမွန္း သိပင္မဲ့ အေမကိုခ်စ္တဲ့ သားတစ္ေယာက္အေရွ႕မွာ ဒီလိုစကားေျပာတဲ့ သူ႕ကို က်ေနာ္စကားမေျပာ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ပဲ ေနလာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ၾကာသြားခဲ့ေပါ့။ ဟိုးတစ္ေန႕က MRT ေပၚမွာ က်ေနာ္ကိုေတြ႕လို႕ သူအတင္းလိုက္ေခၚျပီး သူနဲ႕က်ေနာ္ စကားမ်ားျပီတဲ့ ေနာက္ရက္ကစလို႕ က်ေနာ္ကို ေမ့မရခဲ့ေၾကာင္း ၊ က်ေနာ္နဲ႕ စကားေျပာခ်င္ပင္မ့ဲ မာနမေလ်ာ့ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းသူနဲ႕ က်ေနာ္နယ္ေဝးသြားေတာ့ ဒီတစ္ခါလမ္းမွာေတြ႕ရင္ သူကစျပီး လိုက္ေခၚမယ္လို႕ ေတြးထားပင္မဲ့ ကြဲသြားတဲ့ ေနာက္ပိုင္း တစ္ခါမွ မေတြ႕ေတာ့ပဲ အခုမွျပန္ေတြ႕ရလို႕ ဝမ္းသာေၾကာင္းႏွင့္ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားဟာ သူ႕အတြက္မွန္ေၾကာင္း။ သူ႕အေမ့ကို မုန္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ စိတ္ခံစားမႈ သက္သက္ေၾကာင့္ ေျပာမိတာျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္ကို ရင္ရင္ႏွီးႏွီး ရွင္းျပေနေတာ့သည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ သူႏွင့္က်ေနာ္ စကားမေျပာခ်င္ပါ။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာရယ္၊ အေတြးအေခၚလူၾကီးဆန္လာတာရယ္၊ သူေျပာေနတဲ့ စကားေတြ နားေထာင္ရတာ သူ႕အေတြးေတြကုိ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္လာရတာေၾကာင့္ သူႏွင့္စကားေျပာေနရင္းမွ သူ႕အေမ႕ေၾကာင့္ သူယခုလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနနိုင္တာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ တိုးတိုးေလး ေျပာေနမိတယ္။<br /><br />မိဘ ဆိုတာ မုန္းစရာေကာင္းတဲ့ အရာမွ မဟုတ္တာပဲေလ.........<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-3009804639103445859?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-91214841419553009682011-03-04T23:27:00.002+08:002011-09-18T01:06:50.738+08:00<div style="text-align: justify;">လက္ထဲမွာ ပတ္ထားတဲ့ နာရီကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ အခ်ိန္က ညေန ၅နာရီ။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ရံုးဆင္းခ်ိန္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သြားသြားလာလာ လူေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီး။ ေျပးလႊာလွဳပ္ရွားေနတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ ေခါင္းနည္းနည္းမူးသြားမိတယ္။ ဘယ္ဖက္ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဖုန္းရဲ႕ တုန္ခါမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ရဲ႕လက္က ဖုန္းကို ယူထုတ္လိုက္သည္။ ဖုန္းကိုကိုင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ " ေမာင္ ေရာက္ေနတာ ၾကာျပီလား .... စံပယ္ ေရာက္ေတာ့မယ္ ေမာင္ ခဏေလးေနာ္ " က်ေနာ္ရဲ႕ အက်င့္အတိုင္း ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ဆိတ္ဆိတ္ေနလုိက္မိတယ္။ ဖုန္းကို စားပြဲေပၚအသာခ်ျပီး မွာထားတဲ့ ေကာ္ဖီကို ေမာေသာက္ေနလုိက္ေတာ့သည္။<br /><br />မဆိုစေလာက္အခ်ိန္ေလးမွာပဲ စံပယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕အက်င့္အတိုင္း အိမ္က ထြက္ခါနီးမွာ ဟိုဟာေမ့ဒီဟာေမ့နဲ႕ လမ္းထိပ္ေရာက္မွ ဖုန္းက်န္ခဲ့လို႕ တစ္ေခါက္အိမ္ကို ျပန္ယူေနရလို႕ က်ေနာ္ဆီအေရာက္ေနာက္က်ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း မနားတမ္း ေျပာလို႕အျပိီးမွာေတာ့ သူမေရွ႕သို႕ ေရာက္လာေသာ ေကာ္ဖီခြက္ကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ကိုု တစ္ခ်က္လွမ္းျပံဳးျပသည္။ ဆက္ေျပာဖို႕ အလုပ္မွာေတာ့ က်ေနာ္က ဦးစြာ " ေတာ္ပါေတာ့ စံပယ္ရယ္... ေမာင္ နားလည္ပါတယ္ ..... စံပယ္ေနာက္က်လို႕လည္း ေမာင္စိတ္မဆိုးပါဘူး... ေမာင္ ေျပာတာေလးကိုပဲ စံပယ္က ျငိမ္ျငိမ္ေလး နားေထာင္ေပးေနာ္.. " က်ေနာ္ရဲ႕ စကားအရွည္ၾကီးေၾကာင့္ သူမျငိမ္က်သြားသည္။ က်ေနာ္မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ျပီး " ေျပာေလ ေမာင္ "<br /><br />စံပယ္ရဲ႕ လက္ကိုက်ေနာ္ လွမ္းဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ေျပာခ်င္ေနေသာ စကားမ်ားကို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စံပယ္မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ျပီး " ေမာင္တို႕ လက္ထပ္ၾကရေအာင္ စံပယ္" က်ေနာ္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ သူမျပံဳးသြားပင္မဲ့ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာမွာေတာ့ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးသြားတဲ့ အရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ " ေမာင့္ ဆီက ဒီစကားၾကားရဖို႕ စံပယ္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္ဆိုတာ ေမာင္သိလား ေမာင္.... စံပယ္ ေမာင့္ကိုစခ်စ္ကတည္းက စံပယ္ မေတာင္းဆိုပဲ ေမာင္ဆီက လိုလိုလားလား ေျပာလာတဲ့ ဒီစကားကိုၾကားရေတာ့ စံပယ္ ဝမ္းသာလြန္းလို႕ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး ျဖစ္သြားတယ္ ေမာင္ရယ္.... "<br /><br />" ကဲ .. ဒါဆို စံပယ္မေျပာနဲ႕ေတာ့ ေမာင္ေျပာတာကို စံပယ္ နားေထာင္... ေမာင္တို႕ႏွစ္ေယာက္လက္ထပ္ျပီးရင္ ေနဖို႕အတြက္ ေမာင့္အေဒၚေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ေျမာင္းက တိုက္ခန္းေလးကို ေမာင္ျပင္ထားလိုက္မယ္။ လာမဲ့ တနဂၤေႏြေန႕မွာ ေမာင္ သူငယ္ခ်င္းေေတြကိုေခၚျပီး ေမာင္တို႕ ႏွစ္ဦးသေဘာတူလက္ထပ္ၾကမယ္... " က်ေနာ့္ရဲ႕စကားေၾကာင့္ သူမေၾကာင္အန္႕အန္႕ ျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို က်ေနာ္မသိသေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္မိသည္။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႕ စံပယ္ကို တင့္တင့္တယ္တယ္ လက္ထပ္ယူခ်င္တာပါ။ ခက္တာက စံပယ္ မိဘေတြက က်ေနာ္နဲ႕ သေဘာမတူ။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အနုပညာသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႕တဲ့။<br /><br />က်ေနာ္ စံပယ္ကို ခ်စ္တယ္။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ စံပယ္ တစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ စံပယ္ကလြဲျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္မရွိသလို စံပယ္အတြက္ က်ေနာ္ဟာလည္း အခ်စ္ဦး ျဖစ္လိုေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္အလုပ္က စာေရးျခင္း အလုပ္။ စာေရးျခင္း အလုပ္နဲ႕ ဘဝတစ္ခုကို မထူေထာင္နိုင္မွန္း က်ေနာ္သိပါတယ္။ မိဘမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ က်ေနာ္ဘဝမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနနိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို စံပယ္အသိုင္းအဝိုင္းက မသိခဲ့၍ က်ေနာ္နဲ႕ စံပယ္ ကိစၥကို သေဘာမတူတာလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ္ရဲ႕ အလုပ္ကိုသေဘာမက်၍လည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ က်ေနာ္ကေတာ့ စံပယ္ကုိ ခ်စ္တယ္။ လက္ထပ္ယူမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီးသားပါ။<br /><br />ေက်ာက္ေျမာင္းက တိုက္ခန္းကို လိုအပ္တာေတြ ျပဳျပင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ စံပယ္နဲ႕ က်ေနာ္ တူူတူေရာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း လုိအပ္တာေတြကိုဝယ္ျပီး ေနရာခ် ဖို႕ အတြက္ ေရာက္လာတက္သည္။ မနက္ျဖန္ဆို က်ေနာ္ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ရင္ခုန္စရာေကာင္းတဲ့ ေန႕ေလးကို ေရာက္လို႕ လာေတာ့မယ္။ မနက္ျဖန္အတြက္ လိုအပ္တာေတြကို ျပင္ဆင္လို႕ အျပီး က်ေနာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ျပီးစကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကျပန္တယ္။ " ေမာင္ .. ေမာေနျပီလား.." " ေမာေတာ့ ေမာတာေပါ့ ဒါပင္မဲ့ မေမာဘူး " လို႕ က်ေနာ္က ခက္ေနာက္ေနာက္ ေျပာလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္မ်က္ႏွာကို ငုတ္ၾကည့္ျပီး " ေမာင္ .... မနက္ျဖန္ဆို စံပယ္တို႕ လက္ထပ္ၾကရေတာ့မွာေနာ္ .... " " အင္းေလ စံပယ္က ဘာျဖစ္လို႕ေမးတာလဲ " " တကယ္လို႕ မနက္ျဖန္မွာ ေမာင္ေတြးမထားတာေတြ ျဖစ္လာခဲ့...." က်ေနာ့္လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ စံပယ္ မ်က္ႏွာေလးကို ဖမ္းဆုပ္လိုက္သည္။ စံပယ္ေျပာမဲ့ စကားေတြအတြက္ က်ေနာ္ဆက္ေျပာခြင့္ မေပးေတာ့ပဲ က်ေနာ္မ်က္ႏွာနဲ႕ စံပယ္ မ်က္ႏွာကို အပ္ထားလိုက္သည္။<br /><br />ဆက္မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ စံပယ္ရယ္။ ေမာင္ စံပယ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေမာင္ ကုိယ္တိုင္ အသိဆံုးပါ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ စံပယ္နဲ႕ ေမာင္မခြဲနိုင္ဘူး။ ေမာင္ဘဝထဲမွာ စံပယ္ မရွိလို႕ မျဖစ္ဘူး။ အဲဒါကိုေတာ့ မင္းယံုေပးပါ စံပယ္ရယ္။ စံပယ္ပါးႏွင့္ အပ္ထားရာမွ က်ေနာ္ပါးေပၚမွာ ေႏြးကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ က်ေနာ္ သိလိုက္ရပါျပီ။ အလိုလို က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ.....<br /><br />ရုတ္တရက္ အသံၾကားလိုက္မွ ပါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စံပယ္ဓါတ္ပံုေလးကို စားပြဲေပၚျပန္တင္လိုက္သည္။ အခန္းဝမွာ ေ၇ာက္ေနျပီးျဖစ္တဲ့ သမီးက<br /><br />" ေဖေဖ သမီးေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္ျပီ "<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-9121484141955300968?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-17881575519122044862011-02-23T00:40:00.002+08:002011-09-18T01:08:18.137+08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္မွာ ဝါသနာတစ္ခုရွိတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ သီခ်င္းဆိုတာ။ အသံေကာင္းလား ဆိုေတာ့ ခုေခတ္အဆိုေတာ္ေတြနဲ႕ နင္လား၊ငါလားပဲ လို႕ေျပာရမွာေပါ့။ ကိုယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္း ကိုယ့္အသံကို ကိုယ္ျပန္ၾကားေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေနလို္က္တာ။ ခုပဲ စီးရီးထုတ္လို႕ ေအာင္ျမင္ေတာ့ မယ့္အတိုင္း။ ေအာ္ေအာ္ဆိုေနလိုက္ရတာလည္း အေမာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အသံကို သေဘာက်လြန္းလို႕နဲ႕ တူပါတယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေမက ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ " သားရယ္ နင့္အသံကလည္း မယားငယ္ တံုးပိတဲ့ အသံ " တဲ့ေလ။ ဟုတ္ေနျပီေပါ့။ ကိုယ့္အေမေတာင္ မေနနိုင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္အသံကို ေျပာေနမွာေတာ့ အရပ္ကၾကားေအာင္ကို ဆိုအံုးမယ္ဆိုျပီး ေအာ္ဆိုေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ " မယားငယ္တံုးပိတဲ့ အသံ " ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ရိုး အမွန္ပါ။ အေမခ်ီးက်ဴးျပီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္္ေတာ္ သီခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အလြတ္ရေအာင္ က်တ္မွတ္သီဆိုေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဘဝေပးအေျခအေနေၾကာင့္ လြမ္းေရးထက္ ဝမ္းေရးအဆင္ေျပဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ သီခ်င္းဆိုရတာ ဝါသနာပါသလို သူတစ္ပါး သီဆိုေနရင္လည္း နားေထာင္ေဝဖန္ဖို႕ စိတ္ဝင္စားတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စင္ကာပူေရာက္ျပီးမွ အေမရိကန္အိုင္ေဒါလ္ တီဗြီအစီအစဥ္ေလးကုိ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အလြန္ႏွစ္သက္တဲ့ တီဗီြ အစီအစဥ္ေလး တစ္ခုပါပဲ။ ၂၀၁၁ အိုင္ေဒါလ္ အစီအစဥ္ေလးအစမွာေတာ့ အဆိုဝါသနာရွင္ေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ တစ္နယ္ျပီးတစ္နယ္ ေရြးခ်ယ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကို ၾကည့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ အခ်ိဳ႕ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အသံေကာင္းၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း အသံေကာင္းၾကပင္မဲ့ အေရြးမခံၾကရဘူး။ ဘာေၾကာင့္မွန္း ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ခဲ့ဘူး။<br /><br />တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ အိုင္ေဒါလ္အစီအစဥ္ ၾကည့္ေနတုန္း ဝင္ျပိဳင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္ေနတဲ့ ဒိုင္သံုးေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က မ်က္လံုးၾကီးျပဴးလို႕ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ နားကိုပိတ္လို႕ ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သေဘာက်လြန္းလို႕ အစြမ္းကုန္ ရယ္ေနပါေတာ့တယ္။ ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာက်လို႕ ရယ္ေနမိပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနတဲ့ အခန္းထဲကို အတူေန သူငယ္ခ်င္းေရာက္လာျပီး ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ဆက္ျပီး ရယ္ရမွာလား ၊ ရပ္လိုက္ရမွာလား ဆိုတာကို ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေျပာလိုက္တဲ့ စကားက " အဲဒါေပါ့ကြာ မယားငယ္တုံးပိတဲ့ အသံ ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့ " တဲ့။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-1788157551912204486?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-66645582652631267392011-02-02T01:16:00.002+08:002011-09-18T01:10:28.497+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အသက္အရြယ္က စကားေျပာလာတယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ဦးမင္းခန္႕တစ္ေယာက္အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ငူငူၾကီးထိုင္ေနေလသည္။</span> တစ္ခုခုေတာ့ေတြး၍ေနမွန္း သိသားလွသည္။ ဦးမင္းခန္႕သည္ဘယ္ေတာ့မွ အဓိပၸာယ္မရွိတာကို ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္။ စိတ္ကူးယဥ္သည္ဆိုတာကလည္း ဦးမင္းခန္႕ဘဝမွာ မရွိခဲ့။ ဦးမင္းခန္႕ဘဝသည္ ဝန္ထမ္းဘဝကလာခဲ့ရတဲ့ အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရးျပည့္ျပည့္စံုစံု ေနခဲ့ရသည့္ဘဝေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ဒါပင္မဲ့ဦးမင္းခန္႕ဘဝသည္ အိုဇာတာကံေကာင္းသည္ဟု ေျပာလို႕ရနိုင္သည္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ဦးမင္းခန္႕တြင္ သားသံုးေယာက္ရွိသည္။ သားသမီးကံ ေကာင္းသည္ဟုေျပာလွ်င္လည္း ဦးမင္းခန္႕အတြက္ ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />သားသံုးေယာက္စလံုး ပညာတက္ေတြၾကီးပဲ ျဖစ္ၾကသည္။ အၾကီးဆံုးသားရန္ၾကီးခန္႕မွာ အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းျပီးတာနဲ႕ သေဘာၤသားအလုပ္ကိုေျပာင္းျပီ သေဘၤာတက္သြားခဲ့သည္။ ဒုတိယသားကေတာ့ အေဖကိုယ္တိုင္က အစိုးရဝန္ထမ္းအလုပ္နဲ႕ အသက္ေမြးေနရတဲ့ အတြက္ ဦးမင္းခန္႕က သားသံုးေယာက္စလံုးကို အစိုးရဝန္ထမ္း မလုပ္ေစခ်င္ခဲ့ေပ။ သားလတ္ျဖစ္တဲ့ ရန္နိုင္ခန္႕ကေတာ့ ဘြဲ႕၇ျပီးေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းဝင္ေျဖတာ အေရြးခံလိုက္ရသည္။ ဒီလိုနဲ႕ဦးမင္းခန္႕ သေဘာမက်ပင္မဲ့ သားရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မတားဆီးခ်င္တာနဲ႕ပဲ ခြင့္ျပဳလိုက္ရသည္။ အငယ္ဆံုးသားရန္ေအးခန္႕ကေတာ့ ဦးမင္းခန္႕သေဘာအက် အစိုးရဝန္ထမ္းအလုပ္ကို မလုပ္ပင္မဲ့ သူ႕သေဘာအက် နိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းဆက္တက္ေနသည္။<br /><br />မိသားစုနဲ႕အတူတစ္ကြ စည္းစည္းလံုးလံုးေနခ်င္တဲ့ ဦးမင္းခန္႕။ သားေတြအေပၚ ကေလးတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး ဂရုစိုက္တက္တဲ့ ဦးမင္းခန္႕။ ဝန္ထမ္းဘဝနဲ႔အသက္ေမြးခဲ့ရပင္မဲ့ သားေတြအားလံုးကို ပညာတက္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းသြန္သင္နိုင္ခဲ့ တဲ့ ဦးမင္းခန္႕။ အခုေတာ့သားေတြက အေတာင္အလက္စံုေတာ့လည္း ဖခင္ဦးမင္းခန္႕ရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ကေန အသီးသီး ပ်ံသန္းေနၾကေလျပီ။ တာဝန္ကိုယ္စီ အလုပ္ကိုယ္စီျဖစ္ေနၾကတဲ့ သားသံုးေယာက္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္တည္း ေတြ႕ဆံုဖို႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတဲ့ အရာျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့၏။<br /><br />ကံေကာင္းျခင္းလို႕ပဲ ဆိုရမည္ေလာ။ ကံကပဲ မ်က္ႏွာသားေပးေန၍ပဲေလာဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ ဦးမင္းခန္႕အတြက္ ဒီသားသံုးေယာက္ႏွင့္ ထမင္းတဝိုင္းထဲ စားနိုင္ဖို႕ အခြင့္အေရးကို ဦးမင္းခန္႕ တစ္ေယာက္ မႏွစ္ကဒီလိုအခ်ိန္မွာ ရရွိခဲ့သည္။ အဆိုးထဲက တိုက္ဆိုင္မႈဟုေျပာရင္းလည္း ဦးမင္းခန္႕ ေက်နပ္ေနမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သားၾကီး ရန္ၾကီးခန္႕ သေဘၤာလိုက္ကတည္းက မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ထမင္းတစ္ဝိုင္းထဲ မစားရသည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ့ေပျပီ။ သားၾကီး ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း သားလတ္က နယ္မွာ တာဝန္က် ဆိုေတာ့ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ မရွိခဲ့သည္မွာ ဦးမင္းခန္႕ အတြက္လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုလိုပင္။<br /><br />ဒီေန႕ေတာ့ ဦးမင္းခန္႕စိတ္ထဲ အစာမေၾကျဖစ္ေနခဲ့သည့္ အစိုင္အခဲၾကီးလည္း ေျပေပ်ာက္သြားခဲ့ရျပီ။ နယ္မွာတာဝန္က်ေနတဲ့ သားလတ္ရန္နိုင္ခန္႕နဲ႕ ျမန္မာျပည္ကို အလည္ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ သားငယ္ ရန္ေအးခန္႕တို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ျပီး သားၾကီးျဖစ္သူ ရန္ေအးခန္႕ ကို သတိရေနမိသည္။ ညေနစာ ျပင္ဆင္ျပီးလို႕ လာေခၚတဲ့ ဇနီးသည္ မေအးကို " မင္း သားၾကီး ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ " ဦးမင္းခန္႕ရဲ႕စကားေၾကာင့္ ဇနီးသည္မေအးက " သားၾကီးက ေရျခားေျမျခားမွာ သြားအလုပ္လုပ္ေနတာ မေတာင္းတေကာင္းတာေတြ မေတာင္းတပါနဲ႕ ရွင္ၾကီးရယ္" ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ဦးမင္းခန္႕ထမင္းဝိုင္းသို႕ ထလိုက္သြားေတာ့သည္။<br /><br />ထမင္းဝိုင္းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ သားလတ္နဲ႕သားငယ္ကုိေတြ႕ေတာ့ " မင္းတို႕ အကိုလည္းရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္လို႕ " ေျပာခ်င္ပင္မဲ့ ေဘးတြင္ရွိေနသည့္ ဇနီးသည္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ဘာမွမေျပာပဲ ထမင္းဝိုင္းထဲကို ဝင္ထိုင္လုိက္သည္။ ရုတ္တရက္ ကားဟြန္းတီးသံေၾကာင့္ သားအမိ၊ သားအဖ ေလးေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္မိလွ်က္သား ျဖစ္သြားသည္။ ျခံတံခါး တြန္းဖြင့္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အိမ္ေရွ႕ကို လူတစ္ေယာက္ဝင္လာသည္။ ထမင္းစားခန္းအဝင္ ခန္းဆီး ရဲ႕ေနာက္မွာ အရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ဦးမင္းခန္႕ ႏွဳတ္မွ ရုတ္တရက္ " သားၾကီး " ဟုဆိုလိုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ သားအမိသံုးေယာက္၏ ဦးေခါင္းမ်ား ခန္းဆီး ေနာက္ဆီသို႕ေရာက္သြားၾကသည္။<br /><br />ဟာ ကနဲ ဟယ္ ကနဲ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ ဇနီးနဲ႕ သားႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သေဘာၤေမွာက္လို႕ အိမ္ကို အေၾကာင္းမၾကားပဲ သားၾကီး ရုတ္တရက္ ျပန္ေရာက္ပံုကိုၾကည့္ျပီး အံ့ၾသေနၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဦးမင္းခန္႕ေတာ့ မပါေခ်။ ဦးမင္းခန္႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ ေတာင္းတေနေသာ သူ၏ ဆႏၵမ်ား ျပည့္စံုသြားျခင္းအတြက္ အလြန္မင္ဝမ္းသာ ေနေလေတာ့သည္။ သူ႕ဘဝတြင္ ဒါမ်ိဳး ေနာက္တစ္ေခါက္ျဖစ္နိုင္ပါေတာ့မလား။ ဒီတစ္ေခါက္သည္လည္း သူဘဝရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္လည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပမည္။<br /><br />ျပီးခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ဒီအျဖစ္ကိုပဲ ေတြးရင္း ဦးမင္းခန္႕တစ္ေယာက္ ေတြးေဝေငးေမာ္ေနသည္မ်ားလား။ ဦးမင္းခန္႕ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာသြားသည္ မသိ။ လက္မွာပတ္ထားတဲ့ နာရီကို ငံု႕ၾကည့္လိုက္ျပီး သတိတစ္ခုဝင္လာသည္။ လမ္းထိပ္ လၻရည္ဆိုင္မွာ ကုိေမာင္နဲ႔ခ်ိန္းထားတာကို သတိရ၍ အျပင္အက်ီၤာေကာက္စြတ္ျပီး လၻရည္ဆိုင္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-6664558265263126739?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-38379218650094372142011-01-27T22:41:00.000+08:002011-01-27T22:42:15.814+08:00<div style="text-align: justify;">အခုတစ္ေလာ ျမန္မာဗီြဒီယိုဇာတ္ကားေတြ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကည့္ျဖစ္လို႕လဲ စိတ္ထဲေရာက္လာတဲ့ ဟိုတစ္ေလာေလးက တစ္ခါက ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးကို ေဝဖန္ေလကန္လိုက္ပါေသးတယ္။ အခုတစ္ခါကေတာ့ ဇာတ္ကားကို သေဘာက်လို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသား မင္းသမီးေတြရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အခန္းေတြကို သေဘာက်တာလိုေျပာလို႕ ရပါတယ္။ ျမန္မာဇာတ္ကားေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကေတာ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အညီ ရိုက္ကူးလာခဲ့ၾကတာပါ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခတ္နဲ႕အညီ အဝတ္အစား ေျပာင္းလဲခဲ့ပါျပီ။ မေျပာင္းလဲေသးတာကေတာ့ တစ္ခုထဲပါ။<br /><br />ဟာသကားေတြဆိုရင္လည္း တစ္ခ်ဳိ႕ကားေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ရယ္ရတဲ့ အျဖစ္ပါ။ ဟာသကားဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႕လိုက္ေအာင္ တကယ့္ ဟာသတန္ဝင္တဲ့ ကားေတြပါ။ ၾကည့္ရတဲ့ လူေတြအတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုေပးေစပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သရဲကား။ ကၽြန္ေတာ္အထင္ မမွားဘူးဆို၇င္ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ေလာက္တုန္းက ျမန္မာသရဲကားေတြ ရွိခဲ့ဖူးသလိုပဲ။ နားလည္သိတက္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာသရဲကားေတြ မၾကည့္ဖူးေတာ့ဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ၂၀၀၀ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္နဲ႔တြဲျပီး သရဲကားသေဘာမ်ိဳးေတြကို ျပန္ၾကည့္လာခဲ့ရျပီ။ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္လိုမ်ိဳး မရွိကို အရွိလုပ္ျပီးေတာ့ေတာ့ ရိုက္လို႕ မရနိုင္ေသးပါဘူး။ ရိုက္ခြင္လည္း မရွိေသးဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ဒရမ္မာကားေတြပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဒရမ္မာကားေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ မ်က္ရည္က်ရေလာက္ေအာင္ထိကို ေကာင္းၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမက်တာကေတာ့ သားအမိ သားအဖ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြပါပဲ။ အေမခ်စ္တဲ့ သားတစ္ေယာက္က ကိုယ့္အေမ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားရယ္၊ ဂရုစိုက္မႈရယ္ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာဆိုျပသခြင့္ ရွိခဲ့တာပါ။ နမ္းဖို႕ဆိုတာကေတာ့ ေဝးလာေဝးေပါ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္မွာလည္း ျမင္ေနက်မဟုတ္တဲ့ အတြက္ သိပ္ေတာ့ မဆန္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ခု ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ကားမွာေတာ့ အေဖနဲ႔ သမီးရဲ႕ အခ်စ္ကိုရိုက္ျပထားတာပါ။ အေဖေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ မင္းသားကလည္း အေဖအရြယ္၊ သမီးမိန္းကေလးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ထားတာကလည္း သမီးအရြယ္ဆိုေတာ့ ၾကည့္ေနရတဲ့ ပရိတ္သက္အတြက္ မင္းသားနဲ႕မင္းသမီးလို႕ မျမင္ေတာ့ပဲ တကယ့္အေဖနဲ႔သမီးလို႕ပဲ ျမင္ေနမိေတာ့တာေပါ့။ အျမင္ကို တစ္မ်ိဳးဆန္သြားေအာင္ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့တာကေတာ့ သမီးေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ မင္းသမီးပါပဲ။ တကယ္အျပင္မွာဆိုလည္း သားအဖအရြယ္ဆိုတာေၾကာင့္ သရုပ္တူေအာင္ တကယ္သရုပ္ေဆာင္သြားတယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ျမင္မိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သမီးျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သုေဝက အေဖျဖစ္တဲ့ ေက်ာ္ရဲေအာင္ကို ေနာက္ဆံုးအခန္းမွာ တကယ္နမ္းသြားခဲ့လို႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတြးမ်ားကလည္း ျမန္မာကားေတြ နည္းနည္းေခတ္မွီလာျပီးလို႕ ေတြးထင္ရင္း ၾကည့္ခ်င္ၾကတယ္ဆို၇င္ေတာ့ <a href="http://www.shwevideos.net/watch.php?v=8EspZE07xhLl47J&amp;SV=858f8d2abfa6e38e516984362d2be544&amp;v_hash=fcfQLuyZZiRfdgz2L2TPCTweMHh0zoJGseOyyBQFAShgTIwPoljO3oizi6xvUp4Z0HPKOESAlI9FsmLYKlBauyfQcAasg5Vulf8JnoNeFKl1gdQfcjBBvFSPbwe9G1QHGQERdfz7TLtNj1lU8cYfx0zk5ZQ4JQ8M77tksB7o6XpwQKnMUVq4">ဒီေနရာမွာ</a> သြားၾကည့္နိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-3837921865009437214?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-42995461177306296102011-01-07T22:23:00.002+08:002011-09-18T01:12:22.538+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူငယ္ခ်င္းေရ...... ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကုန္ျမန္လိုက္တာလို႕ ငါမေျပာခ်င္ပင္မဲ့ အလိုလိုကုန္ဆံုးသြားခဲ့ရျပန္ျပီ။ အခုခ်ိန္မွာ တို႕တစ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အနာဂတ္အတြက္ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနရပင္မဲ့ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ဒို႕တစ္ေတြရဲ႕ ငယ္ဘဝကို ျပန္သတိရေနမိတယ္။ </span>ငယ္ဘဝ (ကေလးဘဝ)မွာ ဘာအပူအပင္မွမရွိပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနခဲ့ၾကပင္မဲ့ အရြယ္ေလးရလာေတာ့လည္း ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘဝေလးအတြက္ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနရျပန္တာေပါ့။ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနရပင္မဲ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တဲ့ အခါတိုင္း ငယ္ငယ္ကေလးဘဝက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးမိေတာ့ ၾကည္နူးစရာျဖစ္ရျပန္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေရ ....... နင္နဲ႔ငါ သူငယ္တန္းက စျပီးအတူတူ ေက်ာင္းတက္လာခဲ့ၾကတာ ဆယ္တန္းႏွစ္ေရာက္တဲ့ အထိပဲဆိုပါေတာ့။ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေဘးမွာ တျခားသူငယ္ခ်င္ေတြ ရွိခဲ့ၾကပင္မဲ့ နင္နဲ႔ငါကေတာ့ အရင္ႏွီးဆံုးနဲ႔ အခင္မင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ အျဖစ္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ မိဘခ်င္းကလည္း အလြန္ရင္းႏွီးတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ နင္နဲ႔ငါကလည္း သက္တူရြယ္တူ ျဖစ္ေနတာကလည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ေယာက္ေပၚတစ္ေယာက္ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္က ပိုျပီး ခိုင္မာသြားေစတယ္လို႕ ငါယံုၾကည္တယ္။ ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း စဥ္းစားလိုက္တိုင္း နင္ငါ့အေပၚ အျမဲဦးစားေပး အေလးထားခဲ့တာကို ငါဘယ္ေတာ့ မေမ့ခဲ့ဘူး။ အသက္အားျဖင့္နင္က ငါထက္ ငါးရက္ေလာက္ၾကီးတာကိုး နင့္ကိုနင္ အမၾကီးလိုတစ္မ်ိဳး၊ ဆရာမၾကီးလို စတိုင္မ်ိဳးနဲ႕ ငါ့ကို ဂရုစိုက္ခဲ့တာကို အခုခ်ိန္ထိ ငါ အမွတ္ရေနဆဲပါ သူငယ္ခ်င္း.....<br /><br />နင္ ငါ့အေပၚ ေတာ္ေတာ္ေလး သံေယာဇဥ္ၾကီးတာကို ငါတို႕ ရတန္းႏွစ္ ပထမစမ္းစာေမးပြဲ ေျဖခါနီးမွာ ငါ သေဘာေပါက္နားလည္သြား ခဲ့ရတယ္။ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲ ေျဖခါနီးတုန္းက ငါေနမေကာင္းလို႕ ေဆးရံုးတက္လုိက္ရတာ နင္မွတ္မိမွာေပါ့။ အဲတုန္းက ရက္ေလးကို ငါအခုခ်ိန္ထိ ေမ့မရခဲ့ဘူး သူငယ္ခ်င္း .... ငါေဆးရံုးတက္ရလို႕ စာေမးပြဲ ဝင္မေျဖနိုင္ေတာ့မွန္းနင္သိသြားေတာ့ နင္လည္း စာေပးပြဲ ဝင္မေျဖခဲ့ဘူးေလ။ ငါ့အေပၚနင္ထားတဲ့ စိတ္ကိုသိရေတာ့ ငါေလ အရမ္းဝမ္းသာျပီး စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ျပီး ငါ့အေပၚထားတဲ့ နင္ရဲ႕သံေယာဇဥ္ကိုလည္း ငါ တန္ဖိုးမထားပဲ မေနနိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သံေယာဇဥ္က သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ထပ္ ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္က ပိုမ်ားေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ငါ့ အေမကေတာင္ ငါ့ကို ေျပာေသးတယ္။ နင္နဲ႔ငါ့ရဲ႕ သံေယာဇဥ္က လြန္လြန္းတယ္တဲ့။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားကို ငါ သေဘာက်ခဲ့တာ အမွန္ပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ငါတို႕ရဲ႕သံေယာဇဥ္ကို လူၾကီးေတြလည္း သတိျပဳၾကတဲ့ အတြက္ေပါ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ငါတို႕ေတြ ၁၀တန္းႏွစ္ အေရာက္မွာေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းေလးကို မသိဖာသာေလး ခံစားလိုက္ရေသးတယ္ေနာ္။ ငါတို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းျပီးသြားတဲ့ အထိ အတူတူ တတြဲတြဲ ရွိေနခဲ့ၾကလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ထားခဲ့ၾကတာကိုး။ မထင္မွတ္ပဲ နင့္အေဖ နယ္ကိုအလုပ္ကိစၥနဲ႔ ေျပာင္းရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းၾကားလိုက္ကတည္းက ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမရွိပဲ တိတ္ဆိတ္ေနၾကတဲ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ျပီး မိဘေတြလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ၾက ရေသးတယ္ေနာ္။ ငါတို႕ေတြ အေနေဝးခဲ့ၾကပင္မဲ့ စာအျမဲအဆက္အသြယ္ ရွိခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္မွာ တူညီတာတစ္ခ်က္က ပညာေရးမွာ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္မရွိခဲ့ၾကပင္မဲ့ ညံ့တဲ့ အဆင့္ထဲမွာ ငါတို႕မပါခဲ့ၾကဘူး။ ၁၀တန္းအစိုးရစစ္ကိုလည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ရိုးရိုးအဆင့္နဲ႔ ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္ေအာင္ ေျဖနိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကို အတူတူမတက္ခဲ့ၾကရပင္မဲ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေမဂ်ာ တူတူေတာ့ ယူခဲ့ၾကတယ္ေလ...။<br /><br />တကၠသိုလ္စတက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ နင့္ဆီက ငါ့ကို ဆက္သြယ္မႈအရွိန္ေလ်ာ့သြားမွန္း ငါသတိထားလိုက္မိတယ္။ တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္အေရာက္္မွာေတာ့ နင္ငါ့ကို လံုးဝ အဆက္အသြယ္မလုပ္ခဲ့ေတာ့ဘူးေနာ္။ ဒါပင္မဲ့ ငါနင့္ကို လံုးဝေမ့လို႕ မရနိုင္ခဲ့ဘူး သူငယ္ခ်င္း ....။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ နင္သိလား။ ငါ နင့္ကိုခ်စ္ေနခဲ့မိျပီ ... သူငယ္ခ်င္း။ ငါ့စိတ္ထဲမွာ တစ္ေန႕ေန႕ငါ့ကို နင္ဆက္သြယ္လာလိမ့္မယ္လို႕ ငါယံုၾကည္ေနခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးနွစ္စာေမးပြဲအျပီးမွာ ငါ့အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ဝင္ေနခဲ့ရျပီ။ အလုပ္သင္ဘဝနဲ႔ အလုပ္မအားခဲ့ပင္မဲ့ နင့္ကိုေတာ့ ငါ တစ္ေန႕မွ ေမ့လို႕မရခဲ့တာ အမွန္ပါဟာ။ မထင္မွတ္ပဲ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ နင့္ကိုျပန္ေတြ႕ရလိမ့္မယ္လို႕ ငါေတြးမထားပင္မဲ့ ငါ့သူေဌးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းသမီး အလုပ္ဝင္မယ္လို႕ ငါ့ကိုေျပာထားပင္မဲ့ နင္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕ လံုးဝကုိ ငါ မေတြးထားလိုက္မိတာပါ။ နင့္ကို ငါေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ငါ အရမ္းဝမ္းသာသြားတယ္။ နင္လည္း ငါ့လိုပဲ ဆိုတာကို နင္မေျပာပင္မဲ့ ငါ အလိုလိုသေဘာေပါက္ပါတယ္။<br /><br />နင္နဲ႕ငါ ျပန္ဆံုတဲ့ေန႕မွာပဲ ငါဝမ္းသာခဲ့ရသလို၊ ဝမ္းလည္းနည္းခဲ့ရျပန္တယ္။ ငါတို႕ျပန္ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္မွာပဲ နင့္ရဲ႕ငါ့အေပၚမွာ ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခင္မင္မႈကို အရင္အတိုင္းေတြ႕လိုက္ရလို႕ ငါအရမ္းဝမ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ဝမ္းနည္းရတာကေတာ့ ညေနပိုင္းရံုးဆင္းေတာ့ ငါနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ နင့္ရဲ႕ခ်စ္သူဆိုတဲ့ လူေၾကာင့္လို႕ ငါထင္တာပဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ နင္ ငါ့အနားရွိေနျပီးဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကို ငါထိန္းနိုင္ခဲ့တယ္. နင္နဲ႔ေတြ႕ရင္ေျပာမယ္လို႕ေတြးထားတဲ့ ငါရင္ထဲက စကားေတြကေတာ့ နင္အတြက္ငါ့ရင္ထဲမွာ ထာဝရသိမ္းထားျပီးသာ ျဖစ္သြားရတယ္ သူငယ္ခ်င္း။<br /><br />ခ်စ္သူထက္ သူငယ္ခ်င္းကို ဦးစားေပးတဲ့ နင္ကိုေတာ့ ငါအားနားေနရျပီ သူငယ္ခ်င္း။ ငါ့မွာလည္းခ်စ္တက္တဲ့ အသည္းႏွလံုးရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း နင့္ရဲ႕ခ်စ္သူကို ငါကိုယ္ခ်င္းစားမိပါတယ္။ ငါနဲ႔ မေတြ႕ခင္ကေတာ့ နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခအေနကို ငါမသိခဲ့ရပင္မဲ့ ငါနဲ႔ေတြ႕ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း နင္ရဲ႕ခ်စ္သူအေပၚမွာထားတဲ့ နင္ရဲ႕စိတ္ကိုေတာ့ ငါသေဘာမက်မိတာ အမွန္ပဲ။ ငါကို နင္ဂရုစိုက္လြန္တဲ့အတြက္ ငါေက်နပ္ခဲ့ရပင္မ့ဲ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္တက္တဲ့ ငါ့အက်င့္ေၾကာင့္ နင္ရဲ႕ခ်စ္သူေနရာမွာ ဝင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငါကိုယ္ခ်င္းစားတက္လာတယ္။ အခုလို နင္နဲ႔အေဝးဆံုးမွာ မေနခ်င္ပဲ ေနဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ရတာကိုေတာ့ နင္လည္း တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ ငါ့ကို နားလည္မွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ နင္အေပၚမွာ ငါခ်စ္သလိုမ်ိဳး နင့္ခ်စ္သူကလည္း ခ်စ္နိုင္တယ္ဆိုတာကို ငါသိလိုက္တာေၾကာင့္ေရာ၊ နင့္ခ်စ္သူရဲ႕ လူၾကီးဆန္ဆန္ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းတက္တဲ့ အခ်က္ေတြကိုၾကည့္ျပီး၊ နင့္ကိုသူရဲ႕လက္ထဲမွာ ထားခဲ့ဖို႕ ငါဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ .<br /><br />နင္ငါ့အေပၚဘယ္ေလာက္အေလးထားတယ္ဆိုတာကို နင္သက္ေသမျပလည္း ငါယံုၾကည္ပါတယ္။ နင္တို႕လက္ထပ္မဲ့ရက္ကိုလည္း ငါေျပာထားတဲ့အတိုင္းပဲ နင္ရဲ႕ေမြးေန႕ျဖစ္တဲ့ ဇန္နဝါရီလ ေလးရက္ေန႕မွာလက္ထပ္ခဲ့တယ္ေနာ္။ နင္နဲ႔ငါက ငါးရက္ၾကီးငါးရက္ငယ္ဆိုပင္မဲ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႕ကို နင့္ရဲ႕ေမြးေန႕မွာလဲ မလုပ္ရသလို၊ ငါ့ေမြးေန႕မွာလဲ မလုပ္ပဲ ငါ့တို႕ႏွစ္ေယာက္ေမြးေန႕ရဲ႕ အလယ္ရက္မွာပဲ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္တည္း က်င္းပခဲ့ၾကတာ နင္မွတ္မိမွာေပါ့။ အခုလည္း ဒီေန႕ဟာ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ေမြးေန႕ရဲ႕ အလယ္ရက္ကိုေရာက္ေနျပီးဆိုတာ ငါမေျပာလည္း နင္မွတ္မိေနမယ္ဆိုတာ ငါအလိုလိုသိေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႕အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ဒီစာေလးကို ငါရဲ႕ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးမွာ ေရးခ်ေနလိုက္မိတယ္ .....သူငယ္ခ်င္းရယ္.......<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္စရာေမြးေန႕ေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္နိုင္ပါေစလို႕ ငါ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္ ... ဟာ<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4299546117730629610?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-2454527307531830262011-01-06T01:00:00.001+08:002011-01-06T01:00:02.769+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အလုပ္ကမအား၊ စာေရးဖို႕ကလည္း စိတ္ကမရွိနဲ႔ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ရက္ေတြကလည္း ျမန္လိုက္တာလို႔ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ </span>အလုပ္ကေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ေပါ့။ အလုပ္ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ၾကျပန္ေတာ့လည္း စာေရးမယ္လို႕ စဥ္းစားလိုက္ပင္မဲ့ လက္က ဇာတ္လမ္းၾကည့္တဲ့ဆီပဲ ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ျပီးလို႕ အခ်ိန္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဒါနဲ႔ စာေရးမဲ့ အစီအစဥ္လည္း ေနာက္ရက္ေနာက္္ရက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ျမန္လိုက္တာလို႕ ထပ္ျငီးေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဝယ္ထားတဲ့ အင္တာနက္လိုင္းက ျမန္မာဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ဖို႕ ေကာင္းေကာင္းအဆင္ေျပပင္မဲ့ နိုင္ငံျခားဇာမ္းလမ္းကိုၾကည့္ဖို႕ေတာ့ နည္းနည္းေလး အခက္ရွိျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႕ အဆင္ေျပရာ ျမန္မာကားေလးပဲ ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဇာတ္ကားေတြၾကည့္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕လည္း စိတ္ထဲမွာက်န္တာ ရွိသလို တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ျပီးျပီေရာပဲ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ျပီး ေဝဖန္ေရးနဲ႕ ေလကံေရး လုပ္မလားလို႕ စဥ္းစားခဲ့မိတာလည္း ၾကာေပါ့။ အခုေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္းေလး ေပးျပီး ေဝဖန္ေတာ့မယ္။ ေဝဖန္တယ္ဆိုတာကလဲ သိလို႕ တက္လို႕ေတာ့ မဟုတ္ရပါ။ စိတ္ထဲရွိတာေလးကို ခ်ျပလိုက္တဲ့ သေဘာပါ။<br /><br />ဝတၳဴျငိ္မ္ေက်ာ္ ရဲ႕တစ္ခါက ဇာတ္လမ္းကို ဒါရိုက္တာမီးပြားျပန္လည္ခံစား တင္ျပထားတာကိုၾကည့္ျပီး ဇာတ္လမ္းကို သေဘာက်ပါတယ္။ ရန္ျငိမ္ အျဖစ္ ျမင့္ျမတ္က၄င္း၊ လိွဳင္အျဖစ္ ေဖြးေဖြးက၄င္း၊ ေစာ အျဖစ္ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ တို႕က သရုပ္ေဆာင္ထားၾကတယ္။ ေအသင္ခ်ိဳေဆြကိုေတာ့ အခုကားမွာမွ ပထမဆံုး အၾကိမ္ၾကည့္ဖူးတာပါ။ အသစ္တေယာက္္ဆိုပင္မဲ့ ကင္မရာနဲ႔ မစိမ္းတာကို သတိထားမိတယ္။ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အပိုင္းကေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႕ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လိုေသးတယ္လို႕ ထင္မိတာပဲ။ ဒါရိုက္တာရဲ႕ သင္ျပမႈေကာင္းလို႕လာေတာ့မေျပာတက္ဘူး။ ေစာအျဖစ္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ အပိုအလိုမရွိ သရုပ္ေဆာင္သြားနိုင္ပါတယ္။<br /><br />ေဖြးေဖြး ကိုေတာ့ က်ေနာ္ၾကည့္ဖူးတာ ႏွစ္ကား သံုးကားေလာက္ေတာ့ ရွိသြားျ႔ပီ။ အၾကိုက္ၾကီး မဟုတ္ရင္ေတာင္ လက္ခံလို႕ရတဲ့ အေနအထားမွာရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ ကားေတြမွာေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ တစ္ေယာက္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ထားပင္မဲ့ သူ႕ရုပ္သူ႕ရည္နဲ႕ မလိုက္ဘူးလို႕ ထင္မိပင္မဲ့ စတိုင္က်က်ေလး ဝတ္စာဆင္ယင္ထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ၾကည့္ေကာင္းတယ္လို႕ ထင္မိျပန္ပါေရာဗ်ာ။<br /><br />အခုတစ္ေယာက္ေတာ့ ငိုမယ္ဆိုလာထား ဆိုတဲ့ အထဲမွာ သူပါတယ္။ လြယ္လိုက္တဲ့ မ်က္ရည္။ တစ္ကားၾကည့္လည္း ငိုမယ္။ ေနာက္တစ္ကားၾကည့္လည္း ငိုမယ္ ဆိုတာၾကီးပါပဲဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ကေတာင္ မ်က္ရည္မင္သားလို႕ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ အမည္ေပးထားလိုက္တယ္။ ျမင့္ျမတ္ရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈကေတာ့ ေျပာစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ပါပဲ။<br /><br />ဇာတ္လမ္းအက်င္းအရ ရန္ျငိမ္နဲ႕ ေစာက သမီးရည္းစာ။ ရန္ျငိမ္က ေစာကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ တစ္ေန႕ ရန္ျငိမ္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာ အလွဴရွိလို႕ သြားရင္နဲ႕ လွိဳင္နဲ႔ေတြ႕ျဖစ္ၾကတယ္။ လွိဳင္က ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္ဆိုသလိုပဲ ရန္ျငိမ္ကို စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ရန္ျငိမ္ကို သေဘာက်ေၾကာင္း ရန္ျငိမ္ကိုေျပာျပခဲ့တယ္။ လွိဳင္နဲ႕ ခ်စ္သူရန္ျငိမ္ အေျခအေနကို သိတဲ့ ေစာက မနာလိုျဖစ္တယ္။ ဒါပင္မဲ့ ေစာက ရန္ျငိမ္ကို မယံုၾကည္ဘူး။ ရန္ျငိမ္ကလည္း ေစာမွ ေစာတစ္ယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တာ။ လွိဳင္ကိုလည္း မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳးပဲ အလိုက္အထိုက္ ကူညီေနခဲ့တာ။ ဒါကို နားမလည္ပဲ ရန္ျငိမ္က လွိဳင္ကို သူ႕မွာခ်စ္သူရွိတဲ့ အေၾကာင္းဖြင့္ေျပာလိုက္လို႕ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းလိုပဲ ေနၾကေတာ့မယ္လို႕ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ေျပာဆိုေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေစာေရာက္လာျပီး၊ ျပႆနာရွာလာပါေတာ့တယ္။ စကားေတြမ်ားၾကေနရင္းနဲ႕မွ ေစာက လွိဳင္ရဲ႕ ပါးကိုရိုက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ပါးရိုက္ျပီးလို႕ လွည့္အထြက္မွာပဲ ရန္ျငိမ္ ေတာက္ တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္တင္ျပေရးသား ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ မေပၚပါက <span style="font-size:130%;"><a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://shwevideos.net/watch.php?v=gVkttTR_qgKQF64&amp;SV=93adb987c239b40549103e965fe4eaf2&amp;v_hash=59dL7K1WwSyJPQNTTv1ynQQqJ0O6O0oIQm0QCrry7unPanyjE1didcz21OiXVg6wdmFarGyewQy_J14FppQEV8ExP0RyZriV3YuCFCYpnJN3VRw0Utep1DFC9YMOANoQQExX2VR7110uxmbq2mniHgQKIhEvNOqo6W82eSejJJihJJZsRRpp">ဒီေနရာ </a></span>ေလးမွာ သြားၾကည့္နိုင္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႕ ေဝဖန္မႈက အခုမွ စေတာ့မွာပါ။ ေစာ နဲ႔ ရန္ျငိမ္ မေတြ႕လိုက္နဲ႔ ေတြ႕လိုက္တာနဲ႕ ေစာရဲ႕ အေထ့အေငါ့ေတြနဲ႔ပဲ ရင္ဆိုင္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ရန္ျငိမ္နဲ႕ လွိဳင္တို႕ ခင္မင္မႈေၾကာင့္ ေစာရဲ႕ အျမင္မၾကည္လင္မႈကိုလည္း ရန္ျငိမ္ေျဖရွင္းရျပန္ပါတယ္။ ေစာကို ရန္ျငိမ္ခ်စ္ခဲ့တာ လက္ထပ္ဖို႕ အထိခ်စ္ခဲ့တယ္။ အေထ့ေငါ့ေတြကို စိတ္ကုန္ေနပင္မဲ့ ခ်စ္တဲ့ စိတ္တစ္ခုနဲ႔ နားလည္နိုင္ခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ မင္းဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုလဲ ေပါ့။ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလး ေက်ာပူပဲ ခံမယ္။ နားပူေတာ့ လံုးဝလံုးဝပဲ။ ကိုယ့္အေပၚ မယံုၾကည္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ဆက္ခ်စ္ဖို႕အတြက္ က်ေနာ္ဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ ဇာတ္လမ္းအရ ဆက္ျပီး လက္ခံ ခဲ့နိုင္ပင္မဲ့ အေပၚမွာ ေဖၚျပခဲ့တဲ့ ရန္ျငိမ္ ေတာက္ ေခါက္တဲ့ အခန္းအေရာက္မွာေတာ့ ဒီမိန္းမကို ဘယ္ေလာက္ၾကီးပဲ ခ်စ္ေနေန ဆက္ျပီးပတ္သက္နိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူးလို႕ က်ေနာ္စိတ္ထဲ ေတြးေတာလိုက္မိပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘာေၾကာင္းဒီလိုေတြး လိုက္ရတယ္ ဆိုတာ သိခ်င္ရင္ေတာ့ အေပၚမွာ ေပးထားတဲ့ လင့္ေလး အတိုင္းသြားၾကည့္လိုက္ပါလို႕ပဲ ညႊန္းလိုက္ပါရေစေတာ့ဗ်ာ.......<br /><br />ဒါပင္မဲ့ ဆရာျငိမ္ေက်ာ္က ရန္ျငိမ္ရဲ႕ အခ်စ္ကို စာတင္သြားခဲ့ပါတယ္။ အခ်စ္ၾကိးလို႕ အမ်က္ၾကီးခဲ့ရတဲ့ ေစာကိုလည္း ေနာင္တေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းေစခဲ့ျပန္ပါတယ္။ တဖက္သတ္ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ လွိဳင္အတြက္ေတာ့ သူမရဲ႕ အခ်စ္ကို နားလည္မႈေတြနဲ႔ သူမရဲ႕ အခ်စ္ကို တည္ေဆာက္ျပသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ႕ရဲ႕ ဝတၳဴကေကာင္းသလို ဒါရိုက္တာရဲ႕ ရိုက္ကြက္ေတြလည္း ၾကည့္ေနတဲ့ လူရဲ႕စိတ္ကို ဖမ္းစားနိုင္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဇာတ္ကား တစ္ကားလံုးမွာ အခန္းနည္းပင္မဲ့ ဇာတ္ပို႕ေနရာကေန ရတဲ့ေနရာကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ သရုပ္ေဆာင္သြား နိုင္ခဲ့တဲ့ ရန္ျငိမ္ရဲ႕ အမ ေနရာက သရုပ္ေဆာင္သြားခဲ့တဲ့ ဆုကဗ်ာရဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြကိုေတာ့ ဇာတ္ေဆာင္ႏွစ္ထပ္ ပိုသေဘာက်မိေၾကာင္း ေျပာရင္း က်ေနာ္ရဲ႕ တစ္ခါက ဇာတ္လမ္းေဝဖန္ေရး ကို ဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္လုိက္ရပါတယ္။ <br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-245452730753183026?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-20797362114873573742010-12-25T01:48:00.001+08:002011-09-18T01:13:25.872+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလထဲေရာက္ျပီးဆိုရင္ျဖင့္ ေနာက္ႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ျပဳလုပ္က်င္းပမဲ့ အစီအစဥ္ေလး တစ္ခုကေတာ့ စိတ္ထဲ အလိုလိုေရာက္လို႕ လာေနခဲ့ပါျပီ။ တစ္ခါတစ္ခါၾကည့္ရဖို႕ ၆လေလာက္ေစာင့္လိုက္ရသလို။ စလယ္ဆံုး ျပီးအာင္ၾကည့္ဖို႕လည္း ၆လေလာက္အခ်ိန္ေပးရ ျပန္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြကအတိုင္းပဲ ဒိုင္လူၾကီးေတြကေတာ့ သံုးေယာက္ျပန္ျဖစ္လို႕ သြားျပန္ပါျပီ။ ၂၀၀၉ နဲ႔ ၂၀၁၀မွာေတာ့ ဒိုင္လူၾကီးေတြ ေလးေယာက္နဲ႔ ပြဲစဥ္ကို က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ခု ၂၀၁၁မွာေတာ့ ဒိုင္လူၾကီး သံုးေယာက္ျပန္ျဖစ္သြားသလို၊ ဒိုင္မ်ားလည္း လူအေျပာင္းအလဲေလး ျဖစ္ေနတာကို သတိထားလိုက္မိျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီပြဲစဥ္ကို စၾကည့္ျဖစ္တုန္းကေတာ့ ဒိုင္ေတြအျဖစ္နဲ႔ Randy ရယ္၊ Paula ရယ္၊ Simon ပဲရွိခဲ့ရာမွ ၂၀၀၉မွာေတာ့ Kara တစ္ေယာက္ ထပ္တိုးလို႕ ေလးေယာက္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၉ အကုန္မွာေတာ့ Paula ကဒိုင္အျဖစ္မွ ႏွုဳတ္ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူမႏွုတ္ထြတ္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း သူမေနရာမွာ Victoria Beckham, Mary J. Blige, Kristin Chenoweth, Neil Patrick Harris, Joe Jonas, Avril Lavigne, <span class="IL_AD" id="IL_AD8">Katy Perry</span> and Shania Twain တို႕က အလွည့္က် Auditions မွာ ပါဝင္ခဲ့က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး Top 24 အေရာက္မွာေတာ့ သူမရဲ႕ေနရာမွာ Ellen DeGeneres က၂ႏွစ္စာခ်ဳပ္နဲ႔ ဒိုင္အျဖစ္ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ပြဲစဥ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုး Final အေရာက္မွာေတာ့ Simon လည္း အားလံုးကို ႏွဳတ္ဆက္သြားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ american idol 2011 season မွာေတာ့ ဒိုင္မ်ားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကတာကေတာ့ Steven Tyler, Jennifer Lopezႏွင့္ Randy Jackson တို႕ပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ Ryan ကေတာ့ Host အျဖစ္ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />Paula ကေတာ့ ယခုႏွစ္ ျပဳလုပ္မဲ့ Live to Dance အစီအစဥ္မွာ ဒိုင္အျဖစ္ပါဝင္မွာ ျဖစ္ျပီး၊ Simon ကေတာ့ X Factor မွာပဲ ဒိုင္အျဖစ္ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Kara ကေတာ့ စာခ်ဳပ္သက္တမ္း ျပည့္သြားတဲ့အတြက္ ႏွဳတ္ထြက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ Simon ရဲ႕ေနရာမွာ Steven Tyler က အစားထိုးဝင္ေရာက္ျပီး၊ Paula ရဲ႕ေနရာမွာေတာ့ J Lo က ေဆာင္ရြက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TRTajH1vPxI/AAAAAAAAAvc/2VjzoiMwEJg/s1600/american_idol_judges_10.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 168px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TRTajH1vPxI/AAAAAAAAAvc/2VjzoiMwEJg/s400/american_idol_judges_10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554304537389383442" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ American Idol 2011 season ရဲ႕ ဒိုင္လူၾကီးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />teven Tyler, Jennifer Lopez, Randy Jackson ႏွင့္<br />Ryan ( Host)<br />American Idol 2011 season ကို ၂၀၁၁ ဇန္နဝါရီလ ၁၉ရက္ေနာက္ပိုင္း ၾကည့္ရွဳရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2079736211487357374?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-80072472064644465832010-12-23T22:14:00.001+08:002011-09-18T01:13:43.553+08:00<div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အခုတစ္ေလာ ဘာဆိုဘာမွကို ေကာင္းေကာင္းမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အလုပ္အလုပ္ နဲ႔ အခ်ိန္ေတြပဲ ကုန္ေနခဲ့တယ္။ အလုပ္နဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ေနေတာ့လည္း အလုပ္လုပ္ဖို႕ ဒီကုိလာခဲ့တာပဲ မဟုတ္လားလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးရျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အလုပ္လုပ္ဖို႕ ဒီမွာေရာက္ေနရတာပဲ။ ဘာလုပ္ခ်င္ေသးလို႕လဲ။ အလုပ္လုပ္မွ ပိုက္ဆံရမွာေပါ့။ ပိုက္ဆံရမွပဲ မိေဝးဖေဝး ျဖစ္ေနတဲ့ ဘဝကေဝးမွာ မဟုတ္လား။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါလည္း အမိေျမကိုလြမ္းတာထက္ အိမ္ကိုလြမ္းတာက ပိုေနပါတယ္။ ဘဝေပး အေျခအေနက အိမ္ကိုလြမ္းေနပင္မဲ့လည္း အိမ္ျပန္ဖို႕ရန္အတြက္ ထင္သေလာက္မလြယ္ျပန္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ခဏခဏျပန္တာကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္လည္း အရမ္းျပန္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ သူတို႕ေတြ ျပန္လို႕ ေလဆိပ္လိုက္ပို႕ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ားဆို ေလဆိပ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳနိုင္ပင္မဲ့ ရင္ထဲက ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဖယ္လို႕မရနိုင္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ခုလိုေျပာလို႕ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္တာပဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာေနေသးတယ္လို႕ ေျပာေနပါအံုးမယ္။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္တဲ့ အလုပ္က ကုိယ့္အတြက္ ဘာလို႕မ်ား ခဲရင္ေနရပါလိမ့္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ျပန္ေနမိတယ္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ေပါ့။ ခုေတာ့ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ျပန္မယ္လို႕ စဥ္းစားျပီး အစီအစဥ္ ဆြဲေနမိျပန္ပါတယ္။ အစီအစဥ္ကေတာ့ ကိုယ့္တြက္ကိန္းနဲ႔ ကိုယ္ ဟုတ္ေနတာပဲ။<br /><br />ဟိုးေန႕က သူေဌးက ေမးတယ္။ မင္းတို႕ ေရာက္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲတဲ့။ သံုးႏွစ္လို႕ ျပန္ေျပာေတာ့။ မျပန္ခ်င္ဘူးလားတဲ့ ။ ျပန္မယ္လို႕ တစ္ရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးၾကရင္ ျပန္မယ္လို႕ ေျပာေတာ့ ..... ဘယ္ရက္ျပန္ခ်င္တာလဲတဲ့ ..... ခြင့္တစ္လ ေပးမယ္တဲ့ ..... ခြင့္ရက္ထဲက ၁၀ရက္ေတာ့ ဖ်က္မယ္။ က်န္တဲ့ ရက္ကို လစာေပးမယ္တဲ့..... ေျပာဘယ္ေတာ့လဲ .....<br /><br />ျပန္တဲ့ တစ္လကို လစာရမွာ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ျပန္မဲ့ရက္ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူေဌး ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ျပံဳးျပီး ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ထမဆဲသြားတာကို ပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိျပန္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ ျပန္မဲ့ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကလဲ ၂၀၁၂ တရုတ္ ႏွစ္သစ္ကူး ဆိုေတာ့ကာ ...........<br /><br /><br />ရီနိုမာန္<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8007247206464446583?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-65536760362067416912010-12-09T23:31:00.000+08:002010-12-09T23:32:07.133+08:00အေရေလး တစ္စက္ အရက္ေလး တစ္ခြက္နဲ႕<br />အေဖာ္မဲ့ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ဘဝ<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုနဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ဝက္<br />ပံုေဖာ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဆႏၵ<br /><br />အတၱကို အေဖာ္ျပဳလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝ<br /><br />တက္မက္မႈေတြကို စြဲလမ္းေနတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ဆႏၵ<br /><br />ဘဝနဲ႔ဆႏၵ ထပ္တူက်မဲ့ေန႔ ေဟာ့ဒီေန႕ .... ဒီေန႕<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-6553676036206741691?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-46730320035639217652010-12-03T20:40:00.002+08:002011-09-18T01:15:04.305+08:00<div style="text-align: justify;">ဆရာမ အိျႏၵာဘေလာဂ့္မွ ကူးယူေဝမွ်ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /></div>ကမၻာ့ ( AIDS ) ေန႔ကိုေရာက္လာခဲ့ျပန္ပါျပီ..။<br />မႏွစ္ကဒီလိုအခ်ိန္မွာပဲသုခရိပ္ျမံဳHIV ကူးစက္ခံမိဘမဲ႔ကေလးမ်ား ေဂဟာအတြက္<br />စုေပါင္းလွဴဒါန္းခဲ့ၾကတာလည္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ပါေတာ့မယ္.။<br /><br />အဲဒီ့အလွဴေငြစုစုေပါင္း ၄၇ သိန္း ကုိ သူခရိပ္ျမံဳေဂဟာေလးမွာ အေထြေထြ ၀န္ေဆာင္မႈေတြမွာ အသံုးျပဳခဲ့ႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္.။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight: bold;">ဒီႏွစ္လည္း ဒီလိုပဲ မိတ္ေဆြ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ စုေပါင္းျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္</span><br /><span style="font-weight: bold;">လွဴဒါန္းႏိုင္မယ့္ အလွဴမ်ိဳးေလးနဲ႔ စုေပါင္းလွဴဒါန္းကုသိုလ္ယူၾကပါဦးစို႔လို႔ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ခ်င္ပါတယ္။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div>အခုမႏွစ္ကလွဴဒါန္းခဲ့တဲ့အလွဴေငြျဖတ္ပိုင္းဓါတ္ပံုေလးေတြကိုပါသာဓုေခၚဆိုႏိုင္ဖို႔ထပ္မံတင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္..။<br /><br />အလွဴေငြေတြကို ျမန္မာျပည္မွာ စာေရးဆရာမ မေနာ္ဟရီက အစစအရာရာ ကုသိုလ္ျဖစ္ တာ၀န္ယူလွဴဒါန္းေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight: bold; font-size:85%;" >ဒီျဖတ္ပိုင္းေလးေတြကေတာ့ အလွဴေငြလက္ခံရရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္မွတ္တမ္းေလးေတြပါ။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_klw8o-uNpq0/TPZn-Z4utuI/AAAAAAAAAfw/_hwAI5Or_fU/s1600/thankyou%2Bnote.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_klw8o-uNpq0/TPZn-Z4utuI/AAAAAAAAAfw/_hwAI5Or_fU/s400/thankyou%2Bnote.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545734312951723746" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_klw8o-uNpq0/TPZoThDjhcI/AAAAAAAAAf4/Oxvou8uqS1E/s1600/vocher.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 296px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_klw8o-uNpq0/TPZoThDjhcI/AAAAAAAAAf4/Oxvou8uqS1E/s400/vocher.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545734675653428674" border="0" /></a><br /></div>ဒီသတင္းေလးကို အေသးစိတ္ျပန္သိခ်င္ ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ <a href="http://eaindrar.blogspot.com/search/label/%E1%80%9E%E1%80%AF%E1%80%81%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%95%E1%80%B9%E1%81%BF%E1%80%99%E1%80%B6%E1%80%B3"><span style="text-decoration: underline;">သုခရိပ္ျမံဳ ဆိုတဲ့ က႑ေလးမွာ</span></a> ၀င္ေရာက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္..။<br />ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြက ထင္တာထက္ပိုျပီး အားတက္သေရာ လွဴဒါန္းခဲ့ၾကလို႔ ေက်းဇူးတင္၀မ္းသာရသလို ခုခ်ိန္အထိေတာင္ ဖုန္းဆက္ျပီး ျမန္မာျပည္ျပန္မွာမို႔ သုခရိပ္ျမံဳကိုသြားျပီးလွဴခ်င္လို႔ လိပ္စာနဲ႔ဖုန္းနံပါတ္ေတြ ရွိေနတုန္းပဲမို႔ အမ်ားႀကီး ေက်နပ္ပိတိျဖစ္လို႔မဆံုးေပါ့..<br />ဒီႏွစ္ေတာ့ ကေလးဦးေရ ၆၀ အထိတိုးလာျပီး ကေလးေလး ၃ ေယာက္ကိုေတာ့<br />လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္လို႔ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ ၾကားသိရပါတယ္။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: rgb(0, 0, 102); text-align: justify;">ေမတၱာေတြ ေစတနာေတြ ကြန္ယက္တစ္ခုလို ခ်ိတ္ဆက္ ေပါင္းစည္းမိလိုက္ၾကတဲ့ အလွဴပြဲေလးတစ္ပြဲပါပဲ..။<br />တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လူခ်င္းေတြေတာင္ မသိၾက မျမင္ဘူးၾကတဲ့ ဒီ(၁၁၁)ေယာက္ဟာ<br />ကုသိုလ္ေတြ အတူတူရရွိခဲ့ၾကျပီး သာဓုတစ္ျပိဳင္တည္းေခၚဆိုခြင့္ရရွိခဲ့ၾကပါတယ္.။<br /><br /></div> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">" ဘ</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြလက္ထဲအေရာက္ အလွဴေငြ ထည့္အပ္ႏိုင္ခဲ့တာအတြက္ လွဴဒါန္းသူေတြေရာ ၾကားသိရတဲ့သူေတြပါ ကၽြန္မနဲ႔ထပ္တူ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 102);">ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ သာဓုေခၚႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပါတယ္.။"</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="font-weight: bold;">ဒီႏွစ္ေတာ့ သုခရိပ္ျမံဳေဂဟာကိုတင္မဟုတ္ဘဲ ေကာက္ခံရရွိတဲ့ေငြေပၚကို မူတည္ျပီး<br />HIV နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆးရံုေတြ ၀န္ေဆာင္မႈေတြအျပင္<br />အလားတူ ေစတနာ့၀န္ထမ္းလူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႕ေတြကိုပါ သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾကဖို႔ စီစဥ္ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္..။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div>တစ္ေဒၚလာတိုင္းဟာ ျမန္မာေငြ ၇၀၀ - ၈၀၀ နဲ႔ညီမွ်ေတာ့ တစ္ေဒၚလာပဲထည့္ရင္ေတာင္ ထမင္းတစ္နပ္စာေတာ့ ပံ့ပိုးေပးလိုက္ႏိုင္မွာပါ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ မႏွစ္က ႏိုင္ငံအရပ္ရပ္က အြန္လိုင္းစာဖတ္သူေတြ စာေရးသူေတြ ေစတနာရွင္ေတြ (၁၁၁)ဦးရဲ႕ နည္းနည္းခ်င္းဆီ စုေပါင္းၾကရာကေန ၄၇သိန္းဆိုတဲ့ ေငြပမာဏျဖစ္တည္လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါ.။<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ဒီႏွစ္အတြက္၂၀၁၀ဒီဇင္ဘာ(၁)ရက္ေန႔ကေန ၂၀၁၁ ဇန္န၀ါရီလကုန္အထိ<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> </span></span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0); font-size:100%;" >"၂လတိတိေကာက္ခံျပီး</span> </span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">"</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ေဖေဖၚ၀ါရီလထဲမွာ လွဴဒါန္းၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br />ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့<br /><span style="font-weight: bold;"></span><br /><span style="font-weight: bold;">စင္ကာပူႏိုင္ငံမွာ</span><br /><br />အိျႏၵာ ( ၉၁၇၉၆၅၄၂)<br />မိုးကုတ္သား( ဘိုဘိုဟန္ထြန္းႏိုင္) (၈၁၁၈၉၁၆၀)<br />မယ္ကိုး(၈၂၃၉၂၇၆၄)<br />ရီႏိုမာန္(၉၀၀၄၆၀၂၂)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ</span><br />အရွင္ကု႑လ<br />A Shin Kondala<br />Univerisy of Jammu<br />Nehru Hall Boys Hostel<br />Room- 144, Jammu-180006,Jammu&amp;Kishmir,India,<br />Phone- No +91 9697510037<br /><br /><span style="font-weight: bold;">မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ</span><br />ခေရတြန္(၆၀ ၁၆၆၀၄၀၄၀၀)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ</span><br />ကိုဆန္နီ (ဖုန္းနံပါတ္ကို ထပ္မံတင္ျပေပးပါမည္။)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံမွာ</span><br />ျမစ္က်ိဳးအင္း (၈၈ ၆၉၅၃၇၀၅၆၂၅)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကိုရီးယားႏိုင္ငံမွာ</span><br />စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ား ( ၀၁၀ ၂၂၆၉၁၇၈၈)<br />Yျမစ္ခ်ိဳ (၀၁၀ ၈၇၁၄၇၀၁၉)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ</span><br /></div><p style="text-align: justify;">သင္းသင္းထြဋ္ (၀၈၀ ၄၁၁၃ ၁၈၇၅)</p><p style="text-align: justify;">ခင္ေလးငယ္ (၀၈၀ ၂၀၃၂ ၇၁၄၈ )</p><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"><br /><br />တို႔ကေနတဆင့္ ပါ၀င္လွဴဒါန္းကုသိုလ္ယူႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း..<br /><br />ဒီႏွစ္ေတာ့ Facebook မွာပါ တင္မွာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဖုန္းဆက္လို႔ျဖစ္ေစ Facebook မွာ message ပို႔ျပီးေတာ့ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း<br /><br />အလွဴေငြေကာက္ခံရရွိတဲ့ အလွဴေငြစာရင္းေတြကို Blog နဲ႔ Facebook ေတြမွာ တင္ေပးသြာမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း..<br />မိတ္ေဆြ ေမာင္ႏွမ ညီအစ္မမ်ားကို ေလးစားစြာ သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ရွင္.။<br /><br /><br />အားလံုးစိတ္နဲ႔ကိုယ္တစ္ထပ္တည္းက်လို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ႏိုင္ၾကပါေစ.။<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-size:130%;" >အိျႏၵာ</span><br /><br /><div style="text-align: right;">ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4673032003563921765?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-42944189322505184552010-11-15T00:00:00.002+08:002011-09-18T01:16:27.610+08:00<div style="text-align: justify;">အသက္က ရလာလို႕လားေတာ့ မေျပာတက္။ မိသားစုနဲ႔ ေဝးေဝးမွာ ေနရတာကို အထီးက်န္သလို ခံစားေနရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ အိမ္မွာမေနခ်င္လို႕ မိဘအရိပ္ကို မခိုခ်င္လို႕ ေျခစံုကန္ျပီး ထြက္လာခဲ့တာ။ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလအတြင္းမွာ အိမ္ျပန္ျပီး မိဘနဲ႔ အတူတူျပန္ေနမယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးခဲ့ဘူး။ ေရာက္ေနတဲ့ နိုင္ငံအေနအထားနဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းေၾကာင့္ နိုင္ငံျခားဆိုတဲ့ တိုင္းတစ္ပါးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ပဲ ရွိေနခဲ့တယ္။ တိုင္းတစ္ပါးကို အထင္ၾကီးတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းတစ္ပါးနဲ႕ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကြာျခားမႈေၾကာင့္ လူငယ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ သာယာမႈတစ္ခုလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျပည္ေတာ္ျပန္ဖို႕အေရး တစ္ခါမွ အေရးေပး မေတြးမိခဲ့ဘူး။<br /><br />တစ္ေယာက္တည္း ေနလာတာၾကာေတာ့လည္း အထီးက်န္းတဲ့ ေဝဒနာက အလိုလိုအသက္ဝင္ လာခဲ့တယ္။ ဒီလိုပဲ နိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မိဘရင္ခြင္နဲ႔ အေဝးမွာ လာေနၾကရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာလို႕ ေတြးေတြးျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးေနရေတာ့တာေပါ့။ ဘယ္သူကေကာ တိုင္းတစ္ပါးမွာ မိဘနဲ႔ေဝးျပီး ေနခ်င္မွာလဲ။ ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာကို ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ လူေတြၾကီးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာထြန္းကားတဲ့ နိုင္ငံျဖစ္ေပမဲ့ လြတ္လပ္စြာကိုးကြယ္နိုင္ခြင့္ ရွိတာေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္နိုင္ငံမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ ကိုယ့္နိုင္ငံက နိုင္ငံတကာနဲ႕ ယွဥ္နိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုးလည္း မိဘရင္ခြင္၊ မိဘအရိပ္နဲ႕ အေဝးမွာ လုပ္ကိုင္ရွာေဖြ စားေသာက္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />၂၀၀၀ ဇန္နဝါရီလက စျပီး မိသားစုဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ၊ အိမ္ဆိုတဲ့ နာမနဲ႔ ေဝးကြာေနျပီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ၂၀၁၀ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း ကိုေရာက္လာျပီး ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ဆိုတဲ့ နာမ၊ မိသားစုဆိုတဲ့ ေဝါဟာရေတြကို ေရငတ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို တမ္းတ ေတာင္းတေနမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />ပိုက္ဆံ .... ပိုက္ဆံ ဆိုတဲ့ ေနာက္ကိုလိုက္ေနမိတာ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလသာၾကာျမင့္ခဲ့တာ။ ဘာမွမထူးျခားေသးဘူး။ ဒီေန႕လည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္ေန႕လည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္လလည္း ပိုက္ဆံ။ ေနာက္ႏွစ္လည္း ပိုက္ဆံ ျဖစ္ေနအံုးမွာ ေသခ်ာတယ္။ လိုေနတာလည္း ပိုက္ဆံဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံေနာက္ကို လိုက္ေနရတာလည္း အရသာတစ္ခုလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တာေပါ့။ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံရတယ္.။ ပိုက္ဆံရေတာ့ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနရေတာ့တာေပါ့။<br /><br />၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလသာၾကာျမင့္ခဲ့တာပါ။ ပိုက္ဆံေနာက္လိုက္ေနတဲ့ ကိစၥကေတာ့ ေျပာင္လဲမသြားေသးပါဘူး။ အခုေတာ့ အေတြးက တစ္မ်ိဳး။ ပိုက္ဆံရွာျပီး ရသေလာက္ အေမ့ဆီကို ပို႕ျပီး အေဝးကေထာက္ပံ့ ေနတာကို မိဘကိုရွာေကၽြးေနတယ္လို႕ စိတ္ထဲသေဘာထားခဲ့ပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း သားလိမၼာ သမီးလိမၼာလို႕ ျမင္ၾကမွာပါ။ မိဘကို ရွာေကၽြးေနတဲ့ သားသမီးေတြလို႕ ခ်ီးက်ဴးေနၾကမွာ အမွန္ပါ။ အေဝးမွာ ေနျပီးေထာက္ပံ့ေနနိုင္ပင္မဲ့ ကိုယ့္ကို ၉လလြယ္ ၁၀လဖြားေပးခဲ့ အေမကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ မျပဳလုပ္ေပးနိုင္တာကိုေတြးျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္မွကင္းရဲ႕လားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ပိုက္ဆံရဖို႕ မိဘကို ရွာေကၽြးနိုင္ဖို႕ အေဝးမွာေနေနခဲ့ရတာ မွန္ေပမဲ့ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း အခုခ်ိန္မွာ အေမသာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ဝတ္ၾကီးဝတ္ငယ္ ျပဳစုခြင့္မရလိုက္လို႕ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းေနရမဲ့ အျဖစ္ပါ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္ပါေတာ့တယ္ဗ်ာ........<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4294418932250518455?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-2951720973907754772010-11-10T01:14:00.001+08:002011-09-18T01:16:41.802+08:00<div style="text-align: justify;">၁၉၉၆မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္မိသားစုလံုး ကိုယ္ပိုင္ျခံေလးထဲကို အေဖမပါပဲ ေျပာင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ အေဖကေတာ့ မေျပာင္းေစခ်င္ပင္မဲ့ တပ္ကထြက္ရင္ အေျခတက်ေနနိုင္ေအာင္လို႕ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕စကားအေပၚမွာေတာ့ အေဖဘာမွျပန္မေျပာခဲ့ပါ။ အေမလည္း သူ႕ေမာင္ေတြနဲ႔အတူ စီးပြားေရးကို ရွာၾကံလုပ္ကိုင္ပင္မဲ့ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာ ဆိုသလိုမ်ိဳး ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဖိုးကလည္း စစ္သား။ ကၽြန္ေတာ္အေမကိုေမြးေတာ့လည္း စစ္တပ္ထဲမွာ။ ေယာက္်ားရျပန္ေတာ့လည္း စစ္သားနဲ႔။ စစ္တပ္ထဲမွာေနတာၾကာလာတဲ့ အေမဟာ အရပ္ေလာကထဲက စီးပြားေရးဆိုတဲ့ ပညာရပ္ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ခဲ့လို႕လည္း ျဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖည့္ေတြးေလး ေတြးလိုက္မိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းႏွစ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ျပီး အေမနဲ႔ညီမေလးကေတာ့ အေဖတာဝန္က်တဲ့ ပင္ေလာင္းမွာ လိုက္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျခံေလးထဲမွာပဲ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ နဲ႔ အတူ အေမ့ရဲ႕ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အတူတူေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္း ပထမႏွစ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျခံေလးထဲမွာ မေနေတာ့ပဲ အေမနဲ႔အတူ အေဖရွိတဲ့ ပင္ေလာင္းမွာလိုက္ေနျပီး ဆယ္တန္းထပ္ေျဖခဲ့တယ္။ ဆယ္တန္း ဒုတိယႏွစ္မွာ က်ေနာ္စာေမးပြဲေအာင္တယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရး အေျခအေနက ဘာမွ မက်န္ေတာ့တဲ့ အေျခအေန( ျခံနဲ႔အိမ္ကလြဲလို႕ေပါ့) ။ အေမေျပာေျပာေနက် စကားေလး တစ္ခြန္းရွိတယ္။ ရွိရင္ တန္ဆာ၊ မရွိရင္ ဝမ္းဆာ ဆိုတဲ့ အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျခံနဲ႔အိမ္ေလးကို ေရာင္းဖိ္ု႕ အေမစကားေခၚပါေတာ့တယ္။ ၉၈ေလာက္က အေမေခၚတဲ့ေစ်းက အိမ္ေရာျခံပါ ဆယ္သိန္းတဲ့။ ျခံေဘးအိမ္က ကရင္အမိုးၾကီးကယူခ်င္ပင္မဲ့ လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း မေရာင္းထြက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေစ်းေျပာခဲ့ျပီး အေဖနဲ႔အတူလိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ျခားထဲမွာေတာ့ အိမ္နဲ႔ျခံကို လာၾကည့္ၾကတဲ့ လူေတြရွိၾကေပမဲ့ ဆယ္သိန္းဆိုတဲ့ အားေၾကာင့္ အေရာင္းအဝယ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အေရာင္းအဝယ္မျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္း ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပုိင္း သိနားလည္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နဲ႔ထိုက္မွ ကိုယ္ရတယ္ဆိုတာ သိပ္ကိုမွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွား သြားျပီးအလုပ္လုပ္တဲ့ သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ က်ေနာ္ရွာလို႕ရတဲ့ ေငြက မိသားစု စားနိုင္ေသာက္နိုင္ယံုေလာက္ပဲ ရတာေၾကာင့္ ျခံအက်ယ္အဝန္းျဖစ္တဲ့ ေပ၁၀၀၊ ၁၀ေပကို ေငြဆယ္သိန္းနဲ႔ ေရာင္းျပီး အေမ့လက္ထဲမွာ အပိုေငြရွိေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါပဲလားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႔အံုး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမက သူ႕ေမာင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးဆီက ပိုက္ဆံခုႏွစ္ေသာင္း ေခ်းျပီး ပိုက္ဆံေခ်းတဲ့ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ အေမက သူ႕ေမာင္ကို နင္ အိမ္ေဆာက္ခ်င္ရင္ ေဘးကပိုေနတဲ့ ေျမကြက္လပ္မွာ ေဆာက္ေနလို႕ ေျပာခဲ့ပင္မဲ့ ေခ်းထားတဲ့ေငြ ျပန္ဆပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုက္ဆံမလိုခ်င္ေၾကာင္း၊ ေဘးက ပိုေနတဲ့ ေျမကြက္ကို လိုခ်င္ေၾကာင္း တရားဝင္ေျပာလာပါေတာ့တယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲျဖစ္တာေၾကာင့္ အေမနဲ႕ဖုန္းေျပာမွ အေမက သားေရ အေျခအေန ဒီလိုရွိတယ္။ အေမဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ လို႕ေျပာလာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမ့ကို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေၾကာင့္ ေျမတိုင္စာေရး ေခၚျပီးေပးလိုက္ပါေတာ့ လို႕ပဲ ေျပာလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေလးက ျခံကို တစ္ဝက္မရလို႕ သိပ္မေက်နပ္ခ်င္ေသးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဝယ္တုန္းက ေပ ၁၀၀၊ ၂၀၀ ကို ငါးေသာင္းနဲ႔ေပးဝယ္ထားရတာကို သူသိေနလို႕ပါ။ ခု သူ႕ဆီက ခုႏွစ္ေသာင္းယူထားတာဆိ္ုေတာ့ သူတစ္ဝက္ေတာ့ ပိုင္သင့္တယ္လို႕ ထင္ေနမွာေပါေလ။<br /><br />၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာေတာ့ သူ႕ကို အပိုင္ေပးလိုက္ရတဲ့ ျခံ ေပ ၃၅၊ ၁၉၀ ကို သူနဲ႔ထိုက္လို႕ သူရလိုက္နိုင္ေပမဲ့ ပိုင္ဆိုင္ေနထိုင္ခြင့္ကိုေတာ့ သူမရလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ အဲဒီျခံကို ၃၅သိန္းနဲ႕ သူေရာင္းခ်လိုက္လို႕ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အေမကို လက္က်န္ျခံနဲ႔ အိမ္ေလးကို ေရာင္းေစ်းေခၚလိုက္ရပါေတာ့တယ္။<br /><br />အေမ ေငြလိုလို႕ အိမ္နဲ႕ျခံကို မ်က္ေစာင္းထိုးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျခံကို ၆၅သိန္းနဲ႔ အိမ္အတြက္ ေစ်းကိုေတာ့ အေမ အိမ္ေဆာက္တုန္းက ေရႊေစ်း တစ္က်ပ္သားကို ႏွစ္ေသာင္းေစ်းနဲ႔ ေျခာက္သိန္းကုန္ေအာင္ ေဆာက္ခဲ့ရတယ္။ အခုျပန္ေရာင္းခ်င္ရင္ေတာ့ ခုေခတ္ေရႊေပါက္ေစ်းနဲ႔ေျမာက္ျပီး ေရာင္းခ်င္ရင္ေရာင္းပါလို႕ ေျပာထားရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ မိဘအေမြအႏွစ္ျဖစ္လာမဲ့ ဒီျခံနဲ႔ဒီအိမ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္ ရွိေနေစခ်င္ေသးလို႕ပါပဲဗ်ာ.......<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-295172097390775477?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-82104141337425814542010-11-07T23:34:00.002+08:002011-09-18T01:16:56.761+08:00<div style="text-align: justify;">1993 ခုႏွစ္ေလာက္က ထင္တယ္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အေမ့ဘက္က အဘြားဆီကို သြားလည္တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ႏွစ္တိုင္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာ့ အဖြားဆီကို ေရာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဖြားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆီကို သိပ္ေရာက္ျဖစ္ဖူး။ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ေလာက္မွ အေဖတာဝန္က်တဲ့ အရပ္ကို လိုက္လည္ေလ့ရွိတယ္။ အေဖက ဝန္ထမ္းဆိုေတာ့ သိတဲ့ အတိုင္းေပါ့။ ႏွႏွစ္ သံုးႏွစ္ တစ္ခါေလာက္ ေျပာင္းေရႊ႕ေနက်။<br /><br />ဒီႏွစ္ေတာ့ အဖြားဆီကို ေရာက္ေနခိုက္ အခ်ိန္။ အာလံုးလည္း တိုက္ဆိုင္သြားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တူပါတယ္။ ျခံေလးတစ္ျခံ ဝယ္ဖို႕ အေၾကာင္းကဖန္လာတယ္။ ဝယ္ဖို႕ စကားလာစပ္တာက အေမ့ေမာင္ ဝမ္းခြဲ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလး တစ္ေယာက္။ အမွန္က သူလိုခ်င္ေနတာ။ အဲအခ်ိန္တုန္းက အမ်ိဳးေတြထဲမွာ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္ေျပဆံုး ျဖစ္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစု။ ဒါေၾကာင့္လည္း ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ နဲ႔ လာၾကံဳသြားေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />" အမ .. နင္ ယူထားသင့္တယ္ေနာ္။ နင့္ေယာက်္ား စစ္တပ္ကထြက္ရင္ နင္တို႕ ဘယ္မွာသြားေနမွာလဲ " ဆိုတဲ့ စကားကို အေမအျပည့္အဝ ယံုၾကည္သြားဟန္တူတယ္။ ျခံကို ဝယ္ဖို႕ အေမဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျခံကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဝယ္တုန္းက ေငြငါးေသာင္း ေပးဝယ္ခဲ့ရတယ္။ ျခံရဲ႕ ဧရိယာအက်ယ္အဝန္းက အေရွ႔မ်က္ႏွာစာ ေပ ၁၀၀ ေဘးအရွည္ ေပ၂၀၀ က်ယ္တယ္။ ျခံၾကီး သက္သက္ဆိုေတာ့ ျခံထဲမွာ အပင္ၾကီး အပင္ငယ္ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးေပါ့။<br /><br />၁၉၉၃မွာ အဲျခံကိုဝယ္ျပီး ၁၉၉၄က်မွျခံကို ျခံသန္႕ရွင္းေရးလုပ္ျပီး ျခံစည္းရိုး လာခတ္ျဖစ္တယ္။ ပထမေတာ့ ျခံဝယ္ထားယံုသပ္သပ္ေပါ့။ ၁၉၉၅ခုႏွစ္က်ေတာ့ အေမ့စိတ္ထဲ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိေနေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ္အေဖရဲ႕ အရက္ေသာက္ႏွဳန္းကလည္း တစ္ေန႕ထပ္တစ္ေန႕ တိုးတိုးလာခဲ့တယ္။ အေဖ့ကိုၾကည့္ျပီး အေမေတြးမိတယ္ နဲ႕တူပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာမ်ား ငါ့ေယာက်ာ္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ငါတို႕ ဘယ္မွာသြားေနမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေပါ့။ အေဖကေတာ့ ျခံထဲမွာ အိမ္ျပန္ေဆာက္မွာကို သိပ္သေဘာမေတြ႕ပင္မဲ့၊ ရွင္ ပင္စင္ယူရင္ က်မတို႕ ဘယ္မွာသြားေနမွာလဲ ဆိုတဲ့ အေမ့ရဲ႕ စကားကိုျပန္ မေခ်ပနိုင္တာေၾကာင့္ အေမ့ရဲ႕ အစီအစဥ္ကို လက္ခံလိုက္ရပံုပါ။<br /><br />အေဖ့ရဲ႕ အေတြးထဲမွာလည္း ငါ မေသမခ်င္း မင္းတို႕ မိသားစုကို မငတ္ေအာင္ထားနိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးကလည္း ရွိေနေသးတာကိုး။ ဟုတ္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း အေဖရဲ႕ လစာက နည္းပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုအတြက္ ပူပန္စရာမရွိခဲ့ပါဘူး။ အေဖ့အေတြးထဲမွာ စစ္တပ္က သူ႕ကို တစ္သက္လံုး ေစာင့္ေရွာက္သြားလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ေနတယ္နဲ႕ တူပါတယ္။ တပ္က အရာရွိေတြအတြက္ ေျမကြပ္ခ်ေပး တာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မလိုဘူးလို႕ ေျပာျပီး မယူပဲ ျပန္လာခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးေလ။ အေဖနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲ အခ်ိန္ေပးျပီး ေျပာျပပါေတာ့မယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ၇တန္းႏွစ္မွာ အေမဝယ္ထားတဲ့ ျခံထဲမွာပဲ အိမ္ေဆာက္ျဖစ္တယ္။ အိမ္ေဆာက္ဖို႕ မသြားခင္ကၽြန္ေတာ္က အေမ့ကိုေျပာပါေသးတယ္။ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးေဆာက္ပါ အေမလို႕ေျပာေတာ့ အေမတို႕က အသက္ၾကီးျပီသားရယ္။ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ အဆင္မေျပပါဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အေမက သူစိတ္ၾကိဳက္ ဒီဇိုင္းကို ပရံဆရာ၊ လက္သမားဆရာေတြကို ႏွဳတ္ကေျပာျပီး သူလိုခ်င္တဲ့ တစ္ထပ္တိုက္ကို ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေရွ႕မ်က္ႏွာစာ ၂၅ေပနဲ႕ ေဘးအရွည္ ၅၅ေပရွိတဲ့ သြပ္မိုးအုပ္ကာ အိမ္ေလးကို အဲအခ်ိန္တုန္းက ေငြေျခာက္သိန္းနဲ႔ ရေအာင္ေဆာက္လိုက္နိုင္ခဲ့တယ္။ အေမ့ရဲ႕ အတြင္းပစၥည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါသြားတာ က်ေနာ္သိတယ္။ အဲတုန္းက ေရႊေစ်းက တစ္က်ပ္သားကို ေငြ ႏွစ္ေသာင္းက်ပ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ အခ်ိန္ေလ။ အေမ့မွာ ရွိတဲ့ ေရႊေတြေရာင္းျပီး အဲအိမ္ကို ေဆာက္ခဲ့ရတာ။ ေရႊေတြျပန္ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ရွာလို႕မရနိုင္ခဲ့ေသးေပမဲ့ ေရႊေတြေရာင္းလို႕ရတဲ့ ေငြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေလးကေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုေလးကို အေျခအေနမပ်က္ေအာင္ အမ်ားၾကီး အကူအညီ ေပးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဆက္ပါအံုးမယ္......<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8210414133742581454?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-91003081321283226912010-10-31T18:55:00.003+08:002011-09-18T01:19:21.964+08:00<span id="fullpost">ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းရဲ႕ သက္တမ္း ၂၁ျပည့္ခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ကလည္း ၆၅ ႏွစ္ထဲကို ေရာက္ရွိလို႕ ေနျပီျဖစ္လို႕ </span>ေရႊအျမဳေတသက္တမ္း ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ပရိသတ္မ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခြဲၾကရမယ့္အခ်ိန္လည္း နီးသထက္နီးလာျပီလို႕ ခံယူမိပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔ အမွ် ေန႕စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ား စကားသံမ်ားအေပၚ မူတည္ျပီး စဥ္းစားျဖစ္တာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: justify;"><br />ျမန္မာစကားမွာ <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">" စကားစကား ေျပာဖန္မ်ား စကားထဲက ဇာတိျပ "</span> လို႕ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စကားဆိုတာ လိုအပ္သေလာက္ပဲ ေျပာသင့္ပါတယ္။ ေျပာဖန္မ်ားလာရင္ ကိုယ့္စကားေတြထဲကပဲ ကိုယ့္အေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနတယ္ဆိုတာကို ငယ္ရြယ္သူမ်ားအေနနဲ႔ သတိထားသင့္တယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အခုတစ္ေလာမွာ " စကားကၽြံ " လာသူမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကားရဖတ္ရေနပါတယ္။ သူတို႕စကားေတြထဲကပဲ သူတို႕ဇာတိေတြ ျပေနတာကို ျမင္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္။ ေနာက္စကားတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">" ႏွုတ္ထြက္ၾကမ္းရင္ အမိယုတ္ညံ့ျပီး ကိုယ္အမႈအရာၾကမ္းတမ္းရင္ေတာ့ အဖယုတ္ညံ့တယ္"</span> လို႕ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္အေနမတတ္၊ အထိုင္မတတ္မႈေၾကာင့္ အိမ္မွာရွိေနတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးပါ ယုတ္ညံ့တဲ့ဘဝကို အလိုလိုေရာက္သြားေစတဲ့အတြက္ ကိုယ္စကားတစ္ခြန္းေျပာေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမ့ကို သတိရသင့္သလို အျပဳအမႈတစ္ခုကို လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း အေဖ့ကို သတိရသင့္ပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္ေၾကာင့္ မိဘႏွစ္ပါးထိခိုက္တာမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ သားသမီးမ်ားက ေရွာင္ရွားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္မိဘထိခိုက္မွာကို ဂရုမမူတဲ့ သူမ်ားအတြက္ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲ ဝင္လာတာေလးကို ေရႊအျမဳေတ ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ၂၁ႏွစ္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေျပာျပခ်င္တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အစဥ္တစိုက္ အားေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ပရိသတ္မ်ားကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မိဘေက်းဇူးကို သိ၊ နားလည္တတ္တဲ့ သားသမီးမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္ (ဝင္းျငိမ္း)<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TM1KpcKylnI/AAAAAAAAAvU/9Qf933XMQTI/s1600/pyaytioo.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TM1KpcKylnI/AAAAAAAAAvU/9Qf933XMQTI/s400/pyaytioo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534161592904750706" border="0" /></a>ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႕အလုပ္နားရက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တစ္လမွာ တစ္ခါေလာက္သာ သြားျဖစ္တဲ့ စီတီေဟာ ကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ မထင္မွတ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႕ျပီး ဟိုဝင္ဒီဝင္လုပ္ေနတုန္း အသက္ဝင္လွတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ အျပံဳးကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အခိုက္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြကို ညိဳ႕ယူသြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အိတ္ထဲက စင္ကာပူ ၆ ေဒၚလာ အကုန္ခံျပီး အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ယူလာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေရာက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့မွပဲ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း ရဲ႕ ၂၁ႏွစ္ျပည့္ ျဖစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္လုံးမက်န္ အကုန္ဖတ္မယ္လို႕ စိတ္ထဲေတြးျပီး စာရြက္တစ္မ်က္ႏွာခ်င္း ဖတ္ေနရာမွ စာမ်က္ႏွာ ၆ အေရာက္မွာေတာ့ ဆရာဦးဝင္းျငိမ္းရဲ႕ အမွာစကားကို ဖတ္ျပီး အရမ္းသေဘာက်မိတာေၾကာင့္ ဆရာ့ဆီကို ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />မိဘေက်းဇူးသိတတ္ နားလည္ေသာ သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အားလံုးေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ဆုေတာင္းေပးလိုက္ ရပါတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-9100308132128322691?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-66522035271646172482010-10-30T17:31:00.001+08:002011-09-18T01:20:13.784+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႕ မနက္ပဲ အမနိုင္းနိုင္းစေနဘေလာဂ့္က ၾကံဳရဆံုရ ဒီဘေလာ့ဂါဘဝ ဆိုတာေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာဂ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္တုန္းက အကိုတစ္ေယာက္ အမွတ္တရေရးေပးခဲ့တဲ့ စာေလးကို သတိရမိသြားလို႕ ျပန္လည္ ဆားခ်က္လိုက္ရပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">နာမည္ေက်ာ္ အကြ်ႏ္ုပ္ ဘေလာ္ဂါ၏ လူမသိသူမသိ အင္တာဗ်ဴး အစီအစဥ္ </span><br /><br />တေန႕သ၌ အကြ်ႏ္ုပ္သည္ မိမိ၏ ေမြးရပ္ဌာေနဆီသို႕ ျပန္ခဲ့ေလသည္။ ထိုအခါအကြ်ႏ္ုပ္၏ ဘၾကီးျဖစ္သူ ဘၾကီးထြန္းႏွင့္ စကားလက္ဆံု ေဆြးေႏြးခဲ့ပံုမ်ားကို စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္စိမ့္ေသာငွာ ျပန္လည္ ေ၀မွ်လိုက္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> ဘၾကီးထြန္းမာရဲ့ ခ်ာရဲ့ေနာ္ဗ်ာ။ အရင္လို လမ္းေတြဘာေတြေလွ်ာက္ သတင္းပုလင္းေတြ နားေထာင္ေသးလားဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေဟ ေမာင္ေမာင္ပါလားကြ ဘယ္တုန္းက ေရာက္သတုန္း။ ေရာက္တုန္း အခါးေရေလး ေသာက္ပါဦးဟ။ မင့္မလည္း ထြက္သြားလိုက္တာ ရြာနားေတာင္ အေ၀းေျပးေျခာက္လမ္းသြား ေဖာက္ျပီးတာေတာင္ ျပန္ေရာက္မလာႏုိင္ဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> ဟုတ္ပ ဘၾကီးရာ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါေပသိ က်ဳပ္ရပ္ရြာေတာ့ တေန႕မွ ေမ့မရတာအမွန္ပါ။ မဲဇာေတာင္ေျခရတုေတာင္ အခြင့္သင့္တိုင္း ႏွုတ္က ရြတ္ေနမိတာဗ်။ စာေရးတဲ့အထဲလည္း မၾကာမၾကာေရးမိပါတယ္။ ဒီေရႊျပည္ၾကီးရယ္ ခရီးက ေ၀းသဟာမို႕လုိ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဘၾကီးထြန္း။</span> အိမ္း မင္းက စာေရးသကိုး။ ဘယ္မွာတုန္းေမာင္ရာ။ ငတုိ႕လည္း ဖတ္ရွဳၾကည့္ရတာပ။ မင္းတုိ႕ေခတ္လူငယ္ေတြ နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ယဥ္ပါးေနသလဲဆိုတာ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏ္ုပ္။</span> ဟာ နည္းပညာေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့ ဘၾကီးေရ။ က်ဳပ္တုိ႕အခ်င္းခ်င္း စကားတီးတိုးေျပာလုိ႕ရေအာင္ ဆီေဗာက္ဆိုတာေလးပါထည့္ထားသဗ်။ ျမင္ကြင္းက်ယ္ ၾကည့္ခ်င္သလား ျမင္ကြင္းက်ဥ္းၾကည့္ခ်င္သလား။ စာလံုးၾကီးၾကီး ၾကည့္ခ်င္သလား စာလံုးေသးေသးၾကည့္ခ်င္သလား။ ေနာက္ခံကို အျဖဴနဲ႕ၾကိဳက္သလား အမည္းနဲ႕ၾကိဴက္သလား စာလံုးကို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ပံုစံနဲ႕ကို ၾကည့္လို႕ရတာဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေဟ တယ္လည္း ေနရာက်ပါလား ေမာင္ရာ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္သူေတြကမ်ား အကဲျဖတ္တင္သတဲ့တုန္း။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> ဟာ ဘၾကီးကလည္း အခုေခတ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေခတ္ဗ်။ ခဏခဏ ရြတ္ေနရတဲ့စကားလံုးလုိပဲ။ အားလံုးက ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ကိုယ့္ဖန္တီးမွုခ်ည္းေပါ့ဗ်။ ေဘာင္ေတြ ကုလားနားေတြနဲ႕ဆုိ ၾကည့္မေကာင္းပါဘူးဘၾကီးရာ။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္းေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> အိမ္း မင္းေျပာေတာ့လည္း မွန္တာပါပဲေလ။ ဒါနဲ႕ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဖတ္ရွဳၾကတာတုန္းကြ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> ဒါေတာ့ သိပ္လြယ္သဗ်။ က်ဳပ္စာေရးျပီးရင္ ေရးျပီးတဲ့ အေၾကာင္းေလး အခ်င္းခ်င္းလက္တို႕ သတင္းေပးလုိက္တာပဲ။ အခ်င္းခ်င္းဆိုတာက သူတင္ရင္ ကုိယ္ဖတ္ ကိုယ္တင္ရင္ သူဖတ္ေပါ့ဗ်ာ။ လာမဖတ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ခံုေအာက္က လက္တို႕ျပီး လာလကြာ ျမန္ျမန္လကြာ မင္းပဲက်န္ေတာ့တာတုိ႕ ဘာတို႕ လုပ္ေပးရတာေပါ့။ အခုကာလက မာကတ္တင္းဆုိတာ ျဖစ္ေနျပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ မာကတ္တင္းေကာင္းေကာင္းဆင္းႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္မွာေပါ့ဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေခတ္ၾကီးကိုေတာ့ တို႕လိုက္မမွီေတာ့ပါဘူးကြာ။ ဒါနဲ႕ မင္းက ဘာအေၾကာင္းမ်ား ေရးသတုန္း။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> အင္….အယ္……အာ ဒါေတာ့ ေျပာရသိပ္ခက္တယ္ဗ်<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ဟင္….မင္းေရးတာေလးေတာ့ မင္းသိသင့္သေပါ့ေမာင္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏ္ုပ္။</span> ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ ဘၾကီးရ။ က်ဳပ္ေရးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက တယ္မ်ားတာဗ်။ ဗဟုသုတ ျဖစ္ဖို႕ အတြက္ ဟိုအရပ္က ဟုိသတင္းေတြ။ တေန႕တေန႕ ရံုးသြားရံုးျပန္ ကားေတြၾကပ္လာတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေတြ။ တုိးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြ။ ဘ၀ေပးဇာတ္လမ္းေတြ။ ပညာေပးေဆာင္းပါးေတြ။ ရုပ္ရွင္ရိုက္သူေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြ။ က်ဳပ္ရဲ့ ေန႕စဥ္ေအာင္ျမင္မွုေတြ မ်ားမွ မ်ားသိပ္ကုိမ်ားသဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေအးကြ တယ္လည္း ေရးစရာမ်ားတာပါပဲလား။ ဒီေလာက္ျပည့္စံုေအာင္ မင္းလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ့လာရမွာေနာ္ ေဟ့ေကာင္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏ္ုပ္။ </span>ကမာၻၾကီးက ရြာၾကီးျဖစ္ေနျပီေလ ဘၾကီးရ။ အပ္က်တာေတာင္ သိေနမင့္ဟာပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ဒါနဲ႕မ်ား မင့္ေဒြးေလးဆံုးတာ မင့္ဆီက ၀မ္းနည္းစာေလး ဘာေလးေတာင္ မလာပါပဲေကာ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> အာ…အင္… အီး ဒါေတာ့ ခြင့္လႊတ္ဗ်ာ။ ေဒြးေလး သတင္းကို က်ဳပ္ အင္တာနက္မွာ မရွာလိုက္မိဖူးဗ်။ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ စာေတြေရးဖို႕ က်ဳပ္ကို က်ဳပ္တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ရေသးတာဗ်။ ဟိုစာေလးၾကိဳက္ရင္ ကူး ဒီစာေလးသေဘာက်ရင္ မ,လာနဲ႕ အခ်ိန္မေလာက္ဖူးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ အခုေတာင္ ရြာကုိခ်စ္လြန္လြန္းလုိ႕ ျပန္လာတာ။ က်ဳပ္ အေတြးထဲက စာေတြ ေပ်ာက္သြားမွာေတာင္ စိုးေနမိတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> မင္းရဲ့ စာတစ္ပုဒ္နဲ႕ ဘယ္အရာကို အက်ိဳးေက်းဇူးျပဳျပီးျပီလဲ ငေမာင္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> အက်ိဳးျပဳသေပါ့ဘၾကီးရာ။ တေလာက က်ဳပ္ေရးလုိက္တဲ့ ရထားေပၚမွာ အမိွုက္မခ်ရ ပို႕စ္ေၾကာင့္ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီးေတြ ေနာင္ရထားေပၚမွာ အမွိုက္မခ်ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ အသိတရား ရသြားသဗ်။ နာမည္အၾကီးဆံုးပို႕စ္ျဖစ္တဲ့ မိဘကိုေက်းဇူးဆပ္ဆုိတဲ့ ပို႕စ္ဆိုရင္ ၾကိဳက္လွခ်ည္ရဲ့ဆိုျပီး ဟိုလူကလည္း သူ႕ဘေလာ့မွာ တင္ပါရေစ။ ဒီလူကလည္း သူ႕ဆုိဒ္မွာ တင္ခြင့္ျပဳပါနဲ႕ကို ျဖစ္ေနတာဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> အိမ္း ေကာင္းသကြ။ ဒါနဲ႕ မင့္အေမ မႏွစ္ကတည္းက ေလျဖတ္သြားတာ မင့္ကုိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႕ေမာင္။ သူ႕သတင္းၾကားရင္ သူသားက ေျပးလာမွာတဲ့ဗ်။ သူ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့သားဆုိျပီး ျခံစည္းရိုးကိုင္မိတုိင္း ငိုင္ျပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ရင္း ၀ါမထြက္ခင္ သူအသက္ထြက္သြားတာပါပဲကြာ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> တရားနဲ႕ေျဖမွေပါ့ ဘၾကီးရာ။ က်ဳပ္ျဖင့္ အြန္လိုင္းက တရားေတြနာတာနဲ႕တင္ အေတာ္ေလး တရားက်ေနျဖင့္ပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> အင္း ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တာေပါ့ေမာင္ရာ။ ဒါနဲ႕မင္းက တုိ႕ရပ္ရြာကုိ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲကြ။ မင့္အေမရွိတုန္းက သူ႕သားကို ေက်ာင္းမွာ ဆရာျပန္လုပ္ေစခ်င္တာခ်ည္း ေျပာေနတာ။ မင္းကလည္း မင္းဘ၀တိုးတက္ေရး ထြက္သြား သူ႕ခမ်ာလည္းမတားသာဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏု္ပ္။</span> ျပန္လာမွာေပါ့ ဘၾကီးရာ။ က်ဳပ္တုိ႕ရပ္ရြာအေရး က်ဳပ္က တတပ္တအား ပါ၀င္မေပါ့။ အခုလည္း ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ တေဒါင့္တေနရာကေန က်ဳပ္ပါ၀င္ေနတာပါဗ်။ ဟိုးတေလာက ေတာင္ေပၚေဒသမိဘမဲ့ကေလးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ အလွဴခံေပးတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းဘၾကီးဖတ္လုိက္ရမယ္ထင္တယ္။ ဒါ က်ဳပ္လုပ္တာဗ်။ အဲ့ဒီသတင္းကို က်ဳပ္ အသိသတင္းေထာက္မေလးက ေရးေပးျပီး က်ဳပ္နဲ႕ခင္တဲ့ အယ္ဒီတာက အေရွ႕မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ေဖာ္ျပေပးတာဗ်။ ဒါ့အျပင္ နာဂစ္တုန္းကလည္း က်ဳပ္က စြမ္းစြမ္းတမံပါခဲ့ေသးတာ။ ကိုယ့္ရပ္ရြာအေရးေတာ့ လက္ေႏွးေနလို႕ ဘယ္ျဖစ္လိမ့္မလဲ။ ဘၾကီးလည္း ဂ်ာနယ္မ်ားမ်ားသာဖတ္ ငေမာင့္ နာမည္ ပါကို ပါေစရမယ္ဗ်ာ။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ျပန္မလာႏိုင္ေသးဘူးဗ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေအးေလ လူတိုင္းေတာ့ သူ႕အခက္အခဲနဲ႕သူေပါ့။ ဒါနဲ႕ မင့္စာေတြကို ငတို႕ဘယ္လိုမ်ား ဖတ္ရမလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏ္ုပ္။</span> အင္း ဒါေတာ့ အင္တာနက္ဆုိတာလိုသဗ်။ ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ ဘၾကီးတို႕က ရြာကို မီးရေအာင္ အရင္လုပ္။ ျပီးေတာ့မွ အင္တာနက္ဆိုတာခ်ည္းကို တတ္ေပါ့။ အ့ဲဒီအခ်ိန္ က်ဳပ္ရြာျပန္ေရာက္ေနျပီဆို တစ္ရြာလံုးကို အင္တာနက္ၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ေပးမယ္ဗ်ာ။ ရြာနဲ႕ ကမာၻၾကီးကို တစ္သားတည္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ဟမ္……ေအးေအး ေမွ်ာ္ေပါ့ ေမာင္ရာ။ ေမွ်ာ္ေပါ့။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အကြ်ႏ္ုပ္။ </span>စကားေတာ့ ေျပာေကာင္းပါေပ့ ဘၾကီးေရ။ က်ဳပ္လည္း ျပန္ရဦးမဗ်။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဘၾကီးထြန္း။</span> ေအးလကြာ ျပန္ဟ ေနျဖင့္ အေတာ္ျမင့္ေနျပီပဲ. မင့္မလဲ ဒီေရာဂါက တယ္ရင့္ေနျပီပဲေလ…………………..<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-6652203527164617248?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-85893438290155327032010-10-30T01:03:00.001+08:002011-09-18T01:20:33.108+08:00<div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ရီနိုတစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္ေနခဲ့ရာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အႏွယ္မထိုင္ အရွိန္မေသျဖစ္ေနခဲ့ရာမွ ဒီရက္ပိုင္းေလာက္ကပဲ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကံေပးေနထိုင္နည္းေၾကာင့္ ရီနို ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္လို႕ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။<br /><br />ရီနိုက ေအးေအးေဆးေဆး ပဲေနတက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲလိုေနတက္တဲ့ လူကိုမွ ေလာကၾကီးက ခ်မ္းသာမေပးျပန္ပါဘူး။ (ပ်င္းေနမွာ ဆိုးလို႕နဲ႔တူပါတယ္) သူ႕ဟာသူ ေနတဲ့ လူဆီကို ျပႆနာတစ္ခ်ိဳ႕က မေခၚပဲ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ျပႆနာဆိုတဲ့ အရာက အမွန္ေတာ့ ရီနိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေေလး အလွမ္းေဝးတဲ့ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ေရာက္မဲ့ေရာက္လာေတာ့လည္း ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ၾကီး။<br /><br />အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိပဲ ရီနို ျပႆနာ တစ္ခုကို ေျဖရွင္းေလ့မရွိပါဘူး။ ေျဖရွင္းဖို႕လည္း ဝါသနာ မပါပါဘူး။ ရီနို႔ မိတ္ေဆြအားလံုးက ထမင္းစားၾကတဲ့ လူေတြၾကီးပါပဲ။ ထမင္းစားၾကတာခ်င္းတူတူ ရီနိုက ပိုစားတယ္လို႕ အေျပာခံရတဲ့ ဇာတာကေတာ့ ရီနိုမွာ ပါလာခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။<br /><br />ျပႆနာဆိုတာ စိတ္ထဲထားရင္ ပိုၾကီးတယ္။ မထားရင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတက္တယ္လို႕ စိတ္ထဲယူဆထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထဲ လံုးမထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါပင္မဲ့ ရီနိုရဲ႕ဇာတာမွာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ႏွစ္ခါၾကံဳေတြ႕ရတက္တဲ့ ကံပါလာတက္စျမဲမို႕ အေၾကာင္းအရာတူတဲ့ ေနာက္ျပႆနာ တစ္ခုက မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လို႕လာျပန္ပါတယ္။<br /><br />အခုတစ္ေလာ ကံမေကာင္းဘူး ဆိုျပီး အလုပ္ကိုသာ အဓိကထား စိတ္ႏွစ္ျပီး အလုပ္ၾကီးပဲ လုပ္ေနခဲ့တာပါ။ အိုတီ ဆင္းမလာလို႕ လာမေမးနဲ႔ ဆင္းျပီးသားပါ။ အိုတီဆင္းမွလည္း ရီနိုရပ္တည္ေနတဲ့ ဘဝေလးက ေအးခ်မ္းမွာကိုးဗ်။ အိုတီ ဆင္းရလြန္းလို႕ ညဆို ၁၁ေလာက္မွ အိမ္ျပန္ရတဲ့ ရက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျပႆနာက ရီနိုနဲ႔ အသက္တူပင္မဲ့ ဝါ မတူတဲ့ ရီနိုရဲ႕ SV နဲ႔ျဖစ္တာပါ။ SV ဆိုပင္မဲ့ ရီနိုနဲ႔ ရြယ္တူျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပဲ ျဖစ္ေနတာေပ့ါ။ ဟာသတစ္ခုေျပာမိတိုင္း ခြက္ခြက္လန္းေအာင္ ရယ္တက္တဲ့ သူနဲ႔ ရယ္ျပီးရင္း ရပ္လို႕မရတဲ့ ရီနိုနဲ႕ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း ရီေနက်ပါ။ ဒီလိုတူညီမႈေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္လည္း မေလးရွား တရုတ္ျဖစ္တဲ့ သူနဲ႔ မေလးစကားကို ထမင္းမငတ္ေအာင္ေလာက္ ေျပာတဲ့တက္ ရီနိုနဲ႕ အဖြဲ႕က်လို႕ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />တစ္ေန႕ သူ နဲ႔ ရီနုိ ရီေနရင္းနဲ႕ သူ႕ရင္ဘတ္အရမ္းေအာင့္လာျပီး စကားမေျပာနိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေနာက္ေန႕ ရီနိုနဲ႕ သူ အလုပ္အတူတူ တြဲလုပ္ေနရင္း ရီနိုကို အျပစ္ေျပာလာပါေတာ့တယ္။ မ<span style="color: rgb(0, 0, 153);">င္း ရီလို႕ ငါလိုက္ရယ္တာ။ မင္းေၾကာင့္ ငါ ကံေကာင္းလို႕ ေဆးရံုးမေရာက္တာ။ ေနာက္ဆို ငါ့ကို လာမရယ္ျပနဲ႔ </span>....တဲ့။<br /><br />အထက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပႆနာအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လို႕ စကားတစ္ခြန္း မေျပာပဲ၊ အျပစ္ေတြ အကုန္လံုး ရီနိုအေပၚ ပုန္ခ်လိုက္တာကို ၾကည့္ျပီး ရီနို စိတ္ထဲက စကားေလး တစ္ခြန္းေတာ့ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">ဪ .... ေတာ္ေတာ္ေလး တရားက်ဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။</span><br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8589343829015532703?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-21752210571536252142010-10-26T23:39:00.002+08:002011-09-18T01:20:50.335+08:00<div style="text-align: justify;">အသက္ ၃၀ေက်ာ္လာတာနဲ႔အမွ် ဒီေခါင္းစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ကိုမ်ား တိုက္ရိုက္ ပတ္သက္ေနသလားလို႕ ထင္ေနမိတယ္။ အသက္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီး စရင္းကို မသြင္းရပဲ အလိုလိုဝင္ေနျပီပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သက္တူ ရြယ္တူေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အားလံုးက ကိုယ္ပိုင္ အိမ္ေထာင္ေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားေနၾကျပီ။ ကိုယ့္မွာေတာ့ျဖင့္........။<br /><br />၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေခါက္ျပန္သြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဲမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အထက္တန္းတုန္းက အတူတူ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး လိုလို အိမ္ေထာင္က်ကုန္ၾကျပီ။ ကၽြန္ေတာ္သူတို႕နဲ႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လိုက္မေတြ႕နိုင္ပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတြ႕ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူတို႕ရဲ႕ အဆင္မေျပတဲ့ စီးပြားေရးအေျခအေန ရွိေနပင္မဲ့ သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုအေၾကာင္းကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုေျပာျပေနတာမ်ား အားက်ခ်င္စရာပါ။<br /><br />ဒါပင္မဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အားမက်ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝက ျပည့္စံုတဲ့ ဘဝက လာတာမဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ မျပည့္စံုတဲ့ ဘဝနဲ႔ ေနရမွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနတယ္။ ျပည့္စံုမွ အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ္ဆိုျပန္ရင္လည္း အသက္သံုးဆယ္ ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။ ခုထိ ျပည့္စံုတယ္ဆိုတာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေသးဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္စံုမယ္ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။<br /><br />၂၀၀၇ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသက္က ၂၇ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ငယ္ေသးတယ္လို႕ပဲ ထင္ေနတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတာကို ၾကည့္ျပီး ေစာလိုက္တာလို႕ေတာင္ ထင္လိုက္မိေသးတယ္။ အခု ၂၀၁၀ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ကေလးကိုယ္စီ ရကုန္ျပီ။ မေျပာင္းလဲ ေသးတာက ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ျပီးခဲ့တဲ့လက ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ အထက္တန္းတုန္းက တြဲခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၁၁ ေယာက္ရွိတဲ့ အနက္မွ ၅ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကို သူတို႕ေမးတဲ့ အဓိကေမးခြန္းကေတာ့ <span style="color: rgb(51, 51, 153); font-weight: bold;">မင္းဘာလုပ္မွာလဲတဲ့ ..</span> သူတို႕ဘာကိုေမးတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ <span style="color: rgb(102, 0, 204);">.... ေအးငါတို႕ အဖြဲ႔ထဲမွာ မင္းနဲ႔ ရုရွားေရာက္ေနတဲ့ ဟုိးေကာင္ပဲ က်န္ေတာ့တာေနာ္ ... ငါတို႕ အဖြဲ႕ထဲမွာလည္း နိုင္ငံျခားထြက္တာ မင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးတာလည္ မင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါတို႕ အရြယ္ေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ေနျပီေလ။ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုေလးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးေနနိုင္ရမဲ့ အေျခအေန ျဖစ္သင့္ေနျပီကြ။ ခု ... မင္းကိုၾကည့္ .. ပိုက္ဆံသာ မင္း လြတ္ရွာေနတာ .. ဘယ္မွာလဲ မင္းပိုင္တဲ့ အရာ ဘာရွိလဲ.....</span> သူတို႕ေတြက ဒီလိုေျပာလာေတာ့လည္း အခုပဲ ထျပီး မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေကာက္ယူလိုက္ရေတာ့မလို။ ခုပဲ ကေလးေတြရ ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ပဲ ေနရေတာ့မလိုနဲ႔ ေတြးမိလ်က္သားေပါ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဒီျပန္ေရာက္ျပီတစ္ေန႕ အလုပ္ဆိုဒ္ထဲသြားေတာ့ ျမန္မာေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ၾကျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္အသက္ကိုေမးျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လူလြတ္လားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟုတ္တယ္ လို႕ ဆိုျပန္ေတာ့ သူက ဘာျပန္ေမးတယ္မွတ္လဲ။ <span style="color: rgb(51, 51, 153);">တကယ္တစ္ခါမွ မယူဖူးေသးဘူးလား..</span>တဲ့ေလ။ သူ႕ေမးးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်လို႕ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလိုက္မိတယ္။ အင္းေပါ့ ... ဘယ္ယံုနိုင္ပါမလဲ.. ဒီအသက္အရြယ္ ေရာက္ေနျပီကိုး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဘဝက ျပည့္စံုတဲ့ မိသားစုက ဆင္းသက္လာခဲ့တာ မဟုတ္ေတာ့ အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ျပည့္စံုတဲ့ ဘဝကုိ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေနမိတာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အတၱတစ္ခုလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ မျပည့္စံုပင္မဲ့ ေပ်ာ္စရာမ်ားနဲ႔ ေမတၱာအိမ္ေလးေတြကို ေတြ႕ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အားက်မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္တည့္စမ္းဖို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ လံုေလာက္တဲ့ အင္အား ရွိမေနခဲ့ဘူး။<br /><br />အိမ္ေထာင္ျပဳတာ၊ မျပဳတာဟာ ကၽြန္ေတာ္ဘဝအတြက္ေတာ့ အေရးၾကီးတဲ့ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ အဓိက ျဖစ္မလာရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ကၽြန္ေတာ္မွာ အခိုင္အမာ ရွိေနခဲ့လို႕ပဲ။<br />နံပါတ္ ( ၁ ) မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ မခ်မ္းသာခဲ့ၾကလို႕၊<br />နံပါတ္ ( ၂ ) အေဖ မရွိေတာ့လို႕ ၊<br /><br />ဘာဆိုင္လို႕လဲလို႕ ေမးေကာင္းေမးနိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အဓိက ျဖစ္ေနခဲ့လို႕ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္းက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဓိက မဟုတ္ရျခင္းရဲ႕ အေျခခံေတြပဲေပါ့။<br /><br /> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ မခ်မ္းသာခဲ့ၾကလို႕</span><br /><br />ဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လံုေလာက္တဲ့ ပိုက္ဆံသာ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုနက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ယူျပီးသြားေလာက္ျပီ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ေငြေရးေၾကးေရး ပူပင္စရာမွ မလိုတာ။<br /><br /> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">အေဖ မရွိေတာ့လို႕</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္အေဖ့ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္ရဲ႕တာဝန္ေတြ ကၽြန္ေတာ္အေပၚကို ေရာက္မွန္းမသိေ၇ာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အေမရွိတယ္။ ညီမေလး ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး တူေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူတို႕ေတြ အားလံုးက ကၽြန္ေတာ္ကိုမွီျပီး ေနေနၾကရတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္လို႕ စဥ္းစားလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုမွီခိုေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မိသားစုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ သြားထားရမွာလဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ မရွိေတာ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ အေဖသာရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ လက္ရွိေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္းဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ အဓိက မဟုတ္တဲ့ အရာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဓိက ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားနိုင္လိမ့္အံုးမယ္။ ခုေတာ့ မိသားစုေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို ေက်းဇူးတင္ရင္း အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း မျပဳျခင္း ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ အေဝးဆံုးေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရွိေနရပါအံုးမယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2175221057153625214?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-87927545181271975912010-10-25T20:53:00.001+08:002011-09-18T01:21:02.883+08:00<div style="text-align: justify;">အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္ပံု ဝတ္ရမွာကို မႏွစ္သက္ခဲ့ပါ။ မၾကိဳက္ဖူးလို႕ ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါလွ်က္ ျမန္မာဝတ္စံု ျဖစ္တဲ့ တိုက္ပံုအကၤ် ီ ကၽြန္ေတာ္မႏွစ္သက္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္မွာ ေျပာစရာဆင္ေျခ မရွိခဲ့။ စိတ္ထဲ၌ မလြတ္လပ္ဘူးလို႕ေတာ့ က်ေနာ္ခံစားရသည္။ ခု အရြယ္ေရာက္မွ တိုက္ပံုကို မဝတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္ မဟုတ္။ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ မဝတ္ခ်င္ခဲ့ပါ။<br /><br />အတန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္တိုင္းဆုရခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္တိုင္း ဆုမယူခဲ့သည္မွာ အလယ္တန္းအဆင့္ မွစ၍ ေက်ာင္းဆုေပးပြဲသို႕ ကၽြန္ေတာ္ မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မိဘမ်ားက ကၽြန္ေတာ္ကို ဆုတက္ယူေစခ်င္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ တိုက္ပံုးမဝတ္ရဘူး ဆိုရင္ သားဆုတက္ယူမယ္ လို႕ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ေျခေပးခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />၁၀တန္းေအာင္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ေရွ႕ေနအလုပ္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္မယ္လို႕ ေျပာေနခဲ့ပင္မဲ့ တိုက္ပံုဝတ္မွ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္လုပ္ခြင့္ရမွာ ဆိုတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္မႈကို လက္လြတ္ခဲ့ရျပန္သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို သြားဖို႕ရန္ တြန္႕ဆုတ္ေနခဲ့ မိျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ... သူငယ္ခ်င္း မင္းလာဖို႕ပဲ လိုတယ္။ မင္းဝတ္ခ်င္တာ ဝတ္ခဲ့ရတယ္။ မင္းေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါ.... ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လို႕ မထင္မိပါ။<br /><br />ဘြဲ႕ယူတဲ့ ႏွစ္မွာေတာ့ ေမေမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတိုက္ပံုေၾကာင့္ စကားမ်ားခဲ့ရဖူးသည္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္မာဝတ္စံုႏွင့္ ဘြဲ႕ယူေစခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တိုက္ပံုဝတ္မွ ဘြဲ႔ယူရမယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘြဲ႔ကို သြားမယူေတာ့ဘူးလို႕ ေမေမကိုေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ကို ေမေမ စိတ္ဆိုးျပီး စကားမေျပာခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားခဲ့သည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုက္ပံုးကို မဝတ္ခ်င္တာလဲေပါ့။ ဝတ္ေနက် မဟုတ္လို႕မ်ား မဝတ္ရဲတာလား။ ဒါလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္။ ဝတ္ဖို႕ကိုလည္း အေတြးထဲမွာ တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့။ ေမေမ က ကၽြန္ေတာ္ကို ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ သား .... မင္းတိုက္ပံုမဝတ္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ မင္းမိန္းမယူရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ။ .... အေနာက္တိုင္းလိုပဲ ေဆာင္မွာေပါ့ ေမေမရဲ႕ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။<br /><br />တိုက္ပံုဝတ္ရျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ဖူးသည့္ ကၽြန္ေတာ္။ တိုက္ပံုဝတ္မွ လုပ္ရမဲ့အလုပ္ေတြကို ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ ျမန္မာဆန္ျပီး ျမန္မာမႈ႕ကိုမွ ႏွစ္သက္ျမတ္နိုးတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တစ္ဦးထဲေသာ ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္သူေလးႏွင့္ မေတြ႕ခင္ အခ်ိန္အထိ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ကူးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတူ ရွိေနခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သူေလးႏွင့္ လက္ထပ္ဖို႕ရန္ တိုင္ပင္ေသာ အခါတြင္ေတာ့ ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္း ေလးေလးနက္နက္ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒါကေတာ့.......<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ေမေမ ..... သား တိုက္ပံု ဝတ္ၾကည့္ခ်င္တယ္ ..... ေမေမ.....</span></span><br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-8792754518127197591?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-23336229345726333032010-10-22T14:23:00.002+08:002011-09-18T01:21:29.028+08:00ဒီရာသီ ဒီအခ်ိန္ဟာ သူတို႕ သူတို႕အတြက္<br /><br />ရွိျပီးသာ ဗိမာန္ကို ထပ္တိုးခ်ဲ႕လို႕<br /><br />လူတိုင္းရဲ႕ ပခံုးေျခနင္းလို႕ သူတို႕အဖို႕<br /><br />ရပ္ရန္မဟုတ္ ဆက္ရန္အတြက္ အက်ၤာီအေရာင္ေတြ ေျပာင္းကုန္ျပီ.....<br /><br />ရွိပါေစ .... လုပ္ၾကပါေစ..... သူတို႕ေခတ္ သူတို႕အခါ<br /><br />ေနာင္ဘဝမရွိ လွပေက်ာ့ရွင္း ေျခဆင္း ဝဋ္ေတြ<br /><br />ေနာက္က ထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ေနပါလိမ့္မယ္...<br /><br />လုပ္နိုင္သူေတြ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္....<br /><br />မလုပ္နိုင္လည္း ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔ ..... အခ်ိန္ကိုသာေစာင့္<br /><br />မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ဖို႕ေတာ့ မေမ့နဲ႔...<br /><br />ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ စုန္ဆန္ေမာင္းလို႕<br /><br />ေရခပ္မၾကံဳ ၊ ထင္းေခြၾကံဳပါ့လိမ့္အံုးမယ္<br /><br />ေျပာေနလည္း ဘာမွမထူး၊ ေမးေနလည္း ဘာမွ မသိ<br /><br />ရင္ငံုႏွဳတ္ပိတ္နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္အံုးေပါ့<br /><br />ေနာက္ထပ္ ေလးႏွစ္...................။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2333622934572633303?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-27572342974219445282010-09-27T22:56:00.001+08:002011-09-18T01:23:10.882+08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">၂၀၁၀ စက္တင္ဘာလ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">၁၉၈၁ ခုႏွစ္ကတည္းက လို႕ေျပာရမယ္။ စက္တင္ဘာလ ေရာက္တိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသလို၊ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲျခင္းေတြနဲ႔လည္း ရင္ဆိုင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္းရဲ႕ စက္တင္ဘာလ ေရာက္မွာကို က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ စက္တင္ဘာလ ေရာက္မွာကို ေၾကာက္ေနမိသလို ေရာက္လာဖို႕ကိုလည္း က်ေနာ္ မသိစိတ္က ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္ေလ.........။<br /><br /><br />မွတ္မိေနတာကေတာ့ စက္တင္ဘာလထဲမွာပဲ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က </span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ျဖစ္လို႕ </span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">ေဆးရံုးတက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္မွတ္မွတ္ရရ စက္တင္ဘာထဲမွာပဲ က်ေနာ္ ဆိုက္ကယ္ေမွာက္လို႕ ေဆးရံုးတက္ခဲ့ရ ဖူးျပန္တယ္။ </span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"></span>စက္တင္ဘာမွာ မိသားစုဘဝေလး ျပိဳကြဲေတာ့မဲ့ အျဖစ္နဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ သို႕ေသာ္ စက္တင္ဘာကို က်ေနာ္ မမုန္းမိခဲ့ပါ။<br /><br />စက္တင္ဘာမွာ က်ေနာ္ရဲ႕အိမ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ ေဖၚနိုင္ခဲ့တယ္။ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ စိတ္ဆင္းရဲ ခဲ့ရပင္မဲ့ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမႈေတြ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတယ္။ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးသလို၊ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ဘဝမွာ မ်က္ရည္က်မတက္ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးတယ္။ သို႕ေသာ္ က်ေနာ္ စက္တင္ဘာကို ခ်စ္ေနျမဲ။<br /><br />ျပီးခဲ့တာေတြကို စိတ္မဝင္းစားတက္ေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ စက္တင္ဘာကိုပဲ မွတ္တမ္းတင္လိုက္မိျပန္တယ္။ ၂၀၁၀ စက္တင္ဘာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေပ်ာ္ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္စရာ ခရီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခရီးက ျပန္ေရာက္ေတာ့ သတင္းထူးၾကားခဲ့ရျပန္တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာပဲ အလုပ္က မေလးကုလားက က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာေတြနဲ႔ အိႏိၵယ ကုလားေတြကို ရန္တိုက္ေပးျပန္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ ရန္တိုက္ေပးမႈေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႕ အတြက္ အခြင့္အေရးတစ္ခု ပိုရခဲ့တယ္။ အဲဒီ မေလးကုလားကို မသိစိတ္ထဲက ေက်းဇူးတင္ေနလိုက္တယ္။<br /><br />သိပ္မၾကာပါဘူး။ လစာ တိုးတဲ့ အေၾကာင္းၾကားရျပန္တယ္။ သူေဌးက က်ေနာ္ကိုေခၚျပီး လစာတိုးေၾကာင့္ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ အံ့ၾသသြားခဲ့ရျပန္တယ္။ ထင္မွတ္ထားတာထပ္ ႏွစ္ဆေလာက္ပိုေနခဲ့တာကိုး။ တန္ရာတန္ေၾကးေပးျပီး ခိုင္းတယ္ဆိုတာ ကိုက်ေနာ္ေနာက္ရက္မွာ ကိုယ္တိုင္နားလည္ လိုက္မိပါေတာ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႕ နာမည္ကို အသံနက္ၾကီးနဲ႕ေအာ္ေခၚျပီး ေပးထားတဲ့ လစာနဲ႔ တန္ေအာင္ ပိုဆိုးပက္စက္ အဆဲခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ကို လက္ခံယူလိုက္ပါတယ္။ ျပန္ေျပာေနရင္းလည္း ျမန္မာျပည္ကို ဗီဇာ မလိုပဲ ျပန္ေရာက္သြားမွာကို က်ေနာ္ေၾကာက္ေနမိတာကိုး။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အဆိုးနဲ႔အေကာင္း ဒြန္တြဲေနတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၾကံဳေနရပင္မဲ့ ေက်နပ္စရာေတြလည္း လက္ဝယ္ပိုင္ဆိုင္ရျပန္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ ေလာက္ကတည္းက က်ေနာ္ညီ ဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ကုိ စင္ကာပူေခၚဖို႕ လုပ္ေနတာ။ ေရာက္မဲ့ ေရာက္လာေတာ့လည္း စက္တင္ဘာ ထဲမွာပဲေရာက္လာပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္အတြက္ ပထမဆံုးလုပ္ျဖစ္တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူး မသြားဖူးတဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လည္း ဒီစက္တင္ဘာ ထဲမွာပဲ က်ေနာ္ သြားေရာက္နားေထာင္ခဲ့ရျပန္တယ္။ မထင္မွတ္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စက္တင္ဘာထဲမွာ က်ေနာ္ၾကံဳေတြ႕ရပင္မဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း စက္တင္ဘာ ထဲမွာျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />စက္တင္ဘာမွာ က်ေနာ္ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ ျဖစ္ေနပါေစ။ က်ေနာ္ စက္တင္ဘာကို ခ်စ္တယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေက်းဇူးေတြအမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္အတြက္ နတ္ဆိုး တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ အေဖာ္မြန္ေကာင္း တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စက္တင္ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ္ အသက္ဆက္ေနခဲ့တယ္။ စက္တင္ဘာဟာ က်ေနာ္ကို ဆုတ္ပ်က္သတ္သြားေအာင္ လုပ္ေနခဲ့ပင္မဲ့လည္း က်ေနာ္ ခ်စ္ေနစဲပါ......<br /><br />ဘာျဖစ္လို႕လည္း ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ျဖစ္လာဖို႕ က်ေနာ္ကို စက္တင္ဘာက ေမြးဖြားေပးခဲ့လို႔ပါပဲ.....။<br /><br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;"></span></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2757234297421944528?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-1690430681194614162010-09-18T19:21:00.002+08:002010-09-18T19:23:49.115+08:00<div style="text-align: justify;">စာလည္း မေရးျဖစ္တာၾကာသြားျပီ။ ေရးဖို႕ လုပ္လိုက္ ၊ကြန္ပ်ဳတာေရွ႕ထိုင္လိုက္ ၊ေဖ့ဘြတ္ေလးၾကည့္လိုက္၊ ဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္လိုက္နဲ႕ အလုပ္ကို မရွဳပ္ခ်င္ပဲ ရွဳပ္ေနေတာ့တယ္။ ဒီ ၉လပိုင္းထဲမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ေမြးေန႕ဆိုေတာ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာ မရွိခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ေမြးေန႕ကို လုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ကူးမရွိပင္မဲ့ အသိအမွတ္ေတာ့ အျပဳခံခ်င္ခဲ့တာ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ၇င္ထဲက ခံစားခ်က္ေပါ့။ ေမြးေန႕မေရာက္ခင္ ရက္ပိုင္းေလာက္မွာ ေဖ့ဘြတ္ကို ေတာ္ေတာ္ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။ FB ထဲမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ေမြးေန႕ကို အမွန္အတိုင္း ထည့္ထားေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ကိုယ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေမြးေန႕ေရာက္ရင္ေတာ့ ေတြ႕ျပီ ကိုယ္ကိုေတာ့ Wish လုပ္ၾကမွာပဲ လို႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးထားျပီးသားပါ။ ထင္တဲ့ အတိုင္းလည္း FB မွာ ေမြးေန႕ဆုေတာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္လည္း ေက်နပ္မိပါတယ္။ ဆုေတာင္းေပးသြားၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေက်နပ္ဘူး ျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္။ က်ေနာ္လိုခ်င္မိတဲ့ ဆုေတာင္းက FBေပးတဲ့ ဆုေတာင္းကို မေတာင္းတမိဘူး။ FB ဆိုတာလူတိုင္းသံုးေနတဲ့ အရာ။ ေတြ႕မွေတာ့ အျဖစ္သေဘာနဲ႕ Happy Birthday ပါလို႕ ေျပာတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္းလည္း အဲလိုလုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ေပါ့။<br /><br />က်ေနာ့္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာဂ့္ေလးမွာ လာျပီးဆုေတာင္းေပးသြားၾကတဲ့ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြကုိေတာ့ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဝမ္းလည္းသာတယ္။ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမာင္ႏွမေတြကို လည္းအထူးေက်းဇူးထပ္တင္ပါတယ္။<br /><br />ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေအာင္လို႕ လုပ္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေမြးေန႕နဲ႔ရံုးပိတ္ရက္ တိုင္ဆိုင္တာေၾကာင့္ ေမြးေန႕မွာ ခရီးထြက္ဖို႕ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္သြားတယ္။ ၂၀၀၄၊ ၂၀၀၅ ၊ ၂၀၀၆ တုန္းကလည္း မေလးမွာေနခဲ့ပင္မဲ့ ေကအယ္ကို တစ္ခါမွ မေရာက္ခဲ့ဖူးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ခ်စ္လွစြာေသာ ညီငယ္ တစ္ေယာက္ရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အမတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဟိုေန႕ေတြ႕မယ္ ဒီေန႕ေတြ႕မယ္နဲ႕ ဟိုေရႊ႕ဒီေရႊ႕လုပ္လာလိုက္တာ ၉လပိုင္းထဲမွာပဲ မိန္းမကို လြမ္းလို႕ ျမန္မာျပည္ကို အျပီျပန္ေတာ့မယ္လို႕ ေျပာလာတဲ့ ညီငယ္တစ္ေယာက္ကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကလည္း ေျခမွာ ေဗြပါတာက တစ္ေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ပဲ ေမြးေန႕မွာ ခရီးထြက္ဖို႕ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br /><br />မသြားခင္တုန္းကေတာ့ အရမ္းသြားခ်င္ခဲ့တယ္။ သြားခါနီးေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။ မသြားခ်င္လို႕လဲ မရေတာ့ဘူး။ လက္မွတ္က ဝယ္ျပီးသြားျပီ။ သြားရမဲ့ရက္အထိ အလုပ္က အ၇မ္းကို မ်ားတာ။ ခရီးသြားဖို႕ေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ လထဲက ၾကိဳေျပာထားလို႕ မဟုတ္ရင္ ခရီးသြားဖို႕ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး။ စလံုးကေန သြားတာ သံုးေယာက္။ မေလးရွားေရာက္ေတာ့ လာၾကိဳတဲ့ လူက ေျခာက္ေယာက္။ အားလံုး ( ၉ ) ေယာက္။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲ။<br /><br />က်ေနာ္နဲ႔ သြားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က က်ေနာ္ေမြးေန႕မွန္း မသိဘူး။ သူမသိေတာ့ ကိုယ္ကပဲေျပာလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားေနာက္က်ေနတာနဲ႔ ကားေပၚတက္ခါနီးမွ ပဲ ေမြးေန႕အတြက္ဆုေတာင္းေပးနိုင္ေတာ့တယ္။ ဘယ္ရမလဲ မေလးရွားကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့လည္း လာၾကိဳတဲ့ ေျခာက္ေယာက္ကို ရစ္တာေပါ့။ လာၾကိဳတဲ့ ေျခာက္ေယာက္လံုး ကိုလံုးဝ မေက်နပ္ဘူးလို႕လဲ ေျပာလိုက္ေရာ အားလံုးက အံ့ၾသသြားၾကတယ္။ သူ႕တို႕ဘာမ်ား လုပ္လို႕လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း လံုးဝမေျပာဘူး။ အားလံုးထဲမွ ညီငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ စစ္တေကာင္း မင္းသား စစ္မင္းညိဳက ထျပီးက်ေနာ္ကို ေမြးေန႕ဆုေတာင္း ျပဳပါေတာ့တယ္။ အားလံုးရဲ႕ ဆုေတာင္းကိုရျပီးမွပဲ အုပ္စုကလည္း ေတာင့္ေတာ့ TAXI နဲ႔ဆို အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ ရထားနဲ႕ သြားၾကတယ္။ ရထားေပၚမွာလဲ ေဟးေဟးဟားဟား နဲ႕ မနည္းအရွိန္ထိန္းထား၇တယ္။ လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတာကိုး။ ရထားေပၚမွာလည္း ေခါင္းကိုက္တက္တဲ့ ညီမငယ္က ထိန္းသြားပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဟိုတယ္ေရာက္ ျပင္စရာရွိတာျပင္ျပီး မထင္မွတ္ပဲ က်ေနာ္နာမည္နဲ႔ ဆင္တူသြားတဲ့ <a style="" href="http://anasiantouroperator.blogspot.com/2010/08/blog-post.html"> လ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ရီႏို</a> ပိုစ့္ကိုေရးခဲ့တဲ့ ကိုေသာမက္တ္ တို႕အိမ္မွာ ေန႕လည္စာ မုန္႕ဟင္းခါး သြားစားခဲ့ပါတယ္။ မုန္႕ဟင္းခါး စားရံုနဲ႕ မေက်နပ္နိုင္ေသးပဲ၊ အမခ်စ္ၾကည္ေအး ဘေလာဂ့္မွာတင္ထားတဲ့ ဘဲဥအခ်ဥ္ဟင္းနဲ႕လည္း စားခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ကိုေသာမတ္က္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ သူခ်က္တာ ပိုေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္ က်ေနာ္တို႕ကလည္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ အမခ်စ္ၾကည္ေအး ကိုျပန္မေျပာပါဘူးလို႕။ စားျပီးေသာက္ျပီေတာ့လည္း ဧည့္သည္က ဧည့္သည္လိုမေနျပန္ပါဘူး။ ဂီတာတီးျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုေနၾကျပန္တာေပါ့။ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အမက ေမြးေန႕ကိတ္ယူလာျပီး ကိုေသာမက္တ္ အိမ္မွာပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ေမြးေန႕ေလးကို တစ္ခါမွ မက်င္းပဖူးတဲ့ က်ေနာ္ က်င္းပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲေန႕မွာပဲ ညေနစာ သြားစားက်ရင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖို႕ စိတ္ကူးနဲ႕အတူ အေကာင္အထည္ ေဖၚျဖစ္ၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုထဲေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတာ့ မသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ျပန္ေတာ့လည္း ဟိုတယ္နဲ႔ နီးတယ္ဆိုျပီး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ဟိုတယ္ေရာက္ေတာ့ ၂နာရီေက်ာ္ေနလို႕ ေနာက္ေန႕လာမယ္ဆိုတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ဖုန္းမက္ေဆ့လ္ ပို႕ရပါေတာ့တယ္။ ေစာေစာမလာဖို႕ေပါ့။ စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ေျပာတဲ့ အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်မွ ေရာက္လာၾကပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ၂၉ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႕ေလးကို ေရခဲမုန္႕ တစ္ေယာက္တစ္ခုစီ စားျပီး အားလံုးလမ္းေလွ်ာက္ ျပန္လာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္.........<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-169043068119461416?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-72647930761281676532010-09-10T00:49:00.000+08:002010-09-10T00:50:10.373+08:00<div style="text-align: justify;"><div>သူက သူ႔ေမေမ့ကို သိပ္ခ်စ္သူေလး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္... ေလာကႀကီးထဲက ႀကိဳတင္ထြက္ခြာသြားတဲ႔ သူ႔ေဖေဖကို လြမ္းဆြတ္ေနတတ္သူ... သူ႔ေဖေဖ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ႐ွိသမွ်ခြန္အားေလးနဲ႔ ဘဝကို ႐ုန္းရင္းကန္ရင္း သူ႔ေမေမနဲ႔ ညီမေလးကို ၾကည့္႐ႈ႕ေစာင့္ေရွာက္ေနသူ.. မေမွ်ာ္လင့္ပါပဲ ဆံုးပါးသြားခဲ့တဲ့ အကိုအႀကီးရဲ႕ေသြးေလးျဖစ္တဲ႔ တူေလးကိုလည္း ခ်စ္ခင္ယုယ ၾကင္နာတတ္သူ... တခါတေလ အားငယ္စိတ္ေလး ဝင္တတ္ဟန္႐ွိတဲ႔ သိပ္ကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သူ.. ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သည့္ မ်က္ႏွာေလးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ထားၿပီး ခ်စ္စဖြယ္ေလး အၿမဲၿပံဳးေနတတ္သူ ေကာင္ေလးပါပဲ..။</div> <p>လြန္ခဲ့တဲ့ရက္အနည္းငယ္ေလးထဲမွာ<wbr>ပဲ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ဘုရားစင္ေလးနဲ႔ အိပ္ခန္းေလးကို ႐ွင္းလင္းလို႔ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး ေဖ့စ္ဘု႔ခ္မွာ တင္ျပခဲ့တာကို ေတြ႕မိေတာ့... ေကာင္ေလးဟာ ဘာသာတရားကို ႐ိုေသကိုင္း႐ွိဳင္းတတ္သလို အအိပ္လည္း ပုတ္သူေလးပါလို႔ ကၽြန္မ ေျပာမျပေတာ့ပါဘူး..။ ေရကူးျခင္းကို ျမတ္ႏိုးသလို.. ျမန္မာမင္းသား အကကို ကၾကည့္ဖို႔ ႏွစ္ၿခိဳက္သည္ဟု ေျပာျပန္ေသးသူ...။ အေပါင္းအသင္းခံုမင္ၿပီး အနစ္နာခံတတ္သူျဖစ္သလို ေကာင္မေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ ရွိၿပီး ခ်စ္သူရည္းစားထားဖို႔ ဘဝက မေပးေသးဘူးဟု တိုးဖြဖြနဲ႔ ေျပာတတ္သူေလးေပါ့...။ </p> <div>ခရီးထြက္ရျခင္းကို ဝါသနာတစ္ခုလို ႏွစ္သက္သလို အေၾကြးရွိတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကိုလည္း တည္ၿငိမ္ေအးေဆးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ေနတတ္ျပန္ေသးသူ...။ ျမဴးၾကြၾကြ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္း ေခါင္းလႈပ္ ေျခလႈပ္နဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္လြတ္လပ္ေနခ်င္သူ... ေကာ္ဖီ သိပ္ႀကိဳက္သူ ေကာင္ေလးက... အေရာင္ေတြထဲမွာ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ အဝါေရာင္ကို ခ်စ္လြန္းျပန္ေသးသတဲ့ေလ..။ အဲ့ဒီေကာင္ေလးက အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ကို က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနသူပဲ ျဖစ္လို႔ေနျပန္ရဲ႕..။ သူ.. ဘာလို႔ ခ်စ္သူမရွိလဲဆိုတာကို အစ္မျဖစ္သူ ကၽြန္မက တစ္ခါတစ္ေလ စပ္စုမိတတ္ေသး၏..။</div> <div><br /><em><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“အို... ဒီေလာက္ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားတာ တစ္ေယာက္ကိုမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား..”</span></em> လို႔ ခ်စ္ခင္စိတ္ေတြနဲ႔ ေမးၾကည့္မိတိုင္း ၿပံဳးကာ ေခါင္းခါျပတတ္သူေပါ့..။ </div> <div> </div> <div><em><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ဒါဆို... သိၿပီ ေကာင္မေလးသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ အူဝဲလို ခၽြတ္စြပ္တူတာ မပါလို႔မွလား...”</span></em> ဟု ေျပာမိျပန္ေတာ့ တဟားဟားနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအာ္ရယ္တတ္သူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္..။ </div> <div> </div> <div><em><span style="color: rgb(0, 153, 0);">“မိန္းမ မယူခ်င္ပါဘူး... ေမေမနဲ႔ပဲ ေနခ်င္တာ..”</span></em> လို႔ ေကာင္ကေလးငယ္ငယ္ တစ္ေယာက္လို ဆိုတတ္ေသးသူပင္..။ ေဟာ.. ၾကည့္..!! အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔လည္း ေနခ်င္ျပန္ေသးသတဲ့။ </div> <div> </div> <div><em><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ဟင္... မိန္းမ မယူပဲ ဘယ္က ကေလး............”</span></em> ကၽြန္မေမးခြန္း မဆံုးခင္ တဝက္တပ်က္မွာပဲ သူက ကမန္းကတမ္းနဲ႔...</div> <div> </div> <div><em><span style="color: rgb(0, 153, 0);"> “ႏိုး.. ႏိုးး.. ဘရက္ပစ္ထ္နဲ႔ ဂ်ိဳလီတို႔လို ကေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေမြးစားခ်င္တာ ေျပာတာေနာ္...”</span></em> ဟု ရယ္က်ဲက်ဲေလးနဲ႔ ေျဖတတ္သူေလးပါပဲ..။ </div> <div> </div> <div>ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ အဲ့ဒီေကာင္ေလးက ကေလးေလး တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး..။ ဒီေန႔ေလးဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ေလးတစ္ေန႔ပါ..။ အစ္မေတြ အမ်ားႀကီးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ ဂ်ီအလြန္က်တတ္တဲ့ လူႀကီးေပါက္စ ေမာင္ဆိုးေလး တစ္ေယာက္ဟာ သူပဲေပါ့..။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးလို႔ ခ်ေရးမိရင္း... တခါတည္းပဲ အစ္မတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေၾကာ္ျငာေလး တစ္ခုဝင္သြားပါရေစ...။ </div> <div> </div> <div>အူဝဲနဲ႔ အင္မတန္တူတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ဒီစာေလးကို ဖတ္မိတယ္ ဆိုရင္................... ဆိုခဲ့ရင္............... ေပါ့ေလ...။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာ့ရင္း ကစားရင္း ခဏခဏေအာ္ဖူးတဲ့ ေကာက္စိုက္ေတးသြား စာသားေလးကို ဒီမွာပဲ ဒီလိုေလး အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္..။</div> <div> </div> <div><em><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> ေယာင္းမေရ... သူငယ္ခ်င္း လယ္ဆင္းၾကစို႔လား..............<wbr>..!!!!!</span></strong></em> <strong><em><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" >ဝါးးးးးးး)))))))))))))))))))</span></em></strong> <strong><span style="font-size:130%;">:P<br /><br /></span></strong><br />ကဲ... ဒီလိုနဲ႔ ေမြးေန႔ ဖေယာင္းတိုင္ မီးေလးေတြ မႈတ္ၿငိမ္းလိုက္ဖို႔ အခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္လာေနၿပီ...!!!<br /><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:130%;" >Happy Birthday To You.....</span></strong> ပါ ကေလးေလး မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေမာင္ေလးေရ.... အမွတ္တရေပါ့.... း)<br /></div> <div><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> (ခင္ေလးငယ္)<br /><br /><br /></span></strong></div><div><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><br /></span></strong><div style="text-align: right;"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေလးစားစြာျဖင့္</span></strong><br /><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရီနိုမာန္</span></strong><br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-7264793076128167653?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-54502271096753624922010-09-10T00:00:00.002+08:002010-09-10T00:00:01.008+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TH5gLXe9kRI/AAAAAAAAAvM/UQpN_72ldWU/s1600/happy+bd.jpeg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 158px; height: 176px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TH5gLXe9kRI/AAAAAAAAAvM/UQpN_72ldWU/s400/happy+bd.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511948742346772754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဘာလိုလိုနဲ႔ ၂၉ႏွစ္ ျပည့္သြားခဲ့ျပီဗ်ာ။<br />အခ်ိန္ေတြက ျမန္လိုက္တာလို႕ေတာ့ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။<br />လူ႕ အလိုလည္း နတ္မလိုက္နိုင္သလို<br />က်ေနာ့္ အလိုက်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မလိုက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။<br />ခုခ်ိန္ထိ ၂၅ႏွစ္ကေနကို မတက္နိုင္ေသးတာ ခက္တယ္။<br />ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ေသဖို႕နီးေနျပီ။<br /><br />ေမြးေန႕ ကိတ္ေလးနဲ႔ အတူ လာလည္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။<br /><br /><div style="text-align: right;">ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-5450227109675362492?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-39529701348489883402010-09-05T23:52:00.000+08:002010-09-05T23:52:18.380+08:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CASHWIN%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:SimSun; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-alt:宋体; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} @font-face {font-family:FZShuSong-Z01; panose-1:3 0 5 9 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 135135232 16 0 262144 0;} @font-face {font-family:"\@SimSun"; panose-1:2 1 6 0 3 1 1 1 1 1; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 135135232 16 0 262145 0;} @font-face {font-family:"\@FZShuSong-Z01"; panose-1:3 0 5 9 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:134; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 135135232 16 0 262144 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:Arial; mso-fareast-font-family:SimSun; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကမာၻၾကီးႏွင့္ယွဥ္လွ်င္</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ျ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">မန္မာျပည္ကိုခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ျ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">မန္မာျပည္နဲ႔ယွဥ္လွ်င္</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္ျမဳိ႕ေလးကိုခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ျ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">မဳိ႕ေလးနဲ႔ယွဥ္လွ်င္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကုိယ့္လူမ်ဳိးကိုခ်စ္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">လူမ်ဳိးနဲ႔ယွဥ္လွ်င္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးကိုခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ေ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ဆြးမ်ိဳးေတြနဲ႔ယွဥ္လွ်င္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္မိသားစုကိုခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">မိသားစုနဲ႕ယွဥ္လွ်င္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုကုိယ္ခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကုိယ္နဲ႔ယွဥ္လွ်င္</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"></span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">"</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">သူ႕</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">" </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုခ်စ္တယ္။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">"</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">သူ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">" </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">နဲ႔ယွဥ္စရာ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကမာၻမွာမရွိ</span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">တခါတခါ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">သတိရတတ္တာ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ေမ့လို႕။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">။</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">"</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">မ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">"<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style=""><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">၂၀၄၁၊</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">စက္တင္ဘာလ</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"> </span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;">၃၀ရက္</span><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;"><span style="font-size:100%;">ေလးစားစြာျဖင့္ <br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style="font-size:100%;">ရီနိုမာန္ <br /></span></p><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-3952970134848988340?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-21455710797924784802010-09-01T23:15:00.001+08:002011-09-18T01:23:24.747+08:00<ol><div class="im"> <li>အၾကိဳက္ဆံုး အေရာင္ - အျပာ</li> </div><li>အၾကိုက္ဆံုး ျမန္မာ အစားအစာ - မုန္႕ဟင္းခါး</li><li>အၾကိဳက္ဆံုးေရေမႊး - C K<br /></li><li>အၾကိုက္ဆံုး ဖက္ရွင္ပစၥည္း - Converse Bags</li><li>အၾကိုက္ဆံုး ဖိနပ္ - puma</li><li>အၾကိုက္ဆံုး အဝတ္အစားဒီးဇိုင္း- G2000<br /></li><li>ဘေလာဂ့္စတင္ျခင္းႏွစ္ - 2009</li><li>ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း- စာေရးတာဖတ္တာ ၀ါသနာပါလို႕. စာဖတ္တာကို ပိုျပီး ႏွစ္ျခိဳက္လို႕<br /></li><li>ကိုယ္ပိုင္ ဝါသနာ - ဂစ္တာတီးျခင္း၊ စာဖတ္ျခင္း၊ မိုးေအးလွ်င္ အိပ္ျခင္း :)</li><li>ခရီးသြားရင္ အျမဲယူသြားျဖစ္တဲ့ပစၥည္း - A Portable Music Player</li><li>စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူေကာင္မေလးပံုစံ - အြန္ေစာ ႏွင့္ ခၽြတ္စြတ္ တူေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလး :D</li><li>အျမဲတမ္း လက္ကိုင္ထားတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ - ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲ ေမာ္ေတာ္ေန ေရထဲ</li></ol><br /><a href="http://www.anargatthanzin.com/">အနာဂတ္သံစဥ္က ညီေလး ညီညီေက်ာ္</a>နဲ႔ အေမးအေျဖ လုပ္ထားတာပါ။ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />ရီနိုမာန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-2145571079792478480?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>Ree Noe Mannhttp://www.blogger.com/profile/12967575693960345243noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1143392123105050523.post-48648181851352856502010-08-20T23:26:00.001+08:002010-08-20T23:36:46.199+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TG6eWYOS1OI/AAAAAAAAAu8/oQL9ytr1MUA/s1600/DSC04318.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNv7ZgE9alU/TG6eWYOS1OI/AAAAAAAAAu8/oQL9ytr1MUA/s400/DSC04318.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507513501617411298" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို သတိရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို လြမ္းတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ နင္နဲ႔ တူတူရွိခဲ့တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">အခ်ိန္ေတြကို ျပန္တမ္းတမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့လက္ကိုတြဲျပီး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စကားေတြ ေျပာေနတဲ့ နင့္ကို</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အတြက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ငါ့ကိုငါ မုန္းမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကို ငါ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ဆိုတာ ေျပာေျပာေနမိတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲနင္မရွိေတာ့တာ...။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ နင့္ကိုလြမ္းလို႕ ငါငိုေနခဲ့မိတာ....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">တစ္ခါတစ္ခါ ...... ...... ..... ...... .....။</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: right;">ေလးစားစြာျဖင့္<br /></div><div style="text-align: right;">ရီနိုမာန္<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1143392123105050523-4864818185135285650?l=reenoemann.blogspot.com' alt='' /></div>